Οι Άγιοι Δισμύριοι (20.000) οι εν Νικομηδεία καέντες....

 Τον 4ο αιώνα μ.Χ., επί Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, διεπράχθη άλλο ένα μεγάλο έγκλημα κατά των Χριστιανών. Οι χριστιανοί της Νικομήδειας ήταν αρκετά πολυπληθείς. Ο επίσκοπος Άνθιμος, άνδρας άξιος και με αυταπάρνηση, κοπίαζε νύχτα - μέρα για τις ψυχές των πιστών. Η πρόοδος αυτή των χριστιανών κέντρισε το φθόνο των ειδωλολατρών αρχόντων και θέλησαν να εξοντώσουν τη χριστιανική Εκκλησία, προπάντων στα μεγαλύτερα και πολυπληθέστερα κέντρα της. Σχεδίασαν λοιπόν, ανήμερα Χριστούγεννα να κάνουν γενική σφαγή των χριστιανών της Νικομήδειας.

Ο Άγιος Μαυρίκιος και οι Άγιοι Εβδομήκοντα Μάρτυρες.

 Τι διωγμούς έχουν υποστεί οι άνθρωποι που πίστευαν στον Χριστό.....

Τη 27η Δεκεμβρίου τιμώνται ο Άγιος Μαυρίκιος, ο γιος του Φωτεινός και οι Άγιοι Εβδομήκοντα Μάρτυρες.

Μαρτύρησαν όλοι στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (286 - 305 μ.Χ.) και ήταν στρατιώτες, που διέμεναν στην Απάμεια της Βιθυνίας του Πόντου.

Όταν πέρασε από εκεί ο Μαξιμιανός, καταγγέλθηκαν ότι ήταν χριστιανοί. Όταν τους κάλεσε ο βασιλιάς, οι Άγιοι ομολόγησαν και μπροστά του ότι ήταν χριστιανοί και αμέσως τότε τους αφαιρέθηκαν οι στρατιωτικές ζώνες και τους έριξαν στη φυλακή.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ.

Και οι σαράντα αυτοί Άγιοι ήταν στρατιώτες στο πιο επίλεκτο τάγμα του στρατού του ειδωλολάτρη διώκτη των Χριστιανών, Λικινίου. Όταν αυτός εξαπέλυσε διωγμό κατά των χριστιανών, οι Άγιοι σαράντα συλλαμβάνονται αμέσως από τον έπαρχο Αγρικόλα (στη Σεβάστεια). Στην αρχή τους επαινεί και τους υπόσχεται αμοιβές και αξιώματα, για να αρνηθούν την πίστη τους. Τότε ένας από τους σαράντα, ο Κάνδιδος, απαντά: «Ευχαριστούμε για τους επαίνους της ανδρείας μας. Άλλ' ο Χριστός, στον όποιο πιστεύουμε, μας διδάσκει ότι στον καθένα άρχοντα πρέπει να του προσφέρουμε ό,τι του ανήκει. Και γι' αυτό στο βασιλέα προσφέρουμε τη στρατιωτική υπακοή. Αν, όμως, ενώ ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, δεν ζημιώνουμε το κράτος, αλλά μάλλον το ωφελούμε με την υπηρεσία μας, γιατί μας ανακρίνεις για την πίστη πού μορφώνει τέτοιους χαρακτήρες και οδηγεί σε τέτοια έργα;»

Το μεγαλείο των Τριών Ιεραρχών.

Για κάποιους λιγοστούς, χωρίς καμιά υπόληψη, που μάχονται με ψεύδη τους Τρεις Ιεράρχες*, τον Μέγα Βασίλειο, τον Ιωάννη Χρυσόστομο και τον Γρηγόριο Θεολόγο, ας γνωρίζουν ότι η γιορτή τους είναι γιορτή της παιδείας και των γραμμάτων, γιορτή των δασκάλων και των μαθητών. Είναι γιορτή τόσο Σχολική όσο και Χριστιανική.

Σχολική είναι, γιατί οι Τρεις Ιεράρχες, ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, σοφοί δάσκαλοι, φημισμένοι ρήτορες και συγγραφείς. Πρόσφεραν πάρα πολλά στα γράμματα, διαθέτοντας ολόκληρη την περιουσία τους.

Χριστιανική είναι, γιατί και οι τρεις ήταν ευσεβείς Ιεράρχες, επιφανείς θεολόγοι, με κοινωνική προσφορά και φιλανθρωπικό έργο, που διέθεσαν τη ζωή τους στην πίστη τους για το Χριστό.

Μελέτησαν τους αρχαίους κλασικούς συγγραφείς και φιλοσόφους, και κατόρθωσαν να συμφιλιώσουν το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα με την Χριστιανική Πίστη. Απέρριψαν τα ειδωλολατρικά στοιχεία και κράτησαν τις αρχές της διαλεκτικής σκέψης της ελληνικής παιδείας, ακολουθώντας τη συμβουλή του Αποστόλου Παύλου «να δοκιμάζουμε τα πάντα αλλά να κρατάμε το καλό».

† Αγίας Περπέτουας (1/2)

 

[...] Η Περπέτουα δέχθηκε πρώτη ένα κτύπημα από τα κέρατα του ζώου και έπεσε στο χώμα. Αμέσως ανακάθησε, συμμάζεψε το φόρεμα και σκέπασε τον μηρό της, μεριμνώντας περισσότερο για την σεμνότητα από ό,τι για τους πόνους. Κατόπιν ζήτησε μια βελόνα, έσφιξε τα σχισμένα της ενδύματα και έδεσε τα μαλλιά της, γιατί δεν άρμοζε στην μάρτυρα του Χριστού να εμφανιστεί με ακατάστατα μαλλιά, ώστε να μην φανεί ότι πενθεί την ώρα τής νίκης της.

Άγιος Σπυρίδων. Ο του Χριστού φίλος γνήσιος....

 Άγιε Σπυρίδων σοφέ, άνθρωπε επουράνιε, επίγειε Άγγελε, ο του Χριστού φίλος γνήσιος.... ο νους ο θείος, ο πραύς και ακέραιος, ο απλότητι.... ο πολύφωτος, το του Πνεύματος όργανον.... των θαυμάτων πηγή, της αγάπης κλέος των Ορθοδόξων.... της Εκκλησίας προστάτης γενόμενος, αιρεσιάρχας εξώθησας το βλάσφημον.... θαυματουργών εν έργω και λόγω, ο της Τριάδος το δόγμα ανακηρύξας τρανώς.... αυτού μιμησώμεθα το πράον, το άκακον, το απλούν, το φιλάνθρωπον, το περί πάντας σοφόν....

Το μεγαλειώδες έργο του Μεγάλου Κωνσταντίνου

 Ο Μέγας και Άγιος Κωνσταντίνος έζησε στην εποχή που ο πραξικοπηματίας Διοκλητιανός δαιμονίσθηκε ξεσπώντας σε έναν άγριο διωγμό εναντίον των Χριστιανών.

Ο μεγαλοφυής Κωνσταντίνος που αγαπούσε ιδιαιτέρως τους χριστιανούς γιατί ήταν γενναίοι, υπάκουοι, τίμιοι, εργατικοί, πειθαρχημένοι και θυσιαζόντουσαν για την πατρίδα. ήταν αναγκασμένος να παρακολουθεί δυσαρεστημένος και προβληματισμένος την κακία, την αδικία καί τα ακατονόμαστα φρικτά μαρτύρια που επέβαλαν ο διώκτης Διοκλητιανός καί ο αιμοβόρος καίσαρας Γαλέριος που συνέχιζαν τους διωγμούς των αιμοσταγών Νέρωνα, Δομετιανού, Δέκιου, Τραϊανού κ.α. Σταυρώσεις, φωτιά, ρίξιμο στα θηρία, πνιγμοί, ξιφισμοί, κρεματόρια, βασανιστήρια κατά των αθώων Χριστιανών.

Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας.

Τον καιρό της άθλησης της Αγίας, η Αθήνα ήταν σκλαβωμένη στους Τούρκους και κάθε 2-3 χρόνια οι Τούρκοι έκαναν συν τοις άλλοις και παιδομάζωμα. Έπαιρναν τα παιδιά όσων ήταν Χριστιανοί και τους υποχρέωναν να πληρώνουν τετραπλάσιο φόρο επειδή ήταν Χριστιανοί. Είχαν βάλει χαράτσια ακόμα και στις βελανιδιές των χριστιανών κ.α. πολλά δεινά.

Παρόλα αυτά ο Ελληνισμός, χάριν των Αγίων αυτών Μητέρων και των Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού επέζησε και αναστήθηκε!!!

Ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας.

 

Ο Μέγας Φώτιος γεννήθηκε το 820 στην Κωνσταντινούπολη σε μια εποχή που την Ρωμανία/Βυζάντιο μάστιζε η επί 116 χρόνια Εικονομαχία, που η διαμάχη, ο φανατισμός και ο εγωϊσμός χώρισε τους χριστιανούς σε εικονόφιλους και εικονομάχους, προξενόντας πολλά προβλήματα στην Εκκλησία και στο Κράτος.

Ζει τον 9^ο αιώνα, προσηλωμένος στην Ορθοδοξία και στον Ελληνισμό που αποτελούν την ουσία του Βυζαντίου. Έξυπνος, σοφός, συνετός, χαρισματικό ήθος, αγαπητός, περιζήτητος, φιλομαθής, μεγαλοφυής, θαυμαστής της μοναχικής ζωής, με λαμπρή θεολογική μόρφωση, πανεπιστήμων, οπαδός του Αριστοτέλη, άριστος γνώστης της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας, σπούδασε γραμματική, ποίηση, ρητορική, φιλοσοφία, ιατρική και ότι άλλη επιστήμη υπήρχε. Ήταν ένα εκπληκτικό μυαλό. Απέκτησε μεγάλο κύκλο μαθητών, έκανε σπουδαίες επιστημονικές μελέτες, γνωστοποίησε περισσότερο τις ελληνικές αρετές και την ουσία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, παραβλέποντας την ελληνική ειδωλολατρία. Ερμήνευσε την Αγία Γραφή, βασιζόμενος σε Πατερικά κείμενα. Ανέδειξε 280 μη εκκλησιαστικά έργα, πολλά εκ των οποίων ήταν αρχαίων συγγραφέων, αποδεικνύοντας ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λογόκρινε ποτέ τα αρχαία συγγράμματα, παρά μόνον τα αιρετικά κείμενα και διέσωσε τα αρχαία ελληνικά έργα με τις σχολικές ανθολογίες στα σχολεία της, ενθαρρύνοντας τους χριστιανούς να τα μελετούν.

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κατατροπώνει τους παπικούς και αψηφά τον αυτοκράτορα.

 

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου, είναι ο Δεσπότης που αψήφησε τον Πάπα και τον Αυτοκράτορα και αντιτάχθηκε στην ένωση της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με την Δυτική Καθολική Εκκλησία στη Σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας (1438-1439) ως εκπρόσωπος των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Ιεροσολύμων και Αντιοχείας.

Πολλοί ήταν αυτοί που δεν επιθυμούσαν την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Πάπα. Ήθελαν να κρατήσουν ανόθευτη και ζωντανή την Ορθόδοξη χριστιανική πίστη και παράδοση, ενώ κάποιοι άλλοι πίστευαν ότι ο Πάπας που ποτέ δεν είχε βοηθήσει, θα βοηθούσε την Ρωμηοσύνη απέναντι στην ολοένα αυξανόμενη πίεση και οθωμανική απειλή.

Ο Άγιος Δημήτριος.

 

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε το 280 μΧ από αριστοκρατική οικογένεια. Ήταν δηλαδή αρχοντευγενής (nebleman). Φύση μοναδική εξέπλησσε τους πάντες. Μέσα του μιλούσε ένας αρμονικός συνδυασμός αντίθετων ταλάντων:

α) Ανδρεία, γενναιοψυχία, αγωνιστικότητα, χριστιανική δράση (άνθρωπος της καρδιάς),

β) Ευρυμάθεια, λεπτοί κι ωραίοι τρόποι, γλυκύτητα χαρακτήρα, ευγενική καταγωγή (άνθρωπος του πνεύματος).

γ) Υπήρξε πρώτος στη χριστιανική κίνηση Θεσσαλονίκης, πρεσβευτής της δικαιοσύνης, τιμής και γενικότερα μια ισχυρότατη προσωπικότητα (άνθρωπος της δύναμης).

δ) Ήταν αστέρας πίστεως, γνώσης, σοφίας, σωφροσύνης, ταπεινοσύνης, πειθαρχίας, υπακοής, υπομονής κι επιμονής (άνθρωπος αρετής)

Άγιος Ιγνάτιος, Αρχιεπίσκοπος Μηθύμνης.

 

Τη 14η του μηνός Οκτωβρίου μνήμη του Αρχιεπισκόπου Μηθύμνης Ιγνάτιου, κτίτωρος δύο Ιερών Μονών στην Καλλονή της Λέσβου, της Μονής Λειμώνος και της Μυρσινιωτισας, σοφός διδάσκαλος, αγιογράφος, ποιητής, καλλιγράφος, θεολόγος... περιγράφεται ως απλούς και φιλάδελφος, γλυκύς και πράος.... ως “Πνεύμα” ευπρεπείας και αγαθοσύνης, ανιδιοτελής ρασοφόρος.

Οι Αγίες Σοφία, Πίστη, Ελπίδα και οι προπαγανδιστές κατά του χριστιανισμού.

 Η Αγία Σοφία και οι τρεις κόρες της Πίστη, Ελπίδα και Αγάπη μαρτύρησαν στα χρόνια του αυτοκράτορα Αδριανού (117 – 138 μ.Χ.).

Στη Ρώμη ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε ότι οι τέσσερις γυναίκες ήταν χριστιανές και διέταξε να τις συλλάβουν.

Αφού απομόνωσαν τη μητέρα, άρχισαν να ανακρίνουν τις κόρες. Τη δωδεκάχρονη Πίστη, ο Ανδριανός προσπάθησε να την πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Θα της χορηγούσε τα πάντα, για να ζήσει ευτυχισμένη ζωή, αλλά αντιμετώπισε το άκαμπτο φρόνημα της νεαρής. Τα λόγια της Αγίας Γραφής αποτέλεσαν δυναμική απάντηση της Πίστης: «ζω εμπνεόμενη από την πίστη μου στον Χριστό, που με αγάπησε και έδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία μου». Τότε, μετά από φρικτά βασανιστήρια, την αποκεφάλισαν.

Άγιος Παντελεήμων.

Tον καιρό που τα μαύρα σύννεφα της ειδωλολατρείας σκέπαζαν απειλητικά όλη την οικουμένη, στα τέλη του τρίτου αιώνα μετά Χριστόν γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ο Άγιος μεγαλομάρτυρας Παντελεήμων. Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών, ο Μαξιμιανός. Ο πατέρας του λεγόταν Ευστόργιος και ήταν ειδωλολάτρης αξιωματούχος, μέλος της συγκλήτου.

Η μητέρα του λεγόταν Ευβούλη και ήταν θερμή Χριστιανή. Το όνομα που έδωσαν στο παιδί τους ήταν Παντολέον.

Ο Παντολέον ήταν πολύ έξυπνος, ευγενικός, επιμελής, ταπεινός και πράος, γεμάτος αρετή, παρ’ όλο που ακόμη δεν είχε βαπτιστή Χριστιανός.

Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του τον παρέδωσε σ’ ένα φημισμένο γιατρό, τον Ευφρόσυνο, για να του διδάξει την ιατρική επιστήμη.

Η Αγία Παρασκευή.

 

Η ελληνικής καταγωγής Αγία Παρασκευή γεννήθηκε στη Ρώμη το 2ο μ. Χ. αιώνα, όταν οι σκληροί και απάνθρωποι διωγμοί των ειδωλολατρών (που τους υποστηρίζουν ακόμα και σήμερα αρκετοί "νεοέλληνες") κατά τον Χριστιανών ήταν σε πλήρη εφαρμογή.

Η Αγία ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της Ρώμης για τον ενάρετο βίο της και την αγνότητά της.

Σε ηλικία είκοσι ετών έχασε τους γονείς της. Μοίρασε την μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και κατόπιν αφιέρωσε τον εαυτό της στη διακονία της Εκκλησίας, ήτοι: στη φιλανθρωπία και την ιεραποστολή. Η ρωμαϊκή εκκλησία της ανέθεσε την κατήχηση στις γυναίκες της Ρώμης. Έμπαινε στις πλούσιες επαύλεις ή τα σπίτια των φτωχών και κήρυττε το Ευαγγέλιο και τις αρχές της χριστιανικής πίστεως με ιδιαίτερο ζήλο και θέρμη. Μετέβαινε συχνά και στα απομακρυσμένα μέρη, για να μεταστρέψει όσο το δυνατόν περισσότερους στην εν Χριστώ σωτηρία. Η φήμη της έφτασε γρήγορα στις ρωμαϊκές αρχές, οι οποίες είχαν κηρύξει απηνή διωγμό εναντίον των Χριστιανών, από τα χρόνια του θηριώδους Νέρωνα (67 μ. Χ.).

H Aγία Μαρίνα

 

Η Αγία Μαρίνα καταγόταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας. Την μίσησε ο ειδωλολάτρης πατέρας της και την αποκλήρωσε επειδή ήταν Χριστιανή. Σε ηλικία 15 χρονών, ο έπαρχος Ολύμβριος διέταξε να τη συλλάβουν για ανάκριση. Όταν την είδε μπροστά του, θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε να την πείσει με κάθε τρόπο να αρνηθεί τον Χριστό και να γίνει σύζυγος του. Μάταια, όμως. Η Αγία Μαρίνα σε κάθε προσπάθεια του Ολυμβρίου αντέτασσε τη φράση: «Είμαι χριστιανή». Ο σκληρός έπαρχος διέταξε να την ξαπλώσουν στη γη, και την καταξέσχισε άσπλαχνα με ραβδιά τόσο, ώστε η γη έγινε κόκκινη από το αίμα που έτρεξε. Έπειτα, ενώ αιμορραγούσε, την κρέμασε για πολλή ώρα και μετά τη φυλάκισε.

Ο Προφήτης Hλίας ο Θεσβίτης μέσα από τα μάτια του Φώτη Κόντογλου.

 

…Oι Iουδαίοι περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Hλίας. Kαι τότε που ρώτησε ο Xριστός τους μαθητές του «Ποιος, λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;», του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Hλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες. O προφήτης Mαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Hλία, λέγει: «Tάδε λέγει Kύριος Παντοκράτωρ. Iδού εγώ αποστελώ υμίν Hλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Kυρίου την μεγάλην και επιφανή», και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθη πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει.

Μνήμη των αγίων Κηρύκου και Ιουλίττης.

 

Τον 3ο αιώνα ο Αλέξανδρος, απεσταλμένος του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα στη Μικρασία, είχε σπείρει τον τρόμο βασανίζοντας και θανατώνοντας ανελέητα όσους ήταν Χριστιανοί. Η Ιουλίτα που καταγόταν από το Ικόνιο και δεν υποτάσσονταν στα διατάγματα του τυράννου Διοκλητιανού, αναχώρησε τότε με τον τριετή γιό της Κήρυκο για την Ταρσό της Κιλικίας.

Ο Αλέξανδρος διέταξε να την συλλάβουν και να την οδηγήσουν στο δικαστήριο με το παιδί στην αγκαλιά. Όταν ερωτήθηκε για την ταυτότητά της, η Ιουλίττα αποκρίθηκε απλά: «Είμαι χριστιανή!» Ο διοικητής οργισμένος πρόσταξε να την βασανίσουν. Οι δήμιοι την έδεσαν και την μαστίγωσαν με βούνευρα, ενώ άλλοι, αφού της πήραν το μικρό παιδί που έκλαιγε, το παρουσίασαν στον διοικητή.

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΟΣ

Ο Όσιος Ιωάννης γεννήθηκε περί το 1690 μ.Χ, σε ένα χωριό της λεγομένης Μικράς Ρωσίας, (σημερινή Ουκρανία), από γονείς ευλαβείς και ενάρετους. Στα χρόνια που βασίλευε στη Ρωσία ο Μέγας Πέτρος, ο Όσιος στρατεύθηκε και έλαβε μέρος στον Ρωσσοτουρκικό πόλεμο (1710–1711), όπου και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τατάρους.

Η Αιχμαλωσία:

Οι Τάταροι τον πούλησαν σε έναν Οθωμανό αξιωματικό Ίππαρχο, που καταγόταν από το Προκόπι της Μικράς Ασίας, το οποίο βρίσκεται κοντά στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο αγάς τον πήρε μαζί του στο χωριό του και εκεί προσπάθησε, όπως συνηθιζόταν τότε, να τον πείσει να αλλαξοπιστήσει. Πολλοί από τους αιχμαλώτους συμπατριώτες του αρνήθηκαν την πίστη του Χριστού και έγιναν Μουσουλμάνοι, είτε γιατί κάμφθηκαν από τις απειλές, είτε γιατί δελεάστηκαν από τις υποσχέσεις και τις προσφορές υλικών αγαθών.

Δύο μόνο άνθρωποι έχουν γράψει για τον Μέγα Κωνσταντίνο: ο Ευσέβιος και ο Ζώσιμος.

 Δύο μόνο άνθρωποι έχουν γράψει για τον Μέγα Κωνσταντίνο: ο Ευσέβιος και ο Ζώσιμος.

Ὁ Ζώσιμος, που έζησε 150 χρόνια μετά την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, ἦταν φανατικὸς ὀπαδὸς τῆς ἀρχαίας θρησκείας καὶ ἔγραψε τὸ ἔργο«Ἱστορία Νέα» ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὸν Αὔγουστο καὶ τελειώνει τὸ 410, σὲ ἕξι βιβλία. Οἱ πηγές του εἶναι παγανιστικές. Οἱ πληροφορίες τὶς ὁποῖες δίδει δὲν διασταυρώνονται. Εἶναι ἀπορριπτικὸς ἔναντι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ εἶναι συγχρόνως λιβελογράφος. Ἡ ἐπιστήμη σήμερα δέχεται, κριτικά, ὅτι ὁ Ζώσιμος πραγματικὰ δὲν ὑπῆρξε ἱστορικὸς ἐπιστήμων.

Ὁ φανατισμὸς τοῦ Ζωσίμου καὶ ἡ λιβελογραφικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Κωνσταντίνου, φαίνεται στὸ ὅτι τοῦ ἀποδίδει τὴν παρακμὴ τῆς ἀρχαίας θρησκείας καὶ τῆς αὐτοκρατορίας σὲ στιγμὴ ὅπου στὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἡ αὐτοκρατορία, τῆς Ρώμης, ἀποκτᾶ τὴ μεγαλύτερη ἔκταση καὶ τὴ μεγαλύτερη ἑνότητα καὶ αἴγλη. Ἐντελῶς διαφορετικὰ δηλαδὴ εἶναι τὰ πράγματα ἀπ᾿ ὅ,τι τὰ παρουσιάζει ὁ Ζώσιμος.