...Έχω αποθάνει!

Ένας πολύ μορφωμένος άνθρωπος εδώ στην Αθήνα, πνευματικό τέκνο του Γέροντος Πορφυρίου, πού για χρόνια, όποιο πρόβλημα κι αν είχε, πήγαινε στο Γέροντα ή του τηλεφωνούσε για να τον συμβουλευτεί, τις ημέρες που εκοιμήθη ο Γέρων Πορφύριος, έλειπε στο εξωτερικό κι έτσι δεν πληροφορήθηκε την κοίμησή του.
Όταν, λοιπόν, επέστρεψε στην Αθήνα, αντιμετώπισε ένα οικογενειακό πρόβλημα και θέλησε να συμβουλευτεί, όπως πάντα, το Γέροντα. Σήκωσε το τηλέφωνο, σχημάτισε τον αριθμό του τηλεφώνου, πού ήταν στο δωμάτιο του Γέροντος, και ακούει να του απαντά ο ίδιος ο Γέρων Πορφύριος.
Αφού τον χαιρέτησε και ζήτησε την ευχή του, του μίλησε για το πρόβλημά του και του ζήτησε τη συμβουλή του. Ο Γέρων Πορφύριος του είπε τι έπρεπε να κάνει καί τι ν' αποφύγει. Το πνευματικό αυτό τέκνο του τον ευχαρίστησε και του είπε: «Θα έρθω, Γέροντα, να σας δω μόλις μπορέσω». Του λέει τότε ο Γέρων Πορφύριος: «Να μη με ξαναπάρεις στο τηλέφωνο, διότι έχω αποθάνει»!
Από το βιβλίο «Ο Γέρων Πορφύριος» του Κλ. Ιωαννίδη

Ημαύρωσα, της ψυχής το ωραίον

Επιλεγμένα τροπάρια από τον Μεγάλο Κανόνα του Αγίου Ανδρέα Κρήτης

Από την α΄ ωδή
»Πόθεν άρξομαι θρηνείν, τας του αθλίου μου βίου πράξεις; ποίαν απαρχήν, επιθήσω Χριστέ, τη νυν θρηνωδία; αλλ’ ως εύσπλαχνος μοι δός, παραπτωμάτων άφεσιν.
Από την β΄ ωδή
»Εσπίλωσα, τον της σαρκός μου χιτώνα, και κατερρύπωσα, το κατ’ εικόνα Σωτήρ, και καθ’ ομοίωσιν.
»Ημαύρωσα, της ψυχής το ωραίον, ταις των παθών ηδοναίς, και όλως όλον τον νουν, χουν απετέλεσα.
Από την δ΄ ωδή
»Εγγίζει ψυχή το τέλος, εγγίζει και ου φροντίζεις, ουχ ετοιμάζη, ο καιρός συντέμνει διανάστηθι, εγγύς επί θύραις ο Κριτής εστιν, ως όναρ ως άνθος ο χρόνος του βίου τρέχει, τι μάτην ταραττόμεθα;
»Ανάνηψον ω ψυχή μου, τας πράξεις σου ας ειργάσω, αναλογίζου, και ταύταις επ’ όψεσι προσάγαγε, και σταγόνας στάλαξον δακρύων σου, ειπέ παρρησία τας πράξεις τας ενθυμήσεις, Χριστώ και δικαιώθητι.
»Ου γέγονεν εν τω βίω, αμάρτημα ουδέ πράξις ουδέ κακία, ην εγώ Σωτήρ ουκ επλημμέλησα, κατά νουν και λόγον και προαίρεσιν, και θέσει και γνώμη και πράξει εξαμαρτήσας, ως άλλος ουδείς πώποτε.
Από την στ΄ ωδή
»Τα δάκρυα, Σωτήρ των ομμάτων μου, και τους εκ βάθους στεναγμούς, καθαρώς προσφέρω, βοώσης της καρδίας. Ο Θεός ημάρτηκά σοι, ιλάσθητί μοι.
Κοντάκιον
»Ψυχή μου, ψυχή μου ανάστα τι καθεύδεις; Το τέλος εγγίζει, και μέλλεις θορυβείσαι. Ανάνηψον ουν, ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός, ο πανταχού παρών, και τα πάντα πληρών.
Από την η΄ ωδή
Ευλογούμε Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα
»Άναρχε Πάτερ Υιέ συνάναρχε, Παράκλητε αγαθέ, Πνεύμα το ευθές, Λόγου Θεού Γεννήτορ, Πατρός ανάρχου Λόγε, Πνεύμα ζων και κτίζον. Τριάς Μονάς ελέησόν με.
Από την θ΄ ωδή
»Ο νους τετραυμάτισται, το σώμα μεμελάκισται, νοσεί το πνεύμα, ο λόγος ησθένησεν, ο βίος νενέκρωται, το τέλος επί θύραις, διό μοι τάλαινα ψυχή, τι ποιήσεις όταν έλθη, ο κριτής αναρευνήσαι τα σα;
»Χριστός ενηνθρώπησε, καλέσας εις μετάνοιαν, ληστάς και πόρνας, ψυχή μετανόησον, η θύρα ηνέωκται, της βασιλείας ήδη, και προαρπάζουσιν αυτή, φαρισαίοι και τελώναι, και μοιχοί μεταποιούμενοι.
»Χριστός μάγους έσωσε, ποιμένας συνεκάλεσε, νηπίων δήμους, απέδειξε μάρτυρας, πρεσβύτηνν εδόξασε, και γηραλέαν χήραν, ων ουκ εζήλωσας ψυχή, ου τας πράξεις ου τον βίον, αλλ’ ουαί σοι εν τω κρίνεσθαι.

Ο Μεγάλος Κανόνας

Τον Μεγάλο και κατανυκτικό Κανόνα συνέθεσε και συνέγραψε ο Άγιος Ανδρέας, ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, καθώς καί άλλα πολλά ψυχωφελή συγγράμματα, λόγους και κανόνες. Ο Κανόνας αυτός ονομάζεται Μέγας για τα μεγάλα, πολλά και υψηλά νοήματα, αλλά κυρίως επειδή περιλαμβάνει 250 τροπάρια που αποστάζουν άρρητη ηδονή.
Πρόκειται περί κατανυκτικής Ακολουθίας που ψάλλεται την Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ιδιαιτέρως δε, εκτός τις τέσσερις πρώτες ημέρες της Α΄ Εβδομάδας των Νηστειών (Καθαρά Δευτέρα έως Καθαρά Πέμπτη) που ο Μεγάλος Κανόνας παρεμβάλλεται στο Μέγα Απόδειπνο, διετάχθη από τους Πατέρες της Εκκλησίας να ψάλλεται την Πέμπτη της Ε΄ Εβδομάδας των Νηστειών, δηλαδή προς το τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, όταν οι πιστοί αρχίζουν να αποκάμνουν, διότι προξενεί μεγάλη κατάνυξη και ωφέλεια. Οι Πατέρες όρισαν να ψάλλεται αυτή την ημέρα ο Μέγας Κανών και να αναγιγνώσκεται ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας που συνέγραψε ο Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων, θεωρώντας τα δύο αυτά συγγράμματα ως ψυχωφελέστερα, διότι διεγείρουν σε μετάνοια και διόρθωση βίου τους ραθύμους και αμελείς, και δεν αφήνουν τους ανθρώπους να πέφτουν και να απελπίζονται ως άνθρωποι που αμάρτησαν. Η ταύτιση των δύο συγγραμμάτων έγινε επειδή ο Άγιος Ανδρέας όταν ήταν νέος και είχε σταλεί στην Κωνσταντινούπολη από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων ως αντιπρόσωπος στην ς΄ Οικουμενική Σύνοδο (680), είχε φέρει στην Πόλη αυτά τα συγγράμματα που θεωρήθηκαν άκρως κατανυκτικά και ψυχωφελή.
Ο Μεγάλος Κανόνας θεωρείται εκδήλωση μετανοίας, που προτρέπει σε ειλικρινή εξομολόγηση και διόρθωση των ανθρώπων που αμαρτάνουν. Ο Άγιος Ανδρέας στον Κανόνα τούτο συνήθροισε και έθεσε όλες τις ιστορίες της Παλαιάς και Νέας Διαθήκης, αρχίζοντας από του Αδάμ έως την Ανάληψη του Χριστού και του κηρύγματος των Αποστόλων, προτρέποντας κάθε ψυχή προς μίμηση των καλών, αποφυγή των κακών και εις Θεόν επιστροφή δια της μετανοίας και των δακρύων πάσης αγαθής πράξεως. Με τις ιστορίες του Μεγάλου Κανόνα διηγείται την αρετή των μεγάλων ανδρών, καθώς και των φαύλων την εκτροπή, καθιστώντας γενναιότερους και ανδρειότερους τους αγωνιζόμενους. Ο Άγιος επιτήδεια συνήρμοσε και μελούργησε τα θεία αυτά νοήματα, ώστε να μπορούν να μαλάξουν και την πιο σκληρή καρδιά και να την παρακινήσουν εις κατόρθωση αρετής.
Ο Άγιος Ανδρέας που καταγόταν από την Δαμασκό και είχε γίνει μοναχός στα Ιεροσόλυμα, διακόνησε εν συνεχεία την εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη Εκκλησία, ποίμανε για πολλά χρόνια την Κρήτη ως Αρχιεπίσκοπος και περί το 720 έτος επιστρέφοντας με πλοίο από την Κωνσταντινούπολη, εξεδήμησε στην Ερεσό της Λέσβου, όπου ευρίσκεται και το τάφος του, αποτελών σήμερα σημαντικό προσκύνημα.

Ε, όχι καί ρατσιστές!

Συχνά διοργανώνονται στην Ελλάδα διάφορες ομιλίες και εκδηλώσεις με σκοπό την εξάλειψη του θεωρούμενου ρατσισμού και της ξενοφοβίας από τους Έλληνες, την στιγμή που η χώρα μας δέχεται καθημερινά υπεράριθμους μετανάστες, οι οποίοι εισέρχονται παρανόμως. Ήδη στο 17% ανέρχεται το ποσοστό των μεταναστών που διαμένουν στην Ελλάδα, την στιγμή που άλλες χώρες όπως π.χ. η Ιταλία έχει βάλει όριο 2,5% για τους ξένους μετανάστες, η Ολλανδία 3% κ.ο.κ.!!! Αναρωτιέται κανείς ποιοι έχουν ανάγκη σεμιναρίων για τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Αν εμείς οι Έλληνες θεωρούμαστε ρατσιστές, τότε είναι βέβαιο ότι κάποιοι νομίζουν ότι μας κοροϊδεύουν. Στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος προασπίσεως ηθικών και πνευματικών αξιών (www.fotgrammi.gr) διαβάζουμε τις συνέπειες της παρανόμου εισόδου σε διάφορες χώρες: Στην Βόρειο Κορέα η ποινή είναι 12 χρόνια κάθειρξη σε καταναγκαστικά έργα, στο Ιράν κρατείται επ’ αόριστον, στο Αφγανιστάν πυροβολείται επί τόπου, στην Σαουδική Αραβία φυλακίζεται επί μακρόν και εάν είναι Χριστιανός και τολμήσει να κάνει τον Σταυρό του, του κόβουν το χέρι. Στις ΗΠΑ ξυλοκοπείται αγρίως από την Αστυνομία, στην Κίνα εξαφανίζεται δια παντός, στην Βενεζουέλα θεωρείται κατάσκοπος και φυλακίζεται, στην Κούβα υπάρχει ισόβιος κάθειρξη και σχεδόν σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της υφηλίου έχει αναλόγους ποινές με επιεικέστερη ποινή της απελάσεως!
Αντιθέτως στη Ελλάδα, οι παρανόμως εισβάλλοντες τυγχάνουν: θέσεως ἐργασίας, ἀδείας ὁδηγήσεως, κοινωνικῆς ἀσφάλισεως, ἐπιδόματος κοινωνικῆς προνοίας, δωρεὰν σιτίσεως, πιστωτικῶν δελταρίων, ἐπιδοτήσεως ἐνοικίου, δανείου κατοικίας, δωρεὰν παιδείας στὰ τέκνα του, δωρεὰν ἰατροφαρμακευτικῆς περιθάλψεως, και εἶναι ἐλεύθερος να κάνει ότι θέλει...
Επίσης, οι παρανόμως εἰσερχόμενοι στὴν Ἑλλάδα τυγχάνουν συνήθως δωρεὰν ὑπερασπίσεως ξενοκινήτων μὴ κυβερνητικῶν ὀργανώσεων, “ψευδοδιανοουμένων’’ καὶ “διαφωτιστῶν” τῶν ΜΜΕ, τὰ ὁποῖα «λασπολογοῦν» τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν σωστῶν γηγενῶν Ἑλλήνων, ὡς ἐθνικιστές, ξενόφοβους, συντηρητικούς, μισαλλόδοξους, «ρατσιστές», «φασίστες» καὶ λοιπὰ χυδαῖα διακοσμητικὰ ἐπίθετα…
Βάσει τῆς ὁδηγίας (2010/C10/07) 21.1.2010 ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπὴ επιχορηγεί Μ.Κ.Ο., ποὺ στηρίζουν τὴν πολιτικὴ ἔνταξη ὑπηκόων τρίτων χωρῶν, ἐνισχύουσα π.χ. γιά: α) ἐνημέρωση καὶ εὐαισθητοποίηση τῆς κοινωνίας ὑποδοχῆς μέσου ἐκστρατείας ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. καὶ διοργάνωση ἡμερίδος, μὲ στόχο τὴν ἐξάλειψη ἀρνητικῶν στερεοτύπων, φαινομένων ρατσισμοῦ καὶ ξενοφοβίας, γιὰ τὴν προβολὴ τῆς ποικιλομορφίας τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας καὶ τῆς ἀξίας τῆς διαπολιτισμικότητος, καθὼς καὶ τὴν ἀποδοχή τῆς διαφορετικότητος με το ποσό των 784.905,74€. β) ἐνημερωτικὴ ἐκστρατεία στὰ Μ.Μ.Ε καὶ παραγωγὴ καὶ διανομὴ φυλλαδίων γιὰ τὴν ἐνημέρωση τῶν Υ.Τ.Χ. σχετικῶς μὲ τὴν διαδικασία ἀποκτήσεως τοῦ καθεστῶτος τοῦ «ἐπὶ μακρὸν διαμένοντος» καὶ τὰ δικαιώματα καὶ τις ὑποχρεώσεις, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸ καθεστὼς αὐτό με 723.217€. γ) ἐκστρατεία ἐντύπου ἐνημερώσεως πρὸς τοὺς ὑπηκόους τρίτων χωρῶν στοὺς τομεῖς ὑγείας, ἐπιχειρηματικότητος, ἐκπαιδεύσεως, ζητημάτων καθημερινότητος καὶ γιὰ προβολὴ ἀξίας τῆς διαπολιτισμικότητος με 200.000€. δ) διοργάνωση ἀγῶνος δρόμου, ποδοσφαιρικοῦ τουρνουὰ καὶ τουρνουὰ cricket μὲ ὁμάδες Ἑλλήνων καὶ ὑπηκόων τρίτων χωρῶν με 90.000€. ε) διοργάνωση ἐργαστηρίων μὲ στόχο τὴν εὐαισθητοποίηση τῶν δημοσιογράφων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση φαινομένων ρατσισμοῦ καὶ ξενοφοβίας με 80.000€. στ) πολιτιστικὴ ἐκδήλωση γιὰ τὴν «ἡμέρα τοῦ μετανάστη» 80.000€. ζ) προγράμματα ἐκπαιδεύσεως διαπολιτισμικῶν μεσολαβητῶν 70.200€. η) δημιουργία διγλώσσου (ἑλληνικά, ἀγγλικά) ἱστοχώρου 16.000€. Πληθώρα ἄλλων ἀφανῶν καὶ φανερῶν κονδυλίων, χορὸς δεκάδων ἑκατομμυρίων (εν μέσω κρίσης) διατείθενται ἀπὸ τὸ Κράτος γιὰ νὰ «κόπτωνται» οἱ «πουλημένοι» δημοσιογραφίσκοι καὶ οἱ μὴ κυβερνητικές ὀργανώσεις τῶν «ἡμετέρων» νὰ διασύρουν δυσφημοῦντες τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν ὑγιῶς φρονούντων Ἑλλήνων, ὅτι δῆθεν εἶναι «ξενόφοβοι, ρατσιστές, φασίστες» καὶ τὰ τοιαῦτα…
Μεγάλα ποσὰ ἔλαβαν διάφορες Μ.Κ.Ο. όπως π.χ.: ,,Εὐρωπαϊκὴ προοπτική,, (τοῦ Καθηγητοῦ Π. Σκλιᾶ) 5.687.000€, ,,Εὐρωπαϊκὸ Κέντρο Δημοσίου Δικαίου,, (τοῦ Καθηγητοῦ Σπ. Φλογαϊτη) 2.102.000€, ,,Ἀλληλεγγύη,, 1.949.000€, ,,Εὐρωπαϊκὸ Κέντρο Συνταγματικοῦ Δικαίου,, (τοῦ Καθηγητοῦ Δημητρίου Θ. Τσάτσου) 1.198.000€, ,,IOCC,, (τοῦ τέως Γεν. Συμβούλου τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Γεωργ. Παπανδρέου, Ἀλεξ.Ρόντου) 1.093.000€, ,,HUMANET,, (τῆς ἀδελφῆς τοῦ τέως Ὑφυπουργοῦ κ. Καλογιάννη) 903.000€. Ἀκολουθεῖ πληθώρα ἄλλων «ἡμετέρων», ὡς π.χ. Action Aid (τῆς κας Αλεξάνδρας Μητσοτάκη – Γκουρντέν, θυγατρὸς τοῦ τ. Πρωθυπουργοῦ Κων. Μητσοτάκη) καὶ λοιπά.
Εν κατακλείδι, οι Έλληνες αποδεικνύουν καθημερινώς ότι δεν έχουν απολύτως κανένα πρόβλημα με κανέναν συνάνθρωπό τους. Ούτε ρατσιστές είναι ούτε ξενόφοβοι. Όμως, είναι ηλίου φαεινότερον ότι "κάποιοι" θέλουν να ξεπατώσουν τη χώρα μας και αυτό το αντιλαμβάνεται ο καθένας όσο καλοπροαίρετος και αν είναι.
Στρατής Ανδριώτης

Εμβέρ Χότζα - Ο αιμοσταγής διώκτης των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών

Το 1913, με το κατάπτυστο πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, η Βόρειος Ήπειρος που κατοικείτο εξ ολοκλήρου από Έλληνες, παραχωρήθηκε στο νεοσύστατο κράτος της Αλβανίας, χωρίς οι Αλβανοί να έχουν καμιά απολύτως σχέση με τον τόπο αυτό και το κυριότερο: Δεν πολέμησαν ποτέ για να ελευθερωθεί αυτή η πανάρχαια ελληνική γη από τους Τούρκους και όσους την καταδυνάστευσαν. Απλά ήταν επιθυμία των «αγαπητών» Δυτικών να κουτσουρέψουν για άλλη μια φορά την Ελλάδα!
Έκτοτε, οι Έλληνες της Β. Ηπείρου υποδουλώθηκαν στην «Αλβανία» υπό καθεστώτων τυραννίας, ζητώντας πολλές φορές βοήθεια από την ελεύθερη Ελλάδα, η οποία ως συνήθως «κώφευε»! (Παρόμοια πολιτική αδιαφορίας βλέπε και για τους Έλληνες των Σκοπίων, παλαιότερα και της Αν. Ρωμυλίας, της Μικράς Ασίας, του Πόντου κ.λ.π.). Το Βατικανό και οι πολιτικοί της Ιταλίας, ανέλαβαν την καθοδήγηση των Αλβανών, ώστε να πολεμούν με κάθε τρόπο την θρησκεία, την γλώσσα, την εκπαίδευση και την συνείδηση των Ελλήνων. Οι «νόμοι» των Αλβανών στρεφόντουσαν συστηματικά κατά των Ελλήνων, οι οποίοι καλούνταν να εγκαταλείψουν καταπιεζόμενοι τα πάτρια ελληνικά εδάφη τους, εκτός αν… αισθάνονταν «Αλβανοί»! Εργαζόμενοι μεθοδικά με ύπουλους τρόπους, οι Αλβανοί κατάφεραν ως το 1933 να καταργήσουν τα 589 ελληνικά σχολεία και όσοι μαθητές ή γονείς διαμαρτύρονταν εκτοπίζονταν αδίστακτα. Από τότε, κάποιες προσπάθειες στη Χιμάρα έπιασαν τόπο καί κατόρθωσαν να ανοίξουν μερικά σχολεία, όμως η εμφάνιση του αιμοβόρου τυράννου Εμβέρ Χότζα στο πολιτικό προσκήνιο, που ήταν γόνος εξισλαμισθέντων Ελλήνων (ιδού πως η άρνηση του Χριστιανισμού, γεννά αντιχρίστους!), απέβη καταδικαστική για τους Βορειοηπειρώτες. Ο πλήρης μίσους και κακίας Εμβέρ Χότζα, αφού απέτυχε στις σπουδές του, ίδρυσε το 1941 το κομμουνιστικό κόμμα Αλβανίας κατόπιν εντολών της Μόσχας. Το 1944 βοηθούμενος και από το ελληνικό ΕΑΜ, καταλαμβάνει τα Τίρανα και ανακηρύσσει δική του κυβέρνηση. Καθιερώνεται επί 50 ολόκληρα χρόνια δυνάστης στην Αλβανία εξουδετερώνοντας τους πάντες και τα πάντα, έχοντας συνεργούς στο «έργο» του και κάποιους εξωμότες Βορειοηπειρώτες συνεργάτες!
Από την πρώτη στιγμή εφάρμοσε οτιδήποτε θα συντελούσε στον αφανισμό των Ελλήνων. Συλλήψεις, στημένες δίκες και εξοντώσεις όσων Ελλήνων διακρίνονταν στην κοινωνία. Διωγμοί, εξορίες, φυλακίσεις, μαρτύρια και βασανισμοί που δικαιολογούσαν με ψεύτικες κατηγορίες. Κύριος λόγος των διώξεων ήταν η ελληνική καταγωγή και η πίστη στον Χριστό. Από το μένος του «καθεστώτος» δεν γλίτωσαν ούτε τα νεκροταφεία, ξεσπώντας με μανία πάνω στους Σταυρούς των τάφων (πως φαίνονται κάποιες πράξεις όταν είναι δαιμονικής «έμπνευσης»)! Εκτελέσθηκαν ακόμα και μουσουλμάνοι που παρά τα βασανιστήρια, ομολογούσαν ότι είναι απόγονοι Ελλήνων και ότι προτιμούσαν να τους διοικούν οι Έλληνες. Χιλιάδες Έλληνες ήταν τα θύματα αυτών των αποτρόπαιων μεθοδεύσεων. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Λούσνιας, Σπάατς, Μπορέλι κ.α. εξοντώθηκαν πάρα πολλοί Έλληνες. Επρόκειτο για μια γενοκτονία που τελούνταν σιωπηρώς, αφού ακόμα και η Ελλάδα δεν πρόβαλε καμιά απολύτως αντίδραση!
Από το 1956 κρατικοποιήθηκαν τα πάντα. Οι Έλληνες επιτρεπόταν να έχουν το πολύ 10 κότες, λιγοστά πρόβατα ή κατσίκια και μια αγελάδα! Από το 1964 άρχισαν να εγκαθίστανται στη Β. Ήπειρο, χιλιάδες τουρκαλβανοί έποικοι, με σκοπό να επιτευχθεί η αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού. Ο εποικισμός συνοδεύθηκε με αυθαιρεσίες καί εκτοπισμούς χιλιάδων Ελλήνων στην απομονωμένη Βόρεια Αλβανία. Επιβλήθηκαν υποχρεωτικοί μεικτοί γάμοι, εξαναγκάζοντας τους Έλληνες να δίνουν αλβανικά ονόματα στα νεογέννητα μωρά!
Οι τύραννοι των Τιράνων κήρυξαν διωγμό κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατεδάφισαν Εκκλησίες, δίωξαν Ιερείς, απαγόρευσαν ακόμα και την πίστη στον Θεό, καυχώμενοι για το αθεΐστικο κράτος τους! Συνέλαβαν, βασάνισαν 9 χρόνια και θανάτωσαν τον Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Χριστόφορο, καθώς και πολλούς άλλους κληρικούς. Απαγορεύθηκε στους Έλληνες Χριστιανούς να κάνουν ακόμα και τον Σταυρό τους. Υπήρξαν δε περιπτώσεις 15ετούς φυλάκισης για αυτό το λόγο!
Το ολοκληρωτικό καθεστώς του «σοσιαλιστικού παραδείσου» της Αλβανίας όταν έπεσε, άλλαξε προσχήματα και εξακολουθεί να υφίσταται υπό άλλης μορφής μέχρι και σήμερα. Όμως, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες της χώρας αυτής, μπόρεσαν και εγκατέλειψαν την κόλαση αυτή και μετανάστευσαν –που αλλού- στην Ελλάδα για να ζήσουν ανθρώπινα. Έτσι το κρατίδιο που το 1913 τους δώρισαν οι Ιταλοί, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι και οι λοιποί ανθέλληνες, μόνο και μόνο για να αδικήσουν την Ελλάδα, απεδείχθη αχρείαστο για τους απλοϊκούς Αλβανούς πολίτες που φαίνεται ότι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τους Έλληνες!
Στρατής Ανδριώτης

Περί των αισθήσεων καί των πειρασμών

Αγίου Ισαάκ του Σύρου

«Δίψασε για τον Χριστό, για να σε μεθύσει με την αγάπη Του. Κλείσε τα μάτια σου από τις τέρψεις της ζωής, για να καταξιωθείς από τον Θεό να βασιλεύει στην καρδιά σου η ειρήνη Του. Εγκρατεύου από τα πράγματα του κόσμου τούτου, τα οποία βλέπουν οι οφθαλμοί σου, για να καταξιωθείς της πνευματικής χαράς.
Εάν τα έργα σου δεν άρεσαν στον Θεό, μη ζήτησεις απ’ αυτόν χαρίσματα για να μη γίνεις πειραστής του Θεού. Όπως είναι η διαγωγή και η πολιτεία σου έτσι να είναι και τα αιτήματά σου. Διότι είναι αδύνατο κάποιος που είναι συνδεδεμένος με τα γήινα να επιζητεί τα επουράνια και αταίριαστο να ζητεί τα θεία ο ασχολούμενος με τα κοσμικά και μάταια, επειδή κάθε ανθρώπου η επιθυμία φανερώνεται με τα έργα του και εκείνα τα πράγματα που φροντίζει ιδιαιτέρως γι’ αυτά αγωνίζεται και στην προσευχή του.
Γίνε ελεύθερος κατά τη γνώμη και ας είσαι συνδεδεμένος στον δεσμό του σώματος και δείξε την ελευθερία της υπακοής σου για τον Χριστό.
Γίνε φρόνιμος κατά την πραότητα σου για να μην κλαπείς από τους δαίμονες. Αγάπησε την ταπείνωση σε όλα τα έργα σου, για να σωθείς από τις ακατάληπτες (άγνωστες) παγίδες του εχθρού, που βρίσκονται πάντοτε εμπρός στο δρόμο των ταπεινών.
Μη αποστρέφεσαι τις θλίψεις, διότι δι’ αυτών εισέρχεσαι στην επίγνωση της αλήθειας και μη φοβηθείς τους πειρασμούς, διότι δι' αυτών θα βρεις τα πολύτιμα αγαθά.
Να προσεύχεσαι να μη εισέλθεις στους ψυχικούς πειρασμούς αλλά να ετοιμάζεσαι στους σωματικούς με όλη σου τη δύναμη, διότι χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πλησιάσεις τον Θεό επειδή μέσα σ’ αυτούς βρίσκεται η θεία ανάπαυση. Όποιος αποφεύγει τους πειρασμούς, αποφεύγει την αρετή• και εννοούμε όχι τους πειρασμούς των επιθυμιών και της φιλαυτίας, αλλά τους πειρασμούς των θλίψεων.
Τους πειρασμούς του σώματος ετοιμάσου να υποδεχτείς ολόψυχα και με όλο σου το είναι πολέμησε μ' αυτούς και τα μάτια σου γέμισέ τα με δάκρυα για να μη φύγει από κοντά σου ο φύλακας άγγελός σου.
Χωρίς τους πειρασμούς η Πρόνοια του Θεού δεν φαίνεται και είναι αδύνατο να αποκτήσεις την παρρησία προς τον Θεό και δεν θα αξιωθείς τη σοφία του πνεύματος. Ακόμη ούτε τον θείο πόθο στη ψυχή σου θα αισθανθείς, διότι πριν από τους πειρασμούς, ως ξένος ο άνθρωπος προσεύχεται στον Θεό.
Όταν ο άνθρωπος εισέλθει σε πειρασμούς για την αγάπη του Θεού και δεν φοβηθεί ούτε υποχωρήσει, τότε αισθάνεται σαν να έχει υποχρεωμένο τον Θεό και θεωρείται γνήσιος φίλος του, διότι για το θέλημά Του πολέμησε τον εχθρό του και τον νίκησε».

Ιωάννης Καποδίστριας, το υψηλόν του ήθος (2)

τῆς ἀειμνήστου Καθηγήτριας τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν Ἑλένης Κούκου

ΑΡΕΤΕΣ ΠΟΥ ΚΟΣΜΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΕΘΝΑΡΧΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
1. Ἐπιλέγομεν ἰδιαιτέρως τὴν κατωτέρω φράσιν τοῦ Ἰωάν. Καποδρίστρια, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει τὰς δύο φωτεινὰς πτέρυγας τοῦ ὑψηπετοῦς αὐτοῦ ἀετοῦ, δηλαδὴ τὴν σαφῆ πίστιν του εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ τὴν ἔμπρακτον ὀρθοπραξίαν του: «ὅτι πρέπει ἤγουν νὰ βοηθώμεθα μὲν ἀμοιβαίως, χωρὶς ὅμως νὰ ἀπομακρυνώμεθα ἀπὸ τὰς Ἱερὰς Ἀρχὰς τῆς Ἠθικῆς, τῆς Ἁγιωτάτης Πίστεως ταύτης, πρὸς μόνην τὴν ὁποίαν εἴμεθα ὀφειλέται, τοῦ νὰ συνιστῶμεν ἀκόμη ἕν ἔθνος, τοῦ νὰ ὑποφέρωμεν διὰ τοῦτο, τοῦ νὰ αἰσθανώμεθα βαθέος τὰς κακουχίας ἡμῶν, καὶ τὴν ἀνάγκην ἐπὶ τοῦ νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἀπὸ αὐτὰς διὰ παντός».
2. Τονίζει ἐπίσης ὅτι ἡ σωστὴ ὁδὸς ποὺ ἀκολουθοῦμεν: «ἔχει διὰ ὁδηγίαν τὰς Ἀρχὰς τοῦ Εὐαγγελίου» καὶ συνεχίζει: «ἀφήνοντες τὸ μέγα κατόρθωμα τοῦτο εἰς τὴν Θείαν Πρόνοιαν, ἥτις μόνη ἡ Κυρία τῶν Ἐθνῶν».
3. Ὁ Καποδίστριας ὑπογραμμίζει τί πρέπει νὰ πιστεύουν, νὰ πράττουν καὶ νὰ διακηρύσσουν οἱ ἠθικοὶ καὶ ἐνάρετοι πολιτικοὶ καὶ ἐν γένει κυβερνῆτες, διὰ νὰ εὐημερῇ ὁ λαὸς καὶ νὰ ἐνισχύεται τὸ κράτος, διαφορετικῶς: «τότε αὐταὶ δὲν ἔχουσι πλέον κανένα ἑλκυστικόν, ἀντὶ νὰ ἀγαποῦνται μισοῦνται μᾶλλον ἀπὸ τὸν λαόν. Ὁ δὲ πολιτισμὸς τούτου ἀντὶ νὰ προβαίνῃ ὀπισθοδρομεῖ μὲ ἀμάθειαν».
* ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ & ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

Μετάνοια

Από Λόγο της Κλίμακος «Περί μετανοίας»

Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου

«…Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή. Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα καί μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος καί αποκήρυξις της απελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη. Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων. Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του. Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με τη νηστεία) καί κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθηση…»

Η κλίμαξ του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

Η «Κλίμαξ», οι πνευματικές πλάκες, που κατά πολλούς είναι το Ευαγγέλιο των Ασκητών, είναι βιβλίο που συνέγραψε ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης, χαρακτηριζόμενο ως το πολυτιμότερο έργο της μοναστικής διανοίας, και θεόπνευστο προϊόν αρετής και μαθήσεως. Περιέχει 30 λόγους, και ο κάθε ένας συμβολίζει τα έτη της κατά σάρκας ηλικίας του Χριστού. Απεικονίζεται στην αγιογραφία, ως πραγματική κλίμακα με τριάντα βαθμίδες – σκαλιά, που η βάση τους βρίσκεται στη γη και η κορυφή τους στους ουρανούς. Στην γη και στην αρχή των βαθμίδων αγιογραφείται πλήθος μοναχών που ετοιμάζεται να ανεβεί την κλίμακα και κάποιων που ανεβαίνουν ήδη. Στην πορεία όμως υπάρχει ο πόλεμος των δαιμόνων, που άλλοι τον αντέχουν και καταπολεμούν μέχρι τέλους την αμαρτία και άλλοι αμαρτάνουν και κρημνίζονται από την Κλίμακα. Στην κορυφή της, εικονίζεται ο Θεός που περιμένει διά να στεφανώσει τους αξίους.
Κάθε βαθμίδα της Κλίμακας αντιπροσωπεύει και μια αρετή που πρέπει να αποκτήσει στη ζωή του ο κάθε άνθρωπος, ή ένα πάθος που πρέπει να καταπολεμήσει, για να φθάσει στη Θέωση. Ξεκινώντας με την αποταγή του ματαίου βίου, και τον αποχωρισμό από τον κόσμο της αμαρτίας. Τον περί απροσπαθείας λόγο, που επιζητεί την απαλλαγή από την μετά πάθους προσκόλληση και δέσμευση του συναισθήματος σε κάτι αντίθετο με τη σωτηρία μας. Την ξενιτεία, δηλαδή την οριστική εγκατάλειψη όλων εκείνων που εμποδίζουν να επιτευχθεί ο ευσεβής σκοπός της ζωής μας. Ακολουθούν τέσσερις βασικότατες αρετές: η υπακοή, δηλαδή η εγκατάλειψη των φυσικών αμαρτιών και των παρά φύσει θελημάτων. Η μετάνοια ως συμφιλίωση με τον Κύριο, με έργα αρετής, καθαρισμό της συνειδήσεως, υπομονή στις θλίψεις καί νηστεία. Η μνήμη θανάτου καί εξόδου μας από την ζωή με την λεπτολόγηση των αμαρτιών μας. Το χαροποιόν πένθος που είναι το κατά Θεόν πένθος καί το χρυσό καρφί της ψυχής.
Από τον όγδοο μέχρι τον εικοστό έκτο λόγο περιγράφονται τα πάθη από τα οποία πρέπει να απαλλαγεί ο άνθρωπος, καθώς και οι αρετές που πρέπει να αποκτήσει. Αρχής γενομένης από την αοργησία με σκοπό να επικρατήσει σταθερά η γαλήνη στην ψυχή. Την καταπολέμηση της μνησικακίας, που είναι δηλητήριο της ψυχής, σαράκι του νου καί αποξένωση της αγάπης. Την καταλαλιά που είναι βάρος της καρδιάς και γεννά το μίσος, τη μνησικακία καί εξαφανίζει την αγάπη. Την πολυλογία και το να κρίνει κανείς τους άλλους, να τιμωρείται από την γλώσσα με την αγνωσία, τα ευτράπελα, την ψευδολογία, που όμως πολεμάται με την σιωπή που φέρει την προσευχή και επιστατεί τους λογισμούς. Το ψεύδος που είναι επιορκία άρνησης του Θεού. Την ακηδία, την παράλυση της ψυχής και την έκλυση του νου, την οκνηρία και αδιαφορία, την ατονία και την αδυναμία. Την γαστριμαργία, την υποκριτική συμπεριφορά της χορτάτης κοιλιάς που συνεχώς πεινά. Την αγνεία και την σωφροσύνη, δηλαδή όλες τις αρετές μαζί, τον ζηλευτό οίκο του Χριστού και τον επίγειο ουρανό της καρδιάς. Την φιλαργυρία, που είναι προσκύνηση κάθε ειδώλου και καταφρόνηση των Ευαγγελικών Εντολών. Την αναισθησία, την παγίδα της πνευματικής προθυμίας, που φέρνει λησμοσύνη του Θεού και των εντολών Του. Τον ύπνο, την αργία των αισθήσεων, την πώρωση της ψυχής. Την αγρυπνία που εξαγνίζει το νου, καταπολεμά την πορνεία, την σαρκική πύρωση, προφυλάσσει τους λογισμούς, δαμάζει τα πάθη. Την άνανδρη δειλία, την ακαρπία της ψυχής που κενόδοξα και υπερήφανα απομακρύνει την πίστη. Την κενοδοξία που μεταβάλλει τη φυσική τάξη και διαστρέφει τα καλά ήθη. Την υπερηφάνεια που είναι άρνηση και αντίπαλος του Θεού, εφεύρεση των δαιμόνων, εξουδένωση των ανθρώπων, πρόξενος πτώσεων. Τους ακάθαρτους λογισμούς βλασφημίας που φέρνουν οι δαίμονες την ώρα της προσευχής, των συνάξεων και των μυστηρίων. Την πραότητα και την απλότητα που είναι μίμηση του Χριστού, ιδιότης των Αγγέλων, δεσμός των δαιμόνων. Την ταπεινοφροσύνη, την ΑΓΙΑ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ που εξολοθρεύει τα πάθη, την βασίλισσα των αρετών, την θεϊκή σκέπη, τον πύργο ισχύος. Την διάκριση, την θεϊκή έλαμψη που φωτίζει τον άνθρωπο να έχει επίγνωση του εαυτού του και να διακρίνει το αλάνθαστο.
Τέλος, την ησυχία ως επιστήμη και ευτρεπισμένη κατάσταση των ηθών και των αισθήσεων. Την προσευχή, ως συνουσία, ένωση και συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό. Την απάθεια που αποστρέφεται το κακό και στολίζεται με τις αρετές. Την ΑΓΑΠΗ, όπου ΑΓΑΠΗ είναι ο ΘΕΟΣ και εφόσον η ΑΓΑΠΗ είναι ο ΘΕΟΣ, ας επιθυμήσουμε ολοψύχως με πίστη και ελπίδα να ανεβούμε την κλίμακα για να Τον συναντήσουμε.
σ.α.

Ο Παπαδιαμάντης ως ταπεινό μέλος της Εκκλησίας καί το φιλοκαλικό του ήθος

" Ὁ Παπαδιαμάντης ἦταν ἕνα ταπεινὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, αἰσθανόταν καὶ λειτουργοῦσε ὡς μέλος της. Εἶχε συναίσθηση ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, αὐτοῦ τὴν Γέννηση καὶ τὴν Ἀνάσταση ὑμνεῖ καὶ δοξάζει καὶ ὑπακούει ταπεινὰ στὶς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας.
Κατ᾿ ἀρχὰς πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ τοῦ Παπαδιαμάντη ἦταν φιλοκαλική, ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν στηριζόταν σὲ καταφατικὲς ἐκφράσεις καὶ διαβεβαιώσεις, ἀλλὰ κυρίως ζοῦσε ἀποφατικά. Ἔβλεπε τὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας ὄχι στὴν ἐπίγεια κοινωνικὴ κατάφασή της, ἀλλὰ στὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὴν αἰσθανόταν μέσα στὶς ἀγρυπνίες, μέσα στὴν θεία Εὐχαριστία, ποὺ εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ἐκκλησίας, στὶς ἀκολουθίες, στὰ τροπάριά της. Συνελάμβανε τὸ πνεῦμα τῆς θείας λατρείας, ποὺ εἶναι ἡ ταπείνωση, ἡ ἡσυχία, ἡ κένωση καὶ ἡ προσφορά.
Σ᾿ ἕνα κείμενό του γράφει: «Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσεν ἐν τῷ κόσμῳ ἄνευ τῆς ἐλαχίστης συνδρομῆς τῆς πολιτείας, τουναντίον μάλιστα καὶ διωκομένη καὶ κατατρυχομένη πολλάκις ὑπὸ ταύτης».
Τὸ κυριότερο γνώρισμα τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ ὅπου ἀντλεῖται ἡ ἄποψή του γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ἡ αἴσθηση μὲ τὴν ὁποία πλησίαζε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ σαφῶς λέγεται ἡσυχαστική, φιλοκαλική, εἶναι ὅτι ὅλη του ἡ προσωπικότητα εἶναι λιβανισμένη, καὶ αὐτὸ τὸ ἄρωμα τοῦ ἁγιορείτικου λιβανιοῦ βγαίνει καὶ προχέεται ἀπὸ τὴν καρδιά του στὸ σῶμα, στὰ δάκτυλα, στὸ μολύβι καὶ στὰ γραπτά του. Τὰ κείμενά του εἶναι «λιβανάτα» ἀπὸ τὸ μοσχοθυμίαμα τῆς λατρείας, τῆς προσευχῆς. Ἔχει τὸ ἦθος τῆς λατρείας, τῆς ὑμνῳδίας. Αὐτὴ ἡ λατρεία τὸν ἔκανε νὰ παραμείνη ὀρθόδοξος στὸ φρόνημα, στὸ ἦθος σὲ ὅλη του τὴ ζωή.
Σὲ πολλὰ κείμενά του φαίνεται καθαρὰ ὅτι συνεχῶς ἔψαλε τὰ «Τραγούδια τοῦ Θεοῦ». Εἶναι πολὺ χαριτωμένο τὸ κείμενό του «Τραγούδια τοῦ Θεοῦ», ποὺ στὴν πραγματικότητα περιγράφει μιὰ κοινωνία ποὺ συναντιόταν στὸν Ναὸ τοῦ ἁγίου Ἐλισσαίου καὶ ἔπειτα στὰ σπίτια, μέσα στὰ ὁποῖα μεταφερόταν τὸ ἦθος τῆς λατρευτικῆς καὶ εὐχαριστιακῆς κοινότητας.
Ὁ Παπαδιαμάντης ζοῦσε τὴν Ἐκκλησία ὡς θεραπευτικὴ κοινότητα, καὶ ὄχι ὡς χῶρο ἐκφράσεως τῶν συναισθημάτων του, τὴν ζοῦσε μὲ τὶς ἀγρυπνίες, τὶς προσευχές, μὲ τὸν κόσμο γύρω του, ποὺ κοιμόταν μέσα στὸν ναὸ σὰν νὰ βρισκόταν στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάννας τους, μὲ τὴν ψαλμῳδία καὶ στὰ σπίτια. Ὅλη αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἐκκλησιαστικὴ οἰκογένεια λειτουργεῖ θεραπευτικά, εὐχαριστιακά.
Ὁ Παπαδιαμάντης ἤθελε τὴν ἁπλότητα, τὴν ἠρεμία, τὴν ἡσυχία, τὴν ταπείνωση. Ἔτσι ἔνιωθε καὶ τὴν λατρεία. Γι᾿ αὐτὸ γράφει στὸ κείμενό του μὲ ἐπιγραφὴ «φωνὴ αὔρας λεπτῆς»:
«Ὅλα ταῦτα εἶναι ὡς μηδὲν ἐνώπιον τῆς θείας μεγαλειότητος, ὁ δὲ Θεὸς ηὐδόκησε νὰ φανερωθῆ κ᾿ ἐφανερώθη ὡς πρᾶος ταπεινὸς Ἰησοῦς. Τοῦτο προεσήμαινεν ἡ θεοφάνεια ἡ γενομένη εἰς τὸν Θεσβίτην Ἠλίαν ἐπὶ τοῦ ὄρους Χωρήβ. Ὁ Θεὸς ἐφανερώθη εἰς τὸν Προφήτην ὄχι ἐν τῷ πνεύματι τῷ βιαίῳ, ὄχι ἐν τῷ συσσεισμῷ, ὄχι ἐν πυρί, ἀλλ᾿ ἐν φωνῇ αὔρας λεπτῆς. Καὶ ἡ φωνὴ τῆς αὔρας τῆς λεπτῆς εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ πράου Ἰησοῦ, εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Εὐαγγελίου.
Διὰ τοῦτο, λέγει ὁ μελῳδός, «Ἰησοῦ τῷ πράῳ ψάλλομεν». Καὶ διὰ τοῦτο, θαρρούντως ἐπιφέρομεν ἡμεῖς, ὀφείλομεν νὰ ψάλλωμεν ἐν Ἐκκλησίᾳ μὲ πραείας φωνάς, μὲ φωνὴν αὔρας λεπτῆς, καὶ ὄχι μὲ πολυφωνίας καὶ παραφωνίας, αἵτινες ὁμοιάζουν μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνέμου τὸ βίαιον καὶ μὲ τὸν συσσεισμόν, μέσῳ τῶν ὁποίων δὲν ἐφανερώθη ὁ Θεός.
"Οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῷ, Κύριος ... οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος• καὶ μετὰ τὸ πῦρ, φωνὴ αὔρας λεπτῆς• καὶ ἐκεῖ Κύριος"».
Τὸ ἦθος αὐτὸ τοῦ Παπαδιαμάντη ἦταν ἦθος φιλοκαλικό, ἁγιορείτικο. Τὸν ἔχει πληγώσει βαθειὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος σὲ ὅλη του τὴν ζωή. Ζοῦσε μέσα στὴν Ἀθήνα καὶ γενικὰ στὸν κόσμο, ἀλλὰ ἀσπαζόταν τὸν Ἄθωνα, γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ περικλείει. Γράφει σὲ ἕνα κείμενό του:
«Ἀπὸ τῶν νεωτέρων Ἀθηνῶν, πόλεως ἀναγεννηθείσης διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ οὐρανοβάμονος Παύλου, πέμπομεν μυστηριώδη ἀσπασμὸν εἰς τὰς ὑπωρείας καὶ τὰς φάραγγας τοῦ μεγαλοπρεποῦς Ἄθω, μὲ τὰς δροσερὰς κρήνας, μὲ τὰς χιλιετεῖς κυπαρίσσους, μὲ τὰ αἰώνια δάση τῶν καστανεῶν, μὲ τοὺς μινυρισμοὺς τῶν ἀπειραρίθμων ἀηδόνων, ὅπου Ἕλλην ψάλτης, ὁ Κουκουζέλης, ᾄδων ἐκίνει τὰς αἶγας καὶ τοὺς ἄρνας, ὡς ὁ μυθολογούμενος Ὀρφεύς, ὅπου ἡ σκέπη τῆς Παναγίας ἐπισκιάζει ὡς ἄλλοτε ἐν τῇ βασιλευούσῃ τῶν πόλεων, ὅπου ζῇ καὶ θάλλει ἡ ἱερὰ παράδοσις τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ, καὶ ὅπου ἔχει τὴν κοιτίδα μία ὑψηλὴ ποίησις, ἡ ποίησις ἡ χριστιανική, ἥτις δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ ἐμπνέῃ καὶ νὰ παρηγορῇ τους θιασώτας αὐτῆς, ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ»"Πηγή: Φωνή Βοώντος Αμαρτωλού Ιερέως

Τα τρία μέρη της ψυχής μας

Ο αββάς Ισαάκ λέγει, ότι είναι καλύτερο να υποκλέπτουμε και να νικούμε τα πάθη με την ενθύμηση των εναντίων προς τούτα αρετών, παρά με την αντίσταση. «Κρείσον εν τη μνήμη των αρετών υποκλέπτειν τα πάθη, ή τη αντιστάσει».
Γι’ αυτό, επειδή τρία είναι τα μέρη της ψυχής, λογιστικό, επιθυμητικό και θυμικό, γνώριζε, ότι από αυτά τα τρία γεννώνται και τριών λογιών λογισμοί:
Και από μεν το λογιστικό γεννώνται οι λογισμοί της απιστίας, της προς Θεόν αχαριστίας καί γογγυσμού, της αδιακρισίας, της αγνωσίας καί απλώς, όλοι οι καλούμενοι καθολικώς, βλάσφημοι λογισμοί.
Από δε το επιθυμητικό γεννώνται οι λογισμοί της φιληδονίας, φιλοδοξίας, φιλαργυρίας καί απλώς, όλοι οι καλούμενοι αισχροί λογισμοί.
Από δε το θυμικό γεννώνται οι λογισμοί των φόνων, της εκδικήσεως, φθόνου, μίσους, ταραχής καί απλώς όλοι οι καλούμενοι πονηροί λογισμοί.
Λοιπόν εσύ πρέπει να νικάς αυτά με τις εναντίες τους αρετές, όπως:
την απιστία, με την εις τον Θεόν αδίστακτη πίστη,
την προς Θεόν αχαριστία καί γογγυσμό, με την ευχαριστία,
την αδιακρισία με την διάκριση του καλού καί κακού,
την αγνωσία, με την αληθή γνώση των όντων,
καί τις βλασφημίες, με τις δοξολογίες.
Ομοίως την φιληδονία, με την εγκράτεια καί νηστεία,
την φιλοδοξία με την ταπείνωση καί την φιλαργυρία με την ολιγαρκία.
Ομοίως τον φθόνο και το μίσος, με την αγάπη,
την εκδίκηση, με την πραότητα καί υπομονή,
την ταραχή, με την ειρήνη της καρδίας.
Καί δια να ειπώ γενικώς με τον Άγιο Μάξιμο, το μεν λογιστικό της ψυχής σου στόλιζέ το με την αρετή της Προσευχής καί θείας Γνώσεως. Το δε επιθυμητικό, με την αρετή της εγκράτειας, καί το θυμικό, με την αρετή της αγάπης, καί βέβαια το φως του νοός σου δεν θέλει σκοτισθεί ποτέ ουδέ οι προρρηθέντες λογισμοί, δύνανται ευκόλως να γεννηθούν εξ αυτών.
Πηγή: «Αόρατος πόλεμος» του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Οι ανοησίες του "focus"

Το ασήμαντο γερμανικό περιοδικό «focus» εκτός από την «χειρονομούσα» Αφροδίτη, αναφέρετε μέσω του αγνώστου δημοσιογραφίσκου K. Boetig σε ακόμα πιο προσβλητικά ανοσιουργήματα που επισκιάσθηκαν από την χειρονομία. Έχοντας κατά πάσα πιθανότητα «δικούς» μας, εγχώριους ομοϊδεάτες «ανταποκριτές», ο Boetig ειρωνεύεται τη ζωή των Ελλήνων και γενικότερα την πίστη μας στον Θεό. Συγκεκριμένα, φέρεται να ζορίζεται επειδή λέμε: «Ο Θεός βοηθός», παραξενεύετε που το 97% των Ελλήνων είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ότι υπάρχουν εικόνες των Αγίων στα γραφεία Υπουργών, σε ταβέρνες, στα σπίτια, στα σούπερ μάρκετ. Απορεί επειδή υπάρχουν Άγιοι προστάτες, π.χ. ο Αγ. Νικόλαος των θαλασσινών, και άλλοι Άγιοι που θαυματουργούν και γιατρεύουν ασθενείς, π.χ. η Αγία Παρασκευή τα μάτια, ο Αγ. Ραφαήλ τους καρκινοπαθείς κ.α.
Επειδή τέτοιου είδους «φρούτα» αθεϊστών υπάρχουν και στην χώρα μας, αναρωτιέται κανείς, τι έχουν κρεμασμένο στον τοίχο του γραφείου, ή του δωματίου τους, ο Boetig και ο κάθε Boetig. Μήπως φωτογραφία την μπότα του Χίτλερ, ή την σβάστικα, τον Μαρξ, ή μήπως κάποια πορνοστάρ, κάποιο έργο αφηρημένης τέχνης, ή κάποιο «διάσημο» πρεζόνι σατανιστή ροκά; Ο Boetig και ο κάθε Boetig, τι πιστεύουν; Μήπως στον πίθηκο-δημιουργό(;), στην Άϊντραχτ Φραγκφούρτης καί στα «ιδεώδη» της Άντζελα Μέρκελ και των σιωνιστών; Ποιους έχουν ως πρότυπα αρετής καί ήθους; Μήπως τα ανθρωπόμορφα κτήνη του Γ΄ Ράιχ; Ποιος τρόπος ζωής τους εκφράζει; Μήπως η κερδοσκοπία, η εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους και το «δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά = ένας μήνας φτηνιάρικες διακοπές»;
Ο Boetig και ο κάθε Boetig, γιατί ξεχνάνε τον λαό που τους έκανε ανθρώπους; Και αντί για ευχαριστώ συνέργησαν μανιωδώς για να τον εξουδετερώσουν οπόταν τους δόθηκε η ευκαιρία υποστηρίζοντας εγκληματίες και γενοκτόνους; Ποιος τους έδωσε τον πολιτισμό που έχουν, ποιος τους έδωσε τον Χριστιανισμό που αλλοίωσαν στα μέτρα των παθών τους; Ποιος άλλος λαός, σαν τους Έλληνες, θα άντεχε σε όσα τράβηξε απ’ όλους αυτούς τους κάθε είδους «Boetig»;
Ναι γερμανέ δημοσιογραφίσκε, πιστεύουμε στον Θεό. Είμαστε βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχοντας ως τρόπο ζωής το Ευαγγέλιο του Χριστού, την αγάπη προς τον Θεό, τον συνάνθρωπο, ακόμα και των εχθρών, την ειρηνική ζωή, την ταπείνωση της σάρκας και την εκρίζωση των παθών της πλεονεξίας, της φιλαργυρίας, της μνησικακίας, της φιληδονίας. Τηρούμε τις Άγιες Εντολές όπου μέσα σ’ αυτές συναντάται ο ίδιος ο Θεός. Την καλοσύνη, την υπομονή, την ανεξικακία, την σεμνότητα, την φιλαδελφία, την απλότητα, την τιμιότητα, την μετάνοια. Ναι, τιμούμε τους Αγίους μας, γιατί με την αγιότητά τους δείχνουν τον δρόμο της σωτηρίας, νικώντας την αμαρτία.
Αυτά γερμανέ δημοσιογραφίσκε. Τόσο απλή είναι η ζωή των πραγματικών Ελλήνων. Αν πάλι δεν σε ικανοποιούν αυτά, τότε σύγκρινε την ζωή ενός φτωχού απλοϊκού Έλληνα, με την δική σου ζωή και αναλογίσου αν ζεις καλύτερα από αυτόν! Και αν απορείς για τα οικονομικά προβλήματα του κράτους της Ελλάδας, αυτά οφείλονται στην πλεονεξία και την αμαρτωλότητα που έχουν επιλέξει ως τρόπο ζωής οι ίδιες μασονοπαρέες που κυβερνούν και την δική σου χώρα.

Ως επίλογο, δες μία ρήση ενός μεγάλου συμπατριώτη σου: "Όπως είναι ο νούς, η καρδιά καί η ψυχή για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την ανθρωπότητα" - Γκαίτε (Γερμανός ποιητής)
Στρατής Ανδριώτης

Ιωάννης Καποδίστριας (1)

"...῾Η Παιδεία , ἡ εὐφυΐα, ἡ ἱκανότης, ἡ εὐσέβεια, τὸ ἦθος, ἡ εὐσυνειδησία καὶ ἡ φιλοπατρία, ποὺ ἐχαρακτήριζον τὸν Κυβερνήτην, εἶναι σπανιώτατον φαινόμενον νὰ εὑρεθοῦν ὅλα εἰς ἕνα ἄνθρωπον καὶ μάλιστα πολιτικόν. Λόγῳ αὐτῶν τῶν σπανίων ἀρετῶν του εἶχε ἐπιβληθῆ εἰς ὅλον τὸν πολιτισμένον τότε κόσμον ὡς μία σπανία παναξία προσωπικότης. Καὶ ἄλλοι μὲν προσεπάθουν νὰ τὸν προσεταιρισθοῦν καὶ τὸν ἀξιοποιήσουν, ὅπως οἱ Τσάροι τῆς Ρωσσίας, ἄλλοι δέ, ὅπως ἡ «ψυχή» τῆς ῾Ιερᾶς Συμμαχίας, ὁ διαβεβοημένος μέγας μισέλλην Μέτερνιχ, τὸν ἐμίσουν, τόν ὑποφθαλμιοῦσαν καὶ διαβάλλοντές τον ἤθελον τοιουτοτρόπως νὰ τὸν ἐξουθενώσουν...
Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράσις τοῦ διασήμου Γάλλου συγγραφέως Βιλλερμαίν, ὁ ὁποῖος συνήντησε τὸν Καποδίστριαν τὸν Μάϊον τοῦ 1824, ὅταν μετέβη εἰς τὴν γαλλικὴν πρωτεύουσαν. Οὗτος ἔγραψεν: «῎Αν ὑπάρχῃ εἰς τὸν κόσμον εὐγένεια καταγωγῆς σφραγισμένης ἀπὸ τὴν λεπτότητα τῆς φυσιογνωμίας, τὴν εὐφυᾶ καθαρότητα τοῦ βλέμματος, τὴν χαριτωμένην ἁπλότητα τῶν τρόπων, τὴν αὐτόματον κομψότητα τοῦ λόγου εἰς διαφόρους γλώσσας, οὐδεὶς εἶναι περισσότερον εὐπατρίδης ἀπὸ τὸν κόμητα Καποδίστριαν» (Νεώτερον ᾿Εγκυκλοπαιδικὸν Λεξικὸν «῾Ηλίου», τόμ. 10).
Δυστυχῶς ὅμως τὰ «σαράκια» τῆς φυλῆς μας, ἡ διχόνοια , ἡ ζηλοφθονία, ἡ χαιρεκακία καὶ ἡ ξενοδουλεία δὲν ἐπέτρεψαν εἰς τὸν Καποδίστριαν νὰ ὁλοκληρώσῃ τὸ κολοσσιαῖον καὶ μεγίστης σημασίας διὰ τὴν ῾Ελλάδα ἔργον του. ᾿Απὸ τὸ χάος καὶ τὸ μηδὲν νὰ τὴν κάνῃ πρότυπον ὠργανωμένου Κράτους εὐημερίας, δικαιοσύνης, εὐνομίας, τάξεως, ὀργανώσεως καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ λίαν ὑπολογίσιμον και σεβαστὴν χώραν, ρυθμιστὴν τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μεσογείου.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν διαταγμάτων του διὰ τὴν ὀργάνωσιν Παιδείας, Στρατοῦ, ᾿Εμπορίου, Οἰκονομίας, Δικαιοσύνης καὶ λοιπὰ εἰς τὸ νεοσύστατον ἑλληνικὸν Κράτος ἦτο καὶ ἡ προτροπή του, μετὰ τὰς ἐκλογὰς τοῦ 1829, νὰ ὑλοποιηθῇ ὁ πόθος τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 μὲ τὴν ἔκδοσιν διατάγματος «...περὶ ἀνεγέρσεως Ναοῦ τοῦ Σωτῆρος ὡς εὐχαριστήριον πρὸς τὸν σώσαντα ἐκ τῶν κινδύνων Χριστόν ...» (Τάμα τοῦ Γένους).
Η καθαρὰ ἑλληνοκεντρική - ἔμπρακτος χριστιανικὴ πολιτική του καὶ ὁ ἀκάματος πόθος του νὰ εὐημερήσουν ὅλοι οἱ ῞Ελληνες καὶ νὰ καταστήσῃ τὴν ῾Ελλάδα ἰσχυρὰν καὶ ὑπολογίσιμον δύναμιν, μὲ ἡγετικὸν ρόλον εἰς τὴν περιοχήν, ἐπέφερον τὴν μῆνιν τῶν ξένων δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι, διὰ τῶν ἐδῶ ὀργάνων των, τὸν ἐδολοφόνησαν τὴν 27ην Σεπτεμβρίου 1831 εἰς τὸ Ναύπλιον. Οὕτω, δυστυχῶς, παρεμείναμε πολὺ μικρὰ χώρα, ἀνίσχυρος καὶ ἀνυπόληπτος, ἕρμαιον τῶν διαπλεκομένων συμφερόντων καὶ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τῶν ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Πατρίδος μας δρώντων.
᾿Ανάγκη ὅθεν νὰ ἀνανύψωμεν καὶ νὰ γίνωμεν «φιλέλληνες» καὶ εὐσυνείδητοι ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, διὰ νὰ μὴ ἐκλέγωμε δημαγωγούς, λαοπλάνους καὶ ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ἀλλὰ νὰ ἀναδείξωμεν πολιτικοὺς ἐμφορουμένους ἐμπράκτως ἀπὸ τὰς ἀθανάτους ἑλληνοχριστιανικὰς ἰδέας καὶ ἀρχάς, ἀπὸ τὰς ὁποίας ἐμφορεῖτο καὶ ὁ ἀείμνηστος Κυβερνήτης ᾿Ιωάννης Κ α π ο δ ί σ τ ρ ι α ς".
Πηγή: Φωτεινή Γραμμή – «ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ 6/18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1829» (Πρακτικά τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν) ῾Ελένης Κούκκου, Καθηγητρίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν.

* Ίδρυμα προασπίσεως ηθικών και πνευματικών αξιών

Ελληνικό Βυζάντιο

Το Βυζάντιο, ούτε Μεσαίωνας υπήρξε, ούτε «καρπός μιας πολιτισμικής επιμιξίας», αλλά η ελληνική συνέχεια… Ο ελληνικός χαρακτήρας είναι έκδηλος σε κάθε τομέα του βυζαντινού πολιτισμού, ακόμη και στη χριστιανική τέχνη, που συνεχίζει την ελληνιστική.
»Θα ήταν κοινός τόπος η αναφορά και μόνο της ελληνικότητας στη βυζαντινή φιλολογία και γλώσσα, γιατί κατά κόρον γίνεται λόγος για τη συμβολή των Βυζαντινών στη διάσωση της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας. Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι αν δεν ενδιαφέρονταν ο ιερός Φώτιος και ο μαθητής του Καισαρείας Αρέθας, μεγάλο τμήμα της κλασικής λογοτεχνίας θα είχε καταστραφεί.
»Αλλά το Βυζάντιο δεν περιορίσθηκε μόνο στη διάσωση της αρχαιοελληνικής πνευματικής κληρονομιάς. Οι βυζαντινοί λόγιοι δέχθηκαν μεγάλη επίδραση από τους αρχαίους σε όλα τα είδη του λόγου: ποίηση, ιστορία κ.λ.π. Ο δημόσιος καί ιδιωτικός βίος του Βυζαντίου επηρεάσθηκε κι αυτός από τον αρχαίο ελληνικό μέσα στα χριστιανικά πλαίσια βέβαια.
» η κοινή (γλώσσα) του Βυζαντίου ήταν καί εκείνη ελληνική, συνέχιζε μιαν άλλη παράδοση, που δημιουργήθηκε επί Μεγάλου Αλεξάνδρου με την εξάπλωση του Ελληνισμού ως τη μακρινή Ινδία. Γι' αυτό καί δεν γίνεται λόγος για βυζαντινή γλώσσα, αλλά για ελληνική των μέσων χρόνων. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η κλασική λογοτεχνία καί ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός γενικά έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στην πνευματική συνέχεια των Βυζαντινών. Η βυζαντινή παιδεία ήταν πάντοτε ελληνική καί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς διδάσκονταν στα σχολεία του. Οι βυζαντινές βιβλιοθήκες ήταν γεμάτες από αρχαία ελληνικά συγγράμματα, το ίδιο καί οι πατριαρχικές! Στήν αρχή, όπως ήταν φυσικό, οι Βυζαντινοί είδαν με διστακτικότητα τους αρχαίους, καθώς τους ταύτιζαν με τους ειδωλολάτρες, τους εθνικούς.
» Με τον καιρό πραγματοποιήθηκε τέτοια στροφή, που έχουν επισημανθεί περιπτώσεις βυζαντινών συγγραφέων, οι όποιοι έχουν μιμηθεί ή επηρεασθεί από τους αρχαίους, τον Όμηρο, τον Πλάτωνα, τον Θουκυδίδη. Ο ίδιος ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ήδη τον 4ο αιώνα, δηλώνει την ελληνική καταγωγή του καί δεν αρνείται ότι πρόγονοί του ήταν οι εθνικοί Έλληνες.
Οι βυζαντινοί Έλληνες είχαν συνειδητοποιήσει πλήρως τον εθνισμό τους. Απευθυνόμενος μεταξύ 1383 - 1387 ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος στους πολιορκημένους Θεσσαλονικείς, τους θύμιζε ότι πατρίδα τους ήταν η πατρίδα του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου. Γι' αυτό ο Bury υποστηρίζει στην Ιστορία του της Ύστερο-Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι «ο πολιτισμός του Βυζαντινού κράτους έχοντας βαθειές ρίζες στο παρελθόν, ήταν η τελευταία φάση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού».
Το δίκαιο των Βυζαντινών βασιζόταν βέβαια στο ρωμαϊκό, αλλά σ' αυτό είχαν ενσωματώσει, όπως είναι γνωστό, το αρχαίο ελληνικό εθιμικό δίκαιο. Η βυζαντινή μουσική συνέχιζε και αυτή την ελληνική παράδοση. Το ελληνικό Βυζάντιο οφείλει, ασφαλώς, πολλά στην Εκκλησία. Κατά τον Ρουμάνο βυζαντινολόγο Ν. Γιόργκα «η Εκκλησία υπήρξε ο κύριος παράγοντας εξελληνισμού της Αυτοκρατορίας», ενώ ο Έσσελινγκ εύστοχα επισημαίνει ότι «η Εκκλησία ένωσε τα στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας, όπως δεν έκανε καμιά πολιτική δύναμη προηγουμένως». Γιατί δεν διαφεύγει κανενός ότι η Εκκλησία ήταν εκείνη που χρησιμοποίησε στη λατρεία την ελληνική γλώσσα καί μ' αυτή διέδωσε τον Χριστιανισμό στα πέρατα της Οικουμένης.
Μια ακόμη απόδειξη της ελληνικότητας του Βυζαντίου είναι ο ελληνορθόδοξος χαρακτήρας των τριών μεγάλων Πατριαρχείων της Ανατολής, πού ήδη αναφέραμε (Ιεροσολύμων, Αντιοχείας, Αλεξανδρείας). Ως χθες, στη λειτουργία μνημόνευαν τον βασιλέα των Ελλήνων -συνήθεια καθαρά βυζαντινή- καί με αξιοθαύμαστο τρόπο διατηρούν καί σήμερα τον ελληνικό χαρακτήρα τους σε περιβάλλον τελείως ξένο, διόλου πρόσφορο. Αυτό είναι δείγμα ισχύος πού αντλείται από την παράδοση, από τους βυζαντινούς χρόνους. Τα ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής υπήρξαν, πραγματικά, οι θεματοφύλακες του βυζαντινού Ελληνισμού στο διάβα των αιώνων. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών καί πάσης Ελλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος έγραφε σχετικά στο έργο του «Η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία»: «Η διάδοσις του Χριστιανισμού πολλαχού μεν διηυκολύνετο υπό του Ελληνισμού, ενιαχού δε συνεπήγετο την διάδοσιν του Ελληνισμού, εν αίς επαρχίαις ούτος δεν επεκράτει, ου μόνον εντός της Μικρασιατικής Χερσονήσου, αλλά καί εκτός αυτής, εν Αρμενία καί εν Αφρική, εν μέρει δε καί εν Αραβία καί Αιθιοπία. Το πρώτον δε αι Χριστιανικαί παροικίαι της Ασιατικής Ελλάδος ωργανώθηκαν διοικητικώς συμφώνως προς τάς αρχάς του Χριστιανισμού καί επί τη βάσει των αρχαίων ελληνικών πολιτευμάτων».
Βιβλιογραφία: «Από το Βυζάντιο στο Νέο Ελληνισμό» του Ι.Μ. Χατζηφώτη

Καταπολέμηση των παθών

του Ευάγριου μοναχού

«Το νου που περιπλανιέται τον σταματά η ανάγνωση, η αγρυπνία και η προσευχή. Την επιθυμία όταν ανάβει, την μαραίνει πείνα και κόπος και αποτράβηγμα από τους ανθρώπους. Το φρενιασμένο θυμό τον καταπαύει η ψαλμωδία, η μακροθυμία και το έλεος. Τα υπερβολικά και παράκαιρα είναι λιγόκαιρα, βλάπτουν μάλλον και δεν ωφελούν».
Από την Φιλοκαλία

Η ωφέλεια της νηστείας

«Νηστεύοντες αδελφοί σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς… ουκ έστιν η Βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και άσκησις συν αγιασμώ…» Εκκλησιαστικοί ύμνοι.
Η νηστεία είναι: «όπλο μέγα κατά των πειρασμών» (Άγ. Θεοφύλακτος),
«αρχή της χριστιανικής ζωής, μητέρα της προσευχής, πηγή σωφροσύνης, και φρόνησης. Αύτη διδάσκει την ησυχία και προηγείται όλων των καλών έργων… Δρόμος μέγας εις παν αγαθόν… προστατεύει κάθε αρετή. Είναι η αρχή του πνευματικού αγώνα» (Άγ. Ισαάκ ο Σύρος),
«πονηρών εννοιών εκκοπή, ενυπνιασμών ελευθερία, προσευχής καθαρότης, ψυχής φωστήρ, νοός φυλακή» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος),
«θεμέλιος αρετής» (Άγ. Γρηγόριος Νύσσης),
«κακού αλλοτρίωσις, εγκράτεια γλώσσης, θυμού αποχή, επιθυμιών χωρισμός, καταλαλιάς, ψεύδους, επιορκίας… κάνει σπίτια να προκόβουν, είναι μητέρα της υγείας, παιδαγωγός της νεότητας, στολίδι των γερόντων, καλή σύντροφος των οδοιπόρων, πιστός συγκάτοικος αυτών που συνοικούν» (Άγ. Βασίλειος),
«παντός κακού αποχή» (Άγ. Θεόδωρος Στουδίτης),
«αποστροφή προς τα αμαρτήματα, τον φθόνο, τη λοιδορία, τη φλυαρία, και τα άλλα κακά» (Μέγας Φώτιος),
«την επιθυμία μαραίνει» (Άγ. Μάξιμος Ομολογητής),
«…έχει τη δύναμη σε άλλον να καταστέλλει τις πυρώσεις και τις κινήσεις της σάρκας, σε άλλον να καταπραΰνει το θυμό, από άλλον να διώχνει τον ύπνο, σε άλλον να διεγείρει την προθυμία για το καλό, άλλου να καθαρίζει το νου και να τον ελευθερώνει από τους πονηρούς λογισμούς, άλλου να δαμάζει την αλόγιστη γλώσσα και με το φόβο του Θεού να την συγκρατεί και να μην την αφήνει καθόλου να λέει λόγια ανωφελή και άσχημα. Σε άλλον σκεπάζει αοράτως τα μάτια που πλανώνται, τα συγκρατεί και δεν τα αφήνει να περιφέρονται περίεργα εδώ κι εκεί, αλλά κάνει τον καθένα να προσέχει τον εαυτό του και τον διδάσκει να θυμάται τα δικά του αμαρτήματα και τις δικές του ελλείψεις… χωρίς νηστεία κανένας και καμία αρετή μπόρεσε να κατορθώσει» (Άγ. Συμεών Νέος Θεολόγος),
«παν καλόν και αγαθόν διά της νηστείας κατορθούται και τελειούται» (Άγ. Γρηγόριος Παλαμάς),
«της μελλούσης ζωής εικών… των Αγίων σύντροφος» (Άγ. Αστέριος Αμασείας).
Η χριστιανική νηστεία δεν είναι σωματοκτόνος αλλά «παθοκτόνος» (Άγ. Συμεών Νέος Θεολόγος).
«Αν η νηστεία ήταν αναγκαία στον Παράδεισο, είναι πολύ περισσότερο αναγκαία έξω από τον Παράδεισο» Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος.
«Όπως νηστεύουμε ως προς την κοιλιά, να νηστεύουμε και ως προς τη γλώσσα, αποφεύγοντας την καταλαλιά, το ψέμα, την αργολογία, τη λοιδορία, την οργή…» (Άγ. Δωρόθεος Γάζης).
«Αν όλοι την παρελάμβαναν ως σύμβουλο σ’ αυτά που οφείλουν να πράξουν, τίποτε δεν θα εμπόδιζε να είχαμε βαθιά ειρήνη σ’ ολόκληρη την οικουμένη… Κι ούτε πάλι ο βίος μας θα ήταν τόσο πολυστένακτος και γεμάτος κατήφεια, αν η νηστεία κυβερνούσε τη ζωή μας. Διότι είναι φανερό ότι θα δίδασκε σε όλους όχι μόνο την εγκράτεια των τροφών, αλλά και την πλήρη αποφυγή και αποξένωση από τη φιλαργυρία, την πλεονεξία και από κάθε άλλη κακία» (Μέγας Βασίλειος).

Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος

Γράφει ο συναξαριστής των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, αναφερόμενος στην απόφαση του ειδωλολάτρη ηγεμόνα Αγρικόλαου, να ριχθούν γυμνοί οι Άγιοι στην παγωμένη από το δριμύ ψύχος λίμνη της Σεβάστειας, δεδομένου ότι ο βόρειος άνεμος έκανε ακόμα πιο δυσβάσταχτο το μαρτύριό τους, που όμως υπέμειναν για την αγάπη του Χριστού: «…Μη νομίσετε ευλογημένοι Χριστιανοί, ότι είναι λίγη τιμωρία αυτή του να ρίψουν άνθρωπο γυμνό εντός του πάγου και μάλιστα εν καιρώ νυκτός… Πρώτον μελανιάζει ολόκληρο το σώμα του ανθρώπου από το ψύχος το πολύ και χάνεται η φυσική ωραιότητα, έπειτα φεύγει όλο το αίμα από τα μέλη του σώματος και συσσωρεύεται στην καρδιά. Τότε τα άκρα των μελών του σώματος μένουν χωρίς θερμότητα και αρχίζουν λίγο – λίγο να σαπίζουν και να διαλύονται. Όχι μόνο στα άκρα γίνεται τότε ο πόνος αφόρητος, αλλά και η καρδιά συσφίγγεται από το αίμα και δέχεται φοβερές τις οδύνες».
Οι Άγιοι όμως προθύμως έσπευσαν να υποστούν αυτή την τιμωρία λέγοντες: «…Ας γυμνωθούμε τώρα για τον Παράδεισο, τον οποίο απωλέσαμε. Τι θα ανταποδώσουμε στον Κύριο για όλα εκείνα τα οποία προσέφερε σε εμάς; Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός γυμνώθηκε επί του Σταυρού για εμάς. Τι θαυμαστό, εάν γυμνωθούμε και εμείς για Εκείνον;… Δριμύς είναι ο χειμών, αλλά γλυκύς είναι ο Παράδεισος, θλιβερός είναι ο πάγος, αλλά η απόλαυση του Παραδείσου είναι γλυκυτάτη, λίγο ας υπομείνουμε και θα μας θερμάνει ο κόλπος του Αβραάμ. Έναντι του κόπου μιας νυκτός, ας εξαγοράσουμε χαρά αιώνια. Ας παγώσουν τα πόδια μας, για να χορεύουν στον Παράδεισο, ας διαλυθούν τα χέρια μας, για να έχουμε παρρησία να τα σηκώσουμε προς τον Θεό… Σώμα είναι, ας μη το λυπηθούμε, επειδή μέλλει εν καιρώ να πεθάνουμε. Ας πεθάνουμε τώρα θεληματικώς, για να ζήσουμε αιωνίως. Ας γίνουμε θυσία στον Θεό, θυσιάζοντας τα μέλη μας υπέρ της αγάπης του Χριστού».

Η διόραση του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη (1901-1959)

* Μία ευσεβής γυναίκα αναφέρει πως ο σύζυγός της ήταν στη Ρωσία καί πέθανε εκεί. Η ίδια όμως δεν γνώριζε τον θάνατό του. Ο Γέροντας με τη διόρασή του, γνώριζε τον θάνατό του, και κάποια ημέρα είπε στη σύζυγό του: «Μου χρωστάς τρεις πήχες σάβανο». Δεν της απεκάλυψε όμως τον λόγο, για να μη τη λυπήσει. Μετά από αρκετό καιρό, σε κάποια λειτουργία, μνημόνευσε: «Μαρίας καί των τέκνων». Δίχως ν' αναφέρει τ' όνομα του συζύγου της. Όταν πήγε στο σπίτι της σκέφθηκε, γιατί δεν τον μνημόνευσε καί τον σύζυγό της Σάββα. Όταν μετά μερικές ημέρες πήγε πάλι στο μοναστήρι και ήταν και άλλοι παρόντες ο Γέροντας με τρόπο της απεκάλυψε τον θάνατο του συζύγου της. Η ίδια, καθώς διηγείται, τον έβλεπε ως λειτουργό να μην πατά στη γη.

* Μία ευλαβής γυναίκα μόλις ο σύζυγός της έφευγε για δουλειές του στη Δράμα, εκείνη ανηφόριζε βιαστικά για το μοναστήρι, για να προλάβει την ακολουθία, πού τελείωνε πάντοτε πριν ξημερώσει.
Μια ημέρα που έφυγε ο σύζυγός της με φορτωμένο το αμάξι του με ξύλα, έτρεξε στην Εκκλησία του μοναστηρίου. Στάθηκε σε μια γωνιά πίσω από το παγκάρι καί άρχισε θερμή την προσευχή της. Ήταν χρόνια δύσκολα, Βουλγαρική κατοχή... Στό τέλος της Θ. Λειτουργίας πήγε τελευταία να πάρει αντίδωρο. Σκύβει τότε λίγο ο Γέροντας και της λέγει χαμηλόφωνα: «Η Παναγία, κόρη μου, άκουσε την προσευχή σου καί έσωσε τον άνδρα σου από μεγάλο κίνδυνο!..». Έφυγε σκεφτική καί με κάποια αγωνία πότε να βραδιάσει, να επιστρέψει ο σύζυγος στο σπίτι και να μάθει τι του είχε συμβεί. Παράλληλα όμως δόξαζε τον Θεό κι ευχαριστούσε με την καρδιά της την Παναγία για τη μεγάλη χάρη που της έκανε.
Με πολλή συγκίνηση της διηγήθηκε το βράδυ ο σύζυγός της πώς γλίτωσε ως εκ θαύματος. Παρά λίγο να τον τουφεκίσουν δύο δασικοί —ένας Έλληνας κι ένας Βούλγαρος- αν ανακάλυπταν κάποιο ξύλο απαγορευμένο που είχε κρύψει κάτω από τα κοινά καυσόξυλα και που του χρειαζόταν για την δουλειά του.
Τον σταμάτησαν έξω από το χωριό και του επέβαλαν να ξεφορτώσει τα ξύλα. Μια, δυο, τρεις σειρές. Υπολείπετο μία, για να φανεί το κρυμμένο, και το αποτέλεσμα ήταν γνωστό... Ξαφνικά στρέφεται ο Βούλγαρος και λέγει στον σύντροφό του. «Τι τον ταλαιπωρούμε τον άνθρωπο δεν θα έχει τίποτε ύποπτο». Και απευθυνόμενος προς τον αγωγιάτη που εξωτερικά διατηρούσε ακόμη την ψυχραιμία του, του είπε να φορτώσει πάλι και να φύγει. Ο ίδιος γνώριζε τα Βουλγαρικά, γιατί ήταν πρόσφυγας από τη Στενήμαχο της "Ανατολικής Ρωμυλίας".
Από το βιβλίο «Ο Μακάριος Γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης» του μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου

Ο Σταυρός του Χριστού

Η εν Χριστώ ζωή δεν είναι ζωή ανέμελη, ανεύθυνη, ζωή ξεγνοιασιάς, χωρίς κόπο. Έχει την πραγματική ευτυχία, μεγάλες καί ουσιαστικές χαρές, ειρήνη πολλή καί βαθύτατη, που όμως επιτυγχάνονται σιγά-σιγά καί διατηρούνται καί επαυξάνονται μέσα από μία σταυρική ζωή.
Ο Σταυρός τον Χριστού ενυπάρχει καί επαναλαμβάνεται στην ζωή των Αγίων, στην ζωή των πιστών, των μαθητών του Χριστού καί σήμερα. Αυτός ομορφαίνει την ζωή μας, μας μορφώνει εν Χριστώ, μας ωριμάζει, μας ετοιμάζει για την Ανάσταση, την αιώνιο ζωή,
Ο εκτός Εκκλησίας κόσμος φοβάται τον Σταυρό του Χριστού, τον χλευάζει, τον απεχθάνεται, τον αρνείται με κάθε τρόπο. Έτσι μένει χωρίς την ευλογία Του, χωρίς την δύναμή Του, δίχως ελπίδα στον παρόντα καί μέλλοντα αιώνα. Οι ταπεινοί αθλητές του Σωτήρος Χριστού εν υπομονή πολλή σηκώνουν τον Σταυρό στην ζωή τους, έστω καί με αδυναμίες, με ατέλειες, οι οποίες ημέρα με την ημέρα εξαλείφονται καί στην θέση τους εντυπώνονται τα σταυρικά της αγάπης "στίγματα του Ιησού" στο σώμα καί την ψυχή τους.
Είναι αυτοί πού προέρχονται "από της θλίψεως της μεγάλης" καί λευκαίνεται η στολή τους με το αίμα του Αρνιού. Είναι αυτοί που μπορούν να αγαπούν πραγματικά εν Χριστώ, να κατανοούν τον συνάνθρωπο με τις αμαρτίες καί αδυναμίες του, να τον αποδέχονται όπως είναι, ακόμη κι όταν δεν το αξίζει, όπως ο ίδιος ο Κύριος μας αγάπησε χωρίς να το αξίζουμε.
Είναι αυτοί πού με την άρση του Σταυρού του Χριστού στην ζωή τους κρατούν την Χάρι του Θεού στον αρρωστημένο κόσμο μας, καί τον συντηρούν, τον ομορφαίνουν. Δεν είναι καί σήμερα λίγοι αυτοί που αγαπούν τον Σταυρό του Χριστού στην ζωή τους. Δεν είναι λίγοι αυτοί που τον προκρίνουν αντί των εύκολων κοσμικών λύσεων, φυλάττοντας "οδούς σκληράς" μόνο καί μόνο "δια τους λόγους των χειλέων του Ιησού".
Μ' αυτούς ποθούμε να συναριθμούμαστε, με την Χάρι του Θεού, καί εμείς που δυσκολευόμαστε λόγω των αδυναμιών μας να σταυρώνουμε στον Σταυρό του Χριστού τον παλαιό άνθρωπο, την υπερήφανη λογική μας, καί να λέγομε με την καθημερινή μας πράξη: " Τον Στανρόν σου προσκυνούμεν Δέσποτα..."
Πρόλογος του βιβλίου «Ο Σταυρός του Χριστού και η σημασία του στην ζωή μας» του Αρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμένου Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους

Πως κάνουμε τον Σταυρό μας

Ερχόμεθα τώρα στο «σημείον» του Τιμίου Σταυρού, του Ιερού αυτού Συμβόλου της Αμωμήτου Πίστεώς μας, το οποίον «φρίττουν οι δαίμονες» καί το οποίον
είναι το αήττητον όπλον παντός Ορθοδόξου.
Πολλοί κάνουν τον Σταυρό τους συνέχεια, άλλοι καθόλου, άλλοι με τόση βιασύνη πού μοιάζει με παίξιμο λαϊκού οργάνου. Ο Τίμιος Σταυρός πρέπει να χαράσσεται κανονικά, χωρίς βιασύνη με τα τρία δάκτυλα (μέγας, λιχανός, μέσος) ενωμένα καλώς εις τύπον της Παναγίας Τριάδος, καί τα άλλα δύο (παράμεσος, μικρός) μέσα στην παλάμη, είς τύπον των δύο φύσεων του Κυρίου μας. Φέρομε τα τρία δάκτυλα στο μέτωπο, κατόπιν στην κοιλιά, μετά στον δεξιόν ώμο καί είτα στον αριστερό, κάνοντας συγχρόνως μικρή υπόκλιση της κεφαλής.
Χαράσσομε τον Τίμιο Σταυρό στο μέτωπο: ήγουν στην κεφαλή γιατί Χριστός εστίν η κεφαλή της Εκκλησίας καί δια να μας φωτίσει τον νουν. Στήν κοιλιά γιατί ομολογούμε ότι ο Χριστός μας κατήλθεν έως Άδου ταμείων δια να σώσει τους απ’ αιώνος κεκοιμημένους, δια να μας λυτρώσει από τα πάθη της γαστρός καί των υπογαστρίων. Στόν δεξιό ώμο γιατί ο Χριστός μας κάθηται εκ δεξιών του Πατρός καί διότι «προωρώμην τον Κύριον ενώπιον μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου εστίν, ίνα μη σαλευθώ» (Δαβίδ). Τέλος εις τον αριστερόν ώμο, στο μέρος της καρδιάς διότι δια της Σταυρικής θυσίας του Κυρίου καθαιρόμεθα εκ των πονηριών αυτής, αλλά καί προασπιζόμεθα εκ των εφόδων του εχθρού, του διαβόλου δηλονότι, που εξ αριστερών προσπαθεί να μας υποσκελίσει.
Από το βιβλίο «Οδηγός Ορθοδόξου προσκυνητού» του Αρχιμ. Δοσιθέου Κανέλου (εκδ. Ι.Μ. Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας)

Το πάθημα του Ιερομόναχου Φωτίου Λαυριώτου

*Το παρακάτω συμβάν διαδραματίστηκε την περίοδο (1959-1962) της αποκαλύψεως των Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου, Ειρήνης και των συν αυτώ μαρτυρησάντων στην Θερμή της Λέσβου και περιγράφεται στο βιβλίο «Καρυές ο λόφος των Αγίων» της Βασιλικής Ράλλη (εκδ. Ακρίτας).«Η φιλοτεχνηθείσα από τον αείμνηστον αγιογράφο Φώτη Κόντογλου εικόνα των αγίων Ραφαήλ και Νικολάου δεν ήταν η πρώτη, καθώς ενόμιζε τότε ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος. Είχε προηγηθεί μία άλλη με τους δύο αγίους, την οποία είχε αγιογραφήσει ο ερασιτέχνης αγιογράφος ιερέας της Μόριας Βασίλειος Μπάμιας. Είχε προβεί στην ενέργεια αυτή, γιατί είχε ονειρευτεί τον άγιο Ραφαήλ, ο όποιος, αφού σταύρωσε την κόρη του, που ήταν σοβαρά άρρωστη από παράτυφο, του είπε:
-Βασίλειε, θέλω να κάνεις την εικόνα μου... κοίταξε με καλά, για να με ζωγραφίσεις όπως με βλέπεις.
Από την άλλη μέρα η κόρη του ήταν απύρετη, κι ο παπα-Βασίλης άρχισε την αγιογράφηση, με νηστεία καί προσευχή. Η εικόνα τέλειωσε τίς μέρες πού βρήκαμε το μνημείο του διακόνου αγίου Νικολάου. Ο πατήρ Βασίλειος, φοβούμενος τον μητροπολίτη, γιατί δεν είχε το δικαίωμα να κάνει την εικόνα νέων αγίων χωρίς την άδεια του, την έφερε κρυφά στο σπίτι μας (Θερμή) με την παράκληση να τη φυλάξουμε, ώσπου ν’ αναγνωρισθούν οι άγιοι.
Αυτή τη μέρα ήρθε στις Καρυές ο ιερομόναχος Φώτιος Λαυριώτης, σταλμένος από τον μητροπολίτη Ιάκωβο, να ιδεί το ιερό λείψανο του διακόνου αγίου Νικολάου, όπως ήταν ακόμα μέσα στον τάφο του, καί να πει τη γνώμη του. Μόλις το είδε, σταυροκοπήθηκε καί είπε:
-Καί τυχαίως να έβλεπα αυτόν τον νεκρό, θά έλεγα ότι ήταν καλόγηρος... γιατί μόνον τους καλογήρους θάπτουν κατ' αυτόν τον τρόπο, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος.
Έμεινε αρκετή ώρα στίς Καρυές προσευχόμενος. Όταν κατέβηκε στο χωριό, η ώρα ήταν περασμένη καί δεν υπήρχε πια λεωφορείο για να φύγει. Γι' αυτό προσφερθήκαμε να τον φιλοξενήσουμε στο σπίτι μας. Την ώρα που τον οδηγούσα στο δωμάτιο που θα κοιμόταν, σκέφτηκα πώς επάνω στο τραπέζι είχα τοποθετήσει πρόχειρα την εικόνα που μας είχε φέρει ο πατήρ Βασίλειος. Φοβούμενη μήπως ο πατήρ Φώτιος βλέποντάς την ενημέρωνε τον μητροπολίτη, έτρεξα γρήγορα, την άρπαξα στην αγκαλιά μου καί για να μην τη βγάλω από το δωμάτιο καί την έβλεπε ο ιερομόναχος, άνοιξα ένα μεγάλο ντουλάπι, που ήταν επάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού, καί την έκρυψα μέσα. Ο πατήρ Φώτιος δεν αντιλήφθηκε τίποτα.
Αφού προσευχήθηκε στο εικονοστάσι, πλάγιασε στο κρεβάτι για να κοιμηθεί. Πλαγιάσαμε κι εγώ με τη μητέρα μου στο πλαϊνό δωμάτιο. Ο σύζυγός μου απουσίαζε στο χωριό του, την Πέτρα. Περίεργο όμως... Ακούγαμε κάθε τόσο θόρυβο στο δωμάτιο πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας. Καταλαβαίναμε ότι σηκωνόταν από το κρεβάτι, προσευχόταν καί πάλι ξαναπλάγιαζε. Αυτό συνέβη αρκετές φορές. Τέλος, το δωμάτιο βυθίστηκε στη σιωπή. Πολύ πρωί την άλλη μέρα σηκώθηκε πρώτη η μητέρα μου. Περνώντας από το διάδρομο για να κατεβεί στην κουζίνα, είδε την πόρτα του δωματίου πού είχε πλαγιάσει ο ιερέας ανοιχτή καί το δωμάτιο άδειο.
-Σήκω, κόρη μου, φώναξε η μητέρα μου τρομαγμένη. Ο παπάς δεν είναι στο σπίτι... τί συνέβη, Θεέ μου!...
Κατέβηκα κι εγώ γρήγορα στην κουζίνα, κοιτάξαμε σ' όλα τα δωμάτια, αλλά ο παπάς δεν υπήρχε πουθενά, βγαίνοντας στην αυλή του σπιτιού, τον είδαμε καθισμένον σε μια πεζούλα, ζαρωμένον μπορώ να πω, έχοντας το πρόσωπο του ανάμεσα στα δυο του χέρια.
-Πάτερ, για όνομα του Θεού, φώναξε η μητέρα μου, τί έπαθες; γιατί κάθεσαι έξω;
-Τί να σας πω. βρε παιδιά; είπε ο παπα-Φώτης με τρεμάμενη φωνή• από τη νύχτα κάθομαι εδώ... Αυτό πού έπαθα χτες το βράδυ ήταν φοβερό... Μόλις ξάπλωνα στο κρεβάτι για να κοιμηθώ, έβλεπα δυο κληρικούς, ο ένας με στολή αρχιμανδρίτη κι ο άλλος με στολή διακόνου... Έρχονταν κι οι δυό, ο ένας πλάι στον άλλον, κι έσκυβαν πάνω από το πρόσωπό μου. Πετιόμουν τρομαγμένος επάνω, προσευχόμουν, γονάτιζα, τους έχανα. Μόλις πάλι ξάπλωνα στο κρεβάτι, να πάλι κι οι δυο τους πάνω από το προσκέφαλο μου να με κοιτάζουν κατάματα. Δεν άντεξα πια... άνοιξα με προσοχή την πόρτα, για να μη σας ξυπνήσω, καί βγήκα στην αυλή. Από την ώρα αυτή εδώ κάθομαι, πάνω σ' αυτή την πεζούλα. Οπωσδήποτε ο πειρασμός με πείραξε χτες το βράδυ.
Μείναμε άναυδες κι εγώ καί η μητέρα μου. Ο πατήρ Φώτιος περιέγραψε τους δυο κληρικούς όπως ακριβώς ήταν στην εικόνα τους. Δεν τολμήσαμε όμως να του εξομολογηθούμε την αλήθεια. Τον αφήσαμε να φύγει με την εντύπωση ότι το δωμάτιο πού τον βάλαμε να κοιμηθεί ήταν στοιχειωμένο!...
Μετά την άφιξη της φιλοτεχνηθείσης από τον Φώτη Κόντογλου εικόνας των αγίων Ραφαήλ καί Νικολάου, η οποία τοποθετήθηκε στο εικονοστάσι της εκκλησιάς του χωριού, ανεβάσαμε καί την εικόνα του παπα-Βασίλη Μπάμια στο εκκλησάκι των Καρυών. Αυτές τις μέρες έτυχε να ξανάρθει ο πατήρ Φώτιος. Μόλις την αντίκρισε, αναφώνησε σαστισμένος:
-Θεέ μου, να οι δυο κληρικοί πού έβλεπα τη νύχτα πού φιλοξενήθηκα στο σπίτι του Αγγέλου Ράλλη.
Τότε του εξηγήσαμε αυτό πού είχε συμβεί καί του ζητήσαμε συγχώρεση, γιατί δεν του το ’παμε από την ίδια στιγμή».

Οι μπριζόλες

Μια Μεγάλη Παρασκευή ο Παπα – Φώτης περνούσε απ’ την Παναγιούδα (χωριό ευρισκόμενο 3χλμ. βορείως της Μυτιλήνης) και είδε κάποιον με την οικογένειά του να τρώνε μπριζολάκια σε μια ταβέρνα. Τον πλησίασε και του έκανε παρατήρηση για το «αιδέσιμον» της ημέρας. Και εκείνος τον αποπήρε με σκαιό τρόπο. Βεβαίως κουβέντα στην κουβέντα, ο Παπα – Φώτης στο τέλος πέταξε τα φαγιά μαζί με το τραπεζομάντηλο, οπότε ο ενοχλημένος οικογενειάρχης σηκώθηκε και τον πλάκωσε στο ξύλο. Ο Παπα – Φώτης υπέμεινε το ξύλο αγόγγυστα, και του είπε φεύγοντας: «Εγώ το ξύλο το ’φαγα, αλλά και συ δεν πιστεύω να ξαναφάς μπριζόλες Μεγάλη Παρασκευή»!!!

"Το νου σου... Υπάρχει Θεός καί σε βλέπει"

Ο παπα Φώτης με το τριμμένο ράσο μπροστά στον "κουστουμαρισμένο" πρέσβη των ΗΠΑ κ. Νάιλς. «Το νου σου… Υπάρχει Θεός και σε βλέπει», του είχε πει.

Για την Ορθοδοξία καί την Ελλάδα

* Ο Παπα Φώτης το 1997 συμμετείχε στην πρώτη Θεία Λειτουργία που έγινε μετά την Μικρασιατική καταστροφή του 1922, στο Ναό του Ταξιάρχη στα Μοσχονήσια. Όσες φορές επισκέφτηκε τη Μικρασία δεν έβγαλε ποτέ το ράσο του, ούτε το καλυμμαύχι του. Περιφερόταν άφοβα ανάμεσα στους Τούρκους και δεν δίστασε να ψάλλει το Εθνικό μας Ύμνο στην Έφεσο!!!

* Ένα τρύπιο ράσο είχε πάντα ο Παππούλης, και άλλο τίποτα δεν φορούσε από μέσα. Πριν από χρόνια που τα πράγματα στην γείτονα χώρα ήταν πολύ πιο αυστηρά για το πώς θα κυκλοφορούν οι Ορθόδοξοι Ιερωμένοι και έπρεπε οπωσδήποτε να φοράς κουστούμι σαν παπάς, πήγε που λες ο παπα Φώτης στον Τσεσμέ, φυσικά χωρίς κουστούμι. Ποιο κουστούμι; Τον σταμάτησαν οι Τούρκοι στο τελωνείο και του είπαν πως δεν μπορεί να περάσει έτσι. Τον διέταξαν να βγάλει το ράσο του… Χωρίς κανένα πρόβλημα ο ίδιος το έβγαλε… Ε, βλέποντάς τον γυμνό εφρίαξαν οι Τούρκοι και του είπαν, καλά, καλά, βάλτο και πέρνα!
Την άλλη μέρα οι τουρκικές εφημερίδες έγραφαν: Στην Τουρκία μόνο ο Πατριάρχης και ο παπα Φώτης κυκλοφούν με ράσο! Μικρασιάτης άνθρωπος ήτανε, μεγάλο καημό είχε κι αυτός για κείνα τα χώματα… συχνά γι’ αυτά μιλούσε…

Ο Ιερέας που κοινωνούσε τις πόρνες

Παπα-Φώτη, έχουμε την εξής μαρτυρία: Πριν πολλά χρόνια, εσύ με ένα πνευματικοπαίδι σου χαράματα λειτούργησες στο γραφικό εκκλησάκι της Παναγιάς της Γαλατούσας, μέσα στο κάστρο της πόλης μας (Μυτιλήνη), και όταν τελείωσες τη θεία Λειτουργία πήρες τη Θεία Μετάληψη και πήγες σ' έναν από τους οίκους ανοχής που υπήρχαν τότε εκεί και μετέλαβες μία πόρνη ετοιμοθάνατη. Μάλιστα, μετά από λίγο πέθανε. Είναι αλήθεια; Δε φοβόσουν τι θα έλεγε ο κόσμος αν σε έβλεπε;«Αυτό είχε γίνει πολλές φορές. Μία γυναίκα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Συμεών μου έλεγε κάποιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ' αυτές τις ψυχές. Με αποδέχονταν. Τους μιλούσα για τη μετάνοια και τη σωτηρία της ψυχής, για την άλλη ζωή... Ποτέ δεν τους μιλούσα άσχημα, αλλά με αγάπη τους έλεγα να μετανοήσουν και θα φροντίσει γι' αυτές ο Θεός, θα τις αποκαταστήσει στην καρδιά Του. Πολλές ψυχές μετανοούσαν... Με ρωτήσατε αν φοβόμουν. Τι να φοβηθώ; Δε φοβάμαι κανέναν. Μόνο το Θεό να φοβόμαστε όταν αμαρτάνουμε. Δε μ' ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος, εγώ για το Χριστό ενεργούσα.»
Και για τους παπικούς έλεγε:«…η Ορθοδοξία είναι η Αλήθεια και η Ζωή και "πύλες Άδου" δε φοβάται γιατί έχει κεφαλή Της και προστάτη Της το Χριστό… Τους έζησα τους παπικούς στους Αγίους Τόπους, όταν υπηρετούσα, είναι πολύ πεισματάρηδες και τυφλωμένοι. Καταλαβαίνουν ότι εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε την αλήθεια -αφού από μας έπαιρναν το Άγιο Φως κάθε Μεγάλο Σάββατο, το έβλεπαν το θαύμα-, αλλά ο εγωισμός δεν τους αφήνει να το παραδεχθούν. Ο εγωισμός τυφλώνει τον άνθρωπο…»
• Από το περιοδικό του Αγίου Θεράποντα Μυτιλήνης «Αποστολή προς τους Ενορίτες»