Ο παπά Φώτης και η προβατίνα....

Κάποτε σε ένα χωριό της Λέσβου δώρισαν μια προβατίνα στον Παπά Φωτη τον Λαυριώτη και πώς να την πάει στα Πάμφυλα, δεν είχε μέσον. Περίμενε στην διασταύρωση, εκεί περνούσαν τα Ι.Χ. που να τον βάλουν, δεν μπορούσαν να τον βάλουν μέσα, τα πούλμαν που να τον βάλουν κι αυτά, περνάει ένας με μπουλντόζα με φαγάνα μπροστά, τον σταματάει. Του λέει: Με πας ως τα Πάμφυλα;

Θα σε πάω παππούλη μου, του λέει. Που να σε βάλω;

"Τρόμαξα και άρχισα να λέω τους χαιρετισμούς της Παναγίας...."

 

Παπά Φώτης, ο δια Χριστόν σαλός.

 

Πολλά θαυμαστά αποκαλύπτονται για τον παπά Φώτη, τον δια Χριστόν σαλό της Λέσβου.

 Ο π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου έχει κάνει εξαιρετική προσπάθεια αναδεικνύοντας πολλά σημεία από την βιωτή του διά Χριστόν Σαλού.

* Διηγείται ότι κάποτε στο νησί της Λέσβου όπου ζούσε ο παπά Φώτης τον χτύπησε σοβαρά ένα αυτοκίνητο. Οι επιβαίνοντες στο αμάξι νόμιζαν ότι τον σκότωσαν και τον εγκατέλειψαν. Το πρωί όταν βγήκαν από το σπίτι τους, είδαν τον παπά Φώτη να κοιμάται έξω από την αυλή τους.

π. Φώτης Λαυριώτης: "Νηστεία, εξομολόγηση, Κοινωνία".....Αυτά σώζουν!

Παπά Φώτης Λαυριώτης, μια Οσιακή μορφή των ημερών μας.

Εργασίες συντήρησης Ναού Αγ. Λουκά Παμφίλων Λέσβου

<sub>Στο ναό του αγίου Λουκά του Νεομάρτυρα εξ Ανδριανουπόλεως, που εορτάξει στις 23 Μαρτίου και βρίσκεται στα Πάμφιλα της Λέσβου, όπου και μόναζε ο π. Φώτης Λαυριώτης, τον τελευταίο χρόνο γίνονται εργασίες μόνωσης στον αύλειο χώρο και αντιπλημμυρικά έργα και μελλοντικά πρέπει να μονωθεί ο τρούλος λόγω υγρασίας και εισόδου βροχής.
Δυστυχώς σήμερα οι πολύτιμες αγιογραφίες του ναού καταστρέφονται. Είναι πολύ κρίμα να χαθούν αυτές οι σπάνιες και ευλογημένες μορφές αγίων.
Τις εργασίες συντήρισης τις ανέλαβε η Μητρόπολη Μυτιλήνης σε συνεργασία με κάποιους εθελοντές όπως τον Στρατή Αναγνώστου που έχει προσφέρει εξαιρετική και επίπονη εργασία στον χώρο αυτό που κληρονομήσαμε από τον παπά Φώτη που ανέδειξε τον Άγιο καθώς και τους Αγίους του Νησιού μας..
Οπωσδήποτε η χρηματική προσφορά είναι απαραίτητη για τα έργα αυτά.
Το κινητό του Στρατή είναι 6976435795 που επιβλέπει προσωπικά τις εργασίες και για πιό αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με αυτές. Πιστεύω ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε.

Μακάρι όλοι μας να βοηθήσουμε είτε υλικά είτε προσωπικά. Πρέπει οπωσδήποτε να κρατηθεί αυτό το κόσμημα του νησιού μας.

Για αναλυτικότερες πληροφορίες
τηλ.: 6939177852 κ. Γρηγόρης</sub>

Κάποτε γνώρισα έναν άγιο...

Θυμάμαι κάπου στα 1997-98, συνόδευσα τον μακαριστό γέροντα μου και πνευματικό μου Πατέρα, Επίσκοπο Κερνίτσης κυρό Λεόντιο, στην αγιοτόκο Μυτιλήνη την οποία και επισκεπτόταν συχνά ο Επίσκοπος Λεόντιος μιας και έτρεφε μεγάλη ευλάβεια στα ιερά Προσκυνήματα της ιεράς νήσου, στην Παναγιά της Αγιάσου αλλά και στον Ταξιάρχη στο Μανταμάδο. Ήταν καλοκαίρι νομίζω, όταν πήγαμε στο νησί όπου τον καλούσε ο αγαπημένος του φίλος Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ιάκωβος για να παραστεί σε κάποια πανήγυρη της επαρχίας του...

Παπα-Φώτης Λαυριώτης: Ο δια Χριστόν Σαλός της Λέσβου

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΧΡΟΝΕΣ ΟΣΙΑΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΟΜΙΛΙΑ
ΠΡΩΤ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ:ΠΑΠΑ-ΦΩΤΗΣ ΛΑΥΡΙΩΤΗΣ, Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ
(1913-2010+).

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ, 23 ΜΑΙΟΥ 2016

Ὁ παπα-Φώτης Λαυριώτης ἀποτέλεσε ἀναμφισβήτητα μιὰ ἐξέχουσα καὶ ἰδιάζουσα προσωπικότητα, ὄχι μόνον γιὰ τὸ νησί του, τὴν Λέσβο, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλον τὸν ὀρθόδοξο χριστιανικὸ καὶ μὴ κόσμο.

Ὁ παπα-Φώτης ὑπῆρξε ἕνας ταπεινὸς παραδοσιακὸς παπᾶς, μᾶλλον καλόγηρος, μὲ ὅλη τὴ σημασία τῆς λέξεως. Ἔζησε περίπου ἕναν αἰῶνα (1913-2010). Ἀπὸ μικρὸς ἀφιερώθηκε στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας. Ξεκίνησε ἀπὸ τὸ νησί του τὴ Λέσβο, ἔφθασε καὶ ἀσκήτευσε στὸ Ἁγιώνυμον Ὄρος, ὅπου ἔγινε μοναχός, διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Γνωρίσθηκε καὶ ἦλθε σὲ ἐπαφὴ καὶ πνευματικὴ σχέση μὲ τοὺς ἁγιασμένους Γέροντες: τὸν ρῶσο παπα-Τύχωνα, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ἔλαβε τὴν μεγαλοσχημία, τὸν Ὅσιο Σιλουανὸ τὸν Ἀθωνίτη, τὸν Σωφρόνιο τοῦ Ἔσσεξ, τὸν Γέροντα Παῦλο Παυλίδη τὸν Λαυριώτη καὶ ἰατρὸ καὶ φτασμένο πνευματικὸ καὶ πολλοὺς ἄλλους...

Η "ιερή" τριλογία του παπα Φώτη Λαυριώτη: "Νηστεία - Εξομολόγηση - Κοινωνία"

Νηστεία - Εξομολόγηση - Κοινωνία. "Να νηστεύουμε" έλεγε. "Είναι ευλογία Θεού". και συνέχιζε: "είμαι 100 χρονών, χρόνια έχω να φάω λάδι. Τι έπαθα;" λησμονώντας με ανδρεία την ανίατη ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία έτη.

Παπα-Φώτης Λαυριώτης: Ο διά Χριστόν σαλός (1913 - 2010 ). Μία οσιοπατερική μορφή των ημερών μας!

του Ποσειδώνα Γ. Γιαννακή

Εις μνήμην

Καθώς η ροδούλα απλόχερα σκορπάει τα μεταξένια της κάλλη, στο ανθοστόλιστο μπαλκονάκι σιγοψάλλοντας τους Χαιρετισμούς της Κυρα-Παναγιάς, μια εικόνα μού χαράζει το νου. «Τείχος ει των Παρθένων». Πριν καλά - καλά καταλάβω, σα σε ονειροφαντασία χτυπάει η πόρτα.

- Ω θεέ μου!

«O παπα-Φώτης»! Ασκητικός, ρακένδυτος και από την άλλη αρχοντικός, ροδόλαμπος. Άγγελος Κυρίου!

- Πάω, παιδί μου...

Παπα Φώτης Λαυριώτης - Για την Ορθοδοξία καί την Ελλάδα

* Ο Παπα Φώτης το 1997 συμμετείχε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, στο Ναό του Ταξιάρχη στα Μοσχονήσια. Όσες φορές επισκέφτηκε τη Μικρασία δεν έβγαλε ποτέ το ράσο του, ούτε το καλυμμαύχι του. Περιφερόταν άφοβα ανάμεσα στους Τούρκους και δεν δίστασε να ψάλλει το Εθνικό μας Ύμνο στην Έφεσο!!!

* Ένα τρύπιο ράσο είχε πάντα ο Παππούλης, και άλλο τίποτα δεν φορούσε από μέσα. Πριν από χρόνια που τα πράγματα στην γείτονα χώρα ήταν πολύ πιο αυστηρά για το πώς θα κυκλοφορούν οι Ορθόδοξοι Ιερωμένοι και έπρεπε οπωσδήποτε να φοράς κουστούμι σαν παπάς, πήγε που λες ο παπα Φώτης στον Τσεσμέ, φυσικά χωρίς κουστούμι. Ποιο κουστούμι; Τον σταμάτησαν οι Τούρκοι στο τελωνείο και του είπαν πως δεν μπορεί να περάσει έτσι. Τον διέταξαν να βγάλει το ράσο του… Χωρίς κανένα πρόβλημα ο ίδιος το έβγαλε… Ε, βλέποντάς τον γυμνό εφρίαξαν οι Τούρκοι και του είπαν, καλά, καλά, βάλτο και πέρνα!

Την άλλη μέρα οι τουρκικές εφημερίδες έγραφαν: Στην Τουρκία μόνο ο Πατριάρχης και ο παπα Φώτης κυκλοφούν με ράσο! Μικρασιάτης άνθρωπος ήτανε, μεγάλο καημό είχε κι αυτός για κείνα τα χώματα… συχνά γι’ αυτά μιλούσε…

O τελευταίος «Άγιος» της Λέσβου

Ο λησμονημένος και παρεξηγημένος παπά-Φώτης

του Γιώργου Παρασκευαΐδη

Πέρασαν 20 μήνες περίπου, αφότου εκοιμήθη και ο τελευταίος «άγιος» της Λέσβου, ο δια Χριστόν σαλός παπα-Φώτης, ένας πραγματικός κοσμοκαλόγερος, ασκητής, μα και μαχητής ενάντια στα «στραβά» του κόσμου. Δεν αρκέστηκε στην ήσυχη ζωή του Αγίου Όρους. Συνειδητοποίησε στα 20 χρόνια παραμονής του, ότι μεγαλύτερη αξία ο μισθός του θα έχει να δράσει μέσα στο δαίδαλο της κοινωνίας, μέσα στον κόσμο, γι’ αυτό και δεν λογάριαζε κανέναν προκειμένου να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» είτε της Εκκλησίας είτε της τωρινής κοινωνίας στην οποία ζούμε...Ο λόγος του απλός, σταράτος και μάλιστα στη ντοπιολαλιά της Λέσβου, πύρινος και αποστομωτικός σε όσους παρατηρούσε. Δεν δίσταζε ακόμα και να καταχερίζει μέσα στην εκκλησία, κληρικούς συναδέλφους του, που δεν έκαναν σωστά το λειτούργημά τους! Αλίμονο δε όταν συλλάμβανε κάποιον λαϊκό να βλασφημά ή να καταλύει κρέας τη Μεγάλη Βδομάδα! Έπεφτε πάνω του σαν αγρίμι και ας «τις έτρωγε» κιόλας! Μία φορά αφού «τις έφαγε» από κάποιον στον οποίο έκανε παρόμοια παρατήρηση μέσα σε καφενείο του χωριού, απάντησε με καλοσύνη: «Εγώ έφαγα το ξύλο αλλά εσύ δεν θα ξαναφάς κρέας τη Μεγάλη Βδομάδα. Έτσι;». Αυτός ήταν ο παπα-Φώτης…!

Εις μνημόσυνον αιώνιον...

του Στρατή Ανδριώτη

Παπά Φώτης Λαυριώτης. Ο ακτήμων, ελεήμων, παραδοσιακός και ζηλωτής Ιερέας, που βίωνε την ασκητική ζωή. Ο πιστός, απλοϊκός, ανυπόδητος, απονήρετος, αγαθός, φιλάνθρωπος, αφιλάργυρος και πατριώτης κληρικός. Ο παιδικός παππούλης. Ο πτωχός εργάτης της Εκκλησίας που κοιμόταν καταγής και δεν τον πείραζαν ούτε τα άγρια ζώα. Ο κατά Χριστόν Σαλός...

Ο παπά Φώτης και ο Γερμανός τραυματίας

Μας αφηγήθηκε ο Πανοσιολ. Άρχιμ. π. Χρυσόστομος Μαϊδώνης, Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, με καταγωγή από τό νησί τής Λέσβου, τό ακόλουθο γεγονός: Κατά τά χρόνια τής Γερμανικής κατοχής συνέβη μιά συμπλοκή μεταξύ Γερμανών και ανταρτών-αντιστασιακών έξω από τό μοναστήρι τής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Τότε ο παπα-Φώτης ήτο ιερομόναχος Λαυριώτης. Κατά τήν συμπλοκή ετραυματίσθη ένας Γερμανός...

Ο παπα-Φώτης Λαυριώτης και ο μεγαλειώδης αγώνας του κατά των εκτρώσεων

Στο εξαίρετο βιβλίο του π. Αθανασίου Γιουσμά «παπα-Φώτης, ο διά Χριστόν σαλός» δημοσιεύεται μια σειρά επιστολών του παπα-Φώτη Λαυριώτη προς τους γυναικολόγους γιατρούς του Νοσοκομείου Μυτιλήνης, που σχετίζονται με το φοβερό αμάρτημα που το ξεπλένει το Μυστήριο της Μετανοίας και της Ιερής Εξομολογήσεως, την έκτρωση.

Σε μια από αυτές έγραφε ο παππούλης:...

Το πάθημα του Ιερομόναχου Φωτίου Λαυριώτου

*Το παρακάτω συμβάν διαδραματίστηκε την περίοδο (1959-1962) της αποκαλύψεως των Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης και των συν αυτώ μαρτυρησάντων στην Θερμή της Λέσβου και περιγράφεται στο βιβλίο «Καρυές ο λόφος των Αγίων» της Βασιλικής Ράλλη (εκδ. Ακρίτας).«Η φιλοτεχνηθείσα από τον αείμνηστον αγιογράφο Φώτη Κόντογλου εικόνα των αγίων Ραφαήλ και Νικολάου δεν ήταν η πρώτη, καθώς ενόμιζε τότε ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος. Είχε προηγηθεί μία άλλη με τους δύο αγίους, την οποία είχε αγιογραφήσει ο ερασιτέχνης αγιογράφος ιερέας της Μόριας Βασίλειος Μπάμιας. Είχε προβεί στην ενέργεια αυτή, γιατί είχε ονειρευτεί τον άγιο Ραφαήλ, ο όποιος, αφού σταύρωσε την κόρη του, που ήταν σοβαρά άρρωστη από παράτυφο, του είπε:
-Βασίλειε, θέλω να κάνεις την εικόνα μου... κοίταξε με καλά, για να με ζωγραφίσεις όπως με βλέπεις.
Από την άλλη μέρα η κόρη του ήταν απύρετη, κι ο παπα-Βασίλης άρχισε την αγιογράφηση, με νηστεία καί προσευχή. Η εικόνα τέλειωσε τίς μέρες πού βρήκαμε το μνημείο του διακόνου αγίου Νικολάου. Ο πατήρ Βασίλειος, φοβούμενος τον μητροπολίτη, γιατί δεν είχε το δικαίωμα να κάνει την εικόνα νέων αγίων χωρίς την άδεια του, την έφερε κρυφά στο σπίτι μας (Θερμή) με την παράκληση να τη φυλάξουμε, ώσπου ν’ αναγνωρισθούν οι άγιοι.
Αυτή τη μέρα ήρθε στις Καρυές ο ιερομόναχος Φώτιος Λαυριώτης, σταλμένος από τον μητροπολίτη Ιάκωβο, να ιδεί το ιερό λείψανο του διακόνου αγίου Νικολάου, όπως ήταν ακόμα μέσα στον τάφο του, καί να πει τη γνώμη του. Μόλις το είδε, σταυροκοπήθηκε καί είπε:
-Καί τυχαίως να έβλεπα αυτόν τον νεκρό, θά έλεγα ότι ήταν καλόγηρος... γιατί μόνον τους καλογήρους θάπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.
Έμεινε αρκετή ώρα στίς Καρυές προσευχόμενος. Όταν κατέβηκε στο χωριό, η ώρα ήταν περασμένη καί δεν υπήρχε πια λεωφορείο για να φύγει. Γι' αυτό προσφερθήκαμε να τον φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας. Την ώρα που τον οδηγούσα στο δωμάτιο που θα κοιμόταν, σκέφτηκα πώς επάνω στο τραπέζι είχα τοποθετήσει πρόχειρα την εικόνα που μας είχε φέρει ο πατήρ Βασίλειος. Φοβούμενη μήπως ο πατήρ Φώτιος βλέποντάς την ενημέρωνε τον μητροπολίτη, έτρεξα γρήγορα, την άρπαξα στην αγκαλιά μου καί για να μην τη βγάλω από το δωμάτιο καί την έβλεπε ο ιερομόναχος, άνοιξα ένα μεγάλο ντουλάπι, που ήταν επάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού, καί την έκρυψα μέσα. Ο πατήρ Φώτιος δεν αντιλήφθηκε τίποτα.
Αφού προσευχήθηκε στο εικονοστάσι, πλάγιασε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Πλαγιάσαμε κι εγώ με τη μητέρα μου στο πλαϊνό δωμάτιο. Ο σύζυγός μου απουσίαζε στο χωριό του, την Πέτρα. Περίεργο όμως... Ακούγαμε κάθε τόσο θόρυβο στο δωμάτιο πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας. Καταλαβαίναμε ότι σηκωνόταν από το κρεβάτι, προσευχόταν καί πάλι ξαναπλάγιαζε. Αυτό συνέβη αρκετές φορές. Τέλος, το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή. Πολύ πρωί την άλλη μέρα σηκώθηκε πρώτη η μητέρα μου. Περνώντας από το διάδρομο για να κατεβεί στην κουζίνα, είδε την πόρτα του δωματίου πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας ανοιχτή καί το δωμάτιο άδειο.
-Σήκω, κόρη μου, φώναξε η μητέρα μου τρομαγμένη. Ο παπάς δεν είναι στο σπίτι... τί συνέβη, Θεέ μου!...
Κατέβηκα κι εγώ γρήγορα στην κουζίνα, κοιτάξαμε σ' όλα τα δωμάτια, αλλά ο παπάς δεν υπήρχε πουθενά, βγαίνοντας στην αυλή του σπιτιού, τον είδαμε καθισμένον σε μια πεζούλα, ζαρωμένον μπορώ να πω, έχοντας το πρόσωπο του ανάμεσα στα δυο του χέρια.
-Πάτερ, για όνομα του Θεού, φώναξε η μητέρα μου, τί έπαθες; γιατί κάθεσαι έξω;
-Τί να σας πω. βρε παιδιά; είπε ο παπα-Φώτης με τρεμάμενη φωνή• από τη νύχτα κάθομαι εδώ... Αυτό πού έπαθα χτες το βράδυ ήταν φοβερό... Μόλις ξάπλωνα στο κρεβάτι για να κοιμηθώ, έβλεπα δυο κληρικούς, ο ένας με στολή αρχιμανδρίτη κι ο άλλος με στολή διακόνου... Έρχονταν κι οι δυό, ο ένας πλάι στον άλλον, κι έσκυβαν πάνω από το πρόσωπό μου. Πετιόμουν τρομαγμένος επάνω, προσευχόμουν, γονάτιζα, τους έχανα. Μόλις πάλι ξάπλωνα στο κρεβάτι, να πάλι κι οι δυο τους πάνω από το προσκέφαλο μου να με κοιτάζουν κατάματα. Δεν άντεξα πια... άνοιξα με προσοχή την πόρτα, για να μη σας ξυπνήσω, καί βγήκα στην αυλή. Από την ώρα αυτή εδώ κάθομαι, πάνω σ' αυτή την πεζούλα. Οπωσδήποτε ο πειρασμός με πείραξε χτες το βράδυ.
Μείναμε άναυδες κι εγώ καί η μητέρα μου. Ο πατήρ Φώτιος περιέγραψε τους δυο κληρικούς όπως ακριβώς ήταν στην εικόνα τους. Δεν τολμήσαμε όμως να του εξομολογηθούμε την αλήθεια. Τον αφήσαμε να φύγει με την εντύπωση ότι το δωμάτιο πού τον βάλαμε να κοιμηθεί ήταν στοιχειωμένο!...
Μετά την άφιξη της φιλοτεχνηθείσης από τον Φώτη Κόντογλου εικόνας των αγίων Ραφαήλ καί Νικολάου, η οποία τοποθετήθηκε στο εικονοστάσι της εκκλησιάς του χωριού, ανεβάσαμε καί την εικόνα του παπα-Βασίλη Μπάμια στο εκκλησάκι των Καρυών. Αυτές τις μέρες έτυχε να ξανάρθει ο πατήρ Φώτιος. Μόλις την αντίκρισε, αναφώνησε σαστισμένος:
-Θεέ μου, να οι δυο κληρικοί πού έβλεπα τη νύχτα πού φιλοξενήθηκα στο σπίτι του Αγγέλου Ράλλη.
Τότε του εξηγήσαμε αυτό πού είχε συμβεί καί του ζητήσαμε συγχώρεση, γιατί δεν του το ’παμε από την ίδια στιγμή».

Οι μπριζόλες

Μια Μεγάλη Παρασκευή ο Παπα – Φώτης περνούσε απ’ την Παναγιούδα (χωριό ευρισκόμενο 3χλμ. βορείως της Μυτιλήνης) και είδε κάποιον με την οικογένειά του να τρώνε μπριζολάκια σε μια ταβέρνα. Τον πλησίασε και του έκανε παρατήρηση για το «αιδέσιμον» της ημέρας. Και εκείνος τον αποπήρε με σκαιό τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στην κουβέντα, ο Παπα – Φώτης στο τέλος πέταξε τα φαγιά μαζί με το τραπεζομάντηλο, οπότε ο ενοχλημένος οικογενειάρχης σηκώθηκε και τον πλάκωσε στο ξύλο. Ο Παπα – Φώτης υπέμεινε το ξύλο αγόγγυστα, και του είπε φεύγοντας: «Εγώ το ξύλο το ’φαγα, αλλά και συ δεν πιστεύω να ξαναφάς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή»!!!

"Το νου σου... Υπάρχει Θεός καί σε βλέπει"

Ο παπα Φώτης με το τριμμένο ράσο μπροστά στον "κουστουμαρισμένο" πρέσβη των ΗΠΑ κ. Νάιλς. «Το νου σου… Υπάρχει Θεός και σε βλέπει», του είχε πει.

Για την Ορθοδοξία καί την Ελλάδα

* Ο Παπα Φώτης το 1997 συμμετείχε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, στο Ναό του Ταξιάρχη στα Μοσχονήσια. Όσες φορές επισκέφτηκε τη Μικρασία δεν έβγαλε ποτέ το ράσο του, ούτε το καλυμμαύχι του. Περιφερόταν άφοβα ανάμεσα στους Τούρκους και δεν δίστασε να ψάλλει το Εθνικό μας Ύμνο στην Έφεσο!!!

* Ένα τρύπιο ράσο είχε πάντα ο Παππούλης, και άλλο τίποτα δεν φορούσε από μέσα. Πριν από χρόνια που τα πράγματα στην γείτονα χώρα ήταν πολύ πιο αυστηρά για το πώς θα κυκλοφορούν οι Ορθόδοξοι Ιερωμένοι και έπρεπε οπωσδήποτε να φοράς κουστούμι σαν παπάς, πήγε που λες ο παπα Φώτης στον Τσεσμέ, φυσικά χωρίς κουστούμι. Ποιο κουστούμι; Τον σταμάτησαν οι Τούρκοι στο τελωνείο και του είπαν πως δεν μπορεί να περάσει έτσι. Τον διέταξαν να βγάλει το ράσο του… Χωρίς κανένα πρόβλημα ο ίδιος το έβγαλε… Ε, βλέποντάς τον γυμνό εφρίαξαν οι Τούρκοι και του είπαν, καλά, καλά, βάλτο και πέρνα!
Την άλλη μέρα οι τουρκικές εφημερίδες έγραφαν: Στην Τουρκία μόνο ο Πατριάρχης και ο παπα Φώτης κυκλοφούν με ράσο! Μικρασιάτης άνθρωπος ήτανε, μεγάλο καημό είχε κι αυτός για κείνα τα χώματα… συχνά γι’ αυτά μιλούσε…

Ο Ιερέας που κοινωνούσε τις πόρνες

Παπα-Φώτη, έχουμε την εξής μαρτυρία: Πριν πολλά χρόνια, εσύ με ένα πνευματικοπαίδι σου χαράματα λειτούργησες στο γραφικό εκκλησάκι της Παναγιάς της Γαλατούσας, μέσα στο κάστρο της πόλης μας (Μυτιλήνη), και όταν τελείωσες τη θεία Λειτουργία πήρες τη Θεία Μετάληψη και πήγες σ' έναν από τους οίκους ανοχής που υπήρχαν τότε εκεί και μετέλαβες μία πόρνη ετοιμοθάνατη. Μάλιστα, μετά από λίγο πέθανε. Είναι αλήθεια; Δε φοβόσουν τι θα έλεγε ο κόσμος αν σε έβλεπε;«Αυτό είχε γίνει πολλές φορές. Μία γυναίκα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Συμεών μου έλεγε κάποιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ' αυτές τις ψυχές. Με αποδέχονταν. Τους μιλούσα για τη μετάνοια και τη σωτηρία της ψυχής, για την άλλη ζωή... Ποτέ δεν τους μιλούσα άσχημα, αλλά με αγάπη τους έλεγα να μετανοήσουν και θα φροντίσει γι' αυτές ο Θεός, θα τις αποκαταστήσει στην καρδιά Του. Πολλές ψυχές μετανοούσαν... Με ρωτήσατε αν φοβόμουν. Τι να φοβηθώ; Δε φοβάμαι κανέναν. Μόνο το Θεό να φοβόμαστε όταν αμαρτάνουμε. Δε μ' ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος, εγώ για το Χριστό ενεργούσα.»
Και για τους παπικούς έλεγε:«…η Ορθοδοξία είναι η Αλήθεια και η Ζωή και "πύλες Άδου" δε φοβάται γιατί έχει κεφαλή Της και προστάτη Της το Χριστό… Τους έζησα τους παπικούς στους Αγίους Τόπους, όταν υπηρετούσα, είναι πολύ πεισματάρηδες και τυφλωμένοι. Καταλαβαίνουν ότι εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε την αλήθεια -αφού από μας έπαιρναν το Άγιο Φως κάθε Μεγάλο Σάββατο, το έβλεπαν το θαύμα-, αλλά ο εγωισμός δεν τους αφήνει να το παραδεχθούν. Ο εγωισμός τυφλώνει τον άνθρωπο…»
• Από το περιοδικό του Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης «Αποστολή προς τους Ενορίτες»