Προσκυνούμε τιμητικά τις εικόνες, διότι ιστορούν Άγια πρόσωπα, ή σκηνές του βίου και του μαρτυρίου των Αγίων. Η τιμητική προσκύνηση των εικόνων μεταβαίνει στο πρωτότυπο, στον εικονιζόμενο άγιο, που είναι ιστορικά υπαρκτό πρόσωπο.
Δεν απονέμουμε τιμή και σεβασμό σε ξύλα και χρώματα αλλά στα εικονιζόμενα πρόσωπα. Αυτό, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ειδωλολατρία.Είναι γεγονός, ότι ορισμένες εικόνες είναι ιδιαίτερα θαυματουργικές, επιτελούν θαύματα, ωσάν να τις επισκιάζει πλουσιοπάροχα η χάρις του εικονιζόμενου σ’ αυτές προσώπου, σε πολλές περιπτώσεις εκχέοντας μάλιστα και ευωδία ή μύρο, όπως συμβαίνει και σε πολλά άγια Λείψανα.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «ο μη προσκυνών εχθρός εστί του Χριστού και της Αγίας Θεοτόκου και των Αγίων, …ότι οι άγιοι του Θεού τιμώνται και δοξάζονται…». Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος μας διδάσκει: «η γαρ της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Δηλαδή, τιμάμε το εικονιζόμενο πρόσωπο. Η προσκύνηση μεταβαίνει στο πρότυπο και όχι στην ύλη. Η τιμή προς τους αγίους μας αναγάγει έμμεσα στον ίδιο τον Θεό, διότι οι άγιοι μετέχουν στην αγιότητα που την έχει μόνο ο Θεός.
