"Η «χαβούζα» του Πατρινού Καρναβαλιού 2026".

 Εξαιρετικό κείμενο του Ελευθερίου Ανδρώνη με τίτλο:

"Η «χαβούζα» του Πατρινού

Καρναβαλιού 2026".

600 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΜΕΘΗΣ ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΩΝ!!!

Ο Ερυθρός Σταυρός δήλωσε ότι το 2026 ήταν η πιο οργιώδης χρονιά του καρναβαλιού από ποτέ.

Εξακόσια περιστατικά μέθης και τραυματισμών. Λιποθυμίες από το αλκοόλ. Ξυλοδαρμοί. Συμπλοκές. Κρίσεις πανικού. Δεκάδες μεθυσμένοι ανήλικοι κατέληξαν στο νοσοκομείο σε ημιλυπόθυμη κατάσταση. Κλιμάκια του Ερυθρού Σταυρού είχαν στηθεί σε διάφορα σημεία για να δέχονται περιστατικά, λες και είχαμε να κάνουμε με εμπόλεμη ζώνη. Νέα παιδιά σωριάζονταν στα φορεία στα ειδικά περίπτερα πρώτων βοηθειών. Μέχρι και σωστική λέμβος με διασώστη και εκπαιδευμένο σκύλο ήταν «standby» στο λιμάνι της Πάτρας, μήπως και πέσουν άτομα στη θάλασσα την ώρα της κορύφωσης του οργιαστικού καψίματος του «βασιλιά καρνάβαλου» που – μάλιστα φέτος – ήταν ο ίδιος ο Διόνυσος, σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα για να δείξουν την παγανιστική υπόσταση αυτού του αίσχους.

Μην στοχοποιείτε τους απλούς ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα άλλο στον κόσμο από τον Θεό και την Εκκλησία....

 "Καμιά φορά θυμώνω με αυτούς που κάνουν την ζωή δύσκολη στους απλούς ανθρώπους του Θεού. Και όταν λέμε απλούς δεν εννοούμε ούτε το μορφωτικό ούτε το κοινωνικό τους επίπεδο... Αυτοί οι άνθρωποι οι απλοί, τους οποίους, έχουν βάλει στόχο, δεν έχουν τίποτα άλλο στον κόσμο από τον Θεό και την Εκκλησία. Είναι σαν κι αυτούς που λέει ο άγιος Μακάριος "ότι κρατάνε την καρδιά τους στα χέρια τους όλη την ώρα'" . Μην τους προβληματίζετε με ανοησίες. Μην τους την πατάτε.

Γιατί ο Θεός φαίνεται να σιωπά μπροστά στις αδικίες; Γιατί υποφέρουν, πεθαίνουν και αφανίζονται οι αθώοι και οι αδύναμοι;

π. Παντελεήμων Κρούσκος: Πρώτον, γιατί ο Θεός μάς έδωσε νου, αυτεξούσιο και ελευθερία και δεν μας τα έδωσε για να τα καμαρώνουμε, αλλά για να υψώνουμε τη φωνή μας και να τα υπερασπιζόμαστε οι ίδιοι . Κι ακόμη κι αν παραιτούμαστε από τα δικά μας δικαιώματα( συμβαίνει αυτό στους πνευματικούς ανθρώπους) , οφείλουμε να μην παραιτούμαστε από τον αγώνα για τη διασφάλιση των κοινών δικαιωμάτων και την ευημερία, ασφάλεια κλπ των άλλων .

Το κυριότερο, όμως, είναι ότι αυτή η ζωή, μέσα στην κόλαση της πτώσης και της αποστασίας, θα είναι πάντοτε άδικη. Από εκεί και πέρα, δεν θα υπάρχει απάντηση σε όλα τα «γιατί», και ο Θεός, εννέα φορές στις δέκα, θα σιωπά.