∆έ νομίζω ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες εἶναι περισσότερο Ἕλληνες ἀπό τούς Βυζαντινούς.

(Στυλιάνος Καβάζης)

"Οι Ἕλληνες εἶναι πολύ ἄδικοι μέ τούς βυζαντινούς τους προγόνους. ∆έν ἦταν μιά κοινωνία χωρίς διανοούμενους -ἀρκεῖ νά δεῖς τή δουλειά καί τήν πρόοδο τῆς βυζαντινῆς ἰατρικῆς. Μπορεῖ νά μή συμπαθεῖ κάποιος τή θρησκεία, ἀλλά μερικοί ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς ὅπως οἱ Καπαδόκες πατέρες, καί πολλοί ἀκόμη, ὡς τό Γρηγόριο τόν Παλαμά, ἦταν ἄνθρωποι μοναδικῆς πνευματικότητας... Ὑπῆρχε ἔντονη διανόηση καί πνευματική ζωή στό Βυζάντιο. Κυρίως δέ, στό τέλος τῶν βυζαντινῶν χρόνων, π.χ. στήν Παλαιολόγεια περίοδο. Εἶναι ἀρκετά περίεργο πώς, τήν ὥρα πού ἡ αὐτοκρατορία συρρικνώνονταν ἡ διανόηση ἦταν πιό ἀνθηρή ἀπό ποτέ.

Το Βυζάντιο ήταν η Ελλάδα του Μεσαίωνα (Στυλιανός Καβάζης).

 “Η ιστορική αλήθεια απέναντι στους σύγχρονους μύθους των εθνομηδενιστών”

“Το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού έθνους”
~Ernst Heisenberg για την αυτοκρατορία της Ρωμανίας (Γερμανός βυζαντινόλογος του περασμένου αιώνα)~

Σε μια εποχή που η ιστορική ταυτότητα αμφισβητείται ή αναπλάθεται με ιδεολογικά φίλτρα, επανέρχεται συχνά ο ισχυρισμός ότι το Βυζάντιο υπήρξε εχθρικό προς την ελληνική παράδοση ή ότι αποτέλεσε ένα “ξένο σώμα” στην ιστορία της Ελλάδας. Τέτοιες απόψεις συνήθως εκκινούν από νεοπαγανιστικούς και κατ’ εξοχήν αντιθρησκευτικούς κύκλους, είτε αγνοώντας (επιτηδευμένα, εννοείται, για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς) είτε μη γνωρίζοντας καν τη σύνθετη πραγματικότητα του Βυζαντίου. Μιας αυτοκρατορίας ρωμαϊκής θεσμικά, χριστιανικής θεολογικά και βαθύτατα ελληνικής γλωσσικά, πολιτισμικά και φιλοσοφικά. Στην ουσία, το Βυζάντιο είναι η Ελλάδα του Μεσαίωνα και η άρνηση αυτής της συνέχειας δεν στηρίζεται στην ιστορική έρευνα, αλλά σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.

Ποιοί κατέστρεψαν την βιβλιοθήκη τής Αλεξανδρείας;

Σχετικά με το γνωστό παραμύθι Αθεο-Παγανιστών, ότι δήθεν οι Χριστιανοί κατέστρεψαν τη Βιβλιοθήκη τής Αλεξανδρείας, αυτά που ΟΙ ΙΔΙΟΙ έκαναν κατά τις αρχαίες πηγές, τα φορτώνουν μετά από αιώνες, ξεδιάντροπα στους Χριστιανούς, εκμεταλλευόμενοι την άγνοια και συγχέοντας την βιβλιοθήκη με τον τοπικό ειδωλολατρικό ναό τού Σέραπη!

Διαδίδουν ψευδώς ότι η «φημισμένη βιβλιοθήκη» της Αλεξάνδρειας ήταν το κέντρο «του παγκόσμιου πολιτισμού που καταστράφηκε από τα ορθόδοξα στίφη»!

Κατηγορούν τους χριστιανούς επί Πατριαρχίας Θεοφίλου Αλεξανδρείας (από το 385 έως το 412) και ειδικά για τα γεγονότα του 390/391 οπότε και κατεδαφίστηκε ο ναός του Σέραπι στην Αλεξάνδρεια...

Τα αίτια της πτώσης της Ρωμανίας/Βυζαντίου.

 Είναι βέβαιο, ότι η αυτοκρατορία της Ρωμηοσύνης, των πολιτών που είχαν ελληνι(στι)κό πολιτισμό και συνείδηση Ορθοδόξου Χριστιανού (μετονομασθείσα ως Βυζάντιο), δεν θα είχε αλωθεί ποτέ, ούτε θα είχε σκλαβωθεί στην Τουρκοκρατία. Πρώτον, εάν το 800 δεν στεφόταν στην Ρώμη αυτοκράτορας ο Καρλομάγνος, υποστηριζόμενος από την Δυτική Εκκλησία και χωριζόταν η αυτοκρατορία σε δύο μέρη, με δύο αυτοκράτορες. Έναν στη Ρώμη και έναν στην Κωνσταντινούπολη. Δεύτερον, εάν τον 9ο αιώνα δεν άρχιζαν οι διαμάχες της Δυτικής Εκκλησίας εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξαιτίας των αιρετικών απόψεων και κακοδοξιών των Λατίνων, οι οποίοι ερμηνεύοντας λανθασμένα ένα χωρίο της Αγίας Γραφής πίστεψαν ότι αυτοί είχαν τα πρωτεία έναντι των άλλων Εκκλησιών και ότι εκείνοι είχαν την εξουσία σε όλη τη γη, καθώς και άλλων αιρετικών δοξασιών ( filiogue κ.α.).

Τα αίτια της πτώσης του Βυζαντίου.

 Είναι βέβαιο, ότι η αυτοκρατορία της Ρωμηοσύνης, των πολιτών που είχαν ελληνι(στι)κό πολιτισμό και συνείδηση Ορθοδόξου Χριστιανού (μετονομασθείσα ως Βυζάντιο), δεν θα είχε αλωθεί ποτέ, ούτε θα είχε σκλαβωθεί στην Τουρκοκρατία. Πρώτον, εάν το 800 δεν στεφόταν στην Ρώμη αυτοκράτορας ο Καρλομάγνος, υποστηριζόμενος από την Δυτική Εκκλησία και χωριζόταν η αυτοκρατορία σε δύο μέρη, με δύο αυτοκράτορες. Έναν στη Ρώμη και έναν στην Κωνσταντινούπολη. Δεύτερον, εάν τον 9ο αιώνα δεν άρχιζαν οι διαμάχες της Δυτικής Εκκλησίας εναντίον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξαιτίας των αιρετικών απόψεων και κακοδοξιών των Λατίνων, οι οποίοι ερμηνεύοντας λανθασμένα ένα χωρίο της Αγίας Γραφής πίστεψαν ότι αυτοί είχαν τα πρωτεία έναντι των άλλων Εκκλησιών και ότι εκείνοι είχαν την εξουσία σε όλη τη γη, καθώς και άλλων αιρετικών δοξασιών ( filiogue κ.α.).

ΠΩΣ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ (ΡΩΜΑΝΙΑ) ΔΙΕΣΩΣΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΊΑ

Ἡ διάσωση τῆς ἑλληνικῆς γλῶσσας καί γραμματείας, ἡ διατήρηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καθολικά, ὁφείλεται στήν Ρωμανία (Βυζαντινή Αὐτοκρατορία) πού κατά τόν καθηγητή Ι. Καραγιαννόπουλο ἀποτελεῖ «κρα­τική ἔκφραση τῆς τρίτης φάσης τῆς ἑλληνικῆς δημιουργίας, τοῦ “βυζαντινοῦ ἑλληνισμοῦ”, πού συνέχισε τόν κλα­σικό καί τόν μακεδονικό». [«Το Βυζαντινό Κράτος» σελ. 58].

Ὅπως γρά­φει ὁ Κλάους Ὄλερ: «Στό Βυζάντιο -καί ὄχι στήν Λατινική Δύση- βρῆ­κε ἡ παράδοση τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητας τήν φυ­σική της συ­νέ­χεια. Ἐκεῖ -καί ὄχι στήν Δύση- συνέχιζαν νά διαβάζονται, νά μελετῶνται, νά σχολιάζονται καί νά ἀντιγράφονται τά μεγάλα ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων» [«Μεσαιωνική Φιλοσοφία. Σύγχρονη Ἔρευνα καί Προ­βληματισμοί», Ἐκ-δό­σεις Παρουσία, 2000].

Έβλαψε το Βυζάντιο την αρχαιότητα;

Το κράτος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (το κακώς επονομαζόμενο Βυζάντιο) όχι απλώς δεν «επιτέθηκε» στην ελληνική αρχαιότητα, αλλά τη διέσωσε, «εξελληνιζόμενο» τρόπον τινά με το πέρασμα του χρόνου. Οσοι διαφωνούν με τη θέση αυτήν βασίζονται στα εξής δύο τρία επιχειρήματα: επί Θεοδοσίου, λέγουν, οι Βυζαντινοί κατέστρεψαν ιερά και βιβλιοθήκες, ο Ιουλιανός κυνηγήθηκε, η Υπατία δολοφονήθηκε από το πλήθος, ενώ ο Ιουστινιανός έκλεισε την περίφημη Αθηναϊκή Φιλοσοφική Σχολή (ευτυχώς, γιατί την έσωσε από τον εκφυλισμό) και αυτό είναι όλο. Σύνθημα δηλαδή με την απομόνωση κάποιων ελαχίστων περιστατικών.

Πόσοι ήταν οι καλόγεροι την περίοδο της Άλωσης στην Κωνσταντινούπολη;

 Άλλο ένα μέγα ψέμα (μόνο για χαζούς), που καλλιεργείται προπαγανδιστικά στην εποχή μας από αθέους και νεοπαγανιστές είναι ότι η Κωνσταντινούπολη έπεσε το 1453 στους Τούρκους επειδή υπήρχαν τότε -όπως λένε- 200.000 έως και 500.000 μοναχοί(!) που κάθονταν στα μοναστήρια και δεν πήγαν να πολεμήσουν, ενώ ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είχε μόνο 5.000 στρατιώτες!

Τώρα, το πως είναι δυνατόν στην Κωνσταντινούπολη που κατοικούνταν από μόλις 50.000 κατοίκους, να υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες μοναχοί, αυτό ξεφεύγει από τα όρια της ηλιθιότητας.

Ειναι δεδομένο ότι οι Ορθόδοξοι μοναχοί, από τον 14ο αιώνα έως και στην Τουρκοκρατία αποτελούσαν περίπου το 1% του συνολικού πληθυσμού και ότι πριν από την Άλωση του 1453, βρίσκονταν μέσα στην Κωνσταντινούπολη 18 μοναστήρια, τα οποία είχαν κατά μέσο όρο περίπου 30 μοναχούς το κάθε μοναστήρι και δεν ήταν όλα ανδρικά, αλλά υπήρχαν και γυναικεία.

Γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπήρχαν συνολικά ούτε καν 300 μοναχοί και αν αφαιρεθούν οι ηλικιωμένοι συμπεραίνουμε ότι δεν είναι δυνατόν να φταίει ο ορθόδοξος μοναχισμός που έπεσε η Πόλη στους Τούρκους.

ΒΥΖΑΝΤΙΟ - Το δέντρο της Ρωμηοσύνης!

 «Μέσα στη βάρβαρη ανθρωπότητα, το Βυζάντιο ήτανε η κιβωτός η σφραγισμένη, που φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικό θησαυρό, αποχτημένον με τον πόνο και με την πίστη. Σαν χάλασε αυτή η κιβωτός, και σκορπιστήκανε οι θησαυροί της, ο κόσμος θράφηκε πνευματικά από τα ψίχουλα που μαζέψανε κάποιοι Έλληνες και τα πήγανε στα δυτικά έθνη.

Ωστόσο, μ’ όλο που κόπηκε το μεγάλο εκείνο δέντρο της Ρωμηοσύνης, η φύτρα σώθηκε και πέταξε καινούργιους βλαστούς, που λουλουδίσανε, κι ας πλάκωνε τον ραγιά η φοβέρα του θανάτου»

(Φώτης Κόντογλου, Η πονεμένη Ρωμιοσύνη)

Νικηφόρος Φωκάς - Ο Αυτοκράτορας που ζούσε ως μοναχός.

 

Μετά το θάνατο της γυναίκας του και του γιου του Βάρδα ύστερα από ατύχημα, ο Νικηφόρος αφοσιώθηκε πλήρως στη θρησκεία. Προσευχόταν καθημερινά, κοιμόταν στο πάτωμα ( σε δέρμα πάνθηρα ) και μπορούσε να επιβιώσει νηστικός επί ημέρες, μόνο με ελάχιστο ψωμί και νερό.

Για τους Δυτικούς ήταν ο Pallida Mors Saracenorum ( ο ωχρός θάνατος των Σαρακηνών ). Για τους Άραβες "ο καταραμένος El Nikfur". Σύμφωνα με τον Ibn Kathir : "Ήταν αυτός ο καταραμένος από τους πιο σκληρόκαρδους βασιλιάδες, ο πιο άπιστος από όλους, αυτός που σκότωσε τους περισσότερους Μουσουλμάνους στον καιρό του. Και κατακτήθηκαν στις μέρες του, ο Αλλάχ να τον καταραστεί, οι περισσότερες από τις παραθαλάσσιές μας περιοχές, που απέσπασε από τα χέρια μας με τη βία και διατηρήθηκαν υποταγμένες στο Βασίλειο των Ρωμιών, λόγω της ραθυμίας του λαού μας την εποχή εκείνη. Άντρας με τις ικανότητές του είχε να εμφανιστεί από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου."

Το Βυζάντιο υπερείχε σαρωτικά έναντι των άλλων λαών, λόγω παιδείας! Πως ήταν το Βυζαντινό Πανεπιστήμιο;

 

Η Βυζαντινή αυτοκρατορία διατήρησε και ανανέωσε τον κλασσικό πολιτισμό, με θαυμαστή προσαρμοστικότητα στο δύσκολο περιβάλλον του Μεσαίωνα. Ένας τομέας στον οποίον το Βυζάντιο υπερείχε σαρωτικά έναντι των άλλων χριστιανικών κρατών, ήταν η παιδεία. Οι κάτοικοι της αυτοκρατορίας είχαν υψηλό για την εποχή εκείνη μορφωτικό επίπεδο.

Η επιστολή του Αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη προς τον τότε Πάπα...

 Η επιστολή του Αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη προς τον τότε Πάπα...

Ένα κείμενο περηφάνιας και φιλοπατρίας...

Ο ορισμός της ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ...

Μας το απέκρυψαν....

"Ἰ­ω­άν­νης ἐν Χρι­στῷ τῷ Θε­ῷ Βα­σι­λεὺς καὶ Αὐ­το­κρά­τωρ Ρω­μαί­ων ὁ Δού­κας, τῷ ἁγιωτά­τῳ Πά­πα τῆς πρε­σβυ­τέ­ρας Ρώ­μης Γρη­γο­ρί­ῳ. Ἂς ἔ­χω τὰς σω­τη­ρί­ους εὐ­χάς σου.

Αὐ­τοί, ποὺ ἔ­στει­λε ἡ ἁ­γι­ό­τη­τά σου καὶ μοῦ ἔ­φε­ραν αὐ­τὴ τὴν ἐ­πι­στο­λή σου, ἐπέμεναν ὅ­τι εἶ­ναι γράμμα τῆς ἁ­γι­ό­τη­τάς σου. Ὅ­μως ἐ­γώ, ὁ Βα­σι­λιάς, ἀ­φοῦ διάβασα ὅ­σα εἶ­ναι γραμ­μέ­να, ἀρ­νή­θη­κα νὰ πιστέ­ψω ὅ­τι εἶ­ναι δι­κό σου γράμ­μα, ἀλλὰ θεώ­ρη­σα ὅ­τι τὸ ᾿γραψε ἕ­νας ἄν­θρω­πος μὲ χα­μέ­να πέ­ρα γιὰ πέ­ρα τὰ μυα­λά του, ποὺ ὅ­μως ὁ ψυ­χι­κός του κό­σμος εἶ­ναι φου­σκω­μέ­νος ἀ­πὸ ἀ­λα­ζο­νεί­α καὶ αὐθάδεια δι­ό­τι πῶς θὰ μπο­ρού­σα­με νὰ σχη­μα­τί­σου­με δι­α­φο­ρε­τι­κὴ γνώ­μη γιὰ τὸν γράψαν­τα, τὴ στιγ­μὴ ποὺ ἀπευ­θύ­νε­ται στὴ βα­σι­λι­κή μου δύ­να­μη θε­ω­ρών­τας με σὰν ἕ­να ἀ­νώ­νυ­μο καὶ ἄ­δο­ξο καὶ ἀ­σή­μαν­το ἀνθρω­πά­κι; Δὲν σοῦ μί­λη­σε κα­νεὶς γιὰ τὸ μέ­γε­θος τῆς ἐ­ξου­σί­ας καὶ τῆς δυ­νά­με­ώς μας;

Τι ήθελαν οι Ρωμηοί και τι οι "μεγάλοι της γης"

 "Σκοπός εκείνων που έφτειασαν το νέο κράτος ήταν να ξαναπιάσει ο Ρωμηός τη διοίκηση του κράτους του που είχε πρωτεύουσα την Πόλη και να ξανακαθίσει Έλληνας βασιλιάς στο θρόνο των Παλαιολόγων. Μα οι περιστάσες, η σχετική αδυναμία των αρχηγών και οι μεγάλοι της γής έτσι το θέλησαν και αντί να γίνει, σύμφωνα με τη θέληση του λαού το κράτος της μεγάλης ιδέας, έγινε ένα μικρό ελληνικό κράτος στο μέρος που είχε ανθίσει η αρχαία Ελλάδα."

Ίων Δραγούμης

Ρωμηοσύνη

 ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ του π. Ιωάννη Ρωμανίδη για την ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ, όπως τις παραθέτει περιληπτικά ο Αναστάσιος Φιλιππίδης.

(α). Ὁ ρωμαϊκός πολιτισμός εἶναι στήν πραγματικότητα ἑλληνικός. Ἡ Ρώμη ὑπῆρξε ἑλληνική πόλη, πολλοί παλαιότεροι Ρωμαῖοι συγγραφεῖς ἔγραφαν ἑλληνικά ἢ ἦταν δίγλωσσοι καί ἡ ἑλληνική γλώσσα ἦταν μιά ἀπό τίς δυό ἐπίσημες γλῶσσες στή Σύγκλητο, ὅπου ἡ θέση τοῦ μεταφραστή εἶχε καταργηθεῖ ἀπό τόν 1ο αἰώνα π.Χ.. Γι’ αὐτό ἄλλωστε καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ἔγραψε τήν Ἐπιστολή πρός τούς Χριστιανούς τῆς Ρώμης στά ἑλληνικά. Ἀκόμη καί ἡ λατρεία στήν πόλη τῆς Ρώμης ἐτελεῖτο στά ἑλληνικά μέχρι τίς ἀρχές τοῦ 4ου αἰώνα. Στό σύνολο τῆς αὐτοκρατορίας, ἡ πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ μιλοῦσε ἑλληνικά.

Bυζάντιο. Το μεγάλο δέντρο της Ρωμηοσύνης.

 «Μέσα στη βάρβαρη ανθρωπότητα, το Βυζάντιο ήτανε η κιβωτός η σφραγισμένη, που φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικό θησαυρό, αποχτημένον με τον πόνο και με την πίστη. Σαν χάλασε αυτή η κιβωτός, και σκορπιστήκανε οι θησαυροί της, ο κόσμος θράφηκε πνευματικά από τα ψίχουλα που μαζέψανε κάποιοι Έλληνες και τα πήγανε στα δυτικά έθνη.

Ωστόσο, μ’ όλο που κόπηκε το μεγάλο εκείνο δέντρο της Ρωμηοσύνης, η φύτρα σώθηκε και πέταξε καινούργιους βλαστούς, που λουλουδίσανε, κι ας πλάκωνε τον ραγιά η φοβέρα του θανάτου»

(Φώτης Κόντογλου, Η πονεμένη Ρωμιοσύνη)

11 Μαΐου - Τα εγκαίνια της Κωνσταντινουπόλεως.

Η Κωνσταντινούπολη ήταν γνωστή ως η πλουσιότερη πόλη του κόσμου. Διαφύλαττε σπουδαία έργα τέχνης ακόμα και από την αρχαία Ελλάδα. Ήταν η Θεοφρούρητη Βασιλίδα των πόλεων. Η θεία πολιτεία. Η Ιερή καί ένδοξη Ελληνική Πόλη. Η μεγάλη Χριστιανική πρωτεύουσα. Η μεγαλοπρεπής Κωνσταντινούπολη, οχυρωμένη με πανύψηλα τείχη. Εθεωρείτο Παράδεισος, όπου συνυπήρχαν η Νέα Ρώμη και η Νέα Ιερουσαλήμ. Η λαμπρότητα, η αίγλη, το κάλος και το γόητρο του Βυζαντινού κράτους ήταν μεγαλειώδη. Οι αυτοκράτορες στο σύνολό τους, δεν άφηναν «ουδέν αρρύθμιστον». Οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά, στρατιωτικά, η αυτοκρατορία ήταν αξιοζήλευτη. Αξιοσημείωτες είναι οι περιγραφές Ρώσων για την Πόλη: «…λαμπρή και όλη ευφροσύνης πλήρης και εν πάσι καιροίς ηύξανε και επληθύνετο και πάσι τοις καλοίς ήνθει και έλαμπεν εν πάσαις πόλεσι, ως μέγας ήλιος…». Αν και δεν έλειψαν οι παρατυπίες Βασιλέων και Πατριαρχών, υπήρξαν όμως Βασιλείς και Πατριάρχες που αγίασαν!

Ο Γεννάδιος Σχολάριος και οι ανυπόστατες κατηγορίες εναντίον του.

(Δείτε πόσα ψέματα έχουν ειπωθεί από συκοφάντες και προπαγανδιστές κατά του πρώτου Πατριάρχη μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, που καταρρίπτονται με τεκμηριωμένα καταιγιστικά στοιχεία).

(πηγή στοιχείων: oodegr – Γεώργιος Κεκαυμένος)

Ο Γεννάδιος Σχολάριος θεωρείτε ως ένα από τα πιο συκοφαντημένα πρόσωπα στην ιστορία της Εκκλησίας.

Tον κατηγορούν ότι πριν την Άλωση, είχε συμφωνήσει με τον Μωάμεθ να γίνει Πατριάρχης.

Καταρχάς, αν υπήρχε τέτοια συνεργασία, δεν θα καθόταν ο Γεννάδιος μέσα στη σφαγή και τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης, περιμένοντας να συλληφθεί, να φυλακιστεί, να πουληθεί σε Τούρκο και να παραμείνει εκεί ως δούλος, με κίνδυνο μέσα σε όλο αυτό το διάστημα να χάσει το κεφάλι του έστω και κατά λάθος από κάποιον φανατισμένο Οθωμανό. Αν είχαν συνεννοηθεί, ούτε και ο Πορθητής δεν θα ήθελε να βάλει σε τέτοιο κίνδυνο τον Γεννάδιο Σχολάριο. Θα είχαν φροντίσει εγκαίρως να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και να περιμένει κάπου ασφαλής. O Γεννάδιος επιλέχθηκε ως Πατριάρχης από τους υπόδουλους Έλληνες και δεν τον υπέδειξαν οι Τούρκοι. Oι πηγές δείχνουν ότι «ο κατακτητής άφησεν εις τους υποδούλους να υποδείξουν αυτοί το πρόσωπον του μέλλοντος Πατριάρχου».

Θεόδωρος Λάσκαρης Β΄, αυτοκράτορας Ρωμανίας (Βυζαντίου).

του Στρατή Ανδριώτη.

Ο Θεόδωρος Λάσκαρης Β΄, υπήρξε μία σπάνια ιδιοφυής προσωπικότητα. Διανοητής, επιφανής και μέγας λόγιος, συγγραφέας και Άνθρωπος. Ποιητικός, στοχαστής, σοφιστής, με ρητορική ικανότητα, στέρεο θεολογικό υπόβαθρο και σκέψη, λάτρης της χριστιανικής ηθικής, με έφεση στη φιλοσοφία, διαμορφώνοντας βαθύτατη φιλοσοφική σκέψη. Έχοντας διευρυμένες γνώσεις και πνευματικές αναζητήσεις που πνευματικά τον καθιστούν άριστα καλλιεργημένο. Εξίσου πολυγραφότατος με αξιόλογο και σπουδαίο συγγραφικό έργο καί επιστημονικές γνώσεις, με ενδιαφέροντα στους τομείς της ρητορικής, γεωμετρίας, Πυθαγορείων Μαθηματικών, μουσικής, αστρονομίας, φυσικής, ακόμα και σεισμολογίας. Είχε λάβει επιμελημένη αγωγή και παιδεία από την μητέρα του Ειρήνη και τον αυτοκράτορα πατέρα του και Άγιο της Εκκλησίας Ιωάννη Βατάτζη. Ο Θεόδωρος Λάσκαρης είχε μαθητεύσει κοντά στον επιφανή λόγιο της εποχής Νικηφόρο Βλεμμύδη και στον Γεώργιο Ακροπολίτη, διευρύνοντας τις γνώσεις του στη φιλοσοφία, την Θεολογία, την ρητορική, τα μαθηματικά κ.α. επιστήμες.

Έκλεισε ο Ιουστινιανός το 529 την Ακαδημία των Αθηνών;

Για να πείσουν τους αμαθείς περί δήθεν διωγμών των Εθνικών από τους Χριστιανούς, οι Νεοπαγανιστές διαδίδουν το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΘΟΣ ότι δήθεν ο Ιουστιανιανός έκλεισε την Ακαδημία της Αθήνας, δήθεν από ανθελληνισμό. Φυσικά η Ακαδημία της Αθήνας ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΣΕ από τον Ιουστιανιανό. Και οι κατηγορίες αυτές τις οποίες εκμεταλλεύονται οι Νεοειδωλολάτρες για να συκοφαντήσουν τους Χριστιανούς, έχουν αποδειχθεί από τη σύγχρονη έρευνα, ιστορικό λάθος. Πολλοί νεοπαγανιστές (και οι επηρεασμένοι από αυτούς) θεωρούν πως ο Ρωμηός/Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός- έκλεισε την Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών το 529, ρίχνοντας στο σκοτάδι την ανθρωπότητα, και οδηγώντας  τάχα, στην στην αμάθεια του Μεσαίωνα". Αυτή η άποψη είναι ένας μύθος, τον οποίο θα καταρρίψουμε παρακάτω... Με αφορμή, λοιπόν, τις δημόσιες τοποθετήσεις Νεοπαγανιστών που δεν αποδέχονται την ιστορική πραγματικότητα και υποστηρίζουν πως το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας ήταν μια πράξη «αφοριστική κατά της γνώσης», το κείμενο αυτό γράφτηκε ώστε να καταδείξει ότι την εποχή που η Ακαδημία έκλεισε:

Ο Μέγας Θεοδόσιος και η σφαγή στον ιππόδρομο Θεσσαλονίκης.

 Την μνήμη ενός ακόμα μεγάλου εγκλήματος κατά των χριστιανών τιμά στις 28 Δεκεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία, που συνέβη επί της βασιλείας Μαξιμιανού στην Νικομήδεια, όπου ο ειδωλολάτρης Χριστομάχος αυτοκράτορας έκαψε 20.000 Χριστιανούς επειδή δεν θυσίαζαν στα είδωλα, συμπληρώνοντας έτσι την χορεία εκατομμυρίων Αγίων Μαρτύρων που θανατώθηκαν από τους ειδωλολάτρες.

Κατά τα άλλα, οι άθεοι σήμερα, για να κατηγορήσουν τους χριστιανούς, προσφεύγουν όλοι στη σφαγή 7000 οπαδών του ιπποδρόμου στη Θεσσαλονίκη που έγινε επί αυτοκρατορίας του Μεγάλου Θεοδοσίου.

Κατ' αρχάς η σφαγή αυτή δεν έγινε εν ονόματι του χριστιανισμού. Δεν σφαγιάστηκαν οι άνθρωποι αυτοί επειδή δεν ήταν χριστιανοί. Αντιθέτως, δεδομένου ότι στη Δυτική ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι χριστιανοί την εποχή εκείνη αποτελούσαν το 56% των πολιτών, και στην Ανατολή οι χριστιανοί ήταν περισσότεροι, συμπεραίνεται ότι μέσα στον ιππόδρομο οι πιο πολλοί ήταν Χριστιανοί. Επίσης, η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε διέταξε να γίνει κακό σε ανθρώπους. Ούτε ο Χριστός στη διδασκαλία Του ζητάει μίσος, βία, ή θάνατο.