Η συγκλονιστική ιστορία ενός ναρκομανούς. (Ένα σύγχρονο θαύμα του Αγίου Νεομάρτυρος Εφραίμ)

Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.

- Κουκάκι, παρακαλώ!… – Ευχαρίστως, του απαντώ• και αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.

Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα. Τοποθετώντας εγώ τα πράγματά του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθισε στην θέση του συνοδηγού...

Ένας μελλοθάνατος χρήστης ναρκωτικών

του Γιώργου Θωμαΐδη

Σάββατο απόγευμα. Ο ιερέας του τοπικού ναού, ξεκίνησε να πάει το απόγευμα στο ναό για τον Εσπερινό. Στο δρόμο μια μοτοσικλέτα σταμάτησε εμπρός του. Κατεβαίνει βιαστικός ένας ψηλός νέος, τον χαιρετά με ευλάβεια, ασπάζεται με σεβασμό το χέρι του και κοιτάζοντας τον στα μάτια του λέει: «Πάτερ, κάνε καμιά προσευχή και για μένα. Είμαι μελλοθάνατος χρήστης ναρκωτικών. Κάνε καμιά προσευχή και για μένα»...

Οι κοινωνίες μας, βράζουν από τα ναρκωτικά

Με αφορμή τα πολλά δημοσιεύματα που αναφέρονται στην άκρως ανησυχητική και ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών, που ως εφιάλτης καί θανατηφόρα μάστιγα κατατρώγουν τις κοινωνίες που ζούμε, η μήνη του καθενός δεν στρέφεται κατά των νέων ανθρώπων, που θύματα όντως διαφόρων καταστάσεων, έπεσαν στην παγίδα των εμπόρων του θανάτου και των αδιεξόδων που τους οδήγησαν οι πλάνες των προτεινόμενων «σύγχρονων» τρόπων ζωής, αλλά κατά των ιθυνόντων οι οποίοι φέρουν την βαρύτατη ευθύνη για τη διαμόρφωση και διαφύλαξη μιας υγιούς και σωστά λειτουργούσης πολιτείας, πρωτίστως δε και κατά των γονέων ως βασικών υπευθύνων...