Πως άρχισαν οι διωγμοί κατά των Αγίων Εικόνων

Διηγείται ο Δαμασκηνός Στουδίτης ότι τον 7ο αιώνα μ.Χ. βασίλευε στην Περσία ο ειδωλολάτρης και εχθρός των Χριστιανών Ιζήθ, τον οποίον επισκέφτηκαν τρεις Εβραίοι μάγοι, διαβάλλοντάς τον ότι εάν προστάξει τους Χριστιανούς να βγάλουν τις Εικόνες από τις Εκκλησίες τους, τότε εκείνος θα ζήσει υγιής για πολλά χρόνια. Όμως, αν και όρισε ο βασιλιάς να μην προσκυνούνται οι Εικόνες, μετά από έναν χρόνο απέθανε και στη θέση του ανήλθε ο ειδωλολάτρης γιος του, τον οποίο πληροφόρησαν οι Χριστιανοί ότι η μόνη αιτία του ξαφνικού θανάτου του πατρός του ήταν ότι άκουσε τους Εβραίους και απαγόρευσε την προσκύνηση των Εικόνων. Έπεισαν έτσι τον νεαρό βασιλιά να επιτρέψει την προσκύνηση των Εικόνων, ενώ οι τρεις Εβραίοι έφυγαν κρυφά στην Ισαυρία, όπου καθώς πορευόταν βρήκαν να κοιμάται ένας βοσκός όνων, ονόματι Λέων, και επειδή την ώρα εκείνη είδαν να πετάει από πάνω του ένας αετός, κατάλαβαν ως μάγοι που ήταν ότι ο Λέων θα γίνει βασιλιάς. Ξύπνησαν τότε τον βοσκό και του είπαν ότι μπορούν να τον κάνουν βασιλιά, αλλά όταν συμβεί αυτό θα τους το ανταποδώσει με ότι του ζητήσουν!

Οι δόλιοι Εβραίοι αναχώρησαν και ο Λέων στρατολογήθηκε για να πολεμήσει τους Δαλμάτες. Βλέποντας ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Δ΄ ο Πωγωνάτος και οι επόμενοι βασιλείς ότι ήταν γενναίος, τον προήγαγαν σε ανώτερα στρατιωτικά αξιώματα, φθάνοντας σε σημείο να κηρύξει επιτυχή πόλεμο κατά του Θεοδοσίου Γ΄ και να ανακηρυχθεί εκείνος βασιλιάς! Μαθαίνοντας οι Εβραίοι ότι ο Ίσαυρος Λέων ο Γ΄ έγινε βασιλιάς, προσήλθαν σ’ αυτόν και του υπενθύμισαν ότι είναι εκείνοι που με τις μαγείες τους τον βοήθησαν να γίνει βασιλιάς, ζητώντας το χάρισμα που τους έταξε. Εκείνος ορκίσθηκε τότε να τους δώσει ότι του ζητήσουν και εκείνοι οι χριστιανομάχοι του ζήτησαν να καθαιρέσει τις Άγιες Εικόνες από τους Ναούς των Ορθοδόξων Χριστιανών!

Κατόπιν ο δόλιος βασιλιάς σκέφτηκε να καλέσει τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον Άγιο Γερμανό (715-730) για να τον πείσει με πονηρό τρόπο να κατεβάσει απ’ τους Ναούς τις Εικόνες. Τότε ο Άγιος άρχισε να του εξηγεί ότι οι Άγιες Εικόνες δεν είναι είδωλα αλλά είναι μορφώματα των Αγίων και του Χριστού που όποιος τις προσκυνεί δεν τις μολύνει, αλλά αγιάζεται και φωτίζεται περισσότερο. Και όπως ο άνθρωπος που υποφέρει από το ψύχος, όσο πλησιάζει προς την φωτιά τόσο πιο πολύ θερμαίνεται, έτσι και με τις Άγιες Εικόνες, όσο πλησιάζει ο άνθρωπος προς αυτές, τόσο περισσότερο λαμπρύνεται από την χάρη των Αγίων, που είναι ζωγραφισμένοι. Του φανέρωσε επίσης, ότι προορατικοί Άγιοι έχουν πει ότι θα βασιλεύσει κάποιος βασιλιάς που θα τον λένε Κόνων, ο οποίος θα εγείρει αίρεση κατά των Εικόνων. Τότε ο βασιλιάς παραδέχτηκε ότι στην παιδική του ηλικία, τα άλλα παιδιά τον φώναζαν Κόνων και ο Πατριάρχης αναγνώρισε τότε ότι εκείνος ο βασιλιάς ήταν αυτός που θα εγείρει την αίρεση.

Κατόπιν ο Άγιος προσπάθησε να πείσει τον ασεβή βασιλιά ότι είναι δίκαιο και άγιο το να προσκυνούνται οι Άγιες Εικόνες οι οποίες είναι και Θαυματουργές. Του είπε λοιπόν μερικές ωφέλιμες διηγήσεις, ότι στην Έδεσσα της Συρίας ήταν βασιλιάς κάποτε ο Αύγαρος, που ήταν βαριά ασθενής πάσχων από λέπρα και επιθυμούσε πολύ να δεί τον Ιησού Χριστό και Αληθινό Θεό, που κατεδέχθη ως άνθρωπος τέλειος να κατέβει επί της γης, διδάσκοντας τον κόσμο. Έγραψε τότε ο βασιλιάς επιστολή προς τον Χριστό και την απέστειλε με έναν ζωγράφο, ονόματι Ανανία, ώστε αν δεν μπορέσει να πάει ο Χριστός στην Έδεσσα όπως τον προσκαλούσε, τότε ο Ανανίας να τον ζωγραφίσει! Πράγματι αφού πήγε στον Χριστό την επιστολή, προσπάθησε να τον ζωγραφίσει, αλλά μάταια επιχείρησε διότι Εκείνος μετάλλασσε την όψη Του και δεν μπορούσε να δει την μορφή Του ο Ανανίας. Τότε ο Χριστός ζήτησε νερό να νιφθεί και όταν έλαβε μανδήλιο για να σκουπισθεί, τυπώθηκε σ’ αυτό η όψη του προσώπου Του, δίνοντας αυτό το Άγιο Μανδήλιο στον Ανανία να το πάει στον βασιλιά του! Λαβών αυτό ο Αύγαρος το προσκύνησε και ευθύς γιατρεύθηκε η ασθένειά του και βαπτίσθηκε. Στη πύλη δε της πόλεως κατέβασε ένα μεγάλο είδωλο και στη θέση του έστησε το Άγιο Μανδήλιο για να το προσκυνούν όλοι. Αυτό το Μανδήλιο στα κατοπινά χρόνια όταν λιτανεύθηκε στα τείχη της πόλεως, καθώς εκείνη είχε πολιορκηθεί από τους Πέρσες, έστρεψε την φωτιά εναντίον των εχθρών που ετράπησαν σε φυγή.

Μετά απ’ αυτή την διήγηση ο Άγιος Γερμανός ρώτησε τον βασιλιά Λέων, πως θα μπορέσει να καταστρέψει τις Εικόνες, αφού ο ίδιος ο Χριστός είχε τυπώσει το πρόσωπό Του στο Μανδήλιο με το οποίο είχε γιατρευθεί ο Αύγαρος όταν το προσκύνησε; Στη συνέχεια του ανέφερε και άλλες μαρτυρίες και συγκεκριμένα στη Λύδδα (Διόσπολη), μια πόλη έξω από τα Ιεροσόλυμα, όπου οι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης έκτισαν Εκκλησία για να τιμάται η Παναγία όταν ακόμα ζούσε, και της ζήτησαν να έλθει για να ευλογήσει την Εκκλησία της στα εγκαίνια. Εκείνη τους είπε να πάνε και θα την βρουν εκεί! Πήγαν τότε οι Απόστολοι και είδαν την Παναγία ζωγραφισμένη σε μια μαρμάρινη στήλη της Εκκλησίας. Κατόπιν πήγε και η Παναγία και βλέποντας το ομοίωμά της ευχαρίστησε τον Υιό της. Η εικόνα αυτή φυλάχτηκε για πολλά χρόνια και όταν βασίλευε ο δυσεβής Ιουλιανός ο Παραβάτης έστειλε Εβραίους τεχνίτες να βγάλουν την εικόνα. Όμως, όσο εκείνοι έξυναν το μάρμαρο, τόσο λαμπρότερο γινόταν το πρόσωπο της Παναγίας, ενώ ο αλιτήριος Ιουλιανός φονεύθηκε αοράτως στον πόλεμο της Περσίας!

Επίσης, ο Απόστολος Πέτρος στη Λύδδα γιάτρευσε έναν ασθενή, τον Αινέα, ο οποίος μετά εξόδευσε τα χρήματά του κτίζοντας Εκκλησία για να τιμάται η Παναγία. Επειδή όμως οι Έλληνες (ειδωλολάτρες) και οι Εβραίοι φιλονικούσαν με τους Χριστιανούς διεκδικώντας την Εκκλησία, απεφάσισε ο άρχοντας του τόπου να κλειδώσει την Εκκλησία, διατάσσοντας να την ανοίξουν μετά από τρεις ημέρες, και τότε όποιου εκ των τριών γενών σημείο βρεθεί εντός του Ναού, εκείνων θα είναι ο Ναός. Σφράγισαν τότε την Εκκλησία και όταν την άνοιξαν όλοι μαζί, είδαν εντός αυτής ζωγραφισμένη την εικόνα της Παναγίας και έτσι ο Ναός εδόθη στους Χριστιανούς!

Στη νότια Κύπρο υπήρχε κάποτε ένας Ναός της Παναγίας και έξω από αυτόν υπήρχε εικόνα της Παναγίας κρατώντας στην αγκαλιά της τον Χριστό ως Βρέφος, καθώς και δύο Άγγελοι που στέκονταν εκατέρωθεν. Μία ημέρα καθώς περνούσε ένας αράπης, τόξευσε την Εικόνα της Θεοτόκου στο δεξιό γόνατο και ευθύς εχύθη άφθονο αίμα από την πληγή. Ο αράπης τότε, φεύγοντας για το σπίτι του τρέμοντας, ξεψύχησε καθ’ οδόν!

Στην Κωνσταντινούπολη ένας ναύτης, ονόματι Θεόδωρος, έχασε σε ναυάγιο όλο του τον πλούτο κατορθώνοντας να γλιτώσει ο ίδιος από πνιγμό. Πήγε τότε σε έναν Εβραίο φίλο του, παρακαλώντας τον να του δανείσει χρήματα για να μπορέσει να ζήσει. Εκείνος ζήτησε εγγυητή και ο Θεόδωρος τον πήγε μπροστά στην Εικόνα του Ιησού Χριστού που είχε στήσει ο Μέγας Κωνσταντίνος στα χαλκοπρατεία και με πίστη έβαλε εγγυητή τον Χριστό! Πεισθείς τότε ο Εβραίος, του έδωσε όσα χρήματα ήθελε. Ο Χριστιανός κατόπιν εμπορεύθηκε και βοηθούμενος από τον Θεό κέρδισε αρκετά χρήματα. Απεφάσισε λοιπόν να αποστείλει από την Σικελία το όφελος προς τον φίλο του, βάζοντας το ποσό που του όφειλε μέσα σε πισσαρισμένο κιβώτιο, και προσευχόμενος στον Χριστό, Του ζήτησε να φθάσει εκείνο στα χέρια του φίλου του, ρίχνοντας το κιβώτιο στη θάλασσα. Πράγματι, με τη βοήθεια του Θεού, το κιβώτιο το βρήκε ο Εβραίος καθώς περιπατούσε στον αιγιαλό, και ανοίγοντας αυτό, βρήκε ακριβώς το ποσό, καθώς και επιστολή του Θεόδωρου που του διεμήνυε την εξόφληση του χρέους! Όμως, όταν επέστρεψε ο Θεόδωρος στην Πόλη, ο φίλος του ζητούσε τα δανεικά λέγοντας ότι δεν παρέλαβε ποτέ τα χρήματα. Τότε ο πιστός Χριστιανός πήρε τον Εβραίο και πήγαν μπροστά στην εικόνα του «εγγυητή» Χριστού, και όταν τον ρώτησε ο Θεόδωρος αν έλαβε τα χρήματα ο φίλος του, ακούσθηκε φωνή από την Αγία Εικόνα (από τότε ονομάσθηκε «Αντιφωνητής») να λέγει: «Ναι τα πήρε»! Τότε ο Χριστιανός χάρηκε, ενώ ο Εβραίος τυφλώθηκε, όμως πίστευσε και βαπτίσθηκε μαζί με την οικογένειά του.

Στην Βηρυτό, έμεινε κάποιος Χριστιανός σ’ ένα σπίτι που το ξενοίκιασε, ξεχνώντας σ’ αυτό μία εικόνα του Εσταυρωμένου Χριστού. Το σπίτι αυτό το νοίκιασε ένας Εβραίος και όταν γέννησε η γυναίκα του, τους επισκέφτηκαν κάποιοι Εβραίοι για να τους ευχηθούν. Αυτοί είδαν την Εικόνα και αμέσως σηκώθηκαν θυμωμένοι να φύγουν, κατηγορώντας τον ομοεθνή τους ότι ήταν Χριστιανός. Εκείνος τότε για να πιστεύσουν αυτοί ότι δεν ήταν Χριστιανός, έβγαλε μια μαχαίρα και την κάρφωσε με θυμό στην δεξιά πλευρά του Χριστού, που σα να ήταν ζώσα σάρκα έρευσε πολύ αίμα, κάνοντας τους Εβραίους να πιστεύσουν!

Με αυτές τις νουθεσίες προσπάθησε ο Πατριάρχης να πείσει τον βασιλιά Λέοντα, επιπλήττοντάς τον για την απιστία του. Θυμωθείς τότε εκείνος χτύπησε τον Άγιο και τον έδιωξε. Κατόπιν, ο βασιλιάς ζήτησε να συμβουλευθεί έναν καλό Χριστιανό και σοφό Διδάσκαλο, τον οποίο συμβουλεύονταν όλοι οι Χριστιανοί βασιλείς. Ούτε τότε όμως επείσθη και αφού κατέκαυσε τον Διδάσκαλο, τους μαθητές και την βιβλιοθήκη τους που περιείχε 700.000 βιβλία, διέταξε να καθαιρέσουν από όλες τις Εκκλησίες τις Άγιες Εικόνες, εδίωξε τον Πατριάρχη Γερμανό καί βασάνισε με απερίγραπτα μαρτύρια όσους τιμούσαν τις Εικόνες. Όταν πέθανε ο Λέων, τον διαδέχθηκε ο μιαρός και αντίχριστος γιός του ο Κωνσταντίνος Ε΄ ο Κοπρώνυμος που συνέχισε στα χνάρια του πατρός του, καθώς και ο επόμενος εικονομάχος Λέων ο Δ΄.

Ώσπου, εβασίλευσαν οι ευσεβείς βασιλείς Κωνσταντίνος και η μητέρα του Ειρήνη (780-802), οι οποίοι καθοδηγούμενοι από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον Άγιο Ταράσιο, συνεκάλεσαν την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο των 365 Αγίων Πατέρων κατά την οποία στερεώθησαν τα δόγματα για την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων.

σ.α.

Ο Ακάθιστος Ύμνος

Με την Ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου εκδηλώνονται ευχαριστίες και εγκώμια στο πρόσωπο της Παναγίας. Αποτελείται, κατά βάση, από τον Ακάθιστο Ύμνο και τον Κανόνα του Ακάθιστου Ύμνου, πλαισιωμένα με ψαλμούς, απολυτίκια και ευχές. Και τα δύο χαρακτηρίζονται ως αριστουργήματα της Βυζαντινής υμνολογίας , που εξαίρουν το έργο και το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου , με θεολογικό βάθος, κομψότητα λόγου, μουσικό κάλλος, αγιοπνευματική έμπνευση.

(Δημιουργοί)

Ο Κανόνας του Ακάθιστου είναι έργο των Ιωάννου Δαμασκηνού (οι ειρμοί) και Ιωσήφ Ξένου του Υμνογράφου (τα τροπάρια) . Πηγές του Ύμνου είναι η Αγία Γραφή και οι Πατέρες της Εκκλησίας ενώ ο συνθέτης, ο χρόνος και η αιτία της σύνθεσης του Ύμνου, παραμένουν ακόμα ανεξακρίβωτα από τους μελετητές. Ένα είναι το αδιαμφισβήτητο στοιχείο, που μας δίνουν οι σχετικές πηγές , ότι ο ύμνος εψάλλετο ως ευχαριστήριος ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους.

(Περιεχόμενο)

Ο «Κανόνας» (τα Τροπάρια των Χαιρετισμών), με εννέα ωδές , οι ειρμοί των οποίων είναι:

α) Ανοίξω το στόμα μου και πληρωθήσεται πνεύματος,

γ΄) Τούς σούς υμνολόγους Θεοτόκε,

δ') Ό καθήμενος εν δόξη επί θρόνου θεότητος,

ε΄) Εξέστη τά σύμπαντα, επί τή θεία δόξη σου,

στ΄) Την θείαν ταύτην καί πάντιμον,

ζ΄) Ουκ ελάτρευσαν, τή κτίσει οι θεόφρονες,

η΄) Παίδας ευαγείς εν τή καμίνω,

θ΄) Άπας γηγενής, σκιρτάτω τώ πνεύματι,

Ο «Ακάθιστος Ύμνος»: περιλαμβάνει το Απολυτίκιο «Το προσταχθέν μυστικώς λαβών εν γνώσει,» , το Κοντάκιο «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια,» , τους 24 Οίκους (στροφές) σε αλφαβητική ακροστιχίδα (Α - Ω) και δύο Εφύμνια (η τελευταία φράση του ύμνου που επαναλαμβάνει ο λαός) το «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε» και το «Αλληλούια».

(Δομή)

Οι περιττοί Οίκοι (αυτοί που αρχίζουν από τα στοιχεία Α, Γ, Ε, Η, κλπ.) αποτελούνται από 18 στίχους , οι 5 πρώτοι στίχοι περιέχουν την διήγηση , οι επόμενοι 12 στίχοι αποτελούν τους Χαιρετισμούς στη Θεοτόκο και ο 18ος είναι το εφύμνιο « Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε» . Οι άρτιοι Οίκοι (που αρχίζουν από τα στοιχεία Β, Δ, Ζ, Θ, κλπ.) έχουν 5 στίχους ως διήγηση και το εφύμνιο «Αλληλούϊα» .

Τους χαιρετισμούς αυτούς τους απευθύνουν: ο Αρχάγγελος Γαβριήλ (Α, Γ), ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ως έμβρυο ακόμα (Ε), οι ποιμένες (Η), οι Μάγοι (Ι), οι πιστοί που ερύσθησαν από τα είδωλα (Λ), οι πιστοί γενικά (Ν, Ο, Ρ, Τ, Φ, Ψ).

Ο Ύμνος διακρίνεται σε δύο ενότητες χωρίς όμως να λείπουν από κάθε ενότητα και στοιχεία της άλλης :

Α) Α-Μ, που αποτελεί το ιστορικό τμήμα

Ο πρωτοστάτης άγγελος, ο Γαβριήλ, έρχεται και φέρνει το θεϊκό μήνυμα, το «χαῖρε», στην Θεοτόκο (Α)

Εκείνη απορεί για τον παράδοξο τρόπο της συλλήψεως (Β)·

Ο Γαβριήλ της εξηγεί την απόρρητο βουλή του Θεού (Γ)

Και η δύναμις του Υψίστου επισκιάζει την απειρόγαμο Παρθένο και συλλαμβάνει τον Υιό του Θεού (Δ).

Η Θεοτόκος επισκέπτεται την συγγενή της Ελισάβετ, την μέλλουσα μητέρα του Προδρόμου, και ανταλλάσσουν προφητικούς λόγους (Ε).

Ο Ιωσήφ, ο μνηστήρ της Παρθένου, ταράσσεται από την ζάλη των αμφιβόλων λογισμών, αλλά πληροφορείται από τον άγγελο το μυστήριο της συλλήψεως (Ζ).

Ο Χριστός γεννάται και οι ποιμένες προσκυνούν τον αμνό του Θεού (Η).

Ο θεοδρόμος αστέρας δείχνει τον δρόμο στους μάγους της Ανατολής (Θ), αυτοί τον προσκυνούν (Ι)

Και δι᾿ άλλης οδού αναχωρούν για την Βαβυλώνα, οι θεοφόροι κήρυκες (Κ).

Στην Αίγυπτο ο φυγάς Κύριος συντρίβει τα είδωλα και με τον φωτισμό της αληθείας διώχνει το σκότος του ψεύδους (Λ).

Και ο Συμεών δέχεται στην αγκάλη του ως βρέφος τεσσαρακονθήμερο τον τέλειο Θεό καί λαμβάνει την ποθητή απόλυσι (Μ)

Β) Ν-Ω, που αποτελεί το δογματικό-θεολογικό τμήμα

Η νέα κτίσις, που δημιουργεί ο Λόγος του Θεού με την σάρκωση Του, δοξολογεί τον δημιουργό (Ν).

Ο παράξενος -«ὁ ξένος» - τόκος προτρέπει τους ανθρώπους να ξενωθούν από τον κόσμο και να μεταθέσουν τον νού των στον ουρανό (Ξ).

Όλος ήταν στην γη ο δοξολογούμενος Λόγος, αλλά και από τον ουρανό δεν απουσίαζε (Ο).

Οι άγγελοι θαύμασαν το έργο της ενανθρωπήσεως και την κοινωνία του Θεού και των ανθρώπων (Π).

Οι σοφοί και ρήτορες του κόσμου έμειναν άφωνοι, μη μπορώντας νά εξηγήσουν το μυστήριο του παρθενικού τόκου (Ρ).

Ο Ποιμήν -Θεός γίνεται πρόβατο –άνθρωπος θέλοντας να σώσει τον κόσμο (Σ).

Η Παρθένος γίνεται φυλακτήριο τείχος των παρθένων και όλων των πιστών (Τ).

Κανείς ύμνος δεν μπορεί να πληρώσει τον φόρο του χρέους στον Σαρκωθέντα Βασιλέα (Υ).

Η Θεοτόκος είναι η φωτοδόχος λαμπάδα, που μας καθοδηγει στην γνώση του Θεού (Φ).

Ο Χριστός ήρθε στο κόσμο για να του δώσει χάρη και συγχώρηση (Χ).

Η δοξολογία προς τον Υιό συνδέεται και προς την ανύμνηση του έμψύχου ναού Του, της Θεοτόκου (Ψ).

Ο Ύμνος κλείνει με μία θαυμαστή αποστροφή προς την Παρθένο: «Ὦ πανύμνητε μῆτερ ἡ τεκοῦσα τόν πάντων ἁγίων ἁγιώτατον Λόγον,..»

Γιατί όμως ψάλλεται την Μεγάλη Τεσσαρακοστή;

Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν συνδέεται άμεσα με την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής , αλλά με την εορτή του Ευαγγελισμού, που εμπίπτει όμως πάντοτε μέσα στη κατανυκτική αυτή περίοδο.

Είναι η μόνη μεγάλη εορτή, που λόγο του πένθιμου χαρακτήρος της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων καί μεθεόρτων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να καλύψη η ψαλμωδία του Ακαθίστου, τμηματικώς κατά τα Απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε' εβδομάδος. Το βράδυ της Παρασκευης ανήκει λειτουργικώς στο Σάββατο, ημέρα που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες ημέρες της εβδομάδος των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο εορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις οποίες, μεταφέρονται οι εορτές της εβδομάδος.

Άλλωστε αυτή την Ακολουθία την τελούμε και άλλες περιόδους του έτους (στα μοναστήρια κάθε βράδυ μαζί με το Μικρό Απόδειπνο διαβάζουν και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας). Αντίθετα όλες τις άλλες Ιερές ακολουθίες (Προηγιασμένη, Μ. Απόδειπνο, Μ. Κανών) τις συναντούμε μόνο την περίοδο της Σαρακοστής.

Πηγή : http://orthodox-answers.blogspot.com/

1. (Από το βιβλίο του Ἰ.Μ. Φουντούλη: ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ, εκδ. Α. Δ).

http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/akol/xeretismoi/xeret2.htm

2. Οικουμενικόν Πατριαρχείον - Χαιρετισμοί

http://www.ec-patr.net/xairetismoi.htm

Η Ελληνικότητα των "Τούρκων"

Η εξ Ανατολών «σχηματισθείσα» γειτονική χώρα, κατοικείται από τους λεγόμενους Τούρκους, οι οποίοι δεν είναι πράγματι Τούρκοι από εθνολογικής απόψεως, αλλά είναι απλώς Μωαμεθανοί στο θρήσκευμα, απόγονοι των πρώην κατοίκων της χώρας, τους Ελληνοπελασγικής καταγωγής κατοίκους. Με αυτούς αναμείχθηκαν οι εισβάλλοντες από το Τουρκεστάν ολιγάριθμοι Οθωμανοί, οι οποίοι σταδιακά και μακροχρόνια, επεβλήθησαν ακόμα και βιαίως, προσδίδοντας μέχρι σήμερα στους κατοικούντες την επικράτεια του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινουπόλεως και μέρους της Θράκης την τουρκική γλώσσα καί την μουσουλμανική θρησκεία, στη δημιουργηθείσα χώρα της Τουρκίας, η οποία αφομοίωσε τους πολυπληθείς παλαιότερους κατοίκους.

Όπως αναφέρει ο Δ. Μοσχόπουλος στο βιβλίο του «Διεκδικούμε! – Εκδ. Κάδμος», από την προϊστορική περίοδο η Μικρά Ασία καθώς και η ευρύτερη χώρα, κατοικήθηκαν από Ελληνο-πελασγικά φύλα (Λύδιοι, Λύκιοι, Τρώες κ.λ.π.). Όλοι αυτοί οι πολυπληθείς πληθυσμοί της Μικρασιατικής γης είναι αδύνατον να εξολοθρεύτηκαν ή να αφομοιώθηκαν από τους μογγολικής καταγωγής ολιγάριθμους κατακτητές, Σελτζούκους και Οσμανίδες με τα σχιστά μάτια. Επιστημονικές έρευνες ομιλούν για την Ελληνικότητα του τουρκικού λαού, που έχει στην πλειοψηφία του κοινή ανθρωπολογική, φυλετική, και εθνολογική καταγωγή με τους Έλληνες, με την διαφορά ότι υπάρχει σήμερα ένας λαός που ένα τμήμα του στον Ελλαδικό χώρο έχει Ελληνικό πολιτισμό και Ελληνική εθνική συνείδηση, κυρίως επειδή οι Έλληνες αυτοί παρέμειναν Χριστιανοί, και ένα άλλο τμήμα του στον Πόντο, στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη, που αναγκάσθηκε να αλλαξοπιστήσει και να αρνηθεί την Ορθόδοξη πίστη, αποκτώντας τουρκική εθνική συνείδηση.

Σήμερα σε όλη την Μικρά Ασία και πέραν αυτής, πουθενά δεν παρατηρούνται ανθρωπολογικά υπολείμματα που να αποδεικνύουν ότι οι σημερινοί Τούρκοι ανήκουν στην μογγολική ομοφυλία. Αποδεικνύεται μόνο, ότι όσοι κατοικούν σήμερα στην Μ. Ασία παρέμειναν φυλετικά αμιγείς από αρχαιοτάτων χρόνων και είναι οι κατ’ ευθείαν απόγονοι του διαμορφωθέντος Ελληνισμού κατά τους Αλεξανδρινούς και τους Χριστιανικούς χρόνους. Από τις 7.000 περίπου ψυχές που ήταν ο φυλετικός πυρήνας των επυλίδων Οθωμανών, είναι φανερό σύμφωνα με τους νόμους της γενετικής, ότι έχει εξαφανισθεί και το τελευταίο ίχνος αυτών εντός των εκατομμυρίων του πληθυσμού της Μ. Ασίας και της Βαλκανικής χερσονήσου. Εάν υπολογισθεί ότι επί αιώνες από τους υποληφθέντες Χριστιανούς Έλληνες απήγαγαν συστηματικά και εξισλάμισαν τις ευαιδέστερες των νεανίδων και τους ευσχημότερους των παίδων, εύκολα εκτιμάται ότι η σημερινή «Τουρκική» εθνότητα, σφύζει απ’ άκρου εις άκρου από αίμα Ελληνικό της καλλιτέρας ποιότητος!

Πολλοί ξένοι ανθρωπολόγοι αποδεικνύουν την Ελληνική καταγωγή των Τούρκων, που χαρακτηρίζονται ως οι κατ` ευθείαν απόγονοι του προτουρκικού πληθυσμού που απλώς είναι Μωαμεθανοί στο θρήσκευμα καί απόγονοι των πρώτων κατοίκων της χώρας. Σημαντικό στοιχείο της Ελληνικότητας των Τούρκων είναι ότι ο Οσμάν ο ιδρυτής του Οθωμανικού κράτους σχημάτισε το έθνος του από ντόπια κατά το πλείστον Ελληνικά στοιχεία, διότι οι Οσμανίδες ήταν ολιγάριθμοι. Οι Τούρκοι, όταν πρωτοπροσέγγισαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δεν αριθμούσαν περισσότερους από 5.000 ανθρώπους, σύμφωνα με τον Στρατηγό Μακρυγιάννη. Μέσα σε πολύ σύντομο ιστορικά διάστημα, ο αριθμός αυτός πολλαπλασιάστηκε για να φθάσει μετά την εγκαθίδρυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας να αριθμεί εκατομμύρια ανθρώπους. Ασφαλώς αυτό δεν θα ήταν δυνατό, ακόμα και αν οι Τούρκοι ήταν μόνοι τους στη γη, συμπεραίνει ο Δ. Μοσχόπουλος, σημειώνοντας ότι το γεγονός που προέκυψαν τόσοι «Τούρκοι», οφείλετε στους μαζικούς εξισλαμισμούς, στους γενίτσαρους, καθώς και στις φορολογικές και οικονομικές ελαφρύνσεις που υπόσχονταν. Πολλοί καταρρακωμένοι οικονομικά από την πολιτική του θρόνου, ασπαζόντουσαν τη νέα θρησκεία και βελτίωναν τη ζωή τους. Επίσης οι σφαγές και οι ανηλεείς διώξεις των Χριστιανών ανάγκασαν πολλούς να απαρνηθούν την πίστη τους. Ιδίως όσοι είχαν περιουσίες και υψηλές κοινωνικές θέσεις αλλαξοπίστησαν για να διατηρήσουν τα κεκτημένα.

Ένδειξη της Ελληνικότητας των Τούρκων αποτελεί το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα στο τουρκικό λεξιλόγιο υπάρχουν πλήθος Ελληνικών λέξεων που χρησιμοποιούσαν οι αυτόχθονες προ του γλωσσικού εκτουρκισμού τους. Οι σημερινοί Τούρκοι διατηρούν και λαογραφικά στοιχεία που ουσιαστικά είναι Ελληνικά. Σε όλα τα λαϊκά και δημοτικά μουσικά θέματα στην σημερινή Τουρκία βρίσκουμε αυτούσιες υμνωδίες και τροπάρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς καί ότι όλα τα μουσικά όργανά τους είναι των Ελλήνων. Διατηρείται επίσης η ανάμνηση των παρελθόντων Χριστιανικών χρόνων και της αλλαξοπιστίας. Απ’ τους χωρικούς επαναλαμβάνονται μηχανικά σε ορισμένες πράξεις της καθημερινής ζωής (σπαργάνωση νηπίων, κλάση του άρτου κ.λ.π.), στοιχεία που ομοιάζουν με το Χριστιανικό τυπικό. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της σημερινής Τουρκίας είναι ουσιαστικά Ελληνογενείς.

Στρατής Ανδριώτης

Αληθινή καί όχι ψεύτικη χαρά

του Φώτη Κόντογλου

"Ἀληθινὴ κι᾿ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ᾿ εἶναι ταπεινός, πρᾶος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε.» Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει: «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατὶ θὰ γελάσετε.» (Λουκ. στ´ 21). Ὅποιος λυπᾶται καὶ ὑποφέρνει γιὰ τὸν Χριστό, πέρνει παρηγοριὰ οὐράνια καὶ εἰρήνη ἀθόλωτη. Παράκληση δὲν θὰ πεῖ παρακάλεσμα, ἀλλὰ παρηγοριά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα λέγεται Παράκλητος, δηλαδὴ Παρηγορητής, ἐπειδὴ ὅποιος τὸ πάρει, παρηγοριέται σὲ κάθε θλίψη του καὶ βεβαιώνεται καὶ δὲν φοβᾶται τίποτα. Κι᾿ αὐτὴ ἡ βεβαιότητα ποὺ δέχεται μυστικά, τὸν κάνει νὰ χαίρεται πνευματικά. Καὶ πάλι λέγει ὁ Κύριος παρακάτω στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλία: «Μακάριοι ἐστὲ ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ρῆμα ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ,» (Ματθ. ε´ 11). Καὶ κατὰ τὸν μυστικὸ Δεῖπνο εἶπε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους: «Ἀμήν, Ἀμήν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾿ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται.» (Ἰω.ιστ´ 20). Ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ τὰ λένε χαρὲς οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἀληθινὲς χαρές· μιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ χαρά, τούτη ἢ ἡ πονεμένη χαρὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ξαγοράζεται μὲ τὴ θλίψη, γιὰ τοῦτο κι᾿ ὁ Κύριος τη λέγει «πεπληρωμένη», δηλ. τέλεια, ἀληθινή, σίγουρη. (Ἰω. ιστ´ 25). Κι᾿ ὁ ἅγιος Παῦλος στὶς Ἐπιστολές του λέγει πολλὰ γι᾿ αὐτὴ τὴ βλογημένη θλίψη ποὺ εἶναι συμπλεγμένη μὲ τὴ χαρά: «Ἡ λύπη γιὰ τὸν Θεό, λέγει, φέρνει ἀμετάνοιωτη μετάνοια γιὰ τὴ σωτηρία (δηλ. ἡ λύπη ποὺ νοιώθει ὅποιος πιστεύει στὸν Θεό, κάνει ὥστε ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος νὰ μετανοιώσει καὶ νὰ σωθεῖ, χωρὶς νὰ ἀλλάξει γνώμη καὶ νὰ γυρίσει πίσω στὴν ἁμαρτία), ἐνῶ ἡ λύπη τοῦ κόσμου φέρνει τὸν θάνατο.» (Κορινθ. Β´, ζ´ 10). Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει πὼς οἱ χριστιανοὶ φαίνουνται στοὺς ἀσεβεῖς πὼς εἶναι λυπημένοι, μὰ στ᾿ ἀληθινὰ χαίρουνται: «ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες,» (Κορινθ. Β´, στ´ 10). Ἀπ᾿ αὐτὴ τὴν παντοτινὴ χαρὰ φτερωμένος ὁ ἅγιος Παῦλος, γράφει ὁλοένα στοὺς μαθητάδες του: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε!» (Φιλιπ. δ´ 4). «Πάλιν χαρῆτε.» (Φιλιπ. β´ 28). «Πάντοτε χαίρετε.» (Θεσσαλ. ε´ 16). «Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε.» (Κορινθ. Β´ ζ´ 16). 

Η "θλίψη" της Σαρακοστής και η "χαρά" του κόσμου

Aυτή η θλίψη της μεγάλης τεσσαρακοστής, σαν μια γαλήνια σιωπή αυτοσυνειδησίας και βουβής πάλης, εμπαίζει την ανοησία και την "προπέτεια" της κοσμικής χαράς. Δεν είναι θλίψη αυτοδικαίωσης, αρπαγμού και φόβου, ούτε θλίψη εγωιστικού μίσους για την ζωή και τους άλλους. Σκεφτείτε απλά τον πράο, τον ησύχιο και τον λαθόντα ανάμεσα σε ένα περιβάλλον πολύβουο, πλουραλιστικό. Σκεφτείτε έναν γαλήνιο και αξιοπρεπή στο μέσον ενός οργιαστικού γλεντιού, όπου δεσπόζουν επευφημίες, ιαχές και ψευδώνυμες απατηλές εκφράσεις ευδαιμονίας και ηδονής και αναλογιστείτε πού βρίσκεται η πραγματική χαρά και σιγουριά και πού μία κραυγή αγωνίας που επιζητεί την προσοχή, την καταξίωση ή και τον οίκτο μας. Σκεφτείτε μια βλάσφημη κραυγή να διακόπτει με αναίδεια την σιγαλή ενατένιση ενός μυστικού τοπίου και τό πώς ξιπάζεται ο ενατενίζων και συλλογιζόμενος για το άκαιρο της στιγμής. Και παράλληλα βάλτε σ' αυτό το μυστικό ποιητικό τοπίο την ψυχή που πληρούται χαρμολύπης και θα ανακαλύψετε πόσο πολύ ταιριάζει με την ποιητική στιγμή, σαν να βρίσκεται στο φυσικό της περιβάλλον.

Πάτε σε ένα μοναστήρι και μείνετε μιά βδομάδα, ανάμεσα σε ανθρώπους που αποκήρυξαν φαΐ, ποτό, εαυτόν, καλοπέραση ακόμα και σαρκικό έρωτα για να βρούν άλλες, "διαφορετικές" εμπειρίες, ανάμεσα σ' ανθρώπους πού ο κόσμος αποκαλεί τρελούς και άχαρους.

Και αυτόματα, αμέσως μετά την επίσκεψη, μεταφερθείτε στο κέντρο μιας αστικής πλατείας, όπου θα συναντήσει κανείς τον θόρυβο, την πολυπραγμωσύνη, το κυνήγι των λογικών, για φαΐ, ποτό, αναγνώριση, sex, ανέλιξη, διάκριση ακόμα και εξουθένωση των άλλων και θα καταλάβετε πώς η θλίψη της σαρακοστής είναι ζωηφόρος, ενώ η χαρά και τριβή του κόσμου μια ματαιότητα πού κρατά την ψυχή στις σκοτεινές παραλίες του Άδου.

Αναδημοσίευση: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/

Η νηστεία

«… Πράγματι, η νηστεία, ο γιατρός αυτός των ψυχών μας, έχει τη δύναμη σε άλλον να καταστέλλει τις πυρώσεις καί τις κινήσεις της σάρκας, σε άλλον να καταπραΰνει το θυμό, από άλλον να διώχνει τον ύπνο, σε άλλον να διεγείρει την προθυμία για το καλό, άλλου να καθαρίζει το νου καί να τον ελευθερώνει από τους πονηρούς λογισμούς, άλλον να δαμάζει την αδάμαστη γλώσσα καί με το φόβο του Θεού, σαν άλλο χαλινάρι, να την συγκρατεί καί να μην την αφήνει καθόλου να λέει λόγια ανωφελή καί άσχημα. Σέ άλλον σκεπάζει αοράτως τα μάτια πού πλανώνται, τα συγκρατεί καί δεν τα αφήνει να περιφέρονται περίεργα εδώ κι εκεί, αλλά κάνει τον καθένα να προσέχει τον εαυτό του καί τον διδάσκει να θυμάται τα δικά του αμαρτήματα καί τις δικές τον ελλείψεις».

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ

«…Η νηστεία κάνει τα σπίτια να προκόβουν, είναι η μητέρα της υγείας, η παιδαγωγός της νεότητας, το στολίδι των γερόντων, η καλή σύντροφος των οδοιπόρων, ο πιστός συγκάτοικος αυτών που συνοικούν

…Αν όλοι την (νηστεία) παρελάμβαναν ως σύμβουλο σ’ αυτά που οφείλουν να πράξουν, τίποτε δεν θα εμπόδιζε να είχαμε βαθιά ειρήνη σ’ ολόκληρη την οικουμένη… Κι ούτε πάλι ο βίος μας θα ήταν τόσο πολυστένακτος και γεμάτος κατήφεια, αν η νηστεία κυβερνούσε τη ζωή μας. Διότι είναι φανερό ότι θα δίδασκε σε όλους όχι μόνο την εγκράτεια των τροφών, αλλά καί την πλήρη αποφυγή καί αποξένωση από τη φιλαργυρία, την πλεονεξία καί από κάθε άλλη κακία»

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Η Πτώση των Πρωτοπλάστων

του Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου

Για τη χριστιανική θεώρηση των θεμάτων του ανθρώπου καί του κόσμου βασική καί ουσιαστική σημασία έχει η Πτώση, η απομάκρυνση δηλαδή των πρώτων ανθρώπων από τον Θεό. Το ιστορικό αυτό γεγονός είχε βαθειές καί ουσιαστικές (οντολογικές) συνέπειες στην ανθρώπινη φύση, στον τρόπο της ζωής του ανθρώπου καί στο φυσικό περιβάλλον. Άλλος ήταν ο άνθρωπος πρίν καί διαφορετικός μετά την Πτώση.

Ο προπτωτικός άνθρωπος ήταν «λίαν καλός», σχεδόν τέλειος, Βασιλεύς της Κτίσεως, «εικόνα» του Θεού! Όλες οι ψυχοσωματικές λειτουργίες του ανθρώπινου οργανισμού λειτουργούσαν αρμονικά καί το πνεύμα καθοδηγούσε το σώμα. Οι σχέσεις των ανθρώπων με τον Θεό καί μεταξύ τους (άνδρα καί γυναίκας) ήταν αρμονικές, φιλικές καί ευχάριστες. Ειδικότερα, η σχέση των Πρωτοπλάστων με το Δημιουργό τους καί η καθημερινή επαφή τους μαζί του είχε παιδαγωγικό χαρακτήρα. Στην καθημερινή τους επικοινωνία ο Θεός τους αποκάλυπτε τα μυστικά της ζωής καί της δημιουργίας καί τους καθοδηγούσε στην ολοκλήρωση καί τελειοποίηση τους.

Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Η παραδείσια παιδαγωγία του ανθρώπου διακόπηκε καί οι μαθητές έφυγαν από το θεϊκό σχολείο, πρίν ο Θείος Παιδαγωγός ολοκληρώσει το μορφωτικό του πρόγραμμα. Κι αυτό έγινε γιατί ένας τρίτος καί άγνωστος παράγων (ο διάβολος) τούς κάλεσε να διακόψουν τις σχέσεις τους με τον Θεό καί Δημιουργό τους καί να προσπαθήσουν να γίνουν μόνοι τους θεοί! Καί το σημαντικό στην υπόθεση αυτή ήταν ότι οι ανώριμοι πνευματικά πρωτόπλαστοι-μαθητές δέχθηκαν τις δελεαστικές προτάσεις του Πειρασμού, πού σημειωτέον ήταν τελείως αντίθετες με τις υποδείξεις καί τις διδαχές του Μεγάλου Παιδαγωγού τους! Αυτή ήταν καί η Πτώση των Πρωτοπλάστων: απέρριψαν το θεϊκό σχέδιο καί τον τρόπο ζωής πού τους υποδείκνυε ο Θεός καί ακολούθησαν τις υποδείξεις ενός άγνωστου παράγοντα για μια απατηλή καί ψεύτικη θέωση.

Έτσι άρχισε η μεταπτωτική ζωή που είναι τελείως διαφορετική από την προηγούμενη, προπτωτική καί παραδείσια ζωή. Η μεταπτωτική περίοδος της ιστορίας του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από τις σημαντικές συνέπειες πού είχε η Πτώση στον ψυχοσωματικό οργανισμό του ανθρώπου καί στις σχέσεις του με τον Θεό καί τον κόσμο.

Η αλλοίωση της ανθρώπινης ύπαρξης

Το προπατορικό αμάρτημα, ως αλλοτρίωση καί απομάκρυνση του ανθρώπου από την θεοκοσμική κοινωνία προκάλεσε την ουσιαστική αλλοτρίωση καί αλλοίωση της ψυχοσωματικής ανθρώπινης ύπαρξης. Οι σημαντικότερες αλλοιώσεις πού προκάλεσε στην ανθρώπινη φύση το προπατορικό αμάρτημα ήταν οι εξής:

1) Η αλλοίωση του σώματος. Το σώμα του ανθρώπου, πρίν από την Πτώση, ήταν «λίαν καλό». Τρία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του τέλειου αυτού προπτωτικού ανθρωπίνου σώματος: Η λεπτότητα καί ελαφρότητα των υλικών συστατικών του, η απουσία παθών (κόπου, πόνου, αρρώστιας) καί η ισόρροπη λειτουργία του με το πνεύμα, στο οποίο καί έδινε την προτεραιότητα. Μετά όμως την Πτώση, το ανθρώπινο σώμα αλλοιώθηκε προς το χειρότερο. Τα υλικά συστατικά του έγιναν παχύτερα καί βαρύτερα. Οι οργανικές λειτουργίες αποδιοργανώθηκαν καί αποπροσανατολίσθηκαν καί με την εισβολή των διαφόρων παθών το σώμα έγινε γενικά φθαρτό καί θνητό!

2) Η αποδυνάμωση τον πνεύματος. Ένα από τα χαρίσματα που είχε δώσει ο Θεός στον άνθρωπο (= χαρίσματα του «κατ' εικόνα») ήταν καί η γνωστική πληρότητα. Έτσι ο άνθρωπος διέθετε έξοχες διανοητικές καί πνευματικές ικανότητες. Γνώριζε τη φύση των άψυχων καί έμψυχων δημιουργημάτων, των όποιων είχε καταστεί βασιλεύς (Βλ. Γεν. β' 19-20,23). Ο πρώτος άνθρωπος επομένως ήταν προικισμένος με γνωστική πληρότητα, δηλαδή με σοφία. Όταν ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από την Πηγή της σοφίας καί της γνώσεως, άρχισε να χάνει την ευρύτητα καί πληρότητα των γνώσεων του. Ο άνθρωπος από σοφός καί σχεδόν παντογνώστης έγινε σιγά-σιγά μωρός καί στερημένος από κάθε γνώση, tabula rasa (= λευκό χαρτί). Έτσι, τώρα για να αφυπνισθεί το πνεύμα του καί για ν' αποκτήσει τις απαραίτητες γνώσεις χρειάζεται μακροχρόνια προσπάθεια (πρβλ. την εξελικτική πορεία της γνώσης: άναρθρες κραυγές, λέξεις, αλφαβητάριο, σχολείο, αλλεπάλληλες βαθμίδες της εκπαίδευσης κ.λπ.).

3) H κυριαρχία των παθών. Πρίν από την Πτώση, ο άνθρωπος ήταν κυρίαρχος των ψυχοσωματικών του λειτουργιών. Η ελεύθερη θέληση του είχε απόλυτο έλεγχο στις αισθητικές, λογικές καί βιολογικές λειτουργίες. Με τον τρόπο αυτό η ψυχοσωματική φύση του ανθρώπου λειτουργούσε ομαλά καί αρμονικά. Μετά την Πτώση, η αρμονία αυτή άρχισε σιγά-σιγά να χαλαρώνει καί να διασαλεύεται. Η θέληση άρχισε να εξασθενεί καί να χάνει τον έλεγχο των άλλων λειτουργιών. Ειδικότερα, ο άνθρωπος έπαυσε να ελέγχει κυρίως τις βιολογικές καί σωματικές λειτουργίες, σε τέτοιο βαθμό ώστε να κυριαρχείται απ’ αυτές. Με τον τρόπο αυτό η ανθρώπινη ύπαρξη καί ζωή άρχισε να κυριαρχείται από τις κατώτερες βιολογικές καί σωματικές λειτουργίες. Έτσι ο άνθρωπος έγινε έρμαιο (= αντικείμενο που φέρεται εδώ καί κει) των παθών καί επιθυμιών του, όχι πολύ διαφορετικός από τα άλογα ζώα της δημιουργίας.

4) Η τροπή προς το κακό. Μετά το πρώτο (το προπατορικό) αμάρτημα ο άνθρωπος συνήθισε να κάνει καί άλλα αμαρτήματα. Η ανθρώπινη φύση πήρε μια τροπή προς το κακό. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος ευκολότερα κάνει το κακό καί δυσκολότερα το καλό. Την κατάσταση αυτή περιγράφει ο απόστολος Παύλος με τα εξής υπέροχα λόγια: «Θέλω να κάνω το καλό, αλλά δεν μπορώ. Έτσι, δεν κάνω το καλό πού θέλω, αλλά το κακό πού δεν θέλω» (Ρωμ. ζ' 18-19).

Η αλλοιωμένη φύση, ως κακή κληρονομιά της ανθρωπότητας: Οι πρώτοι άνθρωποι άρχισαν να τεκνογονούν καί να αναπαράγονται μετά το προπατορικό αμάρτημα (Γεν. δ' 1). Αυτό σημαίνει ότι το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, ο Αδάμ καί η Εύα, μετέδωσαν στα παιδιά καί στους απογόνους τους την αλλοιωμένη καί αλλοτριωμένη ανθρώπινη φύση. Έτσι, όλοι οι άνθρωποι αποκτούν κληρονομικά την αλλοιωμένη αδαμική φύση, γιατί ολόκληρο το ανθρώπινο γένος κατάγεται φυσιολογικά από τους Πρωτοπλάστους.

Οι απόγονοι βέβαια των πρωτοπλάστων δεν έχουν ασφαλώς καμιά ευθύνη για το προπατορικό αμάρτημα. Εκείνο πού κληρονομούν φυσιολογικά είναι η αλλοιωμένη καί αλλοτριωμένη ανθρώπινη φύση, ειδικότερα κληρονομούν τη φθαρτότητα, αμαρτωλότητα καί θνητότητα. Μόνο ο Ιησούς Χριστός, επειδή συνελήφθη υπερφυσικά (χωρίς το αλλοιωμένο σπέρμα του Αδάμ) δεν κληρονόμησε την αρρωστημένη αδαμική φύση…

Συμπέρασμα

Οι σημερινοί άνθρωποι δεν ευθύνονται για το αμάρτημα των πρωτοπλάστων. Εκείνο πού συμβαίνει είναι ότι, σαν απόγονοι του Αδάμ καί της Εύας κληρονομούν φυσιολογικά την αλλοιωμένη ανθρώπινη φύση καί, ειδικότερα, τη φθαρτότητα, την αμαρτωλότητα καί τη θνητότητα.

Βιβλιογραφία: «Αθώος» Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου – Εκδ. Αποστολική Διακονία

Ο θρήνος του Αδάμ

Δαμασκηνού του Στουδίτου

«…Αφού λοιπόν εξεβλήθη ο Αδάμ από τον Παράδεισο, καθόταν απέναντι αυτού καί έδερε τον εαυτό του, έσκαπτε μετά δακρύων την γη, εδούλευε με αναστεναγμούς, βρεγμένος από τον ιδρώτα, κατακεκαυμένος από τον καύσωνα του ηλίου, κρυώνων από την ψύχρα της νυκτός, καί δεν έπαυε κλαίων, ενθυμούμενος από ποια αγαθά εξέπεσε. Αναστέναζε εξ όλης ψυχής, έχυνε ως ποταμό τα δάκρυα, έκρουε το στήθος του, ετάρασσε την κεφαλή του, έτρεμε όλος, οι οφθαλμοί του γινόταν βρύσεις. Ατενίζοντας δε προς τον Παράδεισο, έκλαιε μεγαλόφωνος, καί έλεγε: «Ω πόσα καλά εστερήθηκα, γλυκύτατε Παράδεισε! Πόση χαρά είχε η ψυχή μου, όταν έβλεπα το κάλλος σου! Πόση αγαλλίαση είχα καί απελάμβανα, όταν καθόμουν εντός σου! Πώς έχαιρα από τις ευωδίες των ανθέων σου! Πώς ευφραινόμουν από την ευωδία σου! Πώς είχα τράπεζα έτοιμη καί ακοπίαστη! Πώς εγλύκαινε την ψυχή μου η μελωδία των Αγγέλων! Πώς έλαμπε έμπροσθεν μου το φως το υπέρλαμπρο! Όλα τα ποιήματα του Θεού ως βασιλέα με τιμούσαν, όλα τα θηρία με εφοβούντο, όλα τα πετεινά όριζα, όλα τα κτίσματα ως αυθέντη με είχαν. Τώρα όμως τα στερήθηκα όλα ως παραβάτης, εδιώχθηκα από την απόλαυσή σου ως παρήκοος, εξωρίσθηκα από την ευωδία σου ως παράνομος. Το λοιπόν τί να κλαύσω πρώτον; Την στέρηση του κάλλους σου; Την χαρά την ακατάπαυστη; Την αμέριμνη ζωή; Την πολλή τιμή; Τον μακρυσμό των Αγγέλων; Την στέρηση των Αρχαγγέλων;»

«Για ποια να θρηνήσω πρώτον ο ταλαίπωρος; Για την καλλονή των δένδρων σου ή για την γλυκύτητα των καρπών σου; Για την λαμπρότητα την πολλή ή για την βασιλεία, όπου είχα; Για την γύμνωσή μου να κλαύσω, ή για την ντροπή οπού απέκτησα; Για την ανυποταξία των θηρίων να λυπηθώ, ή για τον ονειδισμό των Αγγέλων; Τι θρήνο να κάμω; Ποιον κλαυθμό να κλαύσω; Με τι τρόπο να θρηνήσω την συμφορά μου; Πώς να υπομείνω τα κακά, όπου μου συνέβησαν; Εδώ φόβοι, κόποι, ιδρώτες, αναστεναγμοί, θλίψεις λύπες, δάκρυα, άκανθοι, τρίβολοι, καί κεκοπιασμένο φαγητό, ταλαιπωρημένο ποτό, κακοπαθημένη ανάπαυση. Εκεί δε στα καταχθόνια τί θέλει με ακολουθήσει; Δεν δύναμαι να υπομείνω την αισχύνη, δεν δύναμαι να υπομείνω καθήμενος απέναντί σου καί να σε βλέπω, διότι έγινα ξένος της κατοικίας σου, ξένος της απολαύσεώς σου. Μόνος μου έκαμα τον εαυτό μου ξένο της ευφροσύνης σου, μόνος μου έπταισα. Πλέον δεν θα βλέπω την θεωρία σου, πλέον δεν θα απολαύσω την χαρά σου, πλέον δεν θα απολαύσω τους ωραιοτάτους σου καρπούς. Αυτά όλα τα καλά σου έχασα, όλα ως όνειρο με αυτό τον τρόπο διέβησαν. Ως σκιά, με αυτό τον τρόπο παρήλθαν από τους οφθαλμούς μου τα αγαθά σου.
Εάν δύνασαι, κλίνε τους κλώνους των δένδρων σου, καί παρακάλεσε τον Πλάστη μου και Ποιητή σου με την φωνή των φύλλων σου. Δεήσου στον Δημιουργό μας να μας εμβάσει πάλι σε σένα, καί εάν είναι αδύνατο πλέον να σε απολαύσω, τουλάχιστον ας ελαφρυνθώ από τις θλίψεις μου».

Λόγος εις Πατέρες τελειωθέντες

του Οσίου Εφραίμ του Σύρου (Απόσπασμα)

«…Αλοίμονο, ω ψυχή, λάλησε και δάκρυσε, διότι στερήθηκες ταχέως Πατέρες τελείους και Ασκητές Οσίους. Πού είναι οι Πατέρες; Πού είναι οι Άγιοι; Πού είναι οι άγρυπνοι; Πού είναι οι προσεκτικοί; Πού είναι οι ταπεινοί; Πού είναι οι πραείς; Πού είναι οι ήσυχοι; Πού είναι οι εγκρατείς; Πού είναι οι ευλαβείς και που οι ακτήμονες; Πού είναι οι κατανυκτικοί και ευάρεστοι στον Θεό, οι οποίοι στάθηκαν εν προσευχή καθαρά ενώπιον του Θεού, βρέχοντας σχεδόν την γη δια των γλυκών δακρύων και της κατανύξεως; Που είναι οι φιλόθεοι πλήρεις αγάπης Θεού, οι οποίοι δεν απέκτησαν καθόλου κάτι φθαρτό επί της γης, αλλά σηκώνοντας τον Σταυρό τους συνεχώς, παρακολουθούσαν ασφαλώς τον Σωτήρα στην στενή οδό, προσέχοντας επιμελώς να μην εκπέσουν σε κρημνούς, σε τόπους έρημους, και αβάτους, και ανύδρους, και σκοτεινούς, αλλά στην ευθεία οδό των εντολών του Θεού, πλήρεις πάντοτε από τον φωτισμό των προσταγμάτων του Χριστού, οδεύοντας σε καλή πολιτεία, θερμώς δουλεύοντας τον Θεό, και θλιβόμενοι εκουσίως στον μάταιο τούτο βίο;

Γι’ αυτό ο Θεός, ο αγαπών αυτούς υπερβολικά, επεσύναξε αυτούς σε λιμένες ζωής και αιωνίου χαράς, για ν’ αγάλλωνται και τρυφήσουν εκεί στον Παράδεισο της τρυφής και στον ουράνιο νυμφικό θάλαμο, μαζί με τον αθάνατο Νυμφίο εν μεγίστη χαρά…»

Βουντού (Voodoo) - Πως πλανώνται οι άνθρωποι!

Βουντού. Πρόκειται περί πρωτόγονων δεισιδαιμονικών συνηθειών, που επινοήθηκαν κατά την αρχαιότητα στην Αφρική (Tόγκo, Βένιν και Νιγηρία), παρουσιαζόμενες ως θρησκεία λατρείας «πνευματικών» όντων, με θυσίες ακόμα και ανθρώπων (μικρά παιδιά). Οι δαιμονικές αυτές πλάνες μεταδόθηκαν μέσω των σκλάβων στην Ταϊτή (άλλη είναι η Αϊτή), αποκτώντας μια πιο «εξελιγμένη» μορφή τελετών. Δημιουργήθηκαν ομάδες (Σενεγαλέζων, Λιβυανών, Κονγκολέζων, Φον κ.α.), που επεκτάθηκαν σε νησιά των Ινδιών καί στην Αμερική με κέντρο τη Νέα Ορλεάνη. Στην Ταϊτή, όπου σχεδόν όλοι οι κάτοικοί της είναι μυημένοι στο Voodoo, βρίσκεται σήμερα το «πατριαρχείο» τους, χωρίς καμία απολύτως κυριότητα, έχοντας όμως δεκάδες εκατομμύρια μέλη σ’ όλο τον κόσμο!

Πιστεύεται ότι υπάρχουν δύο ειδών βουντού, το «καλό» (Rada) και το «κακό» (Petro) που περιλαμβάνει σεξουαλικά όργια, ζόμπι, βλασφημίες κ.α. Αναγνωρίζεται ένας «θεός»(;) ο οποίος συγγενεύει με πολλά πνευματικά όντα που μέσω των «τελετών» επικοινωνούν και καταλαμβάνουν ανθρώπους οι οποίοι λαμβάνουν διάφορες «αποκαλύψεις» για την ζωή τους. Στις τελετές «τιμώνται» ως θεοί, τα πνεύματα των νεκρών και των Lwas (δαιμονικά πνεύματα) που καθορίζουν την τύχη των ζωντανών. Υπάρχουν ιερείς, ιέρειες, μάγοι, καθώς και βοηθοί που κανονίζουν τη μουσική και το χορό κατά τη διάρκεια των τελετών σε κυκλικές καλύβες, καθώς και αυτοί που παίζουν διαφόρων μεγεθών τύμπανα, οι λευκοφορεμένες υπηρέτριες, που όλοι τους δρουν ανεξάρτητα, χωρίς κάποιος να ηγείται. Οι τελετές αποβλέπουν στο να θεραπεύσουν με βότανα τους ανθρώπους, να γαληνεύουν τα πνεύματα, να προβλέπουν το μέλλον «διαβάζοντας» τις παλάμες, να κάνουν ξόρκια, να κάνουν κακό σε κάποιον (μαύρη μαγεία) ή για να μην τους κάνει κακό κάποιος άλλος (λευκή μαγεία), αναζητώντας έρωτα, χρήματα, επιτυχία, εκδίκηση κ.α. Κατά τη διάρκεια των τελετών προσφέρονται ζώα (κότες, κατσίκες, αγελάδες, γουρούνια), ή φρούτα για να παίρνουν δύναμη τα πνεύματα καθώς και οι νεκροί. Με τις θυσίες θεωρείται ότι αποκτάται εύνοια στη ζωή, και η τελετή περιλαμβάνει σχεδιασμό των veves με αλεύρι ή αίμα ζώου, στο πάτωμα του ναού ή και στο σώμα τους (υπάρχουν και πολλά είδη φυλαχτών), με τυμπανοκρουσίες, μαράγκες, ψαλμούς, χορούς (mambo κ.α.), ώσπου να καταληφθεί κάποιος από το «πνεύμα» (τι κάνει ο διάβολος!), να σωριαστεί στο έδαφος, και να του δώσουν να πιεί αίμα από το θυσιαζόμενο ζώο.

Πνεύματα (Lwas) δηλ. δαίμονες, που πλανούν τους «πιστούς» στο βουντού υπάρχουν πολλά και παίρνουν διάφορες μορφές όταν κατά την διάρκεια της τελετής καταλαμβάνουν «πιστούς». Άλλο πνεύμα συμβολίζει τον ήλιο και ελέγχει τους ανθρώπους που περνάνε στην μετά θάνατο ζωή και που εμφανίζεται και σ’ αυτή τη ζωή με την μορφή πληγωμένου γέρου καπνίζοντας πίπα! Αυτός έχει και έναν δίδυμο αδελφό-πνεύμα που επιτρέπει να συμβούν στον κόσμο οι δυστυχίες. Ένα άλλο πνεύμα, όταν μπει σε κάποιον, θεωρείται ο αδιάντροπος «θεός» του sex που ρίχνεται στις γυναίκες! Κάνει πλάκες πίνει και καπνίζει πολύ, έχοντας «σύμβολο» τον σταυρό των τάφων! Κατά την διάρκεια των τελετών, κάποιο άλλο πνεύμα-δαιμόνιο όταν μπει στο σώμα κάποιου «πιστού», γνωστοποιεί τα μυστικά των πεθαμένων (νεκρομαντεία), ελέγχοντας ακόμα καί τα ζόμπι! Άλλος «πιστός» μόλις καταληφθεί από ένα άλλο πνεύμα-δαιμόνιο αποκαλύπτει τις κρυφές σχέσεις και τα μυστικά των υπολοίπων ή γίνεται δυνατός μιλώντας με αινίγματα. Το πιο δημοφιλή πνεύμα-δαιμόνιο για τους λάτρες του Βουντού είναι η lwa, που η ομορφιά, η προκλητική της ένδυση, τα φιλιά της και τα φλερτ με τους άνδρες, την κάνουν θελκτική διαλέγοντας εραστές. Κατά την διάρκεια των τελετών συμβαίνουν διάφορα μυστήρια φαινόμενα, αφού οι δαίμονες έχουν την «δύναμη» να κάνουν ακόμα και «θαύματα» ώστε να πλανέψουν τους ανθρώπους!

Στις τελετές του Βουντού είναι αδιαμφισβήτητη η χρήση μεθόδων μαγείας (σε μερικές περιπτώσεις προτιμάται και η «μαύρη μαγεία» με την δημιουργία αιμοδιψών ζόμπι κ.α.), ώστε να κληθούν πνεύματα, αφού πρώτα με την μέθοδο του διαλογισμού αυτοσυγκεντρωθούν οι «πιστοί». Μάλιστα εν καιρώ, λόγω της αποικιοκρατίας των Δυτικών, χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και χριστιανικά στοιχεία (σταυροί, ονόματα αγίων κ.α.), αφού οι βουντού πιέστηκαν πολύ από τους παπικούς να αποδεχθούν με λάθος τρόπο τον Χριστιανισμό.

Οι υποστηρικτές των τελετών βουντού, δεν θεωρούν ότι έχουν σχέση με τον σατανισμό. Όμως, όταν στις τελετές τους γίνεται χρήση της μαγείας με σκοπό να επικληθούν πνεύματα που αποφέρουν στους ανθρώπους τα όσα αναφέρθηκαν πρωτίστως, τότε είναι πασιφανές ότι το βουντού είναι κατάσταση υπό την επήρεια του σατανισμού. Επίσης, ας κατανοήσουν κάποιοι που αμφισβητούν την ύπαρξη του Θεού και την Αλήθεια του Χριστιανισμού, ή κάποιοι άλλοι που «ντρέπονται» να εκφράσουν την πίστη τους στον Θεό, ότι υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλον τον κόσμο που εν γνώσει ή εν αγνοία τους λατρεύουν τον σατανά!!!

Στρατής Ανδριώτης

Το 666 και ο αντίχριστος

του Γέροντος Πορφυρίου

«…Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό μας, μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι’ αυτό σήμερα, παιδί μου, δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε το Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ό Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε. Καί κοίταξε να σου πω κάτι. Εάν ερχόταν τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μια συσκευή με ακτίνες Laser καί με σφράγιζε με το 666 με το ζόρι, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Θα μου πεις, Γέροντα, μα δεν είναι το σημείο του αντίχριστου; Ναι αλλά καί χίλια 666 να μου έγραφε πάνω μου με τις ακτίνες Laser, ανεξίτηλα, εγώ δεν θα στενοχωριόμουνα. Γιατί; Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν το σταυρό τους καί τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους καί η θάλασσα γινόταν γη καί περπατούσαν, τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους καί η φωτιά γινόταν δροσιά. Ευλογημένο μου παιδί, τί είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στο Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι, παιδί μου, να πεις καί στο Γέροντα. Καί συ, να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας…»

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ - Άλλη μία παγίδα;

Το μεταναστευτικό είναι ένα από τα καίρια προβλήματα που ταλανίζουν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, αφού ήδη η χώρα μας έχει αποδεχθεί υπεράριθμους μετανάστες και όπως προβλέπεται σε μερικές δεκαετίες οι Έλληνες θα αποτελούν μειονότητα μέσα στην ίδια την χώρα τους. Αναμφίβολα πρόκειται περί ενός μεγάλου προβλήματος που έχει διαιρέσει πολιτικούς καί πολίτες σε δύο αντικρουόμενες παρατάξεις. Σ’ αυτούς που θεωρούν δεδομένη την πολυπολιτισμικότητα στη χώρα μας, κυρίως αριστερούς στο φρόνημα, που όμως όπου κυβέρνησαν οι ομοϊδεάτες τους στις τελευταίες δεκαετίες απαγορευόταν αυστηρά να μπαίνει και να βγαίνει από την χώρα τους τόσο εύκολα ο οποιοσδήποτε και όποιος αντιφρονούσε ακόμα και στο παραμικρό με το «καθεστώς» μετανάστευε στον άλλο κόσμο! Και ήταν πάρα πολλοί οι τέτοιου είδους «μετανάστες»! Ας δοκιμάσει σήμερα π.χ. ο Τσίπρας, να μπει παράνομα στην Τουρκία ή όπου αλλού επιλέξει, να δει κάτι ωραία «κέντρα υποδοχής» που έχουν. Να δει περιποίηση, φιλοξενία, ανθρώπινα δικαιώματα, ιθαγένειες!

Επίσης, υπάρχουν στη χώρα μας και εκείνοι, που αποτελούν σαφώς την συντριπτική πλειοψηφία, οι οποίοι ναι μεν είναι αυτοί που βοηθάνε φιλανθρώπως τους μετανάστες μέσω του Κράτους και της Εκκλησίας, όμως δικαιολογημένα έχουν σοβαρούς ενδοιασμούς και επιφυλάξεις για την νομιμοποίηση των πολλών μεταναστών στην Ελλάδα, διότι θεωρούν δεδομένο ότι πίσω από την ξέφρενα άοπλη εισβολή λαθρομεταναστών τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας, κρύβονται τα μεγαλοσυμφέροντα των κοσμοκρατόρων της παγκοσμιοποίησης που στρώνουν «παγίδες» για να διαλύουν κράτη, να αλλάζουν σύνορα, να αλλοιώνουν εθνολογικές ομοιογένειες και κυρίως να δημιουργούν προβληματικές καταστάσεις σε τόπους που υπάρχει πετρέλαιο, χρυσό, ουράνιο, πολλά νερά κ.α. Οι περισσότεροι Έλληνες βλέπουν με προβληματισμό οποιαδήποτε όντως περίεργη αλλαγή διαδραματίζεται βεβιασμένα, ειδικά σε μια εποχή που υπάρχουν σωρεία πρωτευόντων προβλημάτων (οικονομία, ασφαλιστικό, υπογεννητικότητα, αρρώστιες, κ.ο.κ.), διότι απ’ όλους αυτούς που ενδιαφέρονται δήθεν για το καλό της Ελλάδας, δεν έχουμε δει ποτέ καλό! Μια μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν πείθει ακόμα και τον πιο άσχετο, ότι από τους δήθεν «φίλους», μόνο συμφορές είδαμε και υποστήριξη καμία.

Είναι λάθος να ονομάζουν εθνικισμό, ρατσισμό ή ξενοφοβία, το γεγονός ότι είναι επιφυλακτικός ο Έλληνας έναντι τέτοιων άνευ λόγου δραστικών αλλαγών στην κοινωνία και στην εθνολογική μας δομή, όταν ζούμε σε μια χώρα σταυροδρόμι, που ιστορικά έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά το τίμημα να επιτρέψουν οι πρόγονοί μας σε 5.000 Οθωμανούς να εγκατασταθούν περί του 5ου αι. μ.Χ. στην Μικρά Ασία όπου έσφυζε ο Ελληνισμός (για 25 εκατομμύρια μιλάνε οι ιστορικοί), να ιδρύσουν κρατίδιο και ωθούμενοι από μια επιθετική θρησκεία (ισλάμ), να κυριαρχήσουν παντού, υποδουλώνοντας και εξισλαμίζοντας εκατομμύρια ανθρώπους, με αποτέλεσμα να ζουν σήμερα ως Τούρκοι δεκάδες εκατομμύρια εξισλαμισθέντες, ενώ οι Έλληνες να είναι μόλις 2.000 ψυχές που δεν έχουν το δικαίωμα να ανοίξουν μία Σχολή τους και για να μπουν τα παιδιά τους το πρωί στις τάξεις των σχολείων, πρέπει να πουν πρώτα τον εθνικό ύμνο της «γείτονος»! Το ίδιο σχεδόν σενάριο παίχτηκε και στην σημερινή Βουλγαρία, όπου ζούσαν Έλληνες (σημ.: Γύρω – γύρω σε όλο τον Εύξεινο Πόντο –και όχι μόνο- όλες τις πόλεις τις έκτισαν από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες!). Εκεί λοιπόν, εισέβαλαν οι 3.000 του Ασπαρούχ, που μελλοντικά έφθασαν στο σημείο να εκδιώξουν με κάθε τρόπο τους Έλληνες, ώστε σήμερα να μένουν εκεί ελάχιστοι από αυτούς. Ομοίως και οι Σλάβοι κατήλθαν από τον 6ο αι. μ.Χ. σε εδάφη που ζούσαν οι Έλληνες για να δουλέψουν! Και εν καιρώ αφού λάδωσε το άντερό τους, σκότωναν, εδίωκαν καί έγιναν εκείνοι κυρίαρχοι στον ξένο τόπο και σήμερα ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του Εβραίου Σόρος (αφεντικό στα Βαλκάνια), κλέβοντας την ελληνική ιστορία, διεκδικούν ως πρόσχημα την Μακεδονία (ονειροπολώντας να κατέλθουν μέχρι την Λάρισα), επειδή η Χαλκιδική –και όχι μόνο- έχει ορυκτό πλούτο! Τοιουτοτρόπως στην Ιλλυρία, που από το 1913 την έκαναν Αλβανία, ζούσαν από την αρχαιότητα οι Ιλλυριοί που ήταν αρχαίο ελληνικό φύλο (Ιλλυριός λεγόταν ο γιος του Κάδμου, βασιλέως της Θήβας και σήμερα το όνομά του -Ιλίρ- φέρουν οι πιο πολλοί Αλβανοί), που όμως αφού έβαλαν το χέρι τους από την μια οι Λατίνοι, και από την άλλη οι Τούρκοι που αποχριστιάνησαν βιαίως πολλούς Έλληνες, απόμειναν να ζουν εκεί σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες Βορειοηπειρώτες Έλληνες καταδυναστευόμενοι.

Αν οι 5.000 Οθωμανοί, οι 3.000 του Ασπαρούχ, καμπόσοι Σλάβοι και Λατίνοι μας στρίμωξαν στην άκρη, τι άραγε μπορεί να περιμένει σήμερα ο Έλληνας από ένα και πλέον εκατομμύριο ραγδαία αυξανόμενους «μετανάστες» που ζουν στην Ελλάδα; Πώς να εμπιστευτεί άφοβα και εν λευκώ τα όσα διαδραματίζονται. Όταν ήδη άρχισαν να ζητούν διάφοροι να καταργήσουμε τα εθνικά και θρησκευτικά μας σύμβολα, μακραίωνες παραδόσεις και έθιμα, επειδή δήθεν θίγουν τα δικαιώματα όσων εισήλθαν παράνομα στην χώρα. Όταν όσοι επιβάλουν νέες καταστάσεις και στη χώρα μας, προσπαθούν παράλληλα να αλλοιώσουν τα ήθη και την Ελληνική ιστορία για να μην θυμούνται οι Έλληνες τι έχουν τραβήξει απ’ όλους αυτούς που και σήμερα μας πληγώνουν παντοιοτρόπως. Όταν τα παραδείγματα γύρω μας, δηλαδή των λαών που δέχτηκαν μετανάστες καί ύστερα την πάτησαν, είναι «φρεσκότατα». Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το Κόσοβο, όπου οι Αλβανοί μετανάστες σε Σερβικά εδάφη, όταν έγιναν περισσότεροι, ίδρυσαν κράτος (υποστηριζόμενοι με νύχια και με δόντια από τη «Δύση») που τώρα το εγκαταλείπουν και κατέρχονται στην Βόρειο Ήπειρο για να εκτελέσουν διατεταγμένες «υπηρεσίες» δημιουργίας νέων προβλημάτων! Όταν για χάρη των μουσουλμάνων της Βοσνίας, «ταμπανώθηκε» όλη η Σερβία και για λίγους εγκαταλειμμένους τουρκοκύπριους έγινε πόλεμος και κατάληψη της Β. Κύπρου το ’74.

Επίσης, έρχονται καθημερινά στην δημοσιότητα, διάφορα στοιχεία από τις χώρες που προέρχονται οι λαθρομετανάστες τους οποίους κοπτόμαστε να τους δώσουμε γρήγορα ιθαγένεια (άραγε με τι κριτήρια;), και προκύπτει ότι στο Πακιστάν ζουν 3 εκατομμύρια Χριστιανοί που τους απαγορεύεται να έχουν σπίτι, αναγκασμένοι να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Στο Ιράκ συλλαμβάνονται Χριστιανοί και βασανίζονται στις φυλακές μέχρι αρνήσεως της πίστης τους. Στο Αφγανιστάν έχουν διωχθεί οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ενώ στην Ινδία που μετάνιωσαν επειδή επέτρεψαν να δώσουν δικαιώματα στο 1% των μουσουλμάνων, για να χτισθεί και να λειτουργήσει Ορθόδοξη Εκκλησία, πρέπει η αστυνομία να φρουρεί τους Χριστιανούς από τους μουσουλμάνους. Φυσικά ας μην θεωρηθεί ότι πρέπει και ’μεις να κάνουμε τα ίδια ή να εκδικούμαστε, αλλά το φρικωδέστερο όλων είναι ότι οι ισλαμιστές διαθέτουν οργανώσεις που δρουν παντού με ακραίο φανατισμό. Ανατινάζοντας κτίρια, επιδιώκοντας αεροπορικές τραγωδίες, ζώνονται με εκρηκτικά και σκορπούν τον θάνατο, και όλα αυτά στον βωμό ενός «ιερού πολέμου» όπου όσοι δεν είναι μουσουλμάνοι θεωρούνται άπιστοι που πρέπει με κάθε τρόπο να τους αλλαξοπιστήσουν. Ας μην παραβλεφθεί ότι η εξάπλωση του μουσουλμανισμού στην Δύση και η απήχηση που έχει ειδικότερα στους νέους, συμβαίνει για τον λόγο ότι το ισλάμ έχει πολύ σεξ! Και αυτό δελεάζει κάθε νέο, αν και το πολύ σεξ στην Τουρκία την καθιστά 2η χώρα στον κόσμο σε τραβεστί!

Κανένας δεν υποστηρίζει ότι όλοι εμείς οι Έλληνες είμαστε καλοί και ότι οι μετανάστες είναι επικίνδυνοι. Αντιθέτως υπάρχουν σήμερα «έλληνες» -κατ’ όνομα- που δολιοφθορούν προδοτικά κατά της Ελλάδας και κάποιοι άλλοι που ως νεογενίτσαροι κάνουν μαύρη προπαγάνδα κατά της χώρας. Είναι όμως αποδεδειγμένο, ότι κάποια «κέντρα» αργά ή γρήγορα καιροφυλαχτούν και σπεύδουν να δημιουργήσουν αφορμές ταραχών, συγκρούσεων, αναγνώρισης μειονοτήτων, διεκδικήσεων αυτονομίας, μέχρι και πολεμικών συρράξεων όπου υπάρχουν αίτια. Πολλούς «ανθρώπους» ο διάβολος τους παίζει στα δάκτυλα και είναι εύκολο να ανάβουν «φυτίλια». Ας μην ξεχνάμε ότι επισήμως, οι χώρες απ’ όπου προέρχονται πολλοί μετανάστες διεκδικούν ήδη από την Ελλάδα εδάφη και αποζημιώσεις, αντί να ζητούν οι Έλληνες πίσω τα κλεμμένα.

Αν και ανθρωπίνως δεν μπορούμε να απορρίπτουμε να συγκατοικήσουμε με κανέναν συνάνθρωπό μας, επιβάλλεται όμως να προσέχουμε ιδιαιτέρως. Δεν μπορούμε να διαλύσουμε την χώρα μας με μια τόσο μεγαλειώδη ιστορία και πολιτισμό, επειδή κάποιοι που υποτίθεται ότι την υπηρετούν είναι όργανα ξένων συμφερόντων και που δεν τους νοιάζει αν αύριο εκδιωχθούμε από τον τόπο μας. Σε όποιον δεν του αρέσουν τα δεδομένα στην χώρα μας, είτε είναι Έλληνας είτε αλλοδαπός, ας επιλέξει κάποια άλλη χώρα της αρεσκείας του. Δεν μπορεί οι μειοψηφίες να κάνουν κουμάντο σ’ αυτό τον τόπο. Οι Έλληνες που πήγαν να ζήσουν σε άλλες χώρες ως μετανάστες, πήγαν νόμιμα για να δουλέψουν, δεν πήγαν διεκδικώντας εδάφη ή απαιτώντας να αλλάξουν οι Αμερικάνοι, οι Αυστραλοί ή οι Αφρικανοί τις συνήθειές τους!

Στρατής Ανδριώτης

Που είδαν τον "Χριστιανικό μεσαίωνα";

Προσφάτως, σε κάποιο κείμενο μίας φυλλάδας που περιέγραφε κάποιο άσχετο με την θρησκεία θέμα, αναγραφόταν εντελώς «πλαγίως» η φράση: «Χριστιανικός μεσαίωνας»! Θέλοντας πιθανώς ο συγγραφέας να δείξει την αντίθεσή του με τον Χριστιανισμό και την διάθεσή του να τον κατηγορήσει σε κάθε δοθείσα ευκαιρία.

Αναφορικά με αυτό το θέμα, ας επισημανθεί ότι δεν υπήρξε ποτέ μεσαίωνας στην Ανατολή, αλλά μόνο στην Δύση. Διότι στην καθ’ ημάς Ανατολή υπήρχε η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης - Ρωμανία που αργότερα μετά την πτώση της, μετονομάσθηκε σε Βυζάντιο, επειδή φοβήθηκαν οι κατακτητές την Δύσεως Φράγκοι, μήπως αναδειχθούν οι Έλληνες ως συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που ούτως ή άλλως ήταν εξελληνισμένη. Το δε –λεγόμενο- Βυζάντιο από τον 7ο μ.Χ. αι. ήταν καθαρά μια Ελληνοχριστιανική αυτοκρατορία, που αν και δεχόταν συνεχώς βάρβαρες επιθέσεις από επίδοξους κατακτητές, ο πολιτισμός της ήταν λαμπρότατος και αυτό αποδεικνύεται και στις ημέρες μας από όσους πολυπληθείς Έλληνες και ιδιαιτέρως αλλοεθνείς πραγματικούς ιστορικούς δεν φορούν εσκεμμένα «παρωπίδες» και δεν έχουν «κόμπλεξ» με κάθε τι Ελληνικό και Χριστιανικό.

Είναι ευρέως γνωστό ότι στην Αγία Γραφή περιγράφεται η ζωή, η διδασκαλία, τα Πάθη και η Ανάσταση του Ιησού Χριστού, ο οποίος ήταν ο Ίδιος ο Θεός που Ενανθρωπήθηκε, ερχόμενος ίνα σώσει τον κόσμο, κηρύττοντας την Βασιλεία Του (Καινή Διαθήκη), που όλα αυτά προφητεύτηκαν για να εκπληρωθούν στον πρόσωπό Του αιώνες πρίν (Παλαιά Διαθήκη). Άραγε ποια φράση (έστω και μία) από το πολυσέλιδο Βιβλίο της Αγίας Γραφής, δεικνύει «μεσαίωνα» δηλ. σκοταδισμό, οπισθοδρόμηση, υπανάπτυξη και ότι άλλο υπονοεί η λέξη αυτή για τους δήθεν σύγχρονους «προοδευτικούς». Μήπως το «ο Θεός αγάπη εστί» (Α΄Ιω. 4,8), μήπως το «αγαπάτε αλλήλους» (Ιω. 13,34), μήπως το «ανεχόμενοι αλλήλους εν αγάπη» (Εφ. 4,2), μήπως το «αγαπάτε τους εχθρούς ημών» (Ματθ. 5,44), μήπως το «όσα αν θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείται αυτοίς» (Ματθ. 7,12), μήπως το «πάντα ημών εν αγάπη γινέσθω» (Α΄Κορ. 16,14), μήπως το «πράος και ταπεινός εν τη καρδία» (Ματθ. 11,29), μήπως το «μη νοιώσεις μίσος για τον αδελφό σου» (Λευϊτ. 19,17), μήπως το «ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω» (Ιω. 8,7), μήπως το «μη κρίνετε, ίνα μη κριθήτε» (Ματθ. 7,1), μήπως το «αλλήλους τα βάρη βαστάζετε» (Γαλ. 6,2), μήπως το «ευλογείτε και μην καταράσθε» (Ρωμ. 12,14), μήπως το «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» (Ματθ. 5,8), μήπως το «αδιαλείπτως προσεύχεσθαι» (Α΄Θεσ. 5,17);

Ποια φράση απ’ όσες λέγει ο Χριστός δείχνει «μεσαίωνα»; Μήπως το ότι δεν θα ωφεληθεί όποιος κερδίσει τον κόσμο όλο αλλά χάσει την ψυχή του, μήπως επειδή λέγει ότι είναι σαν να κάνεις καλό σε Εκείνον, αν τρέφεις τον πεινασμένο, αν ποτίσεις τον διψασμένο, αν φιλοξενήσεις τον ξένο, αν ντύσεις τον γυμνό, αν επισκεφτείς τον αρρωστημένο και τον φυλακισμένο; Επειδή σου ζητάει να κάνεις το καλό σε όσους δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν, δηλαδή σε φτωχούς, ανάπηρους, τυφλούς; Μήπως επειδή σου ζήτησε να τηρήσεις τις Εντολές, να μη φονεύσεις, να μη μοιχεύσεις, να μην κλέψεις, να μην ψευδομαρτυρήσεις, να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως αγαπάς τον εαυτό σου και αν θέλεις να γίνεις τέλειος, να γίνεις φτωχός και να Τον ακολουθήσεις; Μήπως επειδή σου λέγει να αγαπήσεις τον Κύριό σου και Θεό σου με όλη σου την καρδιά, με όλη σου την ψυχή, με όλη σου την διάνοια και με όλη σου την δύναμη; Μήπως επειδή σου λέγει να μην αμαρτάνεις, αλλά να μετανοείς και να πιστεύεις στο Ευαγγέλιο, να κόβεις από την ρίζα τους κακούς λογισμούς, τις πονηρίες, πορνείες, μοιχείες, ασέλγεια, κλοπές, φόνους, πλεονεξίες, δολιότητες, βλασφημίες, υπερηφάνεια, αφροσύνη; Επειδή σε θέλει να πεινάς και να διψάς για την αρετή, να ελεείς, να συγχωρείς, να ειρηνεύεις τους ανθρώπους, να είσαι ευτυχής και να χαίρεις όταν σε καταδιώκουν και σε συκοφαντούν για την αρετή και την πίστη σου σ’ Εκείνον; Μήπως επειδή σου ζητάει να ταπεινωθείς, να μην εξυψώνεις τον εαυτό σου και να μην υποκρίνεσαι, να μην οργίζεσαι, να μην αντιστέκεσαι στον κακό άνθρωπο, να νηστεύεις, να φυλάγεσαι από την πλεονεξία, να αποφεύγεις τον πλούτο και να μην αποταμιεύεις υλικά στη γη, αλλά πνευματικά αγαθά στον ουρανό, φροντίζοντας για την Βασιλεία του Θεού; Μήπως επειδή σου λέγει ότι όποιος πιστεύει σ’ Εκείνον και τηρήσει τον Λόγο Του μεταβαίνει από τον θάνατο στη ζωή και δεν θα ιδεί ποτέ θάνατο; Αυτά θεωρούν μερικοί «μεσαίωνα»;

Αν πάλι κάποιοι «άμεμπτοι» σκανδαλίζονται επειδή αμαρτάνουν κάποιοι συνάνθρωποί τους, κατ’ όνομα χριστιανοί, ας μην παραβλέπουν το «έκβαλε πρώτον την δοκόν εκ του οφθαλμού σου και τότε διαβλέψεις εκβαλείν το κάρφος εκ του οφθαλμού του αδελφού σου» (Ματθ. 7,5). Και γιατί κρίνουν τον Χριστιανισμό εξ’ αιτίας κάποιων ανθρώπων που αμαρτάνουν; Μήπως θα ήταν προτιμότερο, όσοι προσπαθούν να διορθώσουν τα του κόσμου, να χρησιμοποιήσουν έστω και ένα από τα παραπάνω μικρά χωρία της Αγίας Γραφής και του Χριστιανισμού ως τρόπο ζωής, και τότε θα διαπιστώσουν ότι όλα σ’ αυτό τον κόσμο θα γίνουν αρεστά όπως επιθυμούν. Διότι λέγει ο Χριστός ότι: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιω. 15,4-5).

Στρατής Ανδριώτης

Εξωμότες νεογενίτσαροι

Οι «σύγχρονοι καιροί» που διανύουμε, χαρακτηρίζονται από την ηθική κατάπτωση, τα πάσης φύσεως προβλήματα και τις δυσκολίες που προκαλούν η εγωϊστική, άδικη και πλεονεκτική συμπεριφορά των «ανθρώπων». Οι αντιξοότητες στην εποχής μας, προέρχονται κυρίως από την μεθοδευμένη προώθηση μεγάλων συμφερόντων που η επίτευξή τους επιδιώκεται με την διαμόρφωση μίας νέας τάξεως πραγμάτων (παγκοσμιοποίηση), η οποία στο πέρασμά της ισοπεδώνει οτιδήποτε αντιβαίνει στην επικράτησή της. Σε μια εποχή που η αήθης οικονομική κρίση, αποτελεί χαρακτηριστική απόρροια αυτής της ισοπέδωσης, με την επιφερόμενη φτώχεια και τις ραγδαίες αλλαγές στη ζωή των περισσοτέρων ανθρώπων, ιδιαιτέρως δε των κοινωνικά αδυνάτων.

Εν μέσω αυτού του κυκεώνα των προβλημάτων, που ταλανίζουν και την Ελλάδα μας, παρατηρούνται συγχρόνως διάφορες έμμονα ύπουλες προσπάθειες κάποιων «ατόμων», που ανήκουν σε συγκεκριμένους χώρους-κλειδιά της κοινωνίας, οι οποίοι μέσω μιας προδοτικά αηδιαστικής στάσεως, επιχειρούν να «χτυπάνε» μανιωδώς ολοένα και πιο μεθοδικά, επιτακτικά και προκλητικά, οτιδήποτε αποτελεί σ’ αυτή τη χώρα ΑΞΙΑ, χωρίς να ενδιαφέρονται για το γεγονός ότι όσα ιδεώδη παραλάβαμε από τους προγόνους μας, διαφυλάχθηκαν μέσα από μια σειρά μακροχρόνιων σκληρών δοκιμασιών που υπέστησαν αυτοί οι άνθρωποι, αναγκασμένοι πολλές φορές να δώσουν ακόμα και την ίδια τους την ζωή γι’ αυτά τα ιδανικά που όχι μόνο δεν εκτιμούνται σήμερα, αλλά και πολεμούνται σχιζοφρενικά λόγω της παρά φύση προβληματικότητάς μας. Τους ανθρώπους μας, στους οποίους οφείλουμε πρωταρχικά την ελευθερία μας, την ελληνικότητα και την θεοσέβειά μας ως σκοπούς υπάρξεως. Διότι οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν ζουν βάσει της απατεωνιάς, της οκνηρίας, του άθεου μηδενισμού και των απατηλών «ιδεωδών», όπως βολεύει στους σημερινούς σχεδιασμούς εξανδραποδισμού της ανθρωπότητας, αλλά βάσει των ηθικών τους αξιών!

Και ενώ λοιπόν, με τόσες θυσίες υπερασπίστηκαν οι Έλληνες Χριστιανοί πρόγονοί μας, αυτές τις μεγάλες αξίες που προσδιορίζουν τον πολιτισμό και την ζωή μας, εμφανίζονται κατά καιρούς κάποιοι εξωμότες νεογενίτσαροι, οι οποίοι δεν έχουν να σεβασθούν απολύτως τίποτα στην άχαρη ζωή τους, παρά μόνο άχρηστες «θεωρίες» που με μαθηματική ακρίβεια καταστρέφουν τις κοινωνίες, παίρνοντας εντολές αδρά χρηματοδοτούμενοι από οργανωμένα κέντρα λήψεως αποφάσεων, ώστε να ευνοούν την παγκοσμιοποίηση, πολεμώντας συντονισμένα την Ελλάδα που διαθέτει έναν λαμπρότατο και μακραίωνο πολιτισμό, ο οποίος δημιούργησε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, με τη διαφορά όμως, ότι η σημερινή παγκόσμια κατάσταση δεν θέλει πολιτισμένους και ηθικούς ανθρώπους, αλλά κερδοσκόπους, καιροσκόπους, συμφεροντολόγους, και «ανθρώπους» εγκληματίες που επιλέγουν να ζουν σαν διάβολοι, ενδιαφερόμενοι μόνο για τα συμφέροντά τους που αποφέρουν χρήμα και ηδονές που βρωμοκοπάνε. Δεν θέλουν ανθρώπους που θα πιστεύουν στον Θεό, γιατί εκείνους δεν τους βολεύει η ύπαρξή Του! Διότι επιθυμούν μια κοινωνία υποταγμένων πελατών-καταναλωτών που θα αγοράζουν τα προϊόντα τους, καθώς και φθηνά εργατικά χέρια! Γι’ αυτό δεν χρειάζονται σύνορα, έθνη, πολιτισμούς, θρησκείες, αξίες. Δεν θέλουν τίποτα! Παρά μόνο ανθρώπους «νούμερα».

Οι εκτελούντες αυτές τις διατεταγμένες «υπηρεσίες», αναζητούν επιμόνως τρωτά σημεία, δημιουργώντας καταστάσεις που επιφέρουν προβλήματα και στην χώρα μας, με σκοπό να την αποδυναμώσουν μέχρι σημείου καταρρεύσεως. Παρουσιαζόμενοι συνάμα μέσω των ΜΜΕ να επιδεικνύουν προκλητικότατα μια κομπλεξική, ανήθικη ικανοποίηση, εκμεταλλευόμενοι την ανοχή του απλοϊκού κόσμου και την πολλή Δημοκρατία στον τόπο μας. Οι υπηρετούντες ως θύματα τα διάφορα μεγαλοσυμφέροντα, προδίδοντας με διαστροφική μανία την πατρίδα, την θρησκεία και τον πολιτισμό που τους παρέδωσαν οι ένδοξοι γονείς τους, προσπαθούν να πολεμήσουν με τα ψέματα την Αλήθεια, με την πλανεμένη ψευτοφιλοσοφία την Αληθινή Σοφία. Αδιαφορώντας για το γεγονός ότι με τον νεογενιτσαρισμό τους, υποστηρίζουν έμμεσα ή άμεσα ξένα οργανωμένα συμφέροντα «ανθρώπων» που με ακραίο φανατισμό δεν αποδέχονται τον πολιτισμό του άλλου, αλλά θέλουν να τον υποτάξουν με κάθε τρόπο, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση του οικουμενισμού τους σ’ όλο τον κόσμο διά της πολιτικής, οικονομικής, και εμπορικής επικράτησής τους, αφού πρωτίστως μολύνουν και σαρώσουν τα πάντα.

Αν όλοι οι «κεκρυμμένοι» πίσω από τα δολίως δημιουργηθέντα προβλήματα όλου του κόσμου, επιχειρούν να επιβληθούν παγκοσμίως, ηγεμονεύοντας στην ανθρωπότητα, γιατί άραγε εμείς να μην υπερασπιζόμαστε τον δικό μας πολιτισμό που είναι ασυγκρίτως λαμπρότερος και πιο αξιόλογος από τα μυθεύματα και τις πλάνες που στηρίζονται οι διάφοροι «-ισμοί». Διότι πάνω στα επιτεύγματα του Ελληνισμού και στην πνευματικότητα του Χριστιανισμού είναι στηριγμένη όλη η πρόοδος και η πραγματικά αληθινή πνευματική ζωή των ανθρώπων.

Εάν λοιπόν, διαφαίνεται ότι τίποτα δεν πάει καλά και στον τόπο μας, ας παρηγορούμαστε ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να συμβεί τίποτα εάν αυτό δεν είναι προς όφελος της σωτηρίας των ανθρώπων. Οι πρόγονοί μας διαφύλαξαν τις αξίες που οδηγούν τους ανθρώπους στην σωτηρία, αν και αναγκάσθηκαν να ζήσουν επί 400 και πλέον έτη σκλάβοι στους Τούρκους, που ήταν Έλληνες αλλά απαρνήθηκαν τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό τους και έγιναν μουσουλμάνοι. Ας το προσέξουν αυτό καλά, όσοι απεμπολούν σήμερα την συνείδησή τους! Είναι ορατό το γεγονός, ότι στην εποχή μας, κάνοντας κατάχρηση της ελευθερίας, ξεπουλάμε τις ψυχές μας με τις νεοφερμένες συνήθειες πέφτοντας στις ποικίλες παγίδες, που επιφέρουν μέσω της αμαρτωλής ζωής την απώλεια. Τέλος, το επίφοβο δεν είναι το τι επιχειρούν να πράξουν οι «άλλοι», αλλά το πώς επιλέγουμε να ζήσουμε εμείς, φυλάσσοντας άμωμες τις ψυχές μας! Διότι, εάν άνθρωπε, εσύ που ζεις σ’ αυτήν την ευλογημένη πατρίδα, αφαιρέσεις τον Χριστό και την Ελλάδα από μέσα σου, τότε τι θα σου μείνει;

Στρατής Ανδριώτης

Το καρναβάλι

Τις ημέρες της μετανοίας καί πνευματικής ανατάσεως των Χριστιανών, όπως είναι οι ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής καί ειδικότερα των Απόκρεω, σε πολλά μέρη εορτάζεται το λεγόμενο καρναβάλι.

Καρναβάλι, πιθανώς από τις λατινικές λέξεις CARNE AVE (= κρέας, χαίρε), είναι παλαιά, προχριστιανική εορτή με πομπές αρμάτων, τελούμενες για διαφόρους σκοπούς, ιδιαίτερα δε προς τιμήν της Αιγύπτιας θεάς 'Ίσιδος. Η Ίσις ήταν θεά της γης κατ' αρχήν, έπειτα δε καί της θαλάσσης καί εικονιζόταν πάντοτε με κεφαλή αγελάδας. Προς τιμήν της οι Αιγύπτιοι, καί από αυτούς οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες ναυτικοί, με την αρχή της ανοίξεως και την έναρξη της ναυσιπλοΐας, διοργάνωναν ειδικές τελετές. Κατασκεύαζαν ένα άρμα, τοποθετούσαν σ’ αυτό την Ίσι και το έριχναν στη θάλασσα για να τους προστατεύει. Παρόμοιες πομπές και οργιώδεις τελετές γίνονταν κατά την ίδια εποχή επίσης, από τους Έλληνες προς τιμήν και του θεού του κρασιού Διονύσου, κατά τις οποίες οι ακόλουθοί των ήσαν μεταμφιεσμένοι, μεθυσμένοι και εκτός εαυτών, με επακόλουθο απερίγραπτα όργια.

Αυτών των τελετών υπολείμματα είναι οι σημερινές πομπές των καρναβαλιών, οι οποίες… είναι αντίθετες προς το νόημα των ημερών των Απόκρεω και της Μ. Τεσσαρακοστής. Είναι άσκοπη σπατάλη και πρόκληση προς όσους συνανθρώπους μας πεινούν και υποφέρουν, αφού επαναλαμβάνεται το του Αποστόλου Παύλου: «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει» (Α΄ Κορ. ια΄ 21)… Τέτοιου είδους εορτές αποτελούν «πομπήν του διαβόλου» και δείχνουν ότι οι άνθρωποι επιστρέφουν «επί τα ασθενή και πτωχά στοιχεία» του κόσμου της αμαρτίας (Γαλάτας δ΄9).

Από το βιβλίο «Πλάνες και Αλήθεια» του Μητροπ. Ηλείας Γερμανού

Των Ψυχών

Ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης, στον Λόγο του εις τους κοιμηθέντες εν Χριστώ αδελφούς, αναφέρει τους λόγους ψυχωρραγούντα ανθρώπου που λέγει: «Δάκρυα δεν έχω, καί παρακαλώ εσάς να δακρύσετε για μένα. Συμπαθήσατε καί προσευχηθείτε προς Κύριον, για να βρω εκεί μικρή άνεση. Για να λάβω εκεί μικρό έλεος ότι σε πολλά αμάρτησα. Καί τι για μένα κηρία ανάπτετε, αδελφοί, εφ’ όσον εγώ την λαμπάδα της ψυχής μου δεν άναψα; Τί με ενδύματα λαμπρά με ενδύετε; εφ’ όσον εγώ ένδυμα γάμου διά τον εαυτόν μου δεν ετοίμασα; Τί δε καί με ύδωρ το σώμα μου πλύνετε, εφ’ όσον εγώ δεν έπλυνα τον εαυτό μου δια του ύδατος των δακρύων; Τί δε καί σε τάφο μετά Οσίων με κατατίθετε, των οποίων τον βίο καί τον τρόπο δεν έπραξα; Αλοίμονο, πώς το εαυτό μου επλάνησα, καί ενέπαιξα λέγοντας. Όσο είμαι νέος, ας απολαύσω της του κόσμου χαράς, ας θεραπεύσω την σάρκα μου, καί ύστερα μετανοώ, διότι ο Θεός φιλάνθρωπος ων, σε όλα θα μου δώσει την συγχώρηση, Αυτά νομίζοντας κάθε ημέρα, την ζωή μου κακώς εδαπάνησα. Διδασκόμουν καί δεν επρόσεχα, ερμηνευόμουν καί καταγελούσα, άκουα των Γραφών καί ως μη ακούων έκαμα, άκουα περί κρίσεως καί θανάτου, καί ως αθάνατος και αιώνιος καταφρονούσα. Καί ιδού ανέτοιμος απέρχομαι, καί ουδείς ο βοηθών, ιδού δέομαι καί ουδείς ο εισακούων. Ιδού καταδικάζομαι, ουδείς ο λυτρούμενος. Δικαία η κρίση του Θεού. Όσες φορές απεφάσιζα να μετανοήσω, καί πάλι χειρότερα έπραττα. Όσες φορές με ελέησε, εγώ παρόργιζα».

Μνησικακία

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Δύο άνθρωποι, χριστιανοί μου, ήλθαν μία φορά καί εξωμολογήθησαν σε μένα, Πέτρος και Παύλος, καί να ιδείτε πώς τους διόρθωσα, καλά ή κακά. Εγώ σας φανερώνω την καρδιά μου. Μου λέγει ο Πέτρος: Εγώ, πνευματικέ μου, από τον καιρόν οπού εγεννήθηκα έως τώρα, ενήστευσα, προσευχόμουν πάντοτε, έκαμνα ελεημοσύνες στους πτωχούς, έκτισα μοναστήρια, εκκλησίες και αλλά καλά έκαμα. Τον εχθρό μου δεν τον συγχωρώ. Εγώ τον αποφάσισα δια την κόλαση. Έρχεται ο Παύλος και μου λέγει: Εγώ από τον καιρό οπού εγεννήθηκα ποτέ κανένα καλόν δεν έκαμα, αλλά μάλιστα έχω κάμει τόσα φονικά, επόρνευσα, έκλεψα, έκαψα εκκλησίες, μοναστήρια όλα τα κακά τα έκαμα, μα τον εχθρό μου τον συγχωρώ. Να ιδείτε τί έκαμα εγώ σ’ αυτόν. Ευθύς τον αγκάλιασα και τον εφίλησα του έδωσα την άδεια να μεταλάβει. Καλά τους διόρθωσα ή κακά; Φυσικά θέλετε να με κατηγορήσετε καί να μου ειπείτε: Ο Πέτρος οπού έκαμε τόσα καλά, και διότι δεν εσυγχώρησε τον εχθρό του, δια τόσον ολίγο πράγμα τον απεφάσισες δια την κόλαση; Καί τον Παύλο οπού έκαμε τόσα κακά και διότι συγχωρούσε τους εχθρούς του, τον εσυγχώρησες και του έδωκες την άδεια να μεταλάβει. Ναί, αδελφοί μου, έτσι έκαμα. Θέλετε να καταλάβετε με τί ομοιάζει ο Πέτρος; Καθώς μέσα σε 100 οκάδες αλεύρι βάνεις ολίγο προζύμι και έχει τόση δύναμη το προζύμι εκείνο, να γυρίσει και τις 100 οκάδες το ζυμάρι και να το κουφίζει όλο, έτσι είναι καί όλα τα καλά εκείνα οπού έκανε ο Πέτρος, με εκείνη την ολίγη έχθρα, οπού δεν εσυγχώρησε τον εχθρό του, τα γύρισε και τα έκαμε φαρμάκι του διαβόλου, και έτσι τον απεφάσισα δια την κόλαση. Ο Παύλος πάλι με τί ομοιάζει; Είναι ένας σωρός λιανόξυλα και βάνεις ένα μικρό κερί αναμμένο καί καίει όλο τον σωρό εκείνη η ολίγη φλόγα. Έτσι είναι όλα τα αμαρτήματα του Παύλου, ωσάν τον σωρό τα λιανόξυλα καί η συγχώρηση οπού έκαμε του εχθρού του είναι ωσάν το κερί, οπού έκαψε όλα τα λιανόξυλα, δηλαδή τις αμαρτίες, και τον απεφάσισα για τον παράδεισο.

Η Ευρωπαϊκή πραγματικότητα

«... Κατά τους ερμηνευτές του πνεύματος της Ευρώπης, ό,τι αποτελεί και ό,τι συνθέτει την σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα, τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, είναι το ελληνικό, το ρωμαϊκό και το χριστιανικό πνεύμα. Αυτά τα τρία πνεύματα συνεχωνεύθησαν και αποτέλεσαν την ουσία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

»... Από τα τρία αυτά πνεύματα, τα οποία συνέθεσαν την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ο Νίτσε, ο οποίος είναι ο πρώτος πού επεσήμανε την ανάγκη να ενωθεί η Ευρώπη -άλλως, λέγει, την Ευρώπη την περιμένει καταστροφή- ο Νίτσε, λέγω, θεωρεί το ελληνικό πνεύμα ως τον κύριο πυρήνα της όλης Ευρώπης. Και ο Νίτσε ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος εγνώρισε βαθύτατα το ελληνικό πνεύμα, και όχι μόνο το εγνώρισε, άλλα ως προς το θέμα αυτό δεν άλλαξε ποτέ γνώμη, ενώ για όλα τα άλλα θέματα με τα οποία κατέγινε άλλαξε γνώμη και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Ο φιλόσοφος αυτός λέγει ότι υπήρξε μεγάλη ατυχία για τους ευρωπαϊκούς λαούς το ότι εγνώρισαν τους Έλληνες μέσω των Ρωμαίων. Διότι, λέγει, οι Ρωμαίοι ενόθευσαν το ελληνικό Πνεύμα και έτσι το παρέδωσαν στους Ευρωπαίους. Άλλη, λέγει, θα ήταν η Ευρώπη, αν οι ευρωπαϊκοί λαοί εγνώριζαν απ’ ευθείας τους Έλληνες.

»... Η σημερινή λοιπόν Ευρώπη, όπως εμφανίζεται, κινείται και δρα, δεν είναι νοητή δίχως τις ελληνικές πηγές, δίχως την τέχνη, την επιστήμη και δίχως το πνεύμα της θρησκείας, δίχως το πνεύμα του Χριστιανισμού... Γι' αυτό λέγω ότι ο Χριστιανισμός είναι επίσης ελληνικός από την καταγωγή του.

»... Δεν είναι υπερβολή, η ιστορία επιβάλλει να το πούμε, ότι ο κόσμος, και συγκεκριμένως ο κόσμος της Ευρώπης από τότε πού άρχισε να σχηματίζεται, από την στιγμή δηλαδή εκείνη άρχισε συγχρόνως και να εξελληνίζεται, γιατί τα στοιχεία ακριβώς της διαμορφώσεώς του κατάγονται από την Ελλάδα. Πέραν όμως από την Ευρώπη δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθεί κανείς, ότι σήμερα γίνεται -και αυτό είναι πεποίθηση μου- ένας απόλυτος εξελληνισμός της ανθρωπότητας. Ο ένας είναι ο πολιτικός, το πολιτικό ιδεώδες της ελευθερίας καί ο άλλος η ελληνική φιλοσοφία, η οποία εξελληνίζει».

«... Είμεθα λαός με τεράστια ζωτικότητα. Αυτό είναι γεγονός. Όμως υποπίπταμε συχνά σε ένα λάθος. Καταφεύγομε πολλάκις εις την εξυπνάδα μας -αυτός είναι ο κίνδυνος για μας-, ενώ χρειάζεται βαθειά νοημοσύνη και όχι εξυπνάδα, χρειάζεται σύστημα, οργανωμένη σκέψη και όχι απλώς εξυπνάδα, πού είναι εφήμερη καί καμμιά φορά παγιδεύεται από κάποιον εξυπνότερο, ενώ η νοημοσύνη δεν μπορεί να παγιδευτεί, γιατί είναι σταθερή καί μόνιμη.

»Οι Έλληνες υποδέχθηκαν τον Χριστιανισμό εις την γλώσσαν τους. Δεν υπάρχει Χριστιανισμός εξωελληνικός, απλούστατα διότι δεν γνωρίζουμε τι ήταν, δεν υπάρχουν γραπτά. Ο Χριστιανισμός όμως υπάρχει καί με ό,τι υπάρχει είναι Ελληνικό. Αυτό είναι μεγάλο γεγονός, το οποίο δεν τονίζεται καθόλου»

Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος – Καθηγητής Φιλοσοφίας

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ Υπαπαντής του Κυρίου

Ψαλλόμενα ἐν τή θ΄ ὠδή - Ἦχος γ΄

Ἀκατάληπτόν ἐστι, τό τελούμενον ἐν σοῖ,

καί Ἀγγέλοις καί βροτοῖς, Μητροπάρθενε ἁγνή.

(Εἶναι ἀδύνατο νά καταλάβουν καί οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἄνθρωποι αὐτό πού συμβαίνει καί τελεῖται μέσα Σου, Θεοτόκε, Μητροπάρθενε καί ἁγνή).

Ἀγκαλίζεται χερσίν, ὁ Πρεσβύτης Συμεών,

τόν τοῦ νόμου Ποιητήν, καί Δεσπότην τοῦ παντός.

(Μέ τά χέρια τοῦ ὁ γέροντας Συμεών ἀγκαλιάζει Αὐτόν, πού ἔδωκε στούς ἀνθρώπους τόν νόμο, δηλαδή τόν Δεσπότη καί Κύριo τοῦ παντός).

Βουληθεῖς ὁ Πλαστουργός, ἴνα σώση τόν Ἀδάμ,

μήτραν ὤκησε τήν σήν, τῆς Παρθένου καί ἁγνῆς.

(Ἐπειδή ὁ Θεός καί πλάστης τοῦ ἀνθρώπου θέλησε νά σώσει τόν Ἀδάμ, κατοίκησε μέσα στή δική Σου μήτρα, σέ ἐσένα τήν Παρθένο καί ἁγνή).

Γένος ἅπαν τῶν βροτῶν, μακαρίζει σέ Ἁγνή,

καί δοξάζει σέ πιστῶς, ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ.

(Ὅλο τό γένος τῶν ἀνθρώπων Σέ καλοτυχίζει καί Σέ δοξάζει, Ἁγνή Θεοτόκε μέ πίστη, γιατί εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ).

Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὄν βαστάζει Συμεών, σήμερον ἐν τῷ ναῶ.

(Ἐλᾶτε νά δεῖτε τόν Χριστό, τόν Δεσπότη τοῦ παντός, νά Τόν κρατᾶ στά χέρια του ὁ Συμεών, σήμερα στόν ναό).

Ἐπιβλέπεις πρός τήν γῆν, καί ποιεῖς τρέμειν αὐτήν,

καί πῶς γέρων κεκμηκῶς, σέ κατέχει ἐν χερσί;

(Ἕνα Σου βλέμμα ρίχνεις πάνω στή γῆ καί τήν κάνεις νά τρέμει καί πῶς τώρα ἕνας κατάκοπος γέροντας Σέ κρατάει στά χέρια του;)

Ζήσας ἔτη Συμεών, ἕως εἶδε τόν Χριστόν,

καί ἐβόα πρός αὐτόν, Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ.

(Ὁ Συμεών ἔζησε πολλά χρόνια μέχρις ὅτου εἶδε τόν Χριστό, καί μέ δυνατή φωνή τοῦ εἶπε: Τώρα εὐχαριστημένος πού Σέ εἶδα Σου ζητῶ νά μέ ἀπολύσεις ἀπό τούτη τή ζωή).

Ἡ λαβίς ἡ μυστική, ἡ τόν ἄνθρακα Χριστόν,

συλλαβοῦσα ἐν γαστρι, σύ ὑπάρχεις Μαριάμ.

(Σύ Παρθένε Μαρία εἶσαι ἡ μυστική λαβίδα, πού μέσα Σου συνέλαβες τόν Χριστό, πού εἶναι ὡς Θεός, ἄνθρακας γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο).

Θέλων ἐνηνθρώπησας, ὁ προάναρχος Θεός,

καί ναῶ προσφέρεσαι, τεσσαρακονθήμερος.

(Μέ τή θέλησή Σου ἔγινες ἄνθρωπος Σύ πού εἶσαι Θεός πρό πάντων τῶν αἰώνων καί μέ τή θέλησή Σου, τηρώντας τίς διατάξεις τοῦ νόμου, προσφέρεσαι στό ναό σάν βρέφος σαράντα ἡμερῶν).

Κατελθόντ’ ἐξ οὐρανοῦ, τόν Δεσπότην τοῦ παντός,

ὑπεδέξατο αὐτόν, Συμεών ὁ Ἱερεύς.

(Ὅταν κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς ὁ Δεσπότης τοῦ κόσμου ὅλου, τόν ὑποδέχθηκε στόν ναό ὁ Συμεών ὁ ἱερεύς).

Λάμπρυνόν μου τήν ψυχήν, καί τό φῶς τό αἰσθητόν,

ὅπως ἴδω καθαρῶς, καί κηρύξω σέ Θεόν.

(Δῶσε λάμψη στήν ψυχή μου καί καθάρισε τό φῶς τῶν αἰσθήσεών μου, γιά νά Σέ ἰδῶ ξεκάθαρα καί νά Σέ κηρύξω σάν Θεό).

Μητροπάρθενε ἁγνή, τί προσφέρεις τῷ ναῶ,

νέον βρέφος ἀποδούς, ἐν ἀγκάλαις Συμεών;

(Θεοτόκε, μητέρα καί παρθένε, τί προσφέρεις στόν ναό, δίνοντας στά χέρια τοῦ Συμεών ἕνα νέο Βρέφος σαράντα ἡμερῶν;)

Νῦν ἀπόλυσιν ζητῶ, ἀπό σου τοῦ Πλαστουργοῦ,

ὅτι εἶδον σέ Χριστέ, τό σωτήριόν μου φῶς.

(Τώρα πιά ζητῶ ἀπό Σένα πού μέ ἔπλασες μέ τά χέρια Σου, νά μέ ἀπολύσεις ἀπό τούτη τή ζωή, γιατί εἶδα Ἐσένα, πού εἶσαι τό Φῶς πού σώζει ὅλους τους ἀνθρώπους ἀλλά καί ἐμένα).

Ὄν οἱ ἄνω λειτουργοί, τρόμω λιτανεύουσι,

κάτω νῦν ὁ Συμεών, ἀγκαλίζεται χερσί.

(Αὐτόν πού οἱ οὐράνιοι λειτουργοί, δηλαδή οἱ ἄγγελοι, μέ τρόμο τόν λατρεύουν καί ὑπηρετοῦν, ἐδῶ κάτω στή γῆ ὁ Συμεών ἀγκαλιάζει μέ τά χέρια του).

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι

Ἡ τή φύσει μέν Μονάς, τοῖς προσώποις δέ Τριάς,

φύλαττε τούς δούλους σου, τούς πιστεύοντας εἰς σέ.

(Ἁγία Τρίας, πού εἶσαι κατά τήν φύση Σου μονάδα ἀλλά κατά τά πρόσωπα, πού σέ ἀποτελοῦν τριάδα, φύλαγε τούς δούλους Σου, πού πιστεύουν σέ Σένα).

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν,

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε, τούς ἐλπίζοντας εἰς σέ.

(Θεοτόκε, σύ ἡ ἐλπίδα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, σκέπασε, φρούρησε καί φύλαγε ὅλους, ὅσοι ἐλπίζουν σέ Σένα).

Ὁ Εἱρμός

Ἐν νόμω σκιά καί γράμματι, τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί, πᾶν ἄρσεν τό τήν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεῶ, διό πρωτότοκον Λόγον, Πατρός Ἀνάρχου Υἱόν, πρωτοτοκούμενον Μητρί, ἀπειράνδρω μεγαλύνωμεν.