Ένα πραγματικό γεγονός ποὺ ἔλαβε χώρα πρὶν χρόνια στην Κρήτη.

Λοιπόν. Σε κάποια ἀπὸ τις Θεῖες Λειτουργίες τοῦ μακαριστοῦ πλέον παπά-Σταύρου Τσαγκαρακη που εκοιμήθη +2018, προσῆλθε γιὰ νὰ κοινωνήσει καὶ ἕνας Ελληνοαμερικανικός κάπου στα 40 του.

Ὅταν έφτασε ή σειρά του Έλληνα ὁμογενῆ γιὰ νὰ λάβει τὴν Θεία Κοινωνία συνέβη κάτι που συντάραξε τὸν κεκοιμημένο πλέον παπά-Σταῦρο: Προσπάθησε 2-3 φορές νὰ βγάλει τὴν Ἁγία Λαβίδα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Δισκοπότηρο, χωρὶς ἐν τούτοις αὐτὸ νὰ εἶναι δυνατό!

Ἡ Ἁγία Λαβίδα είχε κυριολεκτικά «κολλήσει» μέσα στο Άγιο Δισκοπότηρο.

Αληθινή ψυχοφελής Ιστορία.

Πριν από λίγα χρόνια σ’ ένα ορθόδοξο αντρικό μοναστήρι έξω από την Θεσσαλονίκη έγινε το εξής:

Κάποιος άγνωστος άντρας ζήτησε να εξομολογηθεί στον πνευματικό της Μονής. Ο άντρας ήταν νέος και υπερμοντέρνος με σκουλαρίκια, χαϊμαλιά και τέτοια, κάτι μεταξύ χίππυ και αναρχικού.

Ακούστε εξομολόγηση: ‘’Παπά μου πριν από έξι χρόνια τα ‘’έφτιαξα’’ με μια κοπέλα. Είχαμε ελεύθερες σχέσεις και την γκάστρωσα. Αυτή ήταν καλόψυχη και δίκαιη αλλά ανώριμη και ανέτοιμη για μάνα.

Πανικοβλήθηκε μπροστά στην ευθύνη της μητρότητας της και μου ξεκαθάρισε ορθά-κοφτά ό,τι, αν συμφωνήσω κι εγώ, το ρίχνει το παιδί στο άψε-σβήσε. Αν όμως θέλω το παιδί, να το γεννήσει αυτή, να μου το παραδώσει και να εξαφανιστεί, αρνούμενη κάθε δέσμευση γάμου, συμβίωσης και μητρότητας’’.

Ο Θεός είναι μεγάλος...

 Ο Δρ Μαρκ, ήταν διάσημος ογκολόγος. Μια μέρα πέταγε σε ένα σημαντικό συνέδριο σε άλλη πόλη, για να λάβει ενα ιατρικό βραβείο. Ωστόσο, μία ώρα μετά την απογείωση, υπήρξε αναγκαστική προσγείωση στο πλησιέστερο αεροδρόμιο. Ο γιατρός νοίκιασε αυτοκίνητο για να πάει στο συνέδριο.

Λίγο μετά που έφυγε, ο καιρός χάλασε και ήρθε μια άσχημη καταιγίδα. Λόγω ισχυρής βροχής, το ίντερνετ εξαφανίστηκε στο navigator, έστριψε ανάποδα και χάθηκε.

Μετά από δύο ώρες οδήγησης, συνειδητοποίησε ότι είχε χαθεί. Ήταν πεινασμένος και κουρασμένος και έτσι αποφάσισε να βρει κάπου να μείνει Τελικά βρήκε ένα μικρό σπίτι. Απελπισμένος, βγήκε από το αυτοκίνητο και χτύπησε την πόρτα.

Από την δογματική αριστερά και την μαχητική αθεϊα, στις δωρεές του Θεού!!!

 «Τα παιδικά μου χρόνια χωρίς ιδιαίτερα βιώματα από εκκλησιαστική ζωή. Στη διάρκεια των σπουδών μου, ένταξη στο χώρο της δογματικής αριστεράς, η οποία – τουλάχιστον τότε – περιλάμβανε στο ¨πακέτο¨ και τη μαχητική αθεΐα. Με κλονισμένη την πίστη, γνωρίζω έναν ομοϊδεάτη συνάδελφο και παντρεύομαι….

Γεννιέται η κόρη μας με σπάνιο-σοβαρότατο καρδιολογικό πρόβλημα. Μεγάλος πόνος, που δίνει & τη χαριστική βολή στα τελευταία ψίχουλα της πίστης μου. Πώς να χωρέσει το μυαλό μου ότι αυτό το πανέμορφο λεπτεπίλεπτο πλάσμα έχει μόνο μερικούς μήνες ζωής;

Στο κόμμα μου λένε: Τα βλέπεις; Πού είναι ο Θεός; Φυσικά το παιδί μας δεν το βαφτίσαμε & ήμασταν περήφανοι με τον πατέρα του ότι σταθήκαμε συνεπείς στις αρχές μας. Του δώσαμε το όνομα Μαρία, όταν το δηλώσαμε στο ληξιαρχείο.

Τί παλληκαριά υπήρχε παλιά.

– Γέροντα, μια φορά μας είχατε πει κάτι για την γιαγιά σας...

– Η γιαγιά μου είχε πολλή παλληκαριά.

Είχε πάντοτε μαζί της για ασφάλεια ένα γιαταγάνι!

Βλέπεις, χήρα γυναίκα ήταν, με δυο παιδιά, πώς να τα βγάλη πέρα με τους Τούρκους!

Δύσκολα χρόνια!...

Την φοβόνταν όλοι.

Παλληκάρι!

Μια φορά ένας κλέφτης είχε πάει να κλέψη σε ένα αμπέλι που ήταν κοντά στα μνήματα.

Για να τον φοβηθούν, φόρεσε ένα πουκάμισο άσπρο μέχρι κάτω.

Ύστερα μπήκε στα μνήματα, έτσι όπως ήταν με το άσπρο πουκάμισο, και γύριζε εκεί μέσα.

Τότε έτυχε να περάση από τα μνήματα η γιαγιά μου.

Η ανθρωπιά υπάρχει ακόμη...

Το πρωί της Παρασκευής στο κρεοπωλείο μια κυρία πολύ ταλαιπωρημένη, πήρε τέσσερα σουβλάκια και δύο μπουτάκια κοτόπουλο. Μου έκανε εντύπωση που ο χασάπης παρά το ότι υπήρχαν πολλοί πελάτες στην αναμονή, της έπιασε κουβέντα για την κόρη της, αν βρήκε δουλειά, -δεν βρήκε- ακόμη και για τι τάξη πηγαίνουν τα εγγόνια της. Ο υπάλληλος του κάπου έλειπε κι η γυναίκα του και ταμίας, βρήκε την ώρα να πάει στην τουαλέτα.

Σε κανένα δεκάλεπτο, όλοι ήταν ξανά στη θέση τους και μόλις πήγε η κυρία να πληρώσει, η ταμίας πετάχτηκε σαν τρελή κι άρχισε να χειροκροτεί.

Τον λένε ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ....

 Ομιλεί ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου:

Τώρα θα σας πω για την μετάνοια, πως την έκανε ένας Ήρωας της Επαναστάσεως, πως μάθαινε στους ανθρώπους την μετάνοια. ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ.

Αυτός ο Μακρυγιάννης, για να δείτε που αυτοί οι άγιοι άνθρωποι, πως διδάσκονταν από τους πατέρες τους και πως η Αγία Εκκλησία με τους Κανόνες που τους έβαζε -γιατί εξομολογούντο αυτοί- ξέρανε, και πως διδάσκανε και τους άλλους τους νέους ανθρώπους.

Τον Μακρυγιάννη .. το γκουβερνάντο που έλεγε κι αυτός … τι να τον κάνουν σου λέει πρέπει να του δώσουμε μια σύνταξη. Λέει αυτός, ρε παιδιά δώστε την σύνταξή μου στις χήρες των αγωνιστών και μη μου δίνετε εμένα, γιατί οι χήρες δεν έχουν άντρες να τις περιποιηθούν. Ενώ εγώ μπορώ να δουλέψω, να φυτέψω κάτι και να ζήσω την οικογένειά μου.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΔΕΝΤΡΑ. (Μια πανέμορφη και ωφέλιμη ιστορία!!)

Ήταν μια φορά σ' ένα δάσος τρία δέντρα.Το καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό - μια προοπτική.Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο ξυλόγλυπτο όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Αυτό ήταν το όραμα του και η προοπτική του.

Το δεύτερο δένδρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός κάλου ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι γερό σκαρί' όμορφο, μεγαλόπρεπο- που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα που θα έκανε ταξίδια υψηλών προσώπων.

Το τρίτο δένδρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να είχε γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δένδρο του δάσους έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον Θεό.

ΜΗΝ ΟΔΗΓΕΙΤΕ ΟΤΑΝ EXETE ΠΙΕΙ ΑΛΚΟΟΛ!

 Περπατώντας μέσα σε ένα εμπορικό κέντρο,είδα έναν ταμία να μιλάει με ένα μικρό αγόρι, ήταν 5 ή 6..

Ο ταμίας είπε στον μικρό, " Λυπάμαι, αλλά δεν έχεις αρκετά χρήματα για να αγοράσεις αυτή την κούκλα. Ο μικρός στράφηκε ξανά στον ταμεία και τον ξανά ρωτάει: Είστε σίγουρος ότι δεν έχω αρκετά χρήματα;

Ο ταμίας για άλλη μια φορά μέτρησε τα λεφτά του και απάντησε: "Ξέρεις ότι δεν έχεις αρκετά χρήματα για να αγοράσεις την κούκλα.." Ο μικρός όμως συνέχισε να την κρατάει.

Τότε πλησίασα προς το μέρος του και τον ρώτησα που ήθελε να δώσει αυτή την κούκλα.Για να μου απαντήσει..

" Είναι η κούκλα που αγαπούσε η αδερφή μου περισσότερο και την ήθελε τόσο πολύ. Ήθελα να της την κάνω δώρο για τα γενέθλιά της....

Πριν κρίνουμε τους άλλους, ας ελέγξουμε πρώτα τον εαυτό μας.....

Ένα νεόνυμφο ζευγάρι μετακόμισε σε μια πολύ ήσυχη γειτονιά. Το πρώτο πρωί στο καινούργιο σπίτι, ενώ απολάμβαναν τον καφέ τους, η γυναίκα παρατήρησε, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, την γειτόνισσα που απλώνει τα σεντόνια της.

Κοίτα τι βρόμικα που είναι τα σεντόνια... Ίσως πρέπει να της διδάξω να πλένει τα κλινοσκεπάσματα.

Ο σύζυγός της κοίταξε και ήταν σιωπηλός. Έτσι, κάθε δύο ή τρεις μέρες, η γυναίκα επανέλαβε τις παρατηρήσεις, όταν η γειτόνισσα άπλωνε τα ρούχα της στον ήλιο. Μετά από ένα μήνα, η γυναίκα βλέπει με μεγάλη έκπληξη τη γειτόνισσα να απλώνει πολύ πιο καθαρά ρούχα, είπε στον άντρα της:

"Κοίτα, έμαθε να πλένει ρούχα!" Θα την δίδαξε κάποια άλλη γειτόνισσα;

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ.

Ένας φουκαράς γέρος πήγε να μείνει με τον γιο του, τη νύφη του και τον τετράχρονο εγγονό του . Τα χέρια του γεροντάκου έτρεμαν, τα μάτια του δεν έβλεπαν καλά κι η περπατησιά του ήταν διστακτική .

Η οικογένεια έτρωγε όλη μαζί στο τραπέζι, όμως τα πράγματα τα έκαναν δύσκολα τα τρεμουλιάρικα χέρια και η αδύνατη όραση του παππού . Απ’ το κουτάλι του έπεφτε στο πάτωμα φαγητό, όταν έπιανε το ποτήρι με το νερό πιτσίλιζε το τραπεζομάντιλο κι ο γιος κι νύφη ταράζονταν με όλη αυτή την ανακατωσούρα ....

Το κοριτσάκι της Ομονοίας.

 <<ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΥΝΕΒΗΚΕ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

Το λεωφορείο της γραμμής σταμάτησε στο σταθμό κοντά στην Ομόνοια. Κατεβαίνοντας από αυτό βλέπω απέναντί μου ένα μικρό ανάπηρο κοριτσάκι που πουλούσε φρούτα στους επιβάτες του λεωφορείου της συγκεκριμένης γραμμής.

Ένας συνεπιβάτης μου απο το λεωφορείο, στην προσπάθεια του να κατέβει γρήγορα από αυτό, παραπάτησε και έπεσε με φόρα πάνω στο μικρό κορίτσι σκορπίζοντας τα φρούτα που πουλούσε γύρω του.

Βιαστικός καθώς ήταν και βλέποντας ότι ζημιωμένο από αυτή την κατάσταση ήταν απλά ένα μικρό ανάπηρο παιδί, απομακρύνθηκε βιαστηκά για την δουλειά του βλαστημώντας τα θεία και ιερά της πίστεως μας.

Τον έστειλε στον Χριστό.....

Επί Τουρκοκρατίας ένας οικογενειάρχης πατέρας, είχε μια υπηρέτρια στο σπίτι του. Αυτή μια μέρα τον πρόδωσε στους Τούρκους, ότι είναι Χριστιανός. Το αποτέλεσμα ήταν, την άλλη μέρα πρωί - πρωί, ο πατέρας να οδηγηθεί στο απόσπασμα. Τον πήγαν στον τόπο της εκτέλεσης και στο δρόμο συνάντησε τυχαία την υπηρέτριά του. Βγάζει το δαχτυλίδι από το χέρι του και της λέει:

Σήμερα πολλά παιδιά υποφέρουνε, εξαιτίας της απιστίας και σκληροκαρδίας των γονέων τους.

 

Θυμάμαι στην Αθήνα ζούσε ένα αντρόγυνο, που κάλεσε κάποτε έναν γέροντα, ο οποίος είχε Χάρη Θεού (είχε κάνει και κάποιον άλλον καλά) στο σπίτι τους, για να δει το τρίχρονο παράλυτο παιδί τους.

Φθάνοντας στο σπίτι ο γέροντας, μόνος του τράβηξε προς το δωμάτιο της τραπεζαρίας, αγνοώντας τους γονείς, που τον έλεγαν ότι το παιδί είναι στο υπνοδωμάτιο και όχι στην τραπεζαρία. Καθίσανε στην τραπεζαρία και ρωτάει ο γέροντας τον πατέρα:

- Από πότε έχεις να πας στην Εκκλησία;

- Από τότε που με πήγαινε η γιαγιά μου, απάντησε ο πατέρας.

- Πόσες φορές την ημέρα βλασφημάς την Παναγία; τον ξαναρώτησε ο γέροντας.

Ψωμοτύρι το είχε αυτό και σιώπησε...

Μόνο ένας αληθινά Ορθόδοξος Χριστιανός θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο…

«Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί…»

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα.

Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.

Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική Κρητική φιλοξενία...

»Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα.

Το μεγαλείο της ανθρωπιάς!!!

 Ανάρτηση της κυρίας Ευγενίας Κρητικού:

Αρχικά θέλω να σας πω , πως περιορισμένοι φίλοι μου βλέπετε αυτή την ανάρτηση . Και παρακάτω θα καταλάβετε γιατί ....

Ξύπνησα , λοιπόν και σήμερα ....

Δόξα τω Κυριω !

Ακολουθώντας την γνωστή συνήθεια πάω στο παράθυρο να δω την θάλασσα . Καθρέφτης ! Αύγουστος έξω ...

Το γνωστό γκρι πλοίο του πολεμικού ναυτικού μας εδώ μέσα στον κόλπο των Πηγαδιων...

Έχουμε πει κι είναι το σωστό να μην δίνουμε πληροφορίες για τα πλοία και τα υποβρύχια που ... βλέπουμε !

Το θαύμα!!!

Ένα κοριτσάκι, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε το περιεχόμενο. Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, του για να μην κάνει κανένα λάθος. Ήταν ένα ευρώ και 11 λεπτά. Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς. Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή. Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του, αλλά τίποτε. Τότε πήρε ένα από τα κέρματα της και το χτύπησε πάνω στο γραφείο του. - “Τι θέλεις;” την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. “Δεν βλέπεις, ότι μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω”. Τότε η μικρή του είπε: - “Θέλω να σου μιλήσω για τον αδελφό μου, που είναι πολύ άρρωστος, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!“ - “Συγγνώμη”, της απάντησε αυτός,” αλλά δεν πουλάμε θαύματα”. - “Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει. Λοιπόν, ποσό κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα…” .

Τον είδες;

Μια γριούλα αναστενάζει. Και λέει.

— Κύριε!

Ένας άνδρας πού βρίσκεται δίπλα της, την ρωτάει:

— Τον είδες ποτέ τον Κύριο;

— Και βέβαια τον είδα!

— Και τι «άνθρωπος» είναι;

— Καλός. Καλόψυχος. Λεπτοκαμωμένος. Πονάει για μας.

Κατάλαβε, ότι είχε να κάμει με έξυπνη γριά. Άλλα δεν το έβαλε κάτω. Ξαναρώτησε:

— Τον σατανά τον ειδές καμιά φορά;

Η δασκάλα που έβαλε τα παιδιά να γράψουν 10 φορές την φράση: «Δεν υπάρχει Θεός»…

Κάτοικοι από ένα μεγάλο χωριό της βόρειας Πελοποννήσου, διηγήθηκαν το εξής περιστατικό, που συνέβη στο χωριό τους. Ήταν όλοι εντυπωσιασμένοι και προβληματισμένοι.

Στο χωριό τους είχε πάει μια νεαρή δασκάλα, που κόντεψε να κάνει κακό στα παιδιά και να τα δηλητηριάσει με την απιστία της. Δεν φοβόταν και δεν πίστευε στον Θεό και δυστυχώς ήθελε να μεταδώσει τις ιδέες της στα παιδιά. Μια μέρα τόλμησε και τους έβαλε να γράψουν στην Ορθογραφία την φράση: “Δεν υπάρχει Θεός”! Να την γράψουν δέκα φορές!

Ευτυχώς, το πήραν είδηση οι γονείς και αγανακτισμένοι είπαν στα παιδιά, αντί γι’ αυτό που τους είπε αυτή, να γράψουν την φράση “Υπάρχει ο Θεός” δέκα φορές.

Η αγάπη της μάνας!!!

 

Ένα δεκαεξάχρονο αγόρι έφυγε στο εξωτερικό για σχολικές διακοπές. Όταν επέστρεψε, η μητέρα του τον περίμενε στο αεροδρόμιο. Και επειδή της έλειψε τόσο πολύ όταν τον είδε τον αγκάλιασε και τον έσπρωξε δυνατά στο στήθος της. Το αγόρι θύμωσε με αυτό και είπε ότι δεν ήταν πια παιδί και ντρεπόταν για τους φίλους του. Λέγοντας αυτό, πόνεσε η καρδιά της μητέρας της που νόμιζε ότι δεν την αγαπούσε. Μετά από έξι χρόνια, το αγόρι χρειάστηκε να ταξιδέψει ξανά στο εξωτερικό και παρόλο που ήταν ήδη 21 ετών, η μητέρα του τον συνόδευσε ξανά στο αεροδρόμιο. Αλλά αυτή τη φορά δεν τον αγκάλιασε, αλλά γύρισε και με δάκρυα στα μάτια είπε, ′′ Αντίο, γιε μου, πρόσεχε τον εαυτό σου!"

Όταν το αγόρι επέστρεψε, η μητέρα του δεν τον περίμενε. Γυρίζοντας σπίτι, βρήκε ένα βάζο λουλουδιών στο τραπέζι και ένα γράμμα της μητέρας του προς αυτήν. Η περιέργεια τον έκανε να διαβάσει αμέσως το γράμμα και μόλις το τελείωσε, έπεσε στα γόνατα κλαίγοντας.