Που είδαν τον "Χριστιανικό μεσαίωνα";

Προσφάτως, σε κάποιο κείμενο μίας φυλλάδας που περιέγραφε κάποιο άσχετο με την θρησκεία θέμα, αναγραφόταν εντελώς «πλαγίως» η φράση: «Χριστιανικός μεσαίωνας»! Θέλοντας πιθανώς ο συγγραφέας να δείξει την αντίθεσή του με τον Χριστιανισμό και την διάθεσή του να τον κατηγορήσει σε κάθε δοθείσα ευκαιρία.

Αναφορικά με αυτό το θέμα, ας επισημανθεί ότι δεν υπήρξε ποτέ μεσαίωνας στην Ανατολή, αλλά μόνο στην Δύση. Διότι στην καθ’ ημάς Ανατολή υπήρχε η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης - Ρωμανία που αργότερα μετά την πτώση της, μετονομάσθηκε σε Βυζάντιο, επειδή φοβήθηκαν οι κατακτητές την Δύσεως Φράγκοι, μήπως αναδειχθούν οι Έλληνες ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που ούτως ή άλλως ήταν εξελληνισμένη. Το δε –λεγόμενο- Βυζάντιο από τον 7ο μ.Χ. αι. ήταν καθαρά μια Ελληνοχριστιανική αυτοκρατορία, που αν και δεχόταν συνεχώς βάρβαρες επιθέσεις από επίδοξους κατακτητές, ο πολιτισμός της ήταν λαμπρότατος και αυτό αποδεικνύεται και στις ημέρες μας από όσους πολυπληθείς Έλληνες και ιδιαιτέρως αλλοεθνείς πραγματικούς ιστορικούς δεν φορούν εσκεμμένα «παρωπίδες» και δεν έχουν «κόμπλεξ» με κάθε τι Ελληνικό και Χριστιανικό.

Είναι ευρέως γνωστό ότι στην Αγία Γραφή περιγράφεται η ζωή, η διδασκαλία, τα Πάθη και η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήταν ο Ίδιος ο Θεός που Ενανθρωπήθηκε, ερχόμενος ίνα σώσει τον κόσμο, κηρύττοντας την Βασιλεία Του (Καινή Διαθήκη), που όλα αυτά προφητεύτηκαν για να εκπληρωθούν στον πρόσωπό Του αιώνες πρίν (Παλαιά Διαθήκη). Άραγε ποια φράση (έστω και μία) από το πολυσέλιδο Βιβλίο της Αγίας Γραφής, δεικνύει «μεσαίωνα» δηλ. σκοταδισμό, οπισθοδρόμηση, υπανάπτυξη και ότι άλλο υπονοεί η λέξη αυτή για τους δήθεν σύγχρονους «προοδευτικούς». Μήπως το «ο Θεός αγάπη εστί» (Α΄Ιω. 4,8), μήπως το «αγαπάτε αλλήλους» (Ιω. 13,34), μήπως το «ανεχόμενοι αλλήλους εν αγάπη» (Εφ. 4,2), μήπως το «αγαπάτε τους εχθρούς ημών» (Ματθ. 5,44), μήπως το «όσα αν θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείται αυτοίς» (Ματθ. 7,12), μήπως το «πάντα ημών εν αγάπη γινέσθω» (Α΄Κορ. 16,14), μήπως το «πράος και ταπεινός εν τη καρδία» (Ματθ. 11,29), μήπως το «μη νοιώσεις μίσος για τον αδελφό σου» (Λευϊτ. 19,17), μήπως το «ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω» (Ιω. 8,7), μήπως το «μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε» (Ματθ. 7,1), μήπως το «αλλήλους τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. 6,2), μήπως το «ευλογείτε και μην καταράσθε» (Ρωμ. 12,14), μήπως το «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» (Ματθ. 5,8), μήπως το «αδιαλείπτως προσεύχεσθαι» (Α΄Θεσ. 5,17);

Ποια φράση απ’ όσες λέγει ο Χριστός δείχνει «μεσαίωνα»; Μήπως το ότι δεν θα ωφεληθεί όποιος κερδίσει τον κόσμο όλο αλλά χάσει την ψυχή του, μήπως επειδή λέγει ότι είναι σαν να κάνεις καλό σε Εκείνον, αν τρέφεις τον πεινασμένο, αν ποτίσεις τον διψασμένο, αν φιλοξενήσεις τον ξένο, αν ντύσεις τον γυμνό, αν επισκεφτείς τον αρρωστημένο και τον φυλακισμένο; Επειδή σου ζητάει να κάνεις το καλό σε όσους δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν, δηλαδή σε φτωχούς, ανάπηρους, τυφλούς; Μήπως επειδή σου ζήτησε να τηρήσεις τις Εντολές, να μη φονεύσεις, να μη μοιχεύσεις, να μην κλέψεις, να μην ψευδομαρτυρήσεις, να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως αγαπάς τον εαυτό σου και αν θέλεις να γίνεις τέλειος, να γίνεις φτωχός και να Τον ακολουθήσεις; Μήπως επειδή σου λέγει να αγαπήσεις τον Κύριό σου και Θεό σου με όλη σου την καρδιά, με όλη σου την ψυχή, με όλη σου την διάνοια και με όλη σου την δύναμη; Μήπως επειδή σου λέγει να μην αμαρτάνεις, αλλά να μετανοείς και να πιστεύεις στο Ευαγγέλιο, να κόβεις από την ρίζα τους κακούς λογισμούς, τις πονηρίες, πορνείες, μοιχείες, ασέλγεια, κλοπές, φόνους, πλεονεξίες, δολιότητες, βλασφημίες, υπερηφάνεια, αφροσύνη; Επειδή σε θέλει να πεινάς και να διψάς για την αρετή, να ελεείς, να συγχωρείς, να ειρηνεύεις τους ανθρώπους, να είσαι ευτυχής και να χαίρεις όταν σε καταδιώκουν και σε συκοφαντούν για την αρετή και την πίστη σου σ’ Εκείνον; Μήπως επειδή σου ζητάει να ταπεινωθείς, να μην εξυψώνεις τον εαυτό σου και να μην υποκρίνεσαι, να μην οργίζεσαι, να μην αντιστέκεσαι στον κακό άνθρωπο, να νηστεύεις, να φυλάγεσαι από την πλεονεξία, να αποφεύγεις τον πλούτο και να μην αποταμιεύεις υλικά στη γη, αλλά πνευματικά αγαθά στον ουρανό, φροντίζοντας για την Βασιλεία του Θεού; Μήπως επειδή σου λέγει ότι όποιος πιστεύει σ’ Εκείνον και τηρήσει τον Λόγο Του μεταβαίνει από τον θάνατο στη ζωή και δεν θα ιδεί ποτέ θάνατο; Αυτά θεωρούν μερικοί «μεσαίωνα»;

Αν πάλι κάποιοι «άμεμπτοι» σκανδαλίζονται επειδή αμαρτάνουν κάποιοι συνάνθρωποί τους, κατ’ όνομα χριστιανοί, ας μην παραβλέπουν το «έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου» (Ματθ. 7,5). Και γιατί κρίνουν τον Χριστιανισμό εξ’ αιτίας κάποιων ανθρώπων που αμαρτάνουν; Μήπως θα ήταν προτιμότερο, όσοι προσπαθούν να διορθώσουν τα του κόσμου, να χρησιμοποιήσουν έστω και ένα από τα παραπάνω μικρά χωρία της Αγίας Γραφής και του Χριστιανισμού ως τρόπο ζωής, και τότε θα διαπιστώσουν ότι όλα σ’ αυτό τον κόσμο θα γίνουν αρεστά όπως επιθυμούν. Διότι λέγει ο Χριστός ότι: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. 15,4-5).

Στρατής Ανδριώτης

Εξωμότες νεογενίτσαροι

Οι «σύγχρονοι καιροί» που διανύουμε, χαρακτηρίζονται από την ηθική κατάπτωση, τα πάσης φύσεως προβλήματα και τις δυσκολίες που προκαλούν η εγωϊστική, άδικη και πλεονεκτική συμπεριφορά των «ανθρώπων». Οι αντιξοότητες στην εποχής μας, προέρχονται κυρίως από την μεθοδευμένη προώθηση μεγάλων συμφερόντων που η επίτευξή τους επιδιώκεται με την διαμόρφωση μίας νέας τάξεως πραγμάτων (παγκοσμιοποίηση), η οποία στο πέρασμά της ισοπεδώνει οτιδήποτε αντιβαίνει στην επικράτησή της. Σε μια εποχή που η αήθης οικονομική κρίση, αποτελεί χαρακτηριστική απόρροια αυτής της ισοπέδωσης, με την επιφερόμενη φτώχεια και τις ραγδαίες αλλαγές στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων, ιδιαιτέρως δε των κοινωνικά αδυνάτων.

Εν μέσω αυτού του κυκεώνα των προβλημάτων, που ταλανίζουν και την Ελλάδα μας, παρατηρούνται συγχρόνως διάφορες έμμονα ύπουλες προσπάθειες κάποιων «ατόμων», που ανήκουν σε συγκεκριμένους χώρους-κλειδιά της κοινωνίας, οι οποίοι μέσω μιας προδοτικά αηδιαστικής στάσεως, επιχειρούν να «χτυπάνε» μανιωδώς ολοένα και πιο μεθοδικά, επιτακτικά και προκλητικά, οτιδήποτε αποτελεί σ’ αυτή τη χώρα ΑΞΙΑ, χωρίς να ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι όσα ιδεώδη παραλάβαμε από τους προγόνους μας, διαφυλάχθηκαν μέσα από μια σειρά μακροχρόνιων σκληρών δοκιμασιών που υπέστησαν αυτοί οι άνθρωποι, αναγκασμένοι πολλές φορές να δώσουν ακόμα και την ίδια τους την ζωή γι’ αυτά τα ιδανικά που όχι μόνο δεν εκτιμούνται σήμερα, αλλά και πολεμούνται σχιζοφρενικά λόγω της παρά φύση προβληματικότητάς μας. Τους ανθρώπους μας, στους οποίους οφείλουμε πρωταρχικά την ελευθερία μας, την ελληνικότητα και την θεοσέβειά μας ως σκοπούς υπάρξεως. Διότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν ζουν βάσει της απατεωνιάς, της οκνηρίας, του άθεου μηδενισμού και των απατηλών «ιδεωδών», όπως βολεύει στους σημερινούς σχεδιασμούς εξανδραποδισμού της ανθρωπότητας, αλλά βάσει των ηθικών τους αξιών!

Και ενώ λοιπόν, με τόσες θυσίες υπερασπίστηκαν οι Έλληνες Χριστιανοί πρόγονοί μας, αυτές τις μεγάλες αξίες που προσδιορίζουν τον πολιτισμό και την ζωή μας, εμφανίζονται κατά καιρούς κάποιοι εξωμότες νεογενίτσαροι, οι οποίοι δεν έχουν να σεβασθούν απολύτως τίποτα στην άχαρη ζωή τους, παρά μόνο άχρηστες «θεωρίες» που με μαθηματική ακρίβεια καταστρέφουν τις κοινωνίες, παίρνοντας εντολές αδρά χρηματοδοτούμενοι από οργανωμένα κέντρα λήψεως αποφάσεων, ώστε να ευνοούν την παγκοσμιοποίηση, πολεμώντας συντονισμένα την Ελλάδα που διαθέτει έναν λαμπρότατο και μακραίωνο πολιτισμό, ο οποίος δημιούργησε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, με τη διαφορά όμως, ότι η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δεν θέλει πολιτισμένους και ηθικούς ανθρώπους, αλλά κερδοσκόπους, καιροσκόπους, συμφεροντολόγους, και «ανθρώπους» εγκληματίες που επιλέγουν να ζουν σαν διάβολοι, ενδιαφερόμενοι μόνο για τα συμφέροντά τους που αποφέρουν χρήμα και ηδονές που βρωμοκοπάνε. Δεν θέλουν ανθρώπους που θα πιστεύουν στον Θεό, γιατί εκείνους δεν τους βολεύει η ύπαρξή Του! Διότι επιθυμούν μια κοινωνία υποταγμένων πελατών-καταναλωτών που θα αγοράζουν τα προϊόντα τους, καθώς και φθηνά εργατικά χέρια! Γι’ αυτό δεν χρειάζονται σύνορα, έθνη, πολιτισμούς, θρησκείες, αξίες. Δεν θέλουν τίποτα! Παρά μόνο ανθρώπους «νούμερα».

Οι εκτελούντες αυτές τις διατεταγμένες «υπηρεσίες», αναζητούν επιμόνως τρωτά σημεία, δημιουργώντας καταστάσεις που επιφέρουν προβλήματα και στην χώρα μας, με σκοπό να την αποδυναμώσουν μέχρι σημείου καταρρεύσεως. Παρουσιαζόμενοι συνάμα μέσω των ΜΜΕ να επιδεικνύουν προκλητικότατα μια κομπλεξική, ανήθικη ικανοποίηση, εκμεταλλευόμενοι την ανοχή του απλοϊκού κόσμου και την πολλή Δημοκρατία στον τόπο μας. Οι υπηρετούντες ως θύματα τα διάφορα μεγαλοσυμφέροντα, προδίδοντας με διαστροφική μανία την πατρίδα, την θρησκεία και τον πολιτισμό που τους παρέδωσαν οι ένδοξοι γονείς τους, προσπαθούν να πολεμήσουν με τα ψέματα την Αλήθεια, με την πλανεμένη ψευτοφιλοσοφία την Αληθινή Σοφία. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι με τον νεογενιτσαρισμό τους, υποστηρίζουν έμμεσα ή άμεσα ξένα οργανωμένα συμφέροντα «ανθρώπων» που με ακραίο φανατισμό δεν αποδέχονται τον πολιτισμό του άλλου, αλλά θέλουν να τον υποτάξουν με κάθε τρόπο, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση του οικουμενισμού τους σ’ όλο τον κόσμο διά της πολιτικής, οικονομικής, και εμπορικής επικράτησής τους, αφού πρωτίστως μολύνουν και σαρώσουν τα πάντα.

Αν όλοι οι «κεκρυμμένοι» πίσω από τα δολίως δημιουργηθέντα προβλήματα όλου του κόσμου, επιχειρούν να επιβληθούν παγκοσμίως, ηγεμονεύοντας στην ανθρωπότητα, γιατί άραγε εμείς να μην υπερασπιζόμαστε τον δικό μας πολιτισμό που είναι ασυγκρίτως λαμπρότερος και πιο αξιόλογος από τα μυθεύματα και τις πλάνες που στηρίζονται οι διάφοροι «-ισμοί». Διότι πάνω στα επιτεύγματα του Ελληνισμού και στην πνευματικότητα του Χριστιανισμού είναι στηριγμένη όλη η πρόοδος και η πραγματικά αληθινή πνευματική ζωή των ανθρώπων.

Εάν λοιπόν, διαφαίνεται ότι τίποτα δεν πάει καλά και στον τόπο μας, ας παρηγορούμαστε ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να συμβεί τίποτα εάν αυτό δεν είναι προς όφελος της σωτηρίας των ανθρώπων. Οι πρόγονοί μας διαφύλαξαν τις αξίες που οδηγούν τους ανθρώπους στην σωτηρία, αν και αναγκάσθηκαν να ζήσουν επί 400 και πλέον έτη σκλάβοι στους Τούρκους, που ήταν Έλληνες αλλά απαρνήθηκαν τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό τους και έγιναν μουσουλμάνοι. Ας το προσέξουν αυτό καλά, όσοι απεμπολούν σήμερα την συνείδησή τους! Είναι ορατό το γεγονός, ότι στην εποχή μας, κάνοντας κατάχρηση της ελευθερίας, ξεπουλάμε τις ψυχές μας με τις νεοφερμένες συνήθειες πέφτοντας στις ποικίλες παγίδες, που επιφέρουν μέσω της αμαρτωλής ζωής την απώλεια. Τέλος, το επίφοβο δεν είναι το τι επιχειρούν να πράξουν οι «άλλοι», αλλά το πώς επιλέγουμε να ζήσουμε εμείς, φυλάσσοντας άμωμες τις ψυχές μας! Διότι, εάν άνθρωπε, εσύ που ζεις σ’ αυτήν την ευλογημένη πατρίδα, αφαιρέσεις τον Χριστό και την Ελλάδα από μέσα σου, τότε τι θα σου μείνει;

Στρατής Ανδριώτης

Το καρναβάλι

Τις ημέρες της μετανοίας καί πνευματικής ανατάσεως των Χριστιανών, όπως είναι οι ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής καί ειδικότερα των Απόκρεω, σε πολλά μέρη εορτάζεται το λεγόμενο καρναβάλι.

Καρναβάλι, πιθανώς από τις λατινικές λέξεις CARNE AVE (= κρέας, χαίρε), είναι παλαιά, προχριστιανική εορτή με πομπές αρμάτων, τελούμενες για διαφόρους σκοπούς, ιδιαίτερα δε προς τιμήν της Αιγύπτιας θεάς 'Ίσιδος. Η Ίσις ήταν θεά της γης κατ' αρχήν, έπειτα δε καί της θαλάσσης καί εικονιζόταν πάντοτε με κεφαλή αγελάδας. Προς τιμήν της οι Αιγύπτιοι, καί από αυτούς οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες ναυτικοί, με την αρχή της ανοίξεως και την έναρξη της ναυσιπλοΐας, διοργάνωναν ειδικές τελετές. Κατασκεύαζαν ένα άρμα, τοποθετούσαν σ’ αυτό την Ίσι και το έριχναν στη θάλασσα για να τους προστατεύει. Παρόμοιες πομπές και οργιώδεις τελετές γίνονταν κατά την ίδια εποχή επίσης, από τους Έλληνες προς τιμήν και του θεού του κρασιού Διονύσου, κατά τις οποίες οι ακόλουθοί των ήσαν μεταμφιεσμένοι, μεθυσμένοι και εκτός εαυτών, με επακόλουθο απερίγραπτα όργια.

Αυτών των τελετών υπολείμματα είναι οι σημερινές πομπές των καρναβαλιών, οι οποίες… είναι αντίθετες προς το νόημα των ημερών των Απόκρεω και της Μ. Τεσσαρακοστής. Είναι άσκοπη σπατάλη και πρόκληση προς όσους συνανθρώπους μας πεινούν και υποφέρουν, αφού επαναλαμβάνεται το του Αποστόλου Παύλου: «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει» (Α΄ Κορ. ια΄ 21)… Τέτοιου είδους εορτές αποτελούν «πομπήν του διαβόλου» και δείχνουν ότι οι άνθρωποι επιστρέφουν «επί τα ασθενή και πτωχά στοιχεία» του κόσμου της αμαρτίας (Γαλάτας δ΄9).

Από το βιβλίο «Πλάνες και Αλήθεια» του Μητροπ. Ηλείας Γερμανού

Των Ψυχών

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, στον Λόγο του εις τους κοιμηθέντες εν Χριστώ αδελφούς, αναφέρει τους λόγους ψυχωρραγούντα ανθρώπου που λέγει: «Δάκρυα δεν έχω, καί παρακαλώ εσάς να δακρύσετε για μένα. Συμπαθήσατε καί προσευχηθείτε προς Κύριον, για να βρω εκεί μικρή άνεση. Για να λάβω εκεί μικρό έλεος ότι σε πολλά αμάρτησα. Καί τι για μένα κηρία ανάπτετε, αδελφοί, εφ’ όσον εγώ την λαμπάδα της ψυχής μου δεν άναψα; Τί με ενδύματα λαμπρά με ενδύετε; εφ’ όσον εγώ ένδυμα γάμου διά τον εαυτόν μου δεν ετοίμασα; Τί δε καί με ύδωρ το σώμα μου πλύνετε, εφ’ όσον εγώ δεν έπλυνα τον εαυτό μου δια του ύδατος των δακρύων; Τί δε καί σε τάφο μετά Οσίων με κατατίθετε, των οποίων τον βίο καί τον τρόπο δεν έπραξα; Αλοίμονο, πώς το εαυτό μου επλάνησα, καί ενέπαιξα λέγοντας. Όσο είμαι νέος, ας απολαύσω της του κόσμου χαράς, ας θεραπεύσω την σάρκα μου, καί ύστερα μετανοώ, διότι ο Θεός φιλάνθρωπος ων, σε όλα θα μου δώσει την συγχώρηση, Αυτά νομίζοντας κάθε ημέρα, την ζωή μου κακώς εδαπάνησα. Διδασκόμουν καί δεν επρόσεχα, ερμηνευόμουν καί καταγελούσα, άκουα των Γραφών καί ως μη ακούων έκαμα, άκουα περί κρίσεως καί θανάτου, καί ως αθάνατος και αιώνιος καταφρονούσα. Καί ιδού ανέτοιμος απέρχομαι, καί ουδείς ο βοηθών, ιδού δέομαι καί ουδείς ο εισακούων. Ιδού καταδικάζομαι, ουδείς ο λυτρούμενος. Δικαία η κρίση του Θεού. Όσες φορές απεφάσιζα να μετανοήσω, καί πάλι χειρότερα έπραττα. Όσες φορές με ελέησε, εγώ παρόργιζα».

Μνησικακία

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Δύο άνθρωποι, χριστιανοί μου, ήλθαν μία φορά καί εξωμολογήθησαν σε μένα, Πέτρος και Παύλος, καί να ιδείτε πώς τους διόρθωσα, καλά ή κακά. Εγώ σας φανερώνω την καρδιά μου. Μου λέγει ο Πέτρος: Εγώ, πνευματικέ μου, από τον καιρόν οπού εγεννήθηκα έως τώρα, ενήστευσα, προσευχόμουν πάντοτε, έκαμνα ελεημοσύνες στους πτωχούς, έκτισα μοναστήρια, εκκλησίες και αλλά καλά έκαμα. Τον εχθρό μου δεν τον συγχωρώ. Εγώ τον αποφάσισα δια την κόλαση. Έρχεται ο Παύλος και μου λέγει: Εγώ από τον καιρό οπού εγεννήθηκα ποτέ κανένα καλόν δεν έκαμα, αλλά μάλιστα έχω κάμει τόσα φονικά, επόρνευσα, έκλεψα, έκαψα εκκλησίες, μοναστήρια όλα τα κακά τα έκαμα, μα τον εχθρό μου τον συγχωρώ. Να ιδείτε τί έκαμα εγώ σ’ αυτόν. Ευθύς τον αγκάλιασα και τον εφίλησα του έδωσα την άδεια να μεταλάβει. Καλά τους διόρθωσα ή κακά; Φυσικά θέλετε να με κατηγορήσετε καί να μου ειπείτε: Ο Πέτρος οπού έκαμε τόσα καλά, και διότι δεν εσυγχώρησε τον εχθρό του, δια τόσον ολίγο πράγμα τον απεφάσισες δια την κόλαση; Καί τον Παύλο οπού έκαμε τόσα κακά και διότι συγχωρούσε τους εχθρούς του, τον εσυγχώρησες και του έδωκες την άδεια να μεταλάβει. Ναί, αδελφοί μου, έτσι έκαμα. Θέλετε να καταλάβετε με τί ομοιάζει ο Πέτρος; Καθώς μέσα σε 100 οκάδες αλεύρι βάνεις ολίγο προζύμι και έχει τόση δύναμη το προζύμι εκείνο, να γυρίσει και τις 100 οκάδες το ζυμάρι και να το κουφίζει όλο, έτσι είναι καί όλα τα καλά εκείνα οπού έκανε ο Πέτρος, με εκείνη την ολίγη έχθρα, οπού δεν εσυγχώρησε τον εχθρό του, τα γύρισε και τα έκαμε φαρμάκι του διαβόλου, και έτσι τον απεφάσισα δια την κόλαση. Ο Παύλος πάλι με τί ομοιάζει; Είναι ένας σωρός λιανόξυλα και βάνεις ένα μικρό κερί αναμμένο καί καίει όλο τον σωρό εκείνη η ολίγη φλόγα. Έτσι είναι όλα τα αμαρτήματα του Παύλου, ωσάν τον σωρό τα λιανόξυλα καί η συγχώρηση οπού έκαμε του εχθρού του είναι ωσάν το κερί, οπού έκαψε όλα τα λιανόξυλα, δηλαδή τις αμαρτίες, και τον απεφάσισα για τον παράδεισο.

Η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα

«... Κατά τους ερμηνευτές του πνεύματος της Ευρώπης, ό,τι αποτελεί και ό,τι συνθέτει την σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, είναι το ελληνικό, το ρωμαϊκό και το χριστιανικό πνεύμα. Αυτά τα τρία πνεύματα συνεχωνεύθησαν και αποτέλεσαν την ουσία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

»... Από τα τρία αυτά πνεύματα, τα οποία συνέθεσαν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ο Νίτσε, ο οποίος είναι ο πρώτος πού επεσήμανε την ανάγκη να ενωθεί η Ευρώπη -άλλως, λέγει, την Ευρώπη την περιμένει καταστροφή- ο Νίτσε, λέγω, θεωρεί το ελληνικό πνεύμα ως τον κύριο πυρήνα της όλης Ευρώπης. Και ο Νίτσε ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος εγνώρισε βαθύτατα το ελληνικό πνεύμα, και όχι μόνο το εγνώρισε, άλλα ως προς το θέμα αυτό δεν άλλαξε ποτέ γνώμη, ενώ για όλα τα άλλα θέματα με τα οποία κατέγινε άλλαξε γνώμη και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Ο φιλόσοφος αυτός λέγει ότι υπήρξε μεγάλη ατυχία για τους ευρωπαϊκούς λαούς το ότι εγνώρισαν τους Έλληνες μέσω των Ρωμαίων. Διότι, λέγει, οι Ρωμαίοι ενόθευσαν το ελληνικό Πνεύμα και έτσι το παρέδωσαν στους Ευρωπαίους. Άλλη, λέγει, θα ήταν η Ευρώπη, αν οι ευρωπαϊκοί λαοί εγνώριζαν απ’ ευθείας τους Έλληνες.

»... Η σημερινή λοιπόν Ευρώπη, όπως εμφανίζεται, κινείται και δρα, δεν είναι νοητή δίχως τις ελληνικές πηγές, δίχως την τέχνη, την επιστήμη και δίχως το πνεύμα της θρησκείας, δίχως το πνεύμα του Χριστιανισμού... Γι' αυτό λέγω ότι ο Χριστιανισμός είναι επίσης ελληνικός από την καταγωγή του.

»... Δεν είναι υπερβολή, η ιστορία επιβάλλει να το πούμε, ότι ο κόσμος, και συγκεκριμένως ο κόσμος της Ευρώπης από τότε πού άρχισε να σχηματίζεται, από την στιγμή δηλαδή εκείνη άρχισε συγχρόνως και να εξελληνίζεται, γιατί τα στοιχεία ακριβώς της διαμορφώσεώς του κατάγονται από την Ελλάδα. Πέραν όμως από την Ευρώπη δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς, ότι σήμερα γίνεται -και αυτό είναι πεποίθηση μου- ένας απόλυτος εξελληνισμός της ανθρωπότητας. Ο ένας είναι ο πολιτικός, το πολιτικό ιδεώδες της ελευθερίας καί ο άλλος η ελληνική φιλοσοφία, η οποία εξελληνίζει».

«... Είμεθα λαός με τεράστια ζωτικότητα. Αυτό είναι γεγονός. Όμως υποπίπταμε συχνά σε ένα λάθος. Καταφεύγομε πολλάκις εις την εξυπνάδα μας -αυτός είναι ο κίνδυνος για μας-, ενώ χρειάζεται βαθειά νοημοσύνη και όχι εξυπνάδα, χρειάζεται σύστημα, οργανωμένη σκέψη και όχι απλώς εξυπνάδα, πού είναι εφήμερη καί καμμιά φορά παγιδεύεται από κάποιον εξυπνότερο, ενώ η νοημοσύνη δεν μπορεί να παγιδευτεί, γιατί είναι σταθερή καί μόνιμη.

»Οι Έλληνες υποδέχθηκαν τον Χριστιανισμό εις την γλώσσαν τους. Δεν υπάρχει Χριστιανισμός εξωελληνικός, απλούστατα διότι δεν γνωρίζουμε τι ήταν, δεν υπάρχουν γραπτά. Ο Χριστιανισμός όμως υπάρχει καί με ό,τι υπάρχει είναι Ελληνικό. Αυτό είναι μεγάλο γεγονός, το οποίο δεν τονίζεται καθόλου»

Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος – Καθηγητής Φιλοσοφίας

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ Υπαπαντής του Κυρίου

Ψαλλόμενα ἐν τή θ΄ ὠδή - Ἦχος γ΄

Ἀκατάληπτόν ἐστι, τό τελούμενον ἐν σοῖ,

καί Ἀγγέλοις καί βροτοῖς, Μητροπάρθενε ἁγνή.

(Εἶναι ἀδύνατο νά καταλάβουν καί οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι αὐτό πού συμβαίνει καί τελεῖται μέσα Σου, Θεοτόκε, Μητροπάρθενε καί ἁγνή).

Ἀγκαλίζεται χερσίν, ὁ Πρεσβύτης Συμεών,

τόν τοῦ νόμου Ποιητήν, καί Δεσπότην τοῦ παντός.

(Μέ τά χέρια τοῦ ὁ γέροντας Συμεών ἀγκαλιάζει Αὐτόν, πού ἔδωκε στούς ἀνθρώπους τόν νόμο, δηλαδή τόν Δεσπότη καί Κύριo τοῦ παντός).

Βουληθεῖς ὁ Πλαστουργός, ἴνα σώση τόν Ἀδάμ,

μήτραν ὤκησε τήν σήν, τῆς Παρθένου καί ἁγνῆς.

(Ἐπειδή ὁ Θεός καί πλάστης τοῦ ἀνθρώπου θέλησε νά σώσει τόν Ἀδάμ, κατοίκησε μέσα στή δική Σου μήτρα, σέ ἐσένα τήν Παρθένο καί ἁγνή).

Γένος ἅπαν τῶν βροτῶν, μακαρίζει σέ Ἁγνή,

καί δοξάζει σέ πιστῶς, ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

(Ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων Σέ καλοτυχίζει καί Σέ δοξάζει, Ἁγνή Θεοτόκε μέ πίστη, γιατί εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ).

Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὄν βαστάζει Συμεών, σήμερον ἐν τῷ ναῶ.

(Ἐλᾶτε νά δεῖτε τόν Χριστό, τόν Δεσπότη τοῦ παντός, νά Τόν κρατᾶ στά χέρια του ὁ Συμεών, σήμερα στόν ναό).

Ἐπιβλέπεις πρός τήν γῆν, καί ποιεῖς τρέμειν αὐτήν,

καί πῶς γέρων κεκμηκῶς, σέ κατέχει ἐν χερσί;

(Ἕνα Σου βλέμμα ρίχνεις πάνω στή γῆ καί τήν κάνεις νά τρέμει καί πῶς τώρα ἕνας κατάκοπος γέροντας Σέ κρατάει στά χέρια του;)

Ζήσας ἔτη Συμεών, ἕως εἶδε τόν Χριστόν,

καί ἐβόα πρός αὐτόν, Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ.

(Ὁ Συμεών ἔζησε πολλά χρόνια μέχρις ὅτου εἶδε τόν Χριστό, καί μέ δυνατή φωνή τοῦ εἶπε: Τώρα εὐχαριστημένος πού Σέ εἶδα Σου ζητῶ νά μέ ἀπολύσεις ἀπό τούτη τή ζωή).

Ἡ λαβίς ἡ μυστική, ἡ τόν ἄνθρακα Χριστόν,

συλλαβοῦσα ἐν γαστρι, σύ ὑπάρχεις Μαριάμ.

(Σύ Παρθένε Μαρία εἶσαι ἡ μυστική λαβίδα, πού μέσα Σου συνέλαβες τόν Χριστό, πού εἶναι ὡς Θεός, ἄνθρακας γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο).

Θέλων ἐνηνθρώπησας, ὁ προάναρχος Θεός,

καί ναῶ προσφέρεσαι, τεσσαρακονθήμερος.

(Μέ τή θέλησή Σου ἔγινες ἄνθρωπος Σύ πού εἶσαι Θεός πρό πάντων τῶν αἰώνων καί μέ τή θέλησή Σου, τηρώντας τίς διατάξεις τοῦ νόμου, προσφέρεσαι στό ναό σάν βρέφος σαράντα ἡμερῶν).

Κατελθόντ’ ἐξ οὐρανοῦ, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὑπεδέξατο αὐτόν, Συμεών ὁ Ἱερεύς.

(Ὅταν κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς ὁ Δεσπότης τοῦ κόσμου ὅλου, τόν ὑποδέχθηκε στόν ναό ὁ Συμεών ὁ ἱερεύς).

Λάμπρυνόν μου τήν ψυχήν, καί τό φῶς τό αἰσθητόν,

ὅπως ἴδω καθαρῶς, καί κηρύξω σέ Θεόν.

(Δῶσε λάμψη στήν ψυχή μου καί καθάρισε τό φῶς τῶν αἰσθήσεών μου, γιά νά Σέ ἰδῶ ξεκάθαρα καί νά Σέ κηρύξω σάν Θεό).

Μητροπάρθενε ἁγνή, τί προσφέρεις τῷ ναῶ,

νέον βρέφος ἀποδούς, ἐν ἀγκάλαις Συμεών;

(Θεοτόκε, μητέρα καί παρθένε, τί προσφέρεις στόν ναό, δίνοντας στά χέρια τοῦ Συμεών ἕνα νέο Βρέφος σαράντα ἡμερῶν;)

Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ, ἀπό σου τοῦ Πλαστουργοῦ,

ὅτι εἶδον σέ Χριστέ, τό σωτήριόν μου φῶς.

(Τώρα πιά ζητῶ ἀπό Σένα πού μέ ἔπλασες μέ τά χέρια Σου, νά μέ ἀπολύσεις ἀπό τούτη τή ζωή, γιατί εἶδα Ἐσένα, πού εἶσαι τό Φῶς πού σώζει ὅλους τους ἀνθρώπους ἀλλά καί ἐμένα).

Ὄν οἱ ἄνω λειτουργοί, τρόμω λιτανεύουσι,

κάτω νῦν ὁ Συμεών, ἀγκαλίζεται χερσί.

(Αὐτόν πού οἱ οὐράνιοι λειτουργοί, δηλαδή οἱ ἄγγελοι, μέ τρόμο τόν λατρεύουν καί ὑπηρετοῦν, ἐδῶ κάτω στή γῆ ὁ Συμεών ἀγκαλιάζει μέ τά χέρια του).

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι

Ἡ τή φύσει μέν Μονάς, τοῖς προσώποις δέ Τριάς,

φύλαττε τούς δούλους σου, τούς πιστεύοντας εἰς σέ.

(Ἁγία Τρίας, πού εἶσαι κατά τήν φύση Σου μονάδα ἀλλά κατά τά πρόσωπα, πού σέ ἀποτελοῦν τριάδα, φύλαγε τούς δούλους Σου, πού πιστεύουν σέ Σένα).

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν,

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.

(Θεοτόκε, σύ ἡ ἐλπίδα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, σκέπασε, φρούρησε καί φύλαγε ὅλους, ὅσοι ἐλπίζουν σέ Σένα).

Ὁ Εἱρμός

Ἐν νόμω σκιά καί γράμματι, τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί, πᾶν ἄρσεν τό τήν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεῶ, διό πρωτότοκον Λόγον, Πατρός Ἀνάρχου Υἱόν, πρωτοτοκούμενον Μητρί, ἀπειράνδρω μεγαλύνωμεν.

Η Καλύβη του Γέροντος Παϊσίου στον Τίμιο Σταυρό

Στην διαδρομή από Σταυρονικήτα προς Καρυές, λίγο μετά το προσκυνητάρι από τα αριστερά του δρόμου, ξεκινά ένα μονοπάτι. Διασχίζει χαμηλό δάσος από κουμαριές, άρια καί ρείκια, ανεβοκατεβαίνει σε ανώμαλο έδαφος καί καταλήγει σε ένα Καλύβι περιφραγμένο με συρματόπλεγμα. Δίπλα στην πόρτα υπήρχε ένα κουτί με σχισμή, σαν γραμματοκιβώτιο, καί ένα σημείωμα που έγραφε περίπου τα εξής: «Σημειώστε στο χαρτί τι θέλετε να συζητήσουμε καί βάλτε το μέσα στο κουτί. Περισσότερο θα ωφεληθείτε από την προσευχή παρά από την συζήτηση». Ένα σύρμα δεμένο πάνω στην περίφραξη χρησίμευε για να χτυπά το καμπανάκι καί να ειδοποιείται ο Γέροντας. Την ευρύχωρη αυλή κάλυπταν ελαιόδενδρα καί λίγα κλήματα. Επάνω στο μονοπάτι δέσποζε ένας σωρός ξύλα. Τα είχε τοποθετήσει εκεί, για να μη φαίνεται όταν κυκλοφορούσε από το κελλί στο εργαστήριο. Κατηφορίζοντας προς το Κελλί δεξιά, κάτω από μια ελιά, ήταν ένα τραπεζάκι καί δυό-τρία πρόχειρα καθίσματα, το θερινό Αρχονταρίκι του. Αριστερά ήταν ο τάφος του παπα-Τύχωνα, οπού ο Γέροντας είχε φυτεύσει δενδρολίβανα για να μην πατιέται.

Τρία-τέσσερα σκαλοπάτια οδηγούσαν σ' ένα διάδρομο, πού υπήρχε πρίν από την είσοδο, ανάμεσα στο σπίτι καί σ' ένα πεζούλι. Οι άκρες του διαδρόμου ήταν κλειστές με πόρτες, για να κόβεται το ρεύμα του αέρος. Αριστερά ήταν ένα πρωτόγονο μαγειρείο, μια θέση στο πεζούλι, όσο να χωρά η κατσαρόλα, καί από κάτω ένας χώρος για ν' ανάβει φωτιά. Υπήρχε μικρό υπόστεγο πρίν από την είσοδο της Καλύβης καί ο προσκυνητής, περνώντας την θύρα της εισόδου, βρισκόταν σε έναν προθάλαμο με ένα βήμα πλάτος καί τρία μήκος, πού φωτιζόταν από ένα παραθυράκι. Κατ' ευθείαν εμπρός ήταν το κελλί του Γέροντα καί αριστερά το Εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού με τρεις-τέσσερις εικόνες στο τέμπλο, ένα στασίδι, ένα αναλόγιο καί τίποτε άλλο. Εντυπωσιακή απλότητα. Λίγα μέτρα δυτικότερα από την είσοδο άλλη εξωτερική πόρτα οδηγούσε στο εργαστήριο του καί στο Αρχονταρίκι• ένα μικρό, φτωχό κελλάκι με χαμηλό ταβάνι από καλάμια καί χώμα, καί με δυο πολύ στενά κρεβάτια, που μεταξύ τους απείχαν ελάχιστα, μόλις χωρούσε να σταθεί ένας άνθρωπος.

Το μικρό Καλυβάκι του Τιμίου Σταυρού δεν είχε πολλές δυνατότητες φιλοξενίας καί ο Γέροντας με το ησυχαστικό του τυπικό φιλοξενούσε με διάκριση, όταν έκρινε ότι υπήρχε ανάγκη. Γράφει σε επιστολή του (21-12-71): «...Έχω όλη την αγαθήν προαίρεσιν να σας φιλοξενώ με όλην την γύφτικήν μου φιλοξενία στην Καλύβη μου καί να είμαι δικός σας όχι ο μισός Παΐσιος αλλά ολόκληρος. Όποτε θέλετε να μην διστάζετε, (διότι όταν θα καταλάβω ότι διστάζετε, θα στενοχωρηθώ). Μόνον τώρα τον χειμώνα, έναν μόνον δέχεται η Καλύβη. Δυστυχώς η Καλύβη μου δεν συμφωνεί με την καρδιά μου».

Ανατολικά του Κελλιού υπήρχε στέρνα με βρόχινο νερό πού συγκεντρωνόταν από την σκεπή με λούκια. Από αυτό έπινε καί προσέφερε καί στους επισκέπτες. Πιο πέρα υπήρχε άλλη ανοιχτή μεγαλύτερη στέρνα για άρδευση, πού ποτέ δεν χρησιμοποίησε, γιατί δεν καλλιεργούσε κήπο. Εξωτερικά η ζωή του Γέροντα στο Καλύβι του Τιμίου Σταυρού ήταν περίπου η εξής: Αποβραδίς κοιμόταν δυό-τρεις ώρες καί ξυπνούσε κοντά στα μεσάνυχτα. Έκανε αγρυπνία καί ξεκουραζόταν λίγο το πρωί, πρίν από το φώτισμα. Την ήμερα, αν δεν είχε επισκέπτες, έκανε εργόχειρο: Σταμπωτά εικονάκια καί Σταυρούς στην πρέσσα. Τίς υπόλοιπες ώρες μελετούσε, προσευχόταν καί απαντούσε στα πολλά γράμματα που ελάμβανε από πλήθος ανθρώπων καί πού παρακαλούσαν για προσευχή ή ζητούσαν απάντηση σε σοβαρά προβλήματα. Έγραφε επί ώρες την ημέρα καί όταν σκοτείνιαζε συνέχιζε με το κερί. Με την πάροδο των ετών οι επισκέπτες αυξήθηκαν κατά πολύ. Πολλές ώρες τον απασχολούσαν με τα προβλήματα τους…

»Για ένα διάστημα, δύο ημέρες την εβδομάδα (Τετάρτη καί Παρασκευή), παρέμενε έγκλειστος. Δεν άνοιγε σε κανένα. Νήστευε, προσευχόταν καί έκανε λεπτή πνευματική εργασία στον εαυτό του. Είχε καί ένα πολύ μικρό Καλυβάκι στο δάσος, προς το ρέμα, πρόχειρα φτιαγμένο, σκεπασμένο με λαμαρίνα, κοντά σε μια πηγούλα, καί μερικές φορές αποσυρόταν σε αυτό για περισσότερη ησυχία. Μετά τόν εγκλεισμό ή την απουσία του, έπαιρνε τα σημειώματα των επισκεπτών καί έκανε γι' αυτούς προσευχή καρδιακή.

Συνήθως ελειτουργείτο καί κοινωνούσε στο Μοναστήρι (Σταυρονικήτα). Έκανε όμως κατά διαστήματα καί στο Εκκλησάκι του θεία Λειτουργία ή πήγαινε κάπου-κάπου καί σε γνωστά του Κελλιά να λειτουργηθεί. Μάζευε ελιές καί κάποιες φορές με ένα πρωτόγονο καί πρωτότυπο ελαιοτριβείο δικής του επινοήσεως καί κατασκευής, έβγαζε λίγο λάδι για τα καντήλια της Εκκλησίας. Έδινε ελιές σε πτωχούς ασκητές καί γεροντάκια της Καψάλας. Τους επισκεπτόταν για να ωφελείται καί να τους βοηθά σε ό,τι μπορούσε.

Με μαγειρεύματα δεν καταπιανόταν, εκτός αν, πολύ σπάνια, φιλοξενούσε κάποιον. Κάποτε φιλοξένησε γνωστό του νέο. Έβαλε να μαγειρέψει. Στούμπισε λίγες φακές, έβαλε καί λίγο ρύζι στην κατσαρόλα, το ανάλογο νερό καί άναψε την φωτιά με ένα δεματάκι φρύγανα από ρείκια καί σουσούρια, πού αφθονούν στην περιοχή. Κάθησαν πιο πέρα καί συνομιλούσαν. Ό νέος νόμισε ότι ο Γέροντας απορροφήθηκε από την συζήτηση καί λησμόνησε το μαγείρευμα. Σέ λίγο όμως το φαγητό ήταν έτοιμο. Δεν χρειάσθηκε ούτε ανακάτεμα. Τόσο απλή ήταν η μαγειρική του.

Έκαναν τόν Εσπερινό με κομποσχοίνι. Ο νέος στο Εκκλησάκι καί ο Γέροντας στο κελλί του, οπού διάβασε καί το Θεοτοκάριο. Ύστερα παρέθεσε τράπεζα καί δεν έπαυε με αγάπη πατρική να συμβουλεύει καί να νουθετεί τόν νέο. Το φαγητό ανέλαιο, αλλά πολύ γευστικό. Εντύπωση προξένησε η ήρεμη συντριβή του, όταν είπε την προσευχή της τραπέζης. Συγκεντρώθηκε στον εαυτό του σαν να αποσπάσθηκε από τα γήινα καί σαν να μεταφέρθηκε μπροστά στον Χριστό. Μετά το δείπνο βγήκε να ταΐσει τα άγρια ζώα τα οποία καλούσε καθένα με το όνομά του. Κατά το ηλιοβασίλεμα έκαναν μια ώρα κομποσχοίνι στην αυλή χωριστά καί ύστερα ο Γέροντας, αφού τακτοποίησε τόν επισκέπτη στο Αρχονταρίκι, αποσύρθηκε στο κελλί του.

Σέ αυτό το φτωχικό Καψαλιώτικο Καλυβάκι ασκείτο ο Γέροντας. «Εν λάκκω κατωτάτω», αλλά με πολιτεία υψηλή, με προσευχή αδιάλειπτη, μόνος με μόνο τόν Θεό καί τρεφόμενος με την χάρι Του. Πάμπτωχος από υλικά καί ανέσεις, αλλά πλούσιος από αρετές καί θεία χάρι. Έλειωνε τόν εαυτό του στην άσκηση καί ανέπαυε πνευματικά κάθε άνθρωπΟ. Αλγούσε ο ίδιος για τόν πόνο καί τίς αμαρτίες των ανθρώπων καί ταυτοχρόνως τους μετάγγιζε χαρά καί παρηγοριά. Πάλευε με δαίμονες, συνομιλούσε με Αγίους, συναναστρεφόταν με άγρια ζώα καί βοηθούσε πνευματικά τους ανθρώπους…

Βιβλιογραφία: «Βίος Ιερομονάχου Παϊσίου του Αγιορείτου» του Ιερομονάχου Ισαάκ

Η κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Η κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Μάλιστα το αριστερό αυτί του παραμένει άφθαρτο καί η Εκκλησιαστική παράδοση αναφέρει ότι από αυτό το αυτί ο μαθητής του Χρυσοστόμου ο Πρόκλος, έβλεπε τον Απόστολο Παύλο να υπαγορεύει την ερμηνεία των αποστολικών χωρίων και των Γραφών προς τον Χρυσόστομο.

Η Νηστεία πριν την Μεγάλη Τεσσαρακοστή

Το διάστημα των τριών εβδομάδων από την Κυριακή του Τελώνου καί Φαρισαίου, με την οποία αρχίζει η περίοδος του Τριωδίου («ανοίγει το Τριώδιο» λέει ο λαός μας), μέχρι την Κυριακή της Τυρινής που προηγείται, αποτελεί ένα προπαρασκευαστικό στάδιο, το οποίο μας προετοιμάζει για να εισέλθουμε στην Τεσσαρακοστή. Τα αγιογραφικά αναγνώσματα καί η θαυμάσια υμνογραφία που πάλλει από κατάνυξη καί συντριβή μας υπογραμμίζουν τη σημασία της αληθούς προσευχής της ειλικρινής μετανοίας, της νηστείας καί της εγκράτειας.

Η πρώτη εβδομάδα πού ονομάζεται καί προσφωνήσιμος επειδή αποτελεί την εισαγωγή της όλης περιόδου— είναι απόλυτη, δηλαδή καταλύουμε εις πάντα όλες τις ημέρες και κατά την Τετάρτη και την Παρασκευή.

Τη δεύτερη εβδομάδα (από την Κυριακή του Ασώτου μέχρι των Απόκρεω) γίνεται κατάλυση εις πάντα όλες τις ημέρες, εκτός από την Τετάρτη καί την Παρασκευή. Τις δύο αυτές ημέρες υπάρχει πλήρης νηστεία, όπως κατά τις ημέρες της Τεσσαρακοστής. Η εβδομάδα αυτή —καί κυρίως η τρίτη Κυριακή— ονομάζεται των Απόκρεω, προφανώς διότι τότε σταματούμε να καταλύουμε κρέας κατά κάποιον τρόπο δηλαδή το αποχαιρετούμε, προκειμένου σε λίγο να αρχίσουμε τη νηστεία.

Η τρίτη εβδομάδα αρχίζει από τη Δευτέρα (μετά την Κυριακή των Απόκρεω) καί λήγει την Κυριακή της Τυροφάγου. Την εβδομάδα αυτή —γνωστή ευρύτερα της Τυροφάγου— ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης την ονομάζει «προνήστιμον» καί η υμνογραφία «προκαθάρσιον» εβδομάδα, επειδή κατ' εξοχήν αυτή μας προετοιμάζει για να εισέλθουμε στην Τεσσαρακοστή. Κατά την εβδομάδα αυτή απαγορεύεται η κρεοφαγία καί επιτρέπεται —όλες τις ημέρες— να καταλύουμε ψάρια, τυρί (καί όλα τα άλλα γαλακτοκομικά είδη) καί αυγά. Με την Κυριακή της Τυρινής κλείνει η προπαρασκευαστική περίοδος των τριών εβδομάδων καί από την επομένη εισερχόμαστε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή,

* Βιβλιογραφία: «Η νηστεία της Εκκλησίας» του Αρχιμ. Συμεών Κούτσα

Η Ταπεινοφροσύνη τρομάζει τον διάβολο!

ΚΑΘΩΣ γύριζε μια μέρα στο κελί του ο Όσιος Μακάριος, φορτωμένος φοινικόφυλλα για το εργόχειρό του, τον σταμάτησε ο διάβολος, έτοιμος να του επιτεθεί, άλλα δεν μπορούσε. Μία ακατανίκητη δύναμη τον εμπόδιζε.
— Πολύ μ' έχεις βασανίσει, Μακάριε, του φώναξε άγρια. Τόσα χρόνια σε πολεμώ καί δεν μπορώ να σε ρίξω. Και τι περισσότερο από μένα κατορθώνεις εσύ; Νηστεύεις τάχα; Αμ' εγώ ποτέ δεν τρώγω. Αγρυπνείς; Εγώ ούτε καν έχω ανάγκη από ύπνο. Ένα μόνο φοβερό έχεις πού με τρομάζει.

— Ποιο είναι αυτό; ρώτησε με πολύ ενδιαφέρον ο Όσιος.

— Η ταπεινοφροσύνη, ομολόγησε θέλοντας και μη ο διάβολος κι' εξαφανίστηκε.

Φίλοι Χριστού είναι οι Φιλόπτωχοι

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

"...Όσο είναι καιρός, λοιπόν, ας επισκεφθούμε το Χριστό, ας Τον περιποιηθούμε, ας Τον θρέψουμε, ας Τον ντύσουμε, ας Τον περιμαζέψουμε, ας Τον τιμήσουμε. Όχι μόνο με τραπέζι, όπως μερικοί, όχι μόνο με μύρα, όπως η Μαρία, όχι μόνο με τάφο, όπως ο Αριμαθαίος Ιωσήφ, όχι μόνο με ενταφιασμό, όπως ο φιλόχριστος Νικόδημος, όχι μόνο με χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα, όπως οι μάγοι πρωτύτερα. Μα επειδή ο Κύριος των όλων θέλει έλεος και όχι θυσία και επειδή η ευσπλαχνία είναι καλύτερη από τη θυσία μυριάδων καλοθρεμμένων αρνιών, ας Του την προσφέρουμε μέσου εκείνων που έχουν ανάγκη, μέσω εκείνων που βρίσκονται σήμερα σε δεινή θέση, για να μας υποδεχθούν στην ουράνια βασιλεία, όταν φύγουμε από τον κόσμο τούτο και πάμε κοντά στον Κύριο μας, το Χριστό, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν".

Ταπείνωση και υπερηφάνεια

Απόσπασμα ομιλίας του Νικηφόρου Θεοτόκη

«…Άνθρωπε, τι σε φυσά και επαίρει (σε κάνει υπερήφανο); η ευφυΐα του νοός σου; το κάλλος του προσώπου σου; η ανδρεία του σώματός σου; Μη βλέπεις μόνον τα έξω, μη βλέπεις μόνη την επιφάνεια τούτων. Εάν αυτά μόνα βλέπεις, υπερηφανεύεσαι. Βλέπε τα έσω, προσήλωσε το νου σου στο βάθος καί την εσωτερική κατάστασή τους. Τότε βλέπεις ότι αυτά είναι φύσει μεταβλητά από την μια ώρα στην άλλη. Τότε βλέπεις ότι αύριο τα εξαφανίζει αυτά ο θάνατος και τα μεταβάλλει σε σκωλήκων βρώμα και δυσωδία. Τότε, γνωρίζοντας το είναι σου και την ευτέλειά σου, καταπιέζεις τα φυσήματά σου για τα αγαθά της φύσεως, καί ταπεινώνεις την καρδία σου. Τί σε φυσά; η σοφία σου καί η επιστήμη σου; Μη βλέπεις τα έξω, αλλά συλλογίσου τα έσω, μήτε την επιφάνεια, αλλά το βάθος. Εάν στοχασθείς τα έσω καί το βάθος, βλέπεις αμάθεια καί ουχί σοφία, σκότος καί ουχί επιστήμη…

»Άνθρωπε, γιατί σηκώνεις τα φρύδια και καυχάσαι ότι υπερέχεις από τους άλλους; για τα τυχερά; για τον πλούτο σου; για τα αξιώματά σου; για την προστασία των αρχόντων; Βλέπε βαθύτερα, αύριο στρέφει ο τροχός του κόσμου καί τον πλούτο σου σκορπίζουν οι συμφορές, τα δε αξιώματά σου τα εξευτελίζει ο εξουσιαστής, οι δε προστάτες σου μεταβάλλουν γνώμη καί τύχη. Αύριο τέλος πάντων έρχεται ο θάνατος, καί άλλοι μεν παραλαμβάνουν τον πλούτο σου, ίσως εκείνοι, τους οποίους μισείς καί αποστρέφεσαι, ως καπνός δε εξουθενώνονται τα αξιώματά σου, άπρακτοι δε διαμένουν όχι μόνο οι προστάτες και φίλοι, αλλά και αυτοί οι συγγενείς σου. Έρχεται ο θάνατος, καί τότε, και αν έχεις του Κροίσου τα τάλαντα, και αν έχεις βασιλικά αξιώματα, και αν έχεις όλη την δόξα του κόσμου τούτου, ένα μόνο σάβανο σου μένει καί τρεις πήχεις γης για τον τάφο σου, «διότι πάσα σαρξ ως χόρτος, και πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος, καί το άνθος αυτού εξέπεσε» (Α' Πετρ. α' 24), Εάν αυτά στοχάζεσαι, καταβιβάζεις τα όμματά σου κάτω στην γη και γεμίζεις το νου σου ταπεινοφροσύνη.

Άνθρωπε, γιατί υπερηφανεύεσαι καί κατακρίνεις τους άλλους ως αμαρτωλούς καί απηλπισμένους; Διότι απέχεις από τις κτηνώδεις καί σαρκικές αμαρτίας; Διότι νηστεύεις καί προσεύχεσαι καί ελεείς τους πτωχούς; Αλλά στρέψε τα όμματά σου στον εσωτερικό άνθρωπο, όπου η αρετή θεμελιώνεται. Εάν εξετάσεις τα βάθη της συνειδήσεώς σου, τότε βλέπεις τις ακαθαρσίες του νοός σου, τον βόρβορο της καρδίας σου και τους μολυσμούς της ψυχής σου. Τότε βλέπεις πόσα λείπουν για την αναπλήρωση του χριστιανικού χρέους σου. Τότε βλέπεις ότι κάθε ώρα και κάθε στιγμή ανεβαίνει δια των θυρίδων σου (Ιερεμ. θ΄ 21), δηλ. των αισθήσεών σου, ο θάνατος στη ψυχή σου. Εάν ερευνήσεις ακριβώς τις προσβολές της αμαρτίας, τους συνδυασμούς, τα παλαιά, τις συγκαταθέσεις στην ανομία και στις ακάθαρτες επιθυμίες της καρδίας σου, τότε βλέπεις τον εαυτό σου βεβυθισμένο στο πλήθος των ανομιών σου. Γι’ αυτό αντί να μεγαλορρημονείς, ως ο Φαρισαίος, να τύπτεις το στήθος ως ο Τελώνης, καί με ταπεινοφροσύνη καί μετάνοια να κραυγάζεις: «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. ιη' 13). Τότε λοιπόν γινόμαστε ταπεινόφρονες, όταν στοχαζόμαστε τα πράγματα ως πρέπει, όταν συλλογιζόμαστε συχνώς την ώρα του θανάτου καί σε τι καταντούμε μετά θάνατον, όταν διακρίνομε ότι ει τι καί αν έχομε, δεν είναι δικά μας, αλλά του Θεού, όταν μνημονεύουμε ότι χωρίς της ταπεινοφροσύνης ουδείς δύναται να σωθεί, όταν τέλος πάντων έχομε έμπροσθεν μεν των οφθαλμών μας, του Τελώνου καί του Φαρισαίου το παράδειγμα, μέσα μας δε στο κέντρο της καρδίας μας αυτά του Σωτήρος μας τα θεία λόγια: «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Αυτ. 14).

Τιμούμε τους Αγίους όταν τους μιμούμαστε

«Τιμήσωμεν ουν και ημείς, αδελφοί, τους αγίους του Θεού. Τιμήσωμεν δε πως; Εάν κατά μίμησιν εκείνων καθάρωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, και αποστώμεν των κακών τέως διά της αποχής τούτων προς αγιωσύνην φερόμενοι, εάν παύσωμεν την γλώσσαν ημών από όρκου και επιορκίας, ληρωδίας τε και λοιδορίας, και τα χείλη ημών από ψεύδους και συκοφαντίας, και ούτω την ευφημίαν αυτοίς προσάγωμεν».

Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά

Διδαχές του Γέροντος Παϊσίου

- Γέροντα, είναι μερικοί άνθρωποι, πού ενώ έχουν ακούσει πολλά για τον Χριστό, δεν λένε ν' αλλάξουν. Δεν γυρίζουν! Τί συμβαίνει μ' αυτούς;

- Αυτοί είναι πολύ γυρισμένοι από την άλλη μεριά καί θέλει πολλή προσευχή για να γυρίσουν από την καλή μεριά. Εάν ένας άνθρωπος είναι καλός, πονετικός, μην τον φοβάσαι. Αν, π.χ. πίνει ή παίζει χαρτιά καί έχει άλλα πάθη καί δεν πιστεύει, αλλά όταν δει έναν φτωχό, λυπάται, ταράζεται, θέλει να βοηθήσει, αυτόν μην τον φοβάσαι, θα τον βοηθήσει ο Χριστός. Αλλά αν κάποιος είναι σκληρός καί παρ' όλο που ’χει πολλά επιμένει καί σκληραίνει, αυτός... δεν πάει καλά!!!

»Να, ήταν μια γυναίκα στην Αυστρία, πολύ πλούσια. Ξόδεψε όλη την περιουσία της στους φτωχούς. Δίνε από δω, δίνε από κει, στο τέλος έμεινε χωρίς τίποτα. Φρόντισαν εκεί κάτι γνωστοί της καί την έβαλαν σ' ένα αριστοκρατικό γηροκομείο. Πήγαινε εκεί κάποιος γνωστός μου καί της έλεγε για τον Χριστό. Αυτή δεν πίστευε. «Σε παρακαλώ, ας αλλάξουμε κουβέντα», του ’λεγε. Στο τέλος, μια φορά της παρουσιάστηκε ο ίδιος ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Όχι σε όραμα, αλλά φανερά. Μετά, κλάματα αυτή καί μετάνοια. «Που μου ’λεγες εσύ κι εγώ δεν πίστευα», έλεγε στον γνωστό μου.

»Όταν ερχόταν καί μου ’λεγε να κάνω προσευχή γι’ αυτήν, όχι, του ’λεγα, δεν κάνω, γιατί αυτή δικαιούται τη θεία βοήθεια.

»Μέχρι εκεί καταδέχεται ο ΧΡΙΣΤΟΣ, να έρθει ο ίδιος!

Βιβλιογραφία: «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε» του Αθαν. Ροκοβαλή

Αφήστε τον κόσμο ήσυχο

Για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια, καλούμαστε από τους πολιτικούς μας, να κάνουμε ως πολίτες το χρέος μας και να πληρώσουμε τα «σπασμένα» δηλ. τα χρέη, τις παραβάσεις, τις αποτυχίες και τα λάθη των «άλλων», που όμως διαιωνίζονται παρά τα αλληλοδιαδεχόμενα νέα μέτρα και τις ρυθμίσεις, λόγω κυρίως της ανήθικης, ανέντιμης και καταχρηστικής διαχείρισης των οικονομικών της χώρας από κάποιους «ανθρώπους», που προωθούνται καιροσκοπικά αναρριχόμενοι σε καίριες κρατικές -και όχι μόνο- θέσεις, όπου η φιλάργυρη, φιλόδοξη και κενόδοξη ζωή τους, δεν ικανοποιεί με όσα χρήματα και αν αποκτήσουν, τον φίλαυτο, ιδιοτελή και αρρωστημένο εγωϊσμό τους. Ως αποτελέσματα της αμαρτωλής διαχείρισης των χρημάτων του Ελληνικού λαού είναι η χρεοκοπία και τα πολλαπλά προβλήματα που δημιουργούνται σ’ ένα κράτος που βρίσκεται υπό την ομηρία των κάθε είδους «αχόρταγων» κρατούντων που λυμαίνονται το δημόσιο χρήμα. Δημιουργώντας εσκεμμένα και χωρίς να τους νοιάζει μια προβληματική κατάσταση, που την φορτώνεται ο λαός και ιδίως οι απλοί άνθρωποι, διότι αυτή η προκλητικά σπάταλη, πρόχειρη και διαχρονικά ανοικοκύρευτη διαχείριση βολεύει συμφέροντα επιτήδειων που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο! 

Τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί κυρίαρχο πρόβλημα, η υπό το φάσμα της πτώχευσης οικονομία, που έχει άμεσο αντίκτυπο στην Ελληνική κοινωνία και στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Η υπερχρέωση της χώρας από τους συνεχείς δανεισμούς, τις παράλογες σπατάλες και τις σκανδαλώδεις ατασθαλίες, προκαλούν την έλλειψη εμπιστοσύνης και την αμφισβήτηση που αισθάνεται ο κάθε έντιμος Έλληνας πολίτης, που βλέπει να πηγαίνουν χαμένες οι όποιες θυσίες του, αφού όσους φόρους και να πληρώσει δεν πρόκειται να φτιάξει τίποτα στο κακοδιαχειριζόμενο κράτος, αν δεν νοικοκυρευτούν οι εκάστοτε κρατικοί "υπεύθυνοι" και δεν αποκτήσουν επιτέλους ΗΘΟΣ; Απορίας άξιον είναι, το γιατί δεν απέδωσαν απολύτως τίποτα όσες μεταρρυθμίσεις έγιναν επιτακτικά τα τελευταία χρόνια, από όσους ήρθαν στην εξουσία, με άλλη ταμπέλα ως «διαφορετικά όμοιοι» που πήραν μέτρα και έφυγαν! Μήπως λοιπόν, η χρεοκοπία αυτή επιδεινώθηκε ανεξέλεγκτα επειδή τα οικονομικά σκάνδαλα που έρχονται συχνά στο φως της δημοσιότητας και το παρασκηνιακό «κουκούλωμά» τους, παρακινεί τους ανέντιμους «εξυπνάκηδες» που έχουν το πάνω χέρι συμμετοχής στα «κοινά», να αποθρασύνονται και να πλουτίζουν ευκόλως εις βάρος της κοινωνίας, με σύμμαχο την εσκεμμένη χαλάρωση των νομοθεσιών καί ενεργοποιημένης της πολύ «έξυπνης» μεθόδου των ανεφάρμοστων νόμων;

Είναι αποδεδειγμένο, ότι δεν δύναται να ανορθωθεί η οικονομία οποιασδήποτε κοινωνίας, όταν την ίδια στιγμή που φορολογούνται οι πολίτες της, κάποιοι άλλοι «έχοντες και κατέχοντες» φοροδιαφεύγουν, αποκρύπτοντας έντεχνα τα πλούτη τους. Δεν βελτιώνονται οι οικονομικοί συντελεστές ενός κράτους, όταν υπάρχουν αστρονομικοί μισθοί κρατικών λειτουργών -σκέτη πρόκληση-, και οι οποίοι δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα συγκρινόμενοι με τους ανθρώπους του μόχθου, τους λιγοστούς φιλότιμους και αξιόλογους υπαλλήλους που έχουν τις γνώσεις και βγάζουν όλη τη δουλειά. Όπως επίσης, πρόκληση είναι και οι υπεξαιρέσεις υπέρογκων ποσών από άτομα που υποτίθεται ότι υπηρετούν το κράτος και καταδέχονται να εξασφαλίζουν ανεξέλεγκτα με λωποδυσίες ακόμα και τα προσωπικά τους έξοδα, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της γυφτιάς τους! Αναρωτιέται λοιπόν εύλογα ο κάθε πολίτης που του ζητείται να πληρώνει και να ξαναπληρώνει τα έξοδα του κράτους, άραγε πόσοι δουλεύουν σ’ αυτή την υπερχρεωμένη χώρα, και τι είδους υπηρεσίες προσφέρουν (αν και τις βλέπουμε καθημερινά) όλοι όσοι έχουν βολευτεί σε διάφορα πόστα μόνο και μόνο για να πληρώνονται, βολεύοντας και «δικούς» τους για να ζουν ανετότερα εις βάρος του συνόλου. Είναι τόσο δύσκολο να προστατευτούν τα χρήματα του λαού από τους «καιροφυλαχτούντες»;

Για την αντιμετώπιση της χρονίζουσας οικονομικής (ηθικής πάνω απ’ όλα) κρίσης και των προβλημάτων της, έχουν ληφθεί από όλες τις κυβερνήσεις διάφορα μέτρα, που όμως πλήττουν κυρίως τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα πολιτών καί δεν έχουν επιφέρει κανένα απολύτως αποτέλεσμα, ούτε καμία βελτίωση στους δείκτες που προσδιορίζουν την γενική κατάσταση του επιπέδου της ζωής μας, για τον λόγο ότι υπάρχει μεγάλη κατασπατάληση των χρημάτων από ανθρώπους που ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τα προσωπικά συμφέροντά τους καθώς και για την εξυπηρέτηση εγωπαθών κομματοπελατειακών σχέσεων. Συχνά μονοπωλούνται οι συζητήσεις με θέμα τι φόρους πρέπει να μας επιβάλλουν, χωρίς να ασχολούνται με το τι δουλειά πρέπει να κάνει το κράτος που «εκπροσωπούν» οι καλοβολεμένοι-καλοπληρωμένοι και τι όφελος(;) έχει απ’ αυτούς η Ελληνική κοινωνία; Γιατί άραγε δεν δουλεύει και το κράτος, δηλ. όλοι αυτοί που πληρώνονται για να διοικούν επιλύνοντας προς το συμφέρον του κόσμου όλα τα προβλήματα, αλλά περιμένουν μόνο από τους φόρους των πολιτών να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις; Γιατί δεν βρίσκουν οι «κρατικοί» ιδίους πόρους; Γιατί δεν κάνουν εξόρυξη στα πετρέλαια στο Αιγαίο που έχουν εντοπίσει ξένες εταιρείες. Ποιους φοβούνται; Γιατί δεν εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα Ουρανίου στην Καβάλα, χρυσού στην Θράκη, στην Χαλκιδική κ.α.; Οι περιβαλλοντικοί λόγοι που επικαλούνται όσοι αντιδρούν στις εξορύξεις, μήπως ισχύουν μέχρι να βρεθούν οι «κατάλληλες» εταιρείες που θα κάνουν τις εξορύξεις για λογαριασμό των σιωνιστών;

Γιατί λοιπόν προτιμούν να ζητιανεύουν τους Έλληνες πολίτες, αντί να δουλέψουν όσοι χρυσοπληρώνονται για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των απλοϊκών συνανθρώπων τους; Μήπως τους κουμαντάρουν άλλοι(;) που πάνω από τα συντρίμμια της κατάρρευσης της Ελληνικής κοινωνίας, βολεύονται τα συμφέροντα και οι απατεωνίστικες φιλοδοξίες τους;

Στρατής Ανδριώτης

"Καλλικράτης"

Του Μόσχου Εμμ. Λαγκουβάρδου

Το όνομα Καλλικράτης το φέρουν τέσσερα ιστορικά πρόσωπα μεταξύ των οποίων ο ένας εκ των δύο αρχιτεκτόνων του Παρθενώνα και ο Αχαιός που πρόδωσε την πατρίδα του και παρέδωσε 1000 εκ των επισήμων συμπολιτών του στους Ρωμαίους. Τι σημαίνει ότι το όνομα αυτό δόθηκε στο σχέδιο της διαίρεσης της Ελλάδας σε δέκα τρεις περιφέρειες με αυξημένες αρμοδιότητες: Σημαίνει ότι η Ελλάδα διαιρεμένη θα είναι όμορφη σαν τον Παρθενώνα ή ότι η Ελλάδα διαιρεμένη και αποδυναμωμένη θα παραδοθεί ως εύκολη λεία στους σύγχρονους Ρωμαίους, την Παγκοσμιοποίηση;

Με το σχέδιο «Καλλικράτης» όπως το λέει και το όνομα θα είμαστε καλύτερο κράτος ή μήπως θα είμαστε πολλά κράτη; Μήπως ο Καλλικράτης είναι μόνο η αρχή που θα οδηγήσει στο διαμελισμό όπως στη Γιουγκοσλαβία μόνο που εκεί έγινε με βομβαρδισμούς; Αν ο χωρισμός μας ενισχυθεί με ολοένα αυξανόμενες αρμοδιότητες στις περιφέρειες κι αν διαρκέσει θα χάσουμε τα κοινά στοιχεία που μας ενώνουν π.χ. τη γλώσσα, τη θρησκεία κ.α αν όχι παντού τουλάχιστον σε μερικές από αυτές τις περιφέρειες. Τα παιδιά μας έχοντας δασκάλους που δεν θέλουν να είναι Έλληνες , που δεν τους διδάσκουν την ιστορία του έθνους τους δεν θα χάσουν μόνο την κρατική τους οντότητα , αλλά και την εθνική τους ταυτότητα.

Κατά τη θεωρία του πλουραλισμού που ακολουθούν τα πολιτικά κόμματα και οι κυβερνήσεις θα έχεις πολλά και δεν θα έχεις τίποτα. Πώς γίνεται αυτό; Παράδειγμα θα έχεις στον τόπο σου πολλά έθνη, πολλές φυλές, πολλές γλώσσες , πολλές θρησκείες αλλά θα χάσεις το έθνος σου, τη φυλή σου, τη γλώσσα σου και τη θρησκεία σου. Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα λαών που έχουν πολλά και δεν έχουν τίποτα.. Στην Αμερική ο φτωχός λαός που ζει μέσα στην αφθονία των αγαθών στερείται τα πιο απαραίτητα για την επιβίωση.; Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τριάμισι (3.500.000) εκατομμύρια άνθρωποι κάθε ηλικίας , φύλου, κατάστασης της υγείας μένουν κυριολεκτικά στο δρόμο! 90.000 άνθρωποι μένουν μόνο στους δρόμους του Λος Άντζελες. Το 1% του πληθυσμού των ΗΠΑ μένει στους δρόμους . Ένας στους εκατό Αμερικανούς είναι άστεγος. Στην Αγγλία το ποσοστό του πληθυσμού που μένει στους δρόμους προκαλεί σοκ: Ανέρχεται σε ένα εκατομμύριο απ΄ τους οποίους 4.000 με 5.000 πεθαίνουν αβοήθητοι στο δρόμο απ΄ το κρύο και τις αρρώστιες. Οι Άγγλοι έχουν καταγράψει και τον αριθμό αυτών που τους βρίσκουν παγωμένους στο δρόμο.

Η Δύση και οι ξετρελαμένοι μαζί της πολιτικοί μας ας δουν πρώτα τα εκατομμύρια των αστέγων που ζουν και πεθαίνουν στους δρόμους και κατόπιν να κοιτάζουν υποτιμητικά την πατρίδα τους. Ο εξευτελισμός της πατρίδας, της οικογένειας, της θρησκείας για τον οποίο εργάστηκαν εργολαβία χρόνια και χρόνια αριστεροί και δεξιοί υλιστές θα φέρει και στον τόπο μας τους καρπούς του που είναι η διάλυση παντού και φυσικά και της κατοικίας. Διαλυμένο κράτος, διαλυμένη οικογένεια, διαλυμένη κατοικία. Σκέφτομαι με θλίψη όλους αυτούς τους συμβούλους, τους ειδικούς, τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους του Δυτικού Κόσμου που αναφέρονται στους Έλληνες σαν να είμαστε ιθαγενείς που πρέπει να μας εκπολιτίσουν. Περνάει καθόλου απ΄ το μυαλό τους η εικόνα των εκατομμυρίων αστέγων που μένουν στους δρόμους και των χιλιάδων από αυτούς που άρρωστοι και αβοήθητοι πεθαίνουν από το κρύο και τις αρρώστιες; Ή δεν τους ενδιαφέρει η τραγική κατάσταση αυτών των δύστυχων συμπολιτών τους; Τους ενδιαφέρει πώς θα κερδίσουν περισσότερα χρήματα εκμεταλλευόμενοι την κρίση που ο ίδιος αυτός κόσμος προκάλεσε; Δεν θα είχαν την τόλμη να βλέπουν τους άλλους αφ’ υψηλού, αν τους ενδιέφερε η αθλιότητα στις χώρες τους. Το «γνώθι σ΄ αυτόν» δεν θα τους έβλαπτε. Αντιθέτως θα ήταν πιο ταπεινοί και θα έδειχναν μεγαλύτερη κατανόηση έχοντας στο νου τους την τραγική κατάσταση που επικρατεί για εκατομμύρια πολίτες στις χώρες τους.

Περί της Κτίσεως

του Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Οι ομορφιές της φύσεως είναι οι μικρές αγάπες που μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Να χαίρεσθε όσα μας περιβάλλουν. Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στον Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ’ τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό. Τα λουλούδια, για παράδειγμα, έχουν την χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους, με το μεγαλείο τους. Μας μιλούν για την αγάπη του Θεού. Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους. Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο Χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση. Την αγάπη ποιητικές καρδιές την ενστερνίζονται, τη βάζουν μέσα στην καρδιά τους, την αγκαλιάζουν, την νιώθουν βαθιά.

Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε το βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στην μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό. Να παρατηρείτε όσα έφτιαξε ο άνθρωπος, τα σπίτια, τα κτίρια, μεγάλα ή μικρά, τις πόλεις, τα χωριά, τους ανθρώπους, τον πολιτισμό τους. Να ρωτάτε, να ολοκληρώνετε τις γνώσεις σας για το καθετί, να μη στέκεστε αδιάφοροι. Αυτό σας βοηθάει σε βαθύτερη μελέτη των θαυμασίων του Θεού. Γίνονται όλα ευκαιρίες να συνδεόμαστε με όλα και με όλους. Γίνονται αιτίες ευχαριστίας και δεήσεως στον Κύριο του παντός. Να ζείτε μέσα σε όλα, στη φύση, στα πάντα. Η φύση είναι το μυστικό Ευαγγέλιο. Όταν, όμως, δεν έχει κανείς εσωτερική Χάρη, δεν τον ωφελεί η φύση. Η φύση μας ξυπνάει, αλλά δεν μπορεί να μας πάει στον Παράδεισο. Ο πνευματέμφορος, αυτός που έχει το Πνεύμα του Θεού, προσέχει όπου περνάει, είναι όλο μάτια, όλο όσφρηση. Όλες του οι αισθήσεις ζούνε, αλλά ζούνε με το Πνεύμα του Θεού. Είναι αλλιώτικος. Όλα τα βλέπει κι όλα τ’ ακούει· βλέπει τα πουλιά, την πέτρα, την πεταλούδα…. Περνάει από κάπου, αισθάνεται το καθετί, ένα άρωμα, για παράδειγμα. Ζει μέσα σε όλα· στις πεταλούδες, στις μέλισσες κ.λπ. Η Xάρις τον κάνει να είναι προσεκτικός. Θέλει να είναι μαζί με όλα.

Α, τι να σας πω! Αυτό το έζησα, όταν με επισκέφθηκε η Θεία Χάρις στο Άγιον Όρος. Θυμάμαι τ’ αηδόνι να ξελαρυγγιάζεται μες στα δέντρα με τα φτερά του κατά πίσω, για να έχει δύναμη. Πω, πω, πω! Να είχα ένα ποτηράκι με νερό, να του έδινα να πίνει κάθε τόσο, να ξεδιψάει… Γιατί να ξελαρυγγιάζεται τ’ αηδόνι, γιατί; Όμως κι αυτό το χαίρεται το κελάηδημά του, το αισθάνεται, γι’; αυτό ξελαρυγγιάζεται. Μ’ ενέπνεαν πολύ τα πουλάκια στο δάσος. Να πάτε καμιά μέρα στα Καλλίσια ν’ ακούσετε τ’ αηδόνια. Πέτρινη καρδιά να έχεις, θα συγκινηθείς. Πώς να μην αισθανθείς ότι είσαι μαζί με όλα; Να εμβαθύνετε στο σκοπό τους. Ο σκοπός είναι βαλμένος απ’ τον Πλάστη τους. Η σκοπιμότητα της δημιουργίας δείχνει το μεγαλείο του Θεού και την πρόνοιά Του. Σ’ εμάς τους ανθρώπους εκφράζεται διαφορετικά η σκοπιμότητα του Θεού. Έχομε την ελευθερία, τη λογική. Έκανα μια μέρα ένα σχέδιο για εδώ. Να κάνω μια δεξαμενή ανάμεσα στα πεύκα και να βάλω ένα ντεπόζιτο με δύο κυβικά νερό μέσα και να είναι αυτόματη, για να δίνει νερό. Τότε θα έλθουν τ’ αηδόνια, που θέλουν πολύ το νερό και τις σκνίπες και τις μυίγες…

Κάποτε, τότε που ζούσα στα Καλλίσια, γύριζα στο μοναστήρι μετά από αρρώστια κι η κυρα-Μαρία, η τσοπάνισσα, ήλθε να με πάρει με το γαϊδουράκι. Στο δρόμο την ρώτησα:

 Κυρα-Μαρία, πως πάνε οι ομορφιές, τα λιβάδια, τα χρώματα, οι πεταλούδες, τ’ αρώματα, τ’ αηδόνια;

- Τίποτα, μου λέει, δεν υπάρχει τίποτα.

- Ναι; της λέω. Μάιος μήνας και δεν υπάρχει τίποτα; - Τίποτα! μου απαντάει.

Σε λίγο συναντάμε όλ’ αυτά, λουλούδια, ευωδιές, πεταλούδες.

- Ε, κυρα-Μαρία, τώρα τι λέεις;

- Α, δεν τα είχα προσέξει!

Προχωρώντας εφθάσαμε στα Πλατάνια. Τ’ αηδόνια χαλούσαν τον κόσμο.

- Κυρα-Μαρία, μου είπες ψέματα!

- Όχι, μου λέει. Δεν τα είχα προσέξει καθόλου!

Κι εγώ στην αρχή ήμουν «χοντρός», δεν καταλάβαινα. Μετά ο Θεός μου έδωσε την Χάρη. Τότε όλα άλλαξαν. Αυτό έγινε, αφού άρχισα την υπακοή.

Θυμάμαι τ’ απολιθωμένα δέντρα, τους κορμούς, που είδαμε στη Μυτιλήνη. Υπάρχουν δεκαπέντε εκατομμύρια χρόνια. Μ’ εντυπωσιάσανε τόσο πολύ! Κι αυτό είναι προσευχή, να βλέπεις τ’ απολιθώματα και να δοξάζεις τα μεγαλεία του Θεού.

πηγή:http://www.oodegr.com/oode/dogma/ktisi/sevasmos1.htm

Ω των θαυμασίων Σου Χριστέ Βασιλεύ!

Κάποια ημέρα πήγαν στο θέρος ο Αββάς Σισώης και ο Μακάριος με άλλους πέντε Μοναχούς. Θέριζαν το πρωί με την δροσιά και κάποια γυναίκα που ακολουθούσε μάζευε τα στάχυα που είχαν απομείνει. Αυτή όμως έκλαιγε πικρά αναστενάζοντας. Τότε ο Όσιος Μακάριος ρώτησε τον ιδιοκτήτη του αγρού, τι είχε εκείνη η γυναίκα και ήταν θλιμμένη. Και εκείνος απήντησε σ’ αυτόν ότι ήταν χήρα και είχε δώσει ένας άνθρωπος στον άνδρα της, όταν ζούσε, μια παρακαταθήκη πολύτιμη να του την φυλάξει. Πέθανε όμως ο άνδρας της αιφνιδίως και δεν είπε σ’ αυτήν τίποτα για τούτη την υπόθεση. Γι’ αυτό εκείνος την ενεκάλεσε στο δικαστήριο και επειδή ήταν φτωχή ζητούσε να την πάρει αιχμάλωτη μαζί με τα τέκνα της.
Αυτά όταν άκουσε ο Μακάριος συμπόνεσε την τάλαινα χήρα και πήγε στον τάφο του άνδρα της και ρώτησε τον νεκρό που έκρυψε την παρακαταθήκη και εκείνος με θαυμαστό τρόπο του απεκρίθη ότι κάτω από το στρώμα του έσκαψε και την έκρυψε! Τότε ο Όσιος το είπε στην γυναίκα, η οποία βρίσκοντας την παρακαταθήκη την έδωσε στον δικαιούχο και έμεινε ανενόχλητη.

Η Διαθήκη του Αγίου Αντωνίου

Κατά την συνήθεια του ο Μέγας Αντώνιος επισκεπτόταν τους μοναχούς πού έμεναν στο εξωτερικόν όρος, και αφού προειδοποιήθηκε από τη θεία Πρόνοια εκτός των άλλων και για την τελευτή του, μιλούσε προς τους αδελφούς και έλεγε:

— Αυτή μου η επίσκεψις σε σας είναι η τελευταία πού κάνω και αμφιβάλλω εάν πάλιν θα ιδωθούμε στη ζωή αυτή. Καιρός είναι πια να αναλύσω και εγώ, διότι είμαι σιμά στα 105 χρόνια της ζωής μου.

Οι μεν μοναχοί μόλις το άκουσαν έκλαψαν και τον αγκάλιαζαν και καταφιλούσαν τον γέροντα, αυτός δε, ωσάν να φεύγει από ξένη προς την ιδικήν του πόλη συνομιλούσε με χαρά…

Ύστερα χαιρέτισε βιαστικά τους μοναχούς του έξω όρους καί μπήκε στο εσωτερικό όρος, οπού καί συνήθιζε να μένει καί να ασκητεύει καί μετά κάμποσους μήνες αρρώστησε. Αφού κάλεσε αυτούς που έμειναν μαζί του (ήσαν δύο μοναχοί πού έμειναν στα ενδότερα μαζί του δεκαπέντε χρόνια στην ασκητική ζωή και τον υπηρετούσαν στα γεράματα του), τους έλεγε:

— Εγώ μεν, όπως είναι γραμμένο, πορεύομαι τον δρόμο των Πατέρων, γιατί βλέπω ότι προσκαλούμαι από τον Κύριο, σεις δε να έχετε επαγρύπνηση στον εαυτό σας για να μην πάει χαμένη η πολυχρόνια ασκητική ζωή σας καί σαν να κάνετε σήμερα αρχήν, προσπαθήστε να διαφυλάξετε την προθυμία σας.

• Γνωρίζετε τους επίβουλους δαίμονας, γνωρίζετε πόσον είναι μεν άγριοι, αλλ’ ασθενείς στη δύναμη. Μην τους φοβηθείτε λοιπόν, άλλα να αναπνέετε όλο καί περισσότερο τον Χριστόν καί σ' Αυτόν να πιστεύετε.

• Να ζήσετε σαν να περιμένετε κάθε μέρα πώς θ’ αποθάνετε, να προσέχετε πάντοτε τους εαυτούς σας καί να ενθυμείσθε όσες παραινέσεις ακούσατε από μένα.

• Καμμιά επικοινωνία να μην έχετε με τους σχισματικούς, μήτε προς τους αιρετικούς Αρειανούς ουδεμίαν απολύτως. Διότι γνωρίζετε πόσον τους αποστρεφόμουν κι’ εγώ για την Χριστομάχο καί ετερόδοξη αίρεσή τους.

• Προσπαθήστε δε περισσότερο καί σεις να συνδέεσθε πάντοτε, κατά πρώτον με τον Κύριον, Έπειτα δε με τους Αγίους, για να σας υποδεχθούν μετά θάνατον καί αυτοί εκεί εις τις αιωνίους σκηνάς σαν φίλους και γνωστούς.

• Αυτά να σκέπτεσθε καί αυτά να φρονείτε, και εάν ενδιαφέρεσθε για μένα και με ενθυμείσθε σαν πατέρα, να μην αφήσετε το σώμα μου να το πάρουν στην Αίγυπτο, μήπως το τοποθετήσουν στα σπίτια. Διότι χάριν αυτού του ζητήματος εισήλθα εις το όρος και ήλθα εδώ. Γνωρίζετε δε και πόσον πάντοτε απέτρεπα αυτούς πού το κάνουν αυτό και παρήγγελλα να πάψουν τη συνήθεια αυτή.

• Θάψτε, λοιπόν, το σώμα μου σεις και κρύψτε το υπό την γήν, καί να φυλάξετε μυστική την επιθυμία μου αυτήν, ώστε σεις και μόνον καί κανείς άλλος να μη γνωρίζει τον τόπον, εκτός από σας μόνους. Διότι εγώ κατά την ανάστασιν των νεκρών θα το πάρω πάλι από το Σωτήρα άφθαρτο.

• Να μοιράσετε τα ενδύματα μου και εις μεν τον επίσκοπον Αθανάσιον να δώσετε την μίαν μηλωτήν (γούνα από πρόβεια δέρμα) και το επανωφόρι που έστρωνα από κάτω και περιτυλιγόμουν, το οποίον αυτός μεν μου το είχε δώσει καινούργιο καί σε μένα πάλιωσε.

• Εις δε τον επίσκοπο Σεραπίωνα δώστε την άλλη μηλωτή.

• Καί σεις να έχετε το τρίχινο ένδυμα.

• Λοιπόν, σώζεσθε, παιδιά μου, διότι ο Αντώνιος φεύγει καί δεν θα ’ναι πια μαζί σας.

Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Έλεγαν, ότι κάποιος από τους γέροντες παρεκάλεσε τον Θεό να ιδεί όλους τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας και τους είδε όλους, εκτός του αββά Αντωνίου.

Όταν ρώτησε τον Άγγελο πού έδειχνε τους Όσιους που είναι ο Αββάς Αντώνιος, ο Άγγελος του είπε ότι ο Αντώνιος βρίσκεται στον τόπον εκείνον, οπού είναι ο Θεός. Τότε ο γέρων του λέγει:

— Γιατί ο Αντώνιος αξιώθηκε τόσο μεγάλη δόξα παραπάνω από τους άλλους Πατέρας; Του απήντησε:

— Επειδή αγάπησε τον Θεόν υπεράνω όλων.

Ο Λόγος του Θεού στη ζωή του Αγίου Αντωνίου

Ό Μέγας Αντώνιος (251-356 μ.Χ.) από μικρός αγαπούσε να πηγαίνει στην Εκκλησία καί να παρακολουθεί τα ιερά αναγνώσματα καί τα συναξάρια των Αγίων. Όταν έφθασε σε ηλικία περίπου 20 ετών, έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του και κληρονόμησε τη μεγάλη περιουσία τους. Παράλληλα ανέλαβε την ανατροφή της μικρότερης αδελφής του. Ωστόσο εκείνο πού απασχολούσε έντονα την σκέψη του ήταν το παράδειγμα των Αγίων καί μάλιστα των Αποστόλων καί των Μαρτύρων, οι οποίοι εγκατέλειψαν τα πάντα και ακολούθησαν τον Χριστό μέχρι τέλους της ζωής τους.

Κάποια ημέρα, λοιπόν, πού πήγε στην Εκκλησία, άκουσε τον ιερέα να διαβάζει την περικοπή του Ευαγγελίου οπού ο Κύριος είπε στον πλούσιο νέο: «Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα καί δός πτωχοίς,... καί δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. ιθ' 21). Συγκλονίστηκε. Κάτι του έλεγε μέσα του ότι ο λόγος αυτός διαβάστηκε ειδικά γι’ αυτόν. Αισθάνθηκε τη φωνή του Θεού ν' απαντά στους μυστικούς πόθους του. Χωρίς να χάσει καιρό, πήγε καί μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς. Δεν κράτησε τίποτε παρά μόνο τα απαραίτητα για την αποκατάσταση της αδελφής του. Όταν πάλι μια άλλη φορά άκουσε στην Εκκλησία το λόγο του Κυρίου «μη ουν μεριμνήσητε εις την αύριον» (Ματθ. ς' 34), αποφάσισε να μοιράσει καί το υπόλοιπο της περιουσίας του καί να φύγει οριστικά από τον κόσμο, αφού πρώτα εμπιστεύθηκε την αδελφή του σε κάποιες χριστιανές νέες, για να μένει με ασφάλεια κοντά τους. Έτσι ο Όσιος Αντώνιος, αφού δέχθηκε την κλήση του Θεού μέσα από το ιερό Ευαγγέλιο, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως μοναχός καί με τους ασκητικούς του αγώνες αναδείχθηκε «καθηγητής της ερήμου», το πρότυπο όλων των μοναχών.

Νικηφόρος

Κόρη "γέννησε" τη μητέρα της!

Η ΝΙΝΑ, ένα κοριτσάκι γύρω στα δέκα χρόνια του, ήταν τό τρίτο παιδί μιας οικογένειας πού ζούσε στο Δυτικό Κασάϊ. Τα δύο προηγούμενα αδελφάκια του, δύο αγοράκια, έχουν αφήσει πολύ νωρίς αυτό τον κόσμο, μικρά-μικρά, χαρίζοντας στη Νίνα τον τίτλο της μοναχοκόρης καί του μοναχόπαιδου. Η Νίνα έχει γεννηθεί από μια μητέρα πού είχε έντονα θρησκευτικά ενδιαφέροντα καί μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, ώστε είχε ασπασθεί κάποια προτεσταντική αίρεση καί είχε γίνει καί... «παστόρισσα», (να πούμε ιέρεια). Όπως καταλαβαίνετε -είναι άλλωστε αυτονόητο- η Νίνα ακολουθούσε τη μητέρα της στη σύναξη των προτεσταντών. Όμως η καλή φήμη του σχολείου της Ορθόδοξης Ιεραποστολής έφερε το κοριτσάκι στα Ορθόδοξα θρανία. Από εκείνο το σημείο αρχίζει μια σειρά εσωτερικών καί εξωτερικών αναμορφώσεων. Αξίζει να τίς παρακολουθήσουμε.

Καθώς ο χρόνος περνούσε, η Νίνα άρχισε να δυστροπεί καί να μη θέλει να ακολουθεί τη μητέρα της στίς συνάξεις των προτεσταντών. Παρακολουθούσε όμως αδιάλειπτα -καίτοι αβάπτιστη- τις εκκλησιαστικές συνάξεις των Ορθοδόξων. Δεν πέρασε πολύς καιρός καί το κορίτσι ζήτησε να βαπτισθεί! Οι γονείς της, καί πιο πολύ η γιαγιά της, δεν ήθελαν ούτε να ακούσουν κάτι τέτοιο. Αυτό γιγάντωσε την επιθυμία της Νίνας να λάβει το άγιο Βάπτισμα. Ο πατέρας αναγκάστηκε να επανεξετάσει το αίτημα της κόρης τους καί πήρε την εξής απόφαση: «Τα δύο πρώτα μου παιδιά πέθαναν το ένα δύο ετών καί το άλλο ενός έτους. Η κορούλα μου έχει γίνει δέκα ετών. Ας βαπτισθεί, αφού το θέλει τόσο πολύ, μήπως καί πεθάνει καί αυτή»! 0ι υπόλοιποι της οικογένειας υποχώρησαν καί δέχτηκαν στενόχωρα την απόφασή του. Η Νίνα ευχαρίστησε ολόκαρδα καί τον Ουράνιο καί τον επίγειο πατέρα της, κατηχήθηκε καί σε λίγο καιρό, κρίθηκε έτοιμη για το Βάπτισμα. Συνεχίζει βέβαια καί πηγαίνει ανελλιπώς στα κατηχητικά μαθήματα καί φυσικά δεν λείπει ποτέ από τη θεία Λειτουργία καί θεία Κοινωνία των Κυριακών καί των εορτών. Σέ ένα από τα κατηχητικά μαθήματα, η Κατηχήτριά της μίλησε στα παιδιά για την Παναγία Μητέρα του Θεού καί Μητέρα μας καί στο τέλος του μαθήματος έδωσε σε κάθε παιδί μία χάρτινη μικρή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η ψυχή της Νίνας αισθάνθηκε μια βαθιά καί μυστική σχέση με το Πανάγιο Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας καί γυρίζοντας στο σπίτι, τοποθέτησε την Ιερή εικόνα Της στο πιο ψηλό σημείο ενός ερμαρίου της τραπεζαρίας, προκαλώντας αρκετές αρνητικές αντιδράσεις στα υπόλοιπα πρόσωπα της οικογένειας. Επέμεινε όμως καί πέτυχε να μείνει η ιερή εικόνα της Θεοτόκου εκεί που την είχε τοποθετήσει.

Τις Κυριακές, η «παστόρισσα» μητέρα της Νίνας δέχονταν την επίσκεψη πολλών Προτεσταντών στο σπίτι της. Μόλις οι Προτεστάντες είδαν την εικόνα της Θεοτόκου έκαναν τα γνωστά σχόλια τους καί ζήτησαν να «εκθρονίσουν» τη Θεοτόκο από την οικογενειακή εστία της Νίνας. Η επιθυμία της Νίνας αποδείχτηκε καί πάλι υπέρτερη των προτεσταντικών απαιτήσεων. Οι γονείς της είπαν ότι είναι παιδική αξίωση καί δεν θέλουν να στενοχωρήσουν το κορίτσι τους, αφού, για τους ίδιους, αυτή η χάρτινη εικόνα δεν ήταν τίποτε το σημαντικό. Οι προτεστάντες έφυγαν στενοχωρημένοι καί προβληματισμένοι καί συζήτησαν με πολλούς δικούς τους τη σημειωθείσα αλλαγή στο σπίτι της «παστόρισσας»!

Την αμέσως επόμενη Κυριακή, ένας πάστορας, ανώτερος από τους άλλους, θέλησε να δει με τα δικά του μάτια το γεγονός καί συνοδευόμενος από μερικούς άλλους, χτύπησε την πόρτα του σπιτικού της Νίνας. Η «παστόρισσα» άνοιξε την πόρτα πρόθυμη να τους καλοδεχτεί. Τότε ο μεγάλος πάστορας της λέγει: «Δεν μπαίνω μέσα, γιατί εκεί επάνω έχει ένα ΟΠΛΟ»! Η «παστόρισσα» αρκετά προσβεβλημένη απάντησε: «Τι είναι αυτά πού λέγεις; Δεν υπάρχει όπλο στο σπίτι μας»! Ο πάστορας επέμεινε: «Εκεί ψηλά, υπάρχει ένα ΟΠΛΟ»! καί έδειξε το ερμάριο με την ιερή εικόνα, παραμένοντας έξω από την πόρτα. Η οικοδέσποινα του εξήγησε πώς εκεί υπάρχει μια μικρή χάρτινη εικόνα πού πήρε η κόρη της από το Κατηχητικό της, αλλ' εκείνος επέμενε ότι υπάρχει ένα ΟΠΛΟ! Στό τέλος πήρε τη συνοδεία του καί έφυγαν από το σπίτι πικραμένοι καί δυσαρεστημένοι, κρύβοντας με επιμέλεια καί την τρομάρα τους...

Αυτή η ομολογία του πάστορος καί η τρομάρα του μπροστά στην ιερή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, ήταν το μήνυμα του Θεού στην ψυχή της «παστόρισσας». Μια άγια ανησυχία φούντωσε στην καρδιά της: «Πώς είναι δυνατό μια τόση δα χάρτινη εικόνα να είναι «όπλο»; «Γιατί φοβήθηκαν οι πάστορες»; Ερωτήματα πού ζητούσαν άμεση απάντηση. Βρέθηκε λοιπόν ή ευλογημένη να περνάει την πόρτα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής αυτή τη φορά, με διαφορετικό ύφος καί με τα μάτια καί τα αυτιά της ολάνοιχτα. Είχε αποκτήσει «ώτα του ακούειν» προς αφάνταστη χαρά της Νίνας. Εκεί, στη «Μισσιόνα», έκανε πολλές ερωτήσεις, πήρε απαντήσεις, έζησε το κλίμα του ιερού ναού, συγκινήθηκε μπροστά στην ιερή εικόνα της Θεοτόκου καί ζήτησε συγχώρηση για την κακοδοξία πού είχε πιστέψει καί για το πού τόσες φορές ξυλοφόρτωσε τη Νίνα της. Έκανε όμως παράπονα: «Τόσο καιρό πού με βλέπετε και έρχομαι στο σχολείο με την κόρη μου, είπατε τίποτε; Γιατί κρύβετε ένα τέτοιο θησαυρό;».

Η απάντηση ήταν εύκολη: «Εσείς κάνατε την «παστόρισσα» σε μια αιρετική σύναξη καί πιστεύατε ότι κατέχετε την αλήθεια. Μετά βίας δεχθήκατε να βαπτισθεί το κοριτσάκι σας. Πώς να σας βάλουμε σε πειρασμό; Ό,τι δεν κάναμε εμείς το έκανε το Άγιο Πνεύμα, σε συνεργασία με την άδολη καί αγνή ψυχή του παιδιού σας! Ας δοξάσουμε τον Κύριο καί Σωτήρα μας καί την Παναγία Μητέρα Του καί Μητέρα μας για το μεγάλο δώρο που σας έκαναν». Μετά από όλα αυτά, πήγε στους Προτεστάντες καί ομολόγησε πώς δεν πιστεύει πλέον τα δόγματα τους, έριξε μπροστά στα πόδια τους καί το ιερατικό της ένδυμα -ένα μαύρο φόρεμα- καί έτρεξε να γραφεί στον κατάλογο των κατηχουμένων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Κάποιος από τους ιερείς του ναού, αναφώνησε σε βυζαντινό μέλος: «Ξένα καί παράδοξα τετέλεσται σήμερον...»!

+  Ιερομόναχος Αντώνιος Γρηγοριάτης

Από το Περιοδικό της Ορθοδόξου Ιεραποστολής «Πάντα τα έθνη»

Το άγιο Βάπτισμα

του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

«Ὅσοι βαπτιστήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ντυθήκατε τὸ Χριστό» (Γαλ. 3:27). Πόσο μεγάλη ἀλήθεια μᾶς ἐπισημαίνει μ᾿ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος!

Οἱ βαπτισμένοι χριστιανοὶ δὲν φοροῦν τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτωλὲς ἐπιθυμίες του, ἀλλὰ εἶναι ντυμένοι τὸν καινούριο ἄνθρωπο. Ντύθηκαν τὸν ἴδιο τὸ Χριστό, ποὺ ζεῖ τώρα μέσα στὶς καρδιές τους. Καὶ ἡ λέξη "ντύθηκαν" δὲν ἀναφέρεται σὲ κάποια ἁπλὴ καὶ ἐξωτερικὴ στολή, ἀλλὰ σὲ κάτι βαθύτερο, σὲ κάτι οὐσιαστικὸ καὶ ἀναφαίρετο.

Μὲ τὴν πίστη μας στὸ Χριστὸ καὶ μὲ τὴ βάπτισή μας ντυνόμαστε τὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ καὶ γινόμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, οἰκητήρια τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ναοὶ τοῦ Θεοῦ, ἅγιοι καὶ τέλειοι, Θεοὶ κατὰ χάριν.

Ὥστε λοιπὸν ρίξαμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φθορὰ καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀφθαρσία. Ξεντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ ντυθήκαμε τὸν ἄνθρωπο τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς χάριτος. Διώξαμε τὸ θάνατο καὶ ντυθήκαμε τὴν ἀθανασία...

Συλλογιστήκαμε ὅμως καὶ τὶς μεγάλες ὑποχρεώσεις, πού, μὲ τὸ βάπτισμά μας, ἀναλάβαμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Συνειδητοποιήσαμε ὅτι ὀφείλουμε νὰ συμπεριφερόμαστε σὰν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ σὰν ἀδελφοὶ τοῦ Κυρίου μας; Ὅτι ἔχουμε χρέος νὰ συνταυτίσουμε τὸ δικό μας θέλημα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Ὅτι πρέπει, σὰν παιδιὰ δικά Του, νὰ μένουμε ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία; Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν ἀγαπᾶμε μ᾿ ὅλη μας τὴ δύναμη, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ τῆς καρδιᾶς μας; Ὅτι ὀφείλουμε νὰ Τὸν λατρεύουμε καὶ νὰ λαχταροῦμε τὴν ἕνωση μαζί Του γιὰ πάντα; Σκεφτήκαμε, ἄραγε, ὅτι ἡ καρδιά μας πρέπει νά᾿ ναι πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν ἀγάπη, ὥστε αὐτὴ νὰ ξεχύνεται καὶ στὸν πλησίον μας; Ἔχουμε τὴ συναίσθηση ὅτι ὀφείλουμε νὰ γίνουμε ἅγιοι καὶ τέλειοι καὶ εἰκόνες τοῦ Θεοῦ καὶ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν;

Γιὰ ὅλ᾿ αὐτὰ ἔχουμε χρέος ν᾿ ἀγωνιστοῦμε, ὥστε νὰ μὴ φανοῦμε ἀνάξιοι στὸ κάλεσμα ποὺ μᾶς ἔκανε ὁ Θεὸς καὶ ἀποδοκιμαστοῦμε... Ναί, ἀδελφοί μου, ἂς παλέψουμε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση γιὰ νὰ νικήσουμε. Κανείς μας ἂς μὴ χάσει τὸ θάρρος του, ἂς μὴν ἀμελήσει, ἂς μὴ δειλιάσει, ἂς μὴν πτοηθεῖ μπροστὰ στὰ σκάμματα τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα. Γιατὶ ἔχουμε βοηθὸ τὸ Θεό, ποὺ μᾶς δυναμώνει στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀρετῆς. 

Πόσο θέλουμε να αλλάξουμε;

Υπάρχει μια λέξη, την οποία χρησιμοποιούμε σε καθημερινή βάση και βρίσκεται μόνο στο ελληνικό λεξιλόγιο. Είναι το φιλότιμο. Μια ψυχική διεργασία που δεν παραπέμπει μόνο στην ηθική. Αλλά δείχνει μια κοινωνική δυναμική σε θετική κατεύθυνση. Οι Έλληνες και η Ελλάδα σήμερα βρίσκονται σε δυσχερή θέση. Η χώρα αντιμετωπίζεται από Ευρωπαίους και μη ως παρίας. Ως χώρα χωρίς κανόνες, χωρίς ηθική, χωρίς οργάνωση, χωρίς αξιοκρατία, χωρίς πόρους, χωρίς «μπέσα». Είμαστε στα μάτια των ξένων κάτι μεταξύ «φτωχοδιάβολων» και «αμετανόητων κομπιναδόρων». Στα μάτια τα δικά μας, άραγε, τι είμαστε; «Απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων!», «Το "διαμάντι" στο "στέμμα" της Ευρώπης!», «Εκείνοι που δίδασκαν πολιτισμό, όταν οι άλλοι... έτρωγαν βελανίδια!» θα σπεύσουν να ισχυριστούν κάποιοι από μας. Όλ' αυτά καλά. Με μια διαφορά: Το να έχεις κάποιο αριστοκρατικό προνόμιο, εξαιτίας των προγόνων σου, εκχωρημένο ιστορικά δηλαδή, σου δημιουργεί την ευθύνη και την υποχρέωση να το εκπροσωπείς με επάρκεια. Αυτό, όπως και να το αξιολογήσουμε, ως Νεοέλληνες, τις τελευταίες -αρκετές- δεκαετίες δεν το πετυχαίνουμε. Μοιάζουμε, μάλιστα, σαν κάτι μεταξύ «κατσαπλιά» και «κουρσάρου» στην καθημερινότητά μας. Απαίδευτοι, κυνικοί, βουλιμικοί, μηδενιστές, αποκαρδιωμένοι, εγωκεντρικοί, φοβικοί, αντικοινωνικοί, ισοπεδωτικοί, υπερχρεωμένοι, ταπεινωμένοι.

Πως φτάσαμε εδώ; Ένα αριστοκρατικό έθνος χωρίς γλώσσα, χωρίς κουλτούρα, χωρίς εικονίσματα, χωρίς όνειρα; Ένα κράτος χωρίς οργάνωση, χωρίς δομή, φορτωμένο με χρέη; Ένας λαός χωρίς αλληλεγγύη, χωρίς ηθική, χωρίς τάξη, χωρίς προσφορά; Μια πολιτεία «Μαυρογιαλούρων», «κοτζαμπάσηδων» και «δοσίλογων»; Μια οικογένεια χωρίς «εστία», ήθη και έθιμα, σεβασμό στους παλιούς, εμπιστοσύνη στους νέους, με μοναδικό της δεσμό τα χρέη στις τράπεζες και τις πιστωτικές; Μια αστική τάξη γεμάτη νεόπλουτους, εργολάβους, τυχάρπαστους και τοκογλύφους; Πώς είναι δυνατόν η Ελλάδα να έχει μια τέτοια χυδαία εξέλιξη, σε όλα τα επίπεδα; Οι δικαιολογίες πολλές. Μικροαστικές, επαρχιώτικες, αρχοντοχωριάτικες, αυτοδημιούργητες. Κοινός τόπος για όλ' αυτά; Η περίφημη ελληνική «μαγκιά»! Το εύκολο «γουστάρω», Η εμμονή στη χλιδή, χωρίς την οποιαδήποτε προσπάθεια. Η Ελλάδα αγαπά το μύθο. Τον Ηρακλή στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας. Οι δύο κόσμοι σ' έναν. Από τη μια, το φιλότιμο. Από την άλλη, η μαγκιά. Προτιμήσαμε τη μαγκιά. Βάλαμε φωτιά στην κοινότητά μας, στο Έθνος μας, στα ίδια μας τα σπίτια, την περιουσία μας. Σήμερα, ταπεινοί και καταφρονεμένοι, υπερκαταναλωτικοί και χρεοκοπημένοι, δεν πρέπει να αναζητήσουμε την καταξίωση στους άλλους. Αλλά πρώτα σε μας. Της καταξίωσης προηγείται ο αυτοσεβασμός. Της πορείας, η θέληση. Της αλλαγής, η αυτοκριτική. Της μαγκιάς, το φιλότιμο. Το ερώτημα, ένα και μοναδικό: Πόσο θέλουμε ν' αλλάξουμε; Η απάντηση ακόμη απροσδιόριστη. Ο προβληματισμός, όμως, ορατός και έντονος. Η απόσταση από το στόχο μακρά. Δεν καλύπτεται με κούρσες ταχύτητας. Ούτε, φυσικά, σε εκατό ημέρες. Χρειάζεται μαραθώνιος, με τη συμμετοχή των πολλών και όχι... των άλλων. Το αποτέλεσμα, φυσικά, θα μας αφορά όλους.
* Από το περιοδικό «Μετροπόλιταν» τεύχ. 97