Η Παναγία εἶναι τὸ πνευματικὸ στόλισμα τῆς ὀρθοδοξίας.

Γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ἡ πονεμένη μητέρα, ἡ παρηγορήτρια κ᾿ ἡ προστάτρια, ποὺ μᾶς παραστέκεται σὲ κάθε περίσταση. Σὲ κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας εἶναι χτισμένες ἀμέτρητες ἐκκλησιὲς καὶ μοναστήρια, παλάτια αὐτηνῆς τῆς ταπεινῆς βασίλισσας, κι᾿ ἕνα σωρὸ ρημοκλήσια, μέσα στὰ βουνά, στοὺς κάμπους καὶ στὰ νησιά, μοσκοβολημένα ἀπὸ τὴν παρθενικὴ καὶ πνευματικὴ εὐωδία της. Μέσα στὸ καθένα ἀπ᾿ αὐτὰ βρίσκεται τὸ παληὸ καὶ σεβάσμιο εἰκόνισμά της μὲ τὸ μελαχροινὸ καὶ χρυσοκέρινο πρόσωπό της, ποὺ τὸ βρέχουνε ὁλοένα τὰ δάκρυα τοῦ βασανισμένου λαοῦ μας, γιατὶ δὲν ἔχουμε ἄλλη νὰ μᾶς βοηθήσει, παρεκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία. Φώτης Κόντογλου

Εγκώμιον εις την κοίμησιν της αγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου (Αγ. Θεόδωρος Στουδίτης)

Φωνή κεράτινης σάλπιγγας, που να αντηχή δυνατώτερα από ανθρώπινη φωνή και να συγκλονίζη τα πέρατα, απαιτεί ένας λόγος προς τιμήν της ιεράς αυτής ημέρας, αγαπητοί μου. γι’ αυτό και κινδυνεύει ν’ αποτύχη τώρα, καθώς ακούγεται προερχόμενος από το ασθενές φωνητικό μου όργανο. Η Κυρία όμως και Βασίλισσα του παντός, έτσι καθώς είναι αφιλόδοξη, θα δεχτή νομίζω κι αυτόν εδώ τον σύντομο και πενιχρό λόγο που της προσφέρουμε οι δούλοι της, όμοια με εκείνους τους διεξοδικούς και αστραφτερούς των σπουδαίων ομιλητών, με το να παρακινείται σε συμπάθεια από τις προσευχές αυτού που με προστάζει να ομιλήσω. επειδή ακριβώς και ένα μόνο πράγμα προσέχει η φιλάγαθη: την πρόθεσι. Εμπρός λοιπόν, συνάξου ολόκληρη η οικουμένη, ιεράρχες και ιερείς, μοναχοί και κοσμικοί, βασιλείς και άρχοντες, άνδρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, φυλές και γλώσσες, με όλο μαζί το έθνος και το πλήθος, και αφού αλλάξης τα φορέματα των αρετών σου, «ντυμένη» κι εσύ «στα κρόσσια τα χρυσά και στολισμένη»1, πρόβαλε με πρόσωπο φαιδρό και όλο χαρά γιόρτασε της Κυριοτόκου Μαρίας την εορτή, την επικήδεια συγχρόνως και διαβατήρια. διότι φεύγει από εδώ κάτω και πηγαίνει κοντά στα όρη τα αιώνια, το όρος όντως το Σιών, στο οποίο ευδόκησε ο Θεός να κατοική, όπως ψάλλει η λύρα του ψαλμωδού. Σήμερα λοιπόν ο επίγειος ουρανός περιβαλλόμενος την στολή της αφθαρσίας αποκτά νέα διαμονή, την καλύτερη και αιώνια. Σήμερα η νοητή και θεοφώτιστη σελήνη με το να συμβάλλη στον δίσκο του ηλίου της δικαιοσύνης εκλείπει μεν από την πρόσκαιρη τούτη ζωή, συγχρόνως όμως ανατέλλει και λάμπει με την τιμή της αθανασίας. Σήμερα η ολόχρυση και θεοκατασκεύαστη κιβωτός του αγιάσματος αναχωρεί από τα επίγεια σκηνώματα και μετακομίζεται στην άνω Ιερουσαλήμ, για να αναπαυθή αιώνια. Και ο θεοπάτωρ Δαυίδ μας τα τραγουδάει αυτά με την κιθάρα του και αναφωνεί: «Θα προσαχθούν, λέει, παρθένοι», δηλ. ψυχές, «στον βασιλέα, ακολουθώντας πίσω από αυτήν θα προσαχθούν σε Σένα»2...

«Ἐπὶ σοὶ Χαίρει, Κεχαριτωμένη. Πᾶσα ἡ κτίσις» Φώτης Κόντογλου - Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων· χείλη δὲ πιστῶν τὴ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνὴν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐνἀγαλλιάσει βοάτω· Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή». «Ἐσένα ποὺ εἶσαι ζωντανὴ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ σὲ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλὰ χείλια πιστὰ ἂς ψάλλουνε δίχως νὰ σωπάσουνε τὴ φωνὴ τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδὸς θέλει νὰ πεῖ τὴ φωνὴ τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ποὺ εἶπε «εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί») κι ἂς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ᾿ ὅλα Παρθένε ἁγνή»...

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης - Ο ασπασμός της Παναγίας

 

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Πλησιάζει ξανά η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλοι οι πιστοί ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν λαμπρά τη μεγάλη θεομητορική πανήγυρη.

Η μνήμη της είναι ιερή, θαυμαστή, εξαίσια και συγκινητική. Εορτή θαυμάσια, δοξασμένη, υπέροχη και λαοφίλητη. Οι πιστοί χαίρονται, παρότι πρόκειται για την κοίμηση της Θεοτόκου, για μετάσταση αγαπητού προσώπου. Χαίρονται που η προστάτισσά τους, η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, ανέρχεται στους ουρανούς για να πρεσβεύει διηνεκώς υπέρ σύμπασας της πάσχουσας ανθρωπότητος...

Ἐγκώμιο στὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός)

Τί εἶναι αὐτὸ τὸ μυστήριο τὸ μέγα, ποὺ συντελεῖται γύρω ἀπὸ τὸ πρόσωπό σου, ἱερὴ Μητέρα καὶ Παρθένε; «Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θὰ σὲ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σὺ εἶσαι ἄξια γιὰ μακαρισμό!

Καὶ νὰ ποὺ ὅλες οἱ γενιὲς Σὲ μακαρίζουν. Ἐσένα εἶδαν οἱ θυγατέρες τῆς Ἱερουσαλήμ, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ σὲ μακάρισαν οἱ βασίλισσες, δηλαδὴ οἱ ψυχὲς τῶν δικαίων, καὶ θὰ σὲ ὑμνοῦν αἰώνια. Γιατί Σὺ εἶσαι ὁ θρόνος ὁ βασιλικός, στὸν ὁποῖον παραστέκονται Ἄγγελοι κοιτάζοντας τὸν Βασιλέα καὶ Δημιουργὸ νὰ κάθεται ἐπάνω του...

Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης - Δεκαπενταύγουστος

Δεκαπενταύγουστος
Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, μέγας θεολόγος, είδε την Παναγία σε όραμα και γράφει: Ποιος ανθρώπινος λόγος μπορεί άραγε να περιγράψει τη θεοφώτιστη ωραιότητά σου, Θεοτόκε Παρθένε; Οι χάρες σου είναι αδύνατον να προσδιοριστούν ούτε με λόγια ούτε με σκέψεις. Μόνη η θεία όψη της χαρίζει αίγλη, ευφροσύνη και αγαλλίαση. Η ωραιότητα του προσώπου της πηγάζει από την ωραία ψυχή της και την καθαρή καρδιά της. Σαν φως που χύνεται από τα μέσα προς τα έξω και χαρίζει αυτή την απαράμιλλη ευπρέπεια, την πάγκαλη καλλονή...

Η ιστορία των παρακλήσεων στην Υπεραγία Θεοτόκο

Η αγάπη, ο σεβασμός και η τιμή των πιστών για το πρόσωπο της Θεοτόκου Μαρίας εκδηλώθηκαν από πολύ νωρίς, από την αρχή της σωτηρίου οικονομίας, όπως λέγουν οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, και είναι τόσο μεγάλη, ώστε αδυνατεί ο ανθρώπινος λόγος να περιγράψει τα αισθήματα αυτά επαρκώς.
Από αυτήν την αγάπη, την τιμή και την ελπίδα στην μεσιτεία της προς τον μέγα και Μόνο Μεσίτη Χριστό και Υιό της, κατά το ανθρώπινον η Εκκλησία καθιέρωσε να τελείτε κατά την περίοδο της νηστείας του Δεκαπενταυγούστου, η ιερή Ακολουθία του Μικρού και του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος εναλλάξ, εκτός των εορτών της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Έτσι επ” ευκαιρίας του γεγονότος αυτού καλόν είναι να δούμε και να γνωρίσουμε μερικά πράγματα για το τι είναι κανόνας, και ποιος συνέθεσε τον Μικρό και τον Μεγάλο Παρακλητικό κανόνα στην Υπεραγία Θεοτόκο...

Παρακλήσεις Δεκαπενταυγούστου: Γιατί παρακαλούμε την Παναγία;

Οι παρακλήσεις προς τη Θεοτόκο αναφέρουν τις επικλήσεις των πιστών με δεήσεις και ικεσίες προς την Παναγία για να λάβουν τη βοήθειά Της στους καιρούς των πειρασμών, των πόνων, των θλίψεων και κάθε είδους προστασία από το θείο πρόσωπό Της. Και τονίζεται χαρακτηριστικά: “Δέξαι παρακλήσεις αναξίων σων ικετών”.

Πρώτον, παρακαλούμε την Παναγία με αίσθημα πίστεως και πόνου για να μας βοηθήσει στη ζωή μας από τους πειρασμούς, λέγοντάς της: “Πολλοίς συνεχόμενοις πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών”. Είναι πολλοί οι πειρασμοί που παρασύρουν τον πιστό στο κακό, στην ηδονή, στην κακία, στην εχθρότητα, στην περιφρόνηση του ανθρώπου και του θελήματος του Θεού και τον οδηγούν στην πράξη της αμαρτίας. Ο πειρασμός είναι ο προπομπός της αμαρτίας για να κλονισθεί η πίστη μας και να αδιαφορήσουμε για τις εντολές του Θεού. Γι’ αυτό ζητάμε από το Θεό: “και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν” και από την Παναγία: “Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. Ω Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον”...

Εγκώμια των Αγίων Αποστόλων εις την Κοίμηση της Θεοτόκου

Δαμασκηνού Στουδίτου του υποδιακόνου

«Ω θαύμα των ποτέ θαυμάτων, τα οποία είδον οι άνθρωποι! Η Βασίλισσα του παντός πώς άπνους τίθεται; Η Μήτηρ του Ιησού πώς απέθανε; Σύ είσαι, Παρθένε, το κήρυγμα των Προφητών' Συ είσαι το κήρυγμα το ιδικόν μας' Σε προσκυνούν οι άνθρωποι' Σε δοξάζουν οι Άγιοι. Χαίρε λοιπόν Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου, και δια Σου μεθ’ ημών...

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Δαμασκηνού του Στουδίτου (αποσπάσματα Λόγου του)

"…Ἡ Κυρία Θεοτόκος πενήντα ἐννέα ἐτῶν ἦταν, ὅταν ἔμελλε νά ἀποθάνει. Καί πῶς; μάθετέ το. Ἡ Παναγία, ὅταν πῆγε στό Ἱερό, ἦταν τριῶν ἐτῶν καί ἔκαμε καί στό Ἱερό δώδεκα ἔτη, καί ἔως νά γεννήσει τόν Χριστό παρῆλθε ἄλλο ἕνα ἔτος. Ἔκαμε καί μέ τόν Χριστό τριάντα δύο ἔτη, ἔζησε καί μετά ταῦτα ἔνδεκα, ὅπου εἶναι ὅλα ἔτη πενήντα ἐννέα. Ὅταν ἔφθασε τόσων ἐτῶν ἡ Παναγία, πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες τῆς Κοιμήσεώς της, ἐφάνη ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ μέ κλάδο φοίνικα στό χέρι, καί λέγει: «Γνώριζε, Κυρία Θεοτόκε, ὅτι μετά τρεῖς ἡμέρες μέλλεις νά μετατεθεῖς ἀπό τήν γῆ στούς οὐρανούς, γι’ αὐτό εὐτρέπισε τόν ἑαυτό σου, ἐτοίμασε τά ἐπιτάφιά σου, καί περίμενε τήν κοίμησή σου, διότι ἔρχεται ὁ Υἱός σου νά παραλάβει τήν ἁγία σου ψυχή». Ὅταν ἄκουσε αὐτά ἡ Παναγία, παρευθύς σηκώθηκε καί ἀνέβη στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἐκεῖ ὅπου ἀνελήφθη ὁ Υἱός της, τά δέ δένδρα τοῦ ὅρους ἐκείνου ὅλα (θαῦμα παράδοξο!) ἔπεσαν καί τήν προσκύνησαν, αὐτή δέ ὕψωσε τά χέρια της στόν Θεό καί προσευχήθηκε…

Εγκώμιο στην Κοίμηση της Θεοτόκου

Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού

Τί εἶναι αὐτό τό μυστήριο τό μέγα, πού συντελεῖται γύρω ἀπό τό πρόσωπό σου, ἱερή Μητέρα καί Παρθένε; «Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου». Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι θά σέ μακαρίζουν, γιατί μονάχα Σύ εἶσαι ἄξια γιά μακαρισμό!...

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

Δαμασκηνού του Στουδίτου (αποσπάσματα Λόγου του)

"…Ἡ Κυρία Θεοτόκος πενήντα ἐννέα ἐτῶν ἦταν, ὅταν ἔμελλε νά ἀποθάνει. Καί πῶς; μάθετέ το. Ἡ Παναγία, ὅταν πῆγε στό Ἱερό, ἦταν τριῶν ἐτῶν καί ἔκαμε καί στό Ἱερό δώδεκα ἔτη, καί ἔως νά γεννήσει τόν Χριστό παρῆλθε ἄλλο ἕνα ἔτος. Ἔκαμε καί μέ τόν Χριστό τριάντα δύο ἔτη, ἔζησε καί μετά ταῦτα ἔνδεκα, ὅπου εἶναι ὅλα ἔτη πενήντα ἐννέα. Ὅταν ἔφθασε τόσων ἐτῶν ἡ Παναγία, πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες τῆς Κοιμήσεώς της, ἐφάνη ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ μέ κλάδο φοίνικα στό χέρι, καί λέγει: «Γνώριζε, Κυρία Θεοτόκε, ὅτι μετά τρεῖς ἡμέρες μέλλεις νά μετατεθεῖς ἀπό τήν γῆ στούς οὐρανούς, γι’ αὐτό εὐτρέπισε τόν ἑαυτό σου, ἐτοίμασε τά ἐπιτάφιά σου, καί περίμενε τήν κοίμησή σου, διότι ἔρχεται ὁ Υἱός σου νά παραλάβει τήν ἁγία σου ψυχή». Ὅταν ἄκουσε αὐτά ἡ Παναγία, παρευθύς σηκώθηκε καί ἀνέβη στό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἐκεῖ ὅπου ἀνελήφθη ὁ Υἱός της, τά δέ δένδρα τοῦ ὅρους ἐκείνου ὅλα (θαῦμα παράδοξο!) ἔπεσαν καί τήν προσκύνησαν, αὐτή δέ ὕψωσε τά χέρια της στόν Θεό καί προσευχήθηκε…
Ἡ Παναγία κατέβηκε ἀπό τό ὅρος ἐκεῖνο καί ἐπέστρεψε στό σπίτι της, στό χωριό Γεθσημανῆ, εἶχε δέ δύο φορέματα, ἐκ τῶν ὁποίων τό μέν φοροῦσε, ἐνῶ τό ἄλλο τό ἐχάρισε σέ πτωχή γειτόνισσα, ἐκεῖ πλησίον. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καί ὁ Ἱωάννης Θεολόγος ἦταν ἐκεῖ κοντά… Τήν τρίτη ἡμέρα, ἐκεῖ ὅπου δίδασκαν, παρευθύς σύννεφο τούς ἄρπαξε καί τούς ἔφερε στήν Γεθσημανῆ, στό σπίτι τῆς Παναγίας, ὁμοίως καί τούς ἄλλους Ἀποστόλους ὅλους. Τότε ἦταν καί ὁ Ἀρεοπαγίτης Διονύσιος καί ὁ διδάσκαλός του Ἱερόθεος και ὁ Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος καί αὐτούς νεφέλη τούς ἅρπαξε καί τούς ἐσύναξε ὅλους στήν Γεθσημανῆ. Ἡ Παναγία χάρηκε καί τούς λέγει: «Καθίσατε, τέκνα μου νά σᾶς ἀποχαιρετήσω, ὅτι σήμερον ὑπάγω εἰς τόν Υιόν μου τόν ἠγαπημένον…». Δακρυρροῶν ὁ Ἱωάννης τῆς λέγει: «Κυρία Θεοτόκε καί μήτηρ μου, ὁ Υἱός σου ὁ ἠγαπημένος ἦτο μέ ἡμᾶς, μᾶς ἄφησε δέ νά ἔχωμεν Σε, τώρα μᾶς ἀφήνεις καί Σύ;… Τίνα θά βλέπωμεν ἡμεῖς εἰς τήν γῆν νά παρηγορούμεθα, ἐάν Σύ μᾶς ἀφήσεις;» Τότε λέγει ἡ Παναγία: «…μή ἔχετε λύπην διά τόν θάνατόν μου… ἐγώ θά εἶμαι πρέσβυς καί μεσίτρια εἰς τόν ἠγαπημένον μου Υἱόν δι’ ὅλον τό Χριστιανικό γένος…». Ἀπεκρίθη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δακρυρροῶν: «Κυρία Θεοτόκε, ἐγώ τόν ἠγαπημένον σου Υἱόν τόν Χριστόν δέν τόν εἶδον σωματικῶς εἰς τήν γῆν, ἀλλά βλέπων Σε ἦτο ὡς νά ἔβλεπον καί τόν Υἱόν σου, τώρα μέ ἀφήνεις καί Σύ;…». Τοῦ λέγει ἡ Παναγία; «Παῦλε, φίλε τοῦ ἠγαπημένου μου Υἱοῦ καί ἐμοῦ, ὁ Υἱός μου καί ἡ χάρις μου θά παρηγορῆ καί σέ καί τούς ἄλλους μαθητάς»… Λέγει καί στόν Πέτρο: «Πέτρε… παρηγόρησε τούς νεωτέρους, στήριξον τούς ἀδυνάτους, νά μή λυποῦνται εἰς τόν θάνατόν μου». Καί στούς λοιπούς Ἀποστόλους ἀπεκρίθη: «…Τέκνα μου ἠγαπημένα, ὑπάγετε νά κηρύξετε, νά φωτίσετε, νά καθοδηγήσετε τόν πεπλανημένον κόσμον, διά νά τόν κερδήσετε καί νά τόν ὁδηγήσετε εἰς την Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ μου. Μή φοβεῖσθε ἀπό τούς βασιλεῖς, οἱ ὁποῖοι δύνανται μόνον τό σῶμα σας νά βλάψουν, ὄχι ὅμως καί τήν ψυχήν σας, ἀλλά φοβεῖσθε ἀπό τόν Θεόν, ὅστις δύναται καί τό σῶμα σας καί τήν ψυχήν σας νά βλάψη, ὅπως σᾶς τό ἔλεγεν ὁ Υἱός μου. Ἔχετε ἀγάπην καί εἰρήνην μετ’ ἀλλήλων, καί χαίρετε καί εὐφραίνεσθε ὅτι πολύς ὁ μισθός σας εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἄν καί ἐγώ πάω στήν Βασιλεία τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ μου, ἀλλά πάντοτε θά εἶμαι μαζί σας, θά σᾶς ἐνισχύω καί θά σᾶς παρηγορῶ εἰς τάς θλίψεις σας». Παρευθύς τότε ἡ Θεοτόκος ἔκλεισε τούς ἁγίους της ὀφθαλμούς λέγοντας: «Υἱέ μου, εἰς χεῖρας σου παρατίθημι το πνεῦμα μου καί ἐκοιμήθη… Τό ἅγιο καί θεοδόχο σῶμα της τό πῆραν οἱ Μαθητές στούς ὤμους τους γιά νά τό φέρουν στόν τάφο… ψάλλοντες καί ὑμνοῦντες. Οἱ φθονεροί Ἰουδαῖοι ἀκούοντας τήν ὑμνωδία τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἀποστόλων καί βλέποντας τήν πολλή παρησία, ἐφθόνησαν, καί ἀπεφάσισαν νά πᾶνε νά κρημνίσουν τόν κράββατο τῆς Παναγίας μέ τό ἅγιο αὐτῆς καί παναμώμητο σῶμα. Ὅρμησαν ὅλοι στό μέσο τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά παρευθύς τυφλώθηκαν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὡς τολμηρότερος, τόλμησε ν’ ἁρπάσει τόν κράββατο, Ἄγγελος ὅμως Κυρίου ἔκοψε τά χέρια του ἀοράτως. Τότε οἱ Ἰουδαῖοι βλέποντας τό θαῦμα, μετενόησαν… Μέ τήν βοήθεια τῆς Παναγίας ἰατρεύθηκαν ὅλοι.
Ὅταν ἔφθσαν στόν τάφο, ἀπέθεσαν τό ἅγιο λείψανο γιά νά τό ἀποχαιρετήσουν… λέγοντας ἐγκώμια πρός αὐτήν… ἀσπάσθηκαν τό σῶμα τῆς Παναγίας οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καί οἱ λοιποί παρευρεθέντες καί κατόπιν ἔθαψαν αὐτό στόν τάφο. Τρεῖς ἡμέρες καί τρεῖς νύχτες ἔμεναν οἱ Ἀπόστολοι γύρω ἀπό τόν τάφο…

Θωμᾶς ὁ Ἀπόστολος, εὐδοκία Θεοῦ, ὅπως καί στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, ἔτσι καί τότε δεν ἦταν ἐκεῖ. Τήν τρίτη ἡμέρα καί αὐτόν ξαφνικά νεφέλη τόν ἅρπαξε καί μετήγαγε πάνω ἀπό τόν τάφο τῆς Παναγίας, ὅπου συνάντησε την Παναγία ἐνῶ μεθίστατο σύσσωμος στούς οὐρανούς καί ὅταν τήν εἶδε εἶπε: «Παναγία, Παναγία ποῦ ὑπάγης;» Ἔβγαλε τότε ἡ Παναγία καί τοῦ ἔδωσε τήν ἁγία ζώνη της… Ὁ Θωμᾶς πῆγε στους ἄλλους μαθητές και τους βρῆκε καθημένους καί φυλλάσοντας τόν τάφο τῆς Παναγίας ἔλεγε: «…Μήπως δέν ἀρέσκει εἰς τόν Θεόν τό κήρυγμά μου; Ἀλλά σᾶς παρακαλῶ, συμμαθηταί μου ἀνοίξατε τόν τάφον, κἄν νεκρόν νά ἴδω τό σῶμα της, ἔστω καί τώρα εἰς τό τέλος νά τό ἀσπασθῶ καί τό ἀποχαιρετήσω καί ἐγώ». Ὑπά-κουσαν οἱ Ἀπόστολοι στόν Θωμᾶ καί ἄνοιξαν τόν τάφο τῆς Παναγίας, γιά νά δεῖ τό σῶμα της, ἀλλά τίποτα δέν εὑρέθη, διότι μετέστη. Καί πῶς; Τό σῶμα ἐκεῖνο εὐλογημένοι Χριστιανοί, ἄφθαρτο κατέστη καί ἀθάνατο, ὅπως καί ἡ Ἁγία Σάρκα τοῦ Κυρίου, ὅπως καί ὅλοι οἱ δίκαιοι ἄνθρωποι θά λάβουν στήν καθολική ἀνάσταση, αὐτό ἔλαβε πρωτύτερα ἡ Παναγία πρό τῆς ἡμέρας ἐκείνης…"