Η Παναγία Φανερωμένη των Κυδωνιών

Πριν από πολλά χρόνια, στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας, σ’ αυτή την Ελληνική αλλά σκλαβωμένη στους τούρκους πολιτεία, συνέβη ένα μεγάλο και θαυμαστό γεγονός που απεδείχθη ως πραγματική ευλογία του Θεού για ολόκληρη την Χριστιανοσύνη.

«Ημέρα λαμπροφόρος πάσιν εξέλαμψε…» στις 28 Ιουνίου του 1852 στις Κυδωνίες, όταν αποκαλύφθηκε με θαυμαστό τρόπο, η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης, όπως ονομάστηκε, εξαιτίας του πλήθους των θαυμάτων τα οποία η Θεοτόκος πραγματοποίησε, για να ενδυναμωθεί η πίστη των Χριστιανών και να διαλυθούν οι αμφιβολίες των άθεων και αδιάφορων ανθρώπων στους δύσκολους καιρούς της τουρκοκρατίας...

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ

Οι Άγιαι Πέντε Νεάνιδες Μάρτυρες (Α’ αιώνος)

Γεννήθηκαν στην Λέσβο. Σύμφωνα με την παράδοση κατοικούσαν στον Γαβαθά της Άντισσας και μαρτύρησαν στα πολύ παλιά χρόνια. Αναφέρεται ότι στο όρος Όρδυμνος υπήρχε μοναστήρι των «Αγίων Πέντε». Η μνήμη τους εορτάζεται την 5η Απριλίου...

Αγία Φεβρωνία

Το φρικτό Μαρτύριο της Αγίας 

Κατά τους χρόνους του μεγάλου διωγμού που είχε εξαπολύσει ο Διοκλητιανός κατά των Χριστιανών, ζούσε στην Ρώμη ένας νεανίας ονόματι Λυσίμαχος, ο οποίος προοριζόταν για έπαρχος μετά τον θάνατο του πατέρα του. Όμως, επειδή ο Διοκλητιανός είχε ακούσει ότι αυτός ο νεαρός σεβόταν τον Χριστό, απεφάσισε να τον στείλει στην Ανατολή, μαζί με τον κακότροπο θείο του, τον Σελήνο και πλήθος στρατιωτών, για να διώξουν τους Χριστιανούς...

Γενέσιον Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Λέγει ο Νικηφόρος Θεοτόκης σε Λόγο του για τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο σχετικά με το πως τον προσφωνεί ο Άγγελος Κυρίου: «Δίκαιο, όσιο, προφήτη, χάριτος θείας πεπληρωμένο, κήρυκα της μετανοίας, ζηλωτή των νόμων του Κυρίου, πρόδρομο Χριστού, μέγα ενώπιον Θεού τον εφανέρωσε ο Άγγελος προτού να γεννηθεί. Ποιος άλλος έλαβε ευαγγέλια γεννήσεως μέσα στα άγια των αγίων; κανένας άλλος βέβαια παρά ο Ζαχαρίας...

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων

Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων προηγείται της Εορτής Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) και των Δώδεκα Αποστόλων (30 Ιουνίου). Αρχίζει την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και διαρκεί έως την 28η Ιουνίου. Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά, αυγά και καταλύουμε ψάρι (εκτός Τετάρτης και Παρασκευής). Ψάρι καταλύεται και στην Εορτή Γενεσίου του Προδρόμου (24 Ιουνίου) αν πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή, ομοίως και στην Εορτή Πέτρου και Παύλου.

Η ωφέλεια της νηστείας

Η νηστεία είναι: «όπλο μέγα κατά των πειρασμών» (Άγ. Θεοφύλακτος),

«αρχή της χριστιανικής ζωής, μητέρα της προσευχής, πηγή σωφροσύνης, και φρόνησης. Αύτη διδάσκει την ησυχία και προηγείται όλων των καλών έργων… Δρόμος μέγας εις παν αγαθόν… προστατεύει κάθε αρετή. Είναι η αρχή του πνευματικού αγώνα» (Άγ. Ισαάκ ο Σύρος),

«πονηρών εννοιών εκκοπή, ενυπνιασμών ελευθερία, προσευχής καθαρότης, ψυχής φωστήρ, νοός φυλακή» (Άγ. Ιωάννης Κλίμακος),...

Θαυμαστά από τον βίο του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου

Τα Θαυμάσια της Ορθοδόξου Πίστεως

Θαυμαστός είναι ο βίος του Οσίου Παϊσίου του Μεγάλου που συντρίβει κάθε κακοδοξία αιρετικού, ή δύσπιστου ανθρώπου. Ως εκ τούτου καταδεικνύει την Αλήθεια της Ορθοδόξου πίστεως.

Γεννήθηκε στην Αίγυπτο γύρω στο 300μ.Χ. Αφιερώθηκε στον Θεό κατά θεία παραγγελία που απεκάλυψε Άγγελος Κυρίου στην μητέρα του. Επόθησε να γίνει μοναχός και αναχωρών στην έρημο υποτάχθηκε στον Αββά Παμβώ, ασκούμενος την υπακοή, την υπομονή, την ανάγνωση των Γραφών, προσευχόμενος και βασανίζοντας το σώμα με αγρυπνίες και νηστείες, στην αρχή τρώγων λίγο άρτο και άλας μόνο κάθε Σάββατο, αργότερα κάθε δύο Σάββατα, φθάνοντας σε σημείο να ζήσει νηστικός με την δύναμη του Θεού επί 70 έτη, μεταλαμβάνοντας κάθε Κυριακή των Αχράντων Μυστηρίων!...

Όταν τιμούμε τους Αγίους δοξάζουμε τον Θεό

Δαμασκηνού του υποδιακόνου και Στουδίτου

Αυτουνούς (τους Αγίους) εορτάζομε και εμείς σήμερα, ευλογημένοι Χριστιανοί, για τούτη την αιτία. Επειδή κατέβη το πανάγιο Πνεύμα την Κυριακή όπου επέρασε, και εφώτισε τους Αποστόλους, οι δε Απόστολοι εδίδαξαν τον κόσμο, καί κατέπεισαν τους ανθρώπους πολλά, όσο να καταφρονέσουν τον θάνατο δια την αγάπη του Χριστού...

Θαλασσινό νερό

Κάποτε, ενώ περπατούσαμε στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας, ο Γέροντάς μου κι’ εγώ, διηγείτο στους Αδελφούς ο Αββάς Δουλάς, ο μαθητής του Οσίου Βησσαρίωνος, κυριεύθηκαν από υπερβολική δίψα.

- Διψώ, Αββά, είπα στον Γέροντά μου.

- Πιές από τη θάλασσα, μου είπε.

Τον κοίταξα με απορία. Πινόταν εκείνο το νερό, που ήταν όλο αλμύρα και θειάφι; Ο Γέροντας όμως είχε σταθεί σε προσευχή και με το ευλογημένο χέρι του σταύρωνε τα νερά...

Ινδουισμός

του Στρατή Ανδριώτη

Πριν 5000 χρόνια εμφανίστηκε στην Ινδία, η εθνική θρησκεία της χώρας αυτής, ο Ινδουισμός ή Βραχμανισμός, προορισμένη μόνο για Ινδούς, χωρίς να έχει κάποιον συγκεκριμένο ιδρυτή, με μεταβαλλόμενη διδασκαλία χωρίς δόγμα, βασισμένη σε πολλών ειδών «πιστεύω» για τον Θεό, επηρεασμένη από τις πλάνες της άριας φυλής. Οι ινδουιστές πιστεύουν σε πολλούς νομιζόμενους θεούς, του ήλιου, του πολέμου, του σεξ, καθώς και άλλων περίπου 330.000.000 θεών που «μετενσαρκώθηκαν» έχοντας γυναίκες για ταίρι, θεοποιώντας ακόμα και ανθρώπους (γκουρού)!...

Τις Θεός Μέγας

Omada0

Τριάς Αγία δόξα σοι

Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

«Ο Πανάγαθος αδελφοί μου, και πολυέλεος Θεός είναι ένας, και όποιος λέγει ότι είναι πολλοί θεοί, είναι διάβολος. Είναι δε και Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, μία φύσις, μία δόξα, μία βασιλεία, ένας Θεός. Είναι δε ακατάληπτος, Κύριος ανερμήνευτος, όλος φως, όλος χαρά, όλος ευσπλαχνία, όλος αγάπη. Δεν έχουμε κανένα παράδειγμα να παρομοιάσουμε την Αγία Τριάδα, επειδή και δεν ευρίσκεται άλλο εις τον κόσμο. Μα διά να λάβει παραμικρή βοήθεια ο νους μας, φέρνουν μερικά παραδείγματα οι θεολόγοι της Εκκλησίας...

Το Άγιον Πνεύμα

Δαμασκηνού του Υποδιακόνου καί Στουδίτου

«Αυτό το Πνεύμα τρεις φορές και σε τρία είδη εφάνη. Μετά την Ανάσταση του Χριστού μια, και πριν της Αναστάσεως δύο φορές. Την μεν πρώτη φορά εφάνη ως περιστερά στον Ιορδάνη ποταμό, όταν εβαπτίζετο ο Χριστός, δεύτερη εφάνη ως νεφέλη στο Θαβώριο όρος, όταν ο Χριστός μεταμορφώθη. Τρίτη την σήμερον ημέρα (της Πεντηκοστής), ως γλώσσες πύρινες εκάθισε στις κεφαλές των Αγίων Αποστόλων…»...

Η Αγία Πεντηκοστή

Μετά την Ανάληψη του Σωτήρος στους ουρανούς, οι ένδεκα Απόστολοι και υπόλοιποι Μαθητές Του, και οι από την αρχή ακολουθούντες Αυτόν θεοφιλείς γυναίκες, η αγιοτάτη Παρθένος Μαρία η Μήτηρ Αυτού, και οι αδελφοί Αυτού, όλοι μαζί ψυχές ως 120, επέστρεψαν από το Όρος του Ελαιώνος στην Ιερουσαλήμ, και εισήλθαν στον οίκο όπου έμεναν, και ανέβηκαν στο υπερώο, που είναι το ανώγαιό του, και εκεί, προσκαρτερούντες με προσευχή και δέηση, περίμεναν την επέλευση του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την επαγγελία του θείου Διδασκάλου. Εκεί, εκλέχθηκε και ο Ματθίας, που συγκατεψηφίσθη από τους ένδεκα Αποστόλους...

Ο Όσιος Ονούφριος

Έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. και αφού αρχικά ησύχαζε σε Κοινόβιο της Ερμουπόλεως των Θηβών, απεσύρθη στα βάθη της ερήμου στην Αίγυπτο, συνεπαρμένος από την ερημική ζωή του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Εκεί τον βρήκε στο τέλος της επίγειας ζωής του, ο μακάριος Παφνούτιος, ο οποίος φωτίσθηκε από τον Θεό και καθοδηγούμενος από Άγγελο που τον ενδυνάμωνε με θαυμαστό τρόπο, περιπατούσε νηστικός επί 18 ημέρες, ώσπου είδε έναν άνθρωπο φοβερό στην όψη, ταλαιπωρημένο από το γήρας και την εγκράτεια, γυμνό στο σώμα που καλυπτόταν από τρίχες και φοβηθείς στη θέα του κρύφθηκε...

Άξιον εστίν

Πλησίον της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος του Αγίου Όρους, ευρίσκεται τοποθεσία όπου σχηματίζεται μεγάλος λάκκος και ο τόπος αυτός ονομάζεται «Άδειν» που σημαίνει ‘‘ψάλλειν’’. Σ’ ένα από τα κελιά της περιοχής, που είναι αφιερωμένο στην Παναγία, ασκήτευε ένας Γέροντας μαζί με τον υποτακτικό του. Επιθυμήσας ο Γέρων να μεταβεί στην Σκήτη του Πρωτάτου για να παρακολουθήσει την Ιερά Αγρυπνία που ετελείτο κάθε Κυριακή, άφησε μόνο τον μαθητή του, και αφού του έδωσε εντολή να αναγνώσει την ακολουθία του, αναχώρησε το εσπέρας του Σαββάτου...

Άγιος Λουκάς ο ιατρός

του Στρατή Ανδριώτη

Παρά την αξιόλογη πρόοδο της Ιατρικής Επιστήμης, συμβαίνουν συχνά πολλά περιστατικά λανθασμένων ιατρικών διαγνώσεων, αποτυχημένων επεμβάσεων και θεραπειών, κρούσματα ανευθυνότητας, κακίστης συμπεριφοράς ιατρών, οικονομικής εκμετάλλευσης ασθενών κ.α. Στον αντίποδα όλων αυτών, αποτελεί πρότυπο αγιότητας η ζωή και το έργο ενός αξιόλογου επιστήμονα Ιατρού συνάμα και ποιμένα της Εκκλησίας...

Ορθόδοξος ψάλτης

Μαρτυρία του μακαριστού Αρχιμ. Φιλόθεου Ζερβάκου

«…είχα γνωριμία καί φιλία με τον αείμνηστο Παπαδιαμάντη… Τον γνώρισα στο εκκλησάκι του Προφήτου Ελισαίου, ένα Σάββατο απόγευμα… Δεν έλειψα ποτέ από κοντά του, έψαλλα δίπλα του ως βοηθός του. Από αυτόν έμαθα να ψάλλω συνετά καί με ευλάβεια, με κατάνυξη, φόβο Θεού καί τρόμο. Πριν τον γνωρίσω έψελνα με υπερηφάνεια, δυνατά, για να ευχαριστούνται οι εκκλησιαζόμενοι καί για να με επαινούν στη συνέχεια. Από τον Παπαδιαμάντη έμαθα να ψάλλω ταπεινά καί με συναίσθηση… Όταν έψελνε ήταν σαν να βρισκόταν μπροστά στο φοβερό βήμα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού… Ο Παπαδιαμάντης αγαπούσε το Θεό, αγρυπνούσε πρόθυμα, έψελνε, υμνούσε, ευλογούσε το Θεό χαρμόσυνα…

Η αφιλοχρηματία και η απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό

Ένας πλούσιος ειδωλολάτρης οδηγήθηκε στο Χριστό από ένα χριστιανό Ιερέα. Λίγο πριν λάβει το άγιο Βάπτισμα, είπε στον Ιερέα πως επιθυμούσε να μοιράσει ελεημοσύνη στους φτωχούς. Ο Ιερεύς τον πήρε μαζί του να επισκεφθούν τις πιο φτωχικές συνοικίες της πόλεως, για να ιδεί ο πλούσιος με τα μάτια του τη δυστυχία...

Η εν Νικαία Α΄ Οικουμενική Σύνοδος των 318 Αγίων Θεοφόρων Πατέρων

Ο Άρειος, ο γνωστός σε όλους αιρεσιάρχης, καταγόμενος από την Λιβύη, πρωτοπρεσβύτερος της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων, άρχισε από το 315 να βλασφημεί στον Υιό και Λόγο του Θεού και να λέγει ότι δεν είναι Θεός αληθινός, ομοούσιος τω Πατρί, αλλά ότι είναι κτίσμα και ποίημα και ξένος της ουσίας και της δόξης του Πατρός. Η φρικτή αυτή βλασφημία τάραξε του πιστούς της Αλεξανδρείας και ο τότε Αρχιεπίσκοπός της Αλέξανδρος, αφού δοκίμασε ματαίως την διόρθωσή του με νουθεσίες, τον αφόρισε και με τοπική Σύνοδο τον καθαίρεσε, κατά το έτος 321. Αλλά ο βλάσφημος, ούτε έτσι δεν θέλησε να σωφρονισθεί, ούτε έπαψε να σπέρνει των αιρετικών δογμάτων του, τα θανατηφόρα ζιζάνια και αυτής της αιρέσεως η πλάνη απλώθηκε παντού και κάθε ημέρα αυξανομένη σπάραττε δεινώς την Εκκλησία του Χριστού...

Η Άλωση της Πόλης μας

του Στρατή Ανδριώτη

Ο Μέγας Κωνσταντίνος μεταφέροντας την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην Ανατολή, ίδρυσε το 330μ.Χ. την Κωνσταντινούπολη στην πόλη Βυζάντιο με στόχο να δημιουργηθεί μία χριστιανική πολιτεία, πιστεύοντας ότι μόνο με την αγάπη του Χριστιανισμού θα ειρήνευε και θα ενωνόταν ο κόσμος. Μ’ αυτόν τον τρόπο η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία που είχε διαδεχθεί την αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα συνεχιζόταν με κέντρο εκ νέου τον Ελληνισμό, διότι από τον 7ο αιώνα η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε καθαρά Ελληνικό χαρακτήρα. Οι διανοούμενοι εκείνης της εποχής θεωρούσαν ότι το Βυζάντιο-Ρωμανία συνέδεε τον αρχαίο με τον νεώτερο Ελληνισμό. Ως Βυζαντινούς οι ιστορικοί εννοούν τους Έλληνες, διότι πράγματι ήταν Έλληνες και η αυτοκρατορία τους ήταν η πλέον κραταιά του κόσμου! Επί 9 αιώνες η Πόλη υπήρξε η ακμάζουσα πρωτεύουσα καί το πρότυπο του χριστιανικού πολιτισμού, πριν αλωθεί αρχικά από τους Φράγκους και τελειωτικά από τους Τούρκους...

Τα Έθνη ήταν πρότερα όπως ο Τυφλός

Δαμασκηνού του Στουδίτου και υποδιακόνου

«…Δύναται και αναλογικώς να εξηγηθεί τούτο το Ευαγγέλιο (της Κυριακής του Τυφλού). Δηλαδή, ότι ο τυφλός ήταν μεν ο εξ εθνών λαός, τον οποίο περιπατώντας ο Κύριος επί της γης, βρήκε τυφλό στην πίστη, και δεν ήξερε ποιος είναι ο Θεός ο αληθινός, ή ότι προς τους Ιουδαίους ήλθε, περνώντας δε πήγε και στα έθνη...

Έφτυσε λοιπόν κάτω και έκαμε πηλό και τον άλειψε. Δηλονότι πρώτα τους δίδαξε με τους λόγους του στόματός Του, ή ότι σαν σταλαγματιά βροχής, έτσι κατέβηκε επί της γης και σαρκώθηκε εκ της αγίας Παρθένου. Έπειτα παρέδωσε και το άγιο Βάπτισμα, το οποίο είναι ο Σιλωάμ, επειδή απέστειλε ο Χριστός τους Αποστόλους να βαπτίζουν τα έθνη. Μετά από αυτά, ο εξ εθνών λαός, δηλαδή οι Μάρτυρες και οι Άγιοι οπού ήσαν Έλληνες και βαπτίσθηκαν, κήρυξαν την αλήθεια και ομολόγησαν τον Χριστό αληθινό Θεό. Γι’ αυτό και οι Βασιλείς και αυθεντάδες τους εδίωξαν και τους τυράννησαν.

Γι’ αυτό και εμείς, ευλογημένοι Χριστιανοί, επειδή πρώτα πεπλανημένοι ήμασταν και τυφλοί, και από τους λόγους του Χριστού και των Αποστόλων φωτισθήκαμε, και γνωρίσαμε ένα Θεό αληθινό, πάλι ας μην σκοτίζουμε την ψυχή μας με αμαρτίες διότι πριν γνωρίσουμε την αλήθεια, εάν φταίγαμε στον Θεό, λίγο θέλαμε να κολασθούμε. Τώρα που γνωρίζουμε ποιο είναι το καλό, εάν το καταπατήσουμε, μεγάλη κόλαση έχομε, διότι και ο Κύριος έτσι ορίζει: «Ο γνούς και ποιήσας πολλά δαρήσεται, ο δε μη γνούς και ποιήσας, ολίγα δαρήσεται». Γι’ αυτό ας σπουδάσουμε να αρέσουμε τον Χριστό, ας αγωνισθούμε να κάμομε τις Εντολές Του, για να τύχουμε και της Βασιλείας των Ουρανών. Ής γένοιτο πάντας ημάς επιτυχείν εν Χριστώ τω αληθινώ Θεώ. Ω πρέπει δόξα, τιμή και μεγαλοπρέπεια εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Ο Τελωνισμός των ψυχών κατά την ώρα του θανάτου

Διήγηση της θεωρίας την οποία έγραψα εγώ ο ταπεινός Γρηγόριος και μαθητής του Αγίου Βασιλείου του Νέου.

Ο αγιότατος Πατήρ ημών Βασίλειος ήταν στον καιρό του βασιλέως Λέοντος του Σοφού και κατοικούσε πλησίον της Κωνσταντινουπόλεως. Επειδή είχε αποθάνει ο Γέροντάς μου, ζητούσα πνευματικό πατέρα να με οδηγά στα ουράνια...

Μετάνοια

Απόσπασμα Λόγου της Κλίμακος «Περί μετανοίας»

Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου

«…Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή. Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα καί μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος καί αποκήρυξις της απελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη. Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων. Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του. Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με τη νηστεία) καί κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθηση…»

Θαυματουργές εικόνες της Παναγίας στο Άγιον Όρος

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ

Κατά τα τέλη του 10ου αιώνα, σ’ ένα κελί κοντά στις Καρυές, ο υποτακτικός έψαλλε την ακολουθία του Όρθρου, φιλοξενώντας κάποιον άγνωστο μοναχό. Φθάνοντας στην θ΄ ωδή, καθώς έψελνε την «Τιμιωτέραν», ο ξένος μοναχός άρχιζε τον ύμνο κάπως διαφορετικά, προτάσσοντας το «Άξιον εστίν ως αληθώς…», κάτι που εντυπωσίασε τον υποτακτικό ζητώντας να του γράψει ολόκληρο τον ύμνο για μην τον ξεχάσει...