ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος, Πολιούχος Μυτιλήνης

2012-02-17T10:36:00.000+02:00

Ο άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το έτος 1774 στο Νεοχώριο του Βυζαντίου. Είχε καλούς χριστιανούς γονείς, πού φρόντισαν για τη χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους, αφού μάλιστα ξέρομε θετικά ότι ο ένας αδελφός του αγίου Θεοδώρου, ο Γρηγόριος, έγινε επίσκοπος Άδριανουπόλεως...

Μικρός ο Θεόδωρος θέλησε να γίνει ζωγράφος και γι' αυτό ήλθε σαν μαθητής κοντά σε ξακουσμένο ζωγράφο, πού δούλευε στο παλάτι του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. 'Αλλά εκεί ποιος ξέρει τι πιέσεις δέχτηκε, ώστε λύγισε η ψυχική του αντοχή στην ηλικία πού βρισκότανε, κι έτσι αλλαξοπίστησε. Δεν πέρασαν όμως πολλά χρόνια και συνήλθε. Κατάλαβε το βαρύ αμάρτημα, στο όποιο έπεσε. Αφορμή έγινε μια βαρεία επιδημία, πού έπεσε στην Πόλη και τον έκαμε να σκεφθεί το θάνατο, το Θεό, την ψυχή του, την άλλη ζωή. Έτσι το χαμένο πρόβατο ζήτησε το δρόμο της επιστροφής. Δραπέτευσε από τα ανάκτορα, με ξένα ρούχα, για να μη τον γνωρίσουν, με μια στάμνα στον ώμο, με μουτζουρωμένο το πρόσωπο, βγήκε από το παλάτι, κατέβηκε στη θάλασσα, εκεί βρήκε ένα χιώτικο καράβι και ήρθε, κατά θέλημα Θεού, στη Χίο, πού στάθηκε γι' αυτόν ο τόπος της ψυχικής αναγέννησης, του πνευματικού του καταρτισμού, της μεγάλης μετανοίας του και της αποφάσεως του να δώσει και τη ζωή του για το Χριστό, πού άθελα κατά την παιδική του ηλικία αρνήθηκε.

Εκεί στη Χίο, στο μοναστήρι του άγιου Μακαρίου, διάβασε πολλά βιβλία και είδε την αγάπη, πού έτρεφαν για τον Χριστό οι άγιοι, ώστε έδιναν και τη ζωή τους για το Σωτήρα τους. «Εγώ πού τον αρνήθηκα, έλεγε ο άγιος Θεόδωρος, θα πρέπει χίλιες φορές να αποθάνω, για να ξεπλύνω το αμάρτημα μου με το αίμα μου». Και πήρε τη μεγάλη απόφαση.

Αποφάσισε να παρουσιασθεί στους Τούρκους και να δηλώσει μόνος του ότι μετανοιώνει, πού έγινε μωαμεθανός και ότι είναι χριστιανός, αποφασισμένος και να αποθάνει για την πίστη του. Δεν παρουσιάστηκε στις τουρκικές αρχές της Χίου, για να μη ενοχοποιήσει όλους πού βρίσκονταν στο μοναστήρι του άγιου Μακαρίου. Γι' αυτό ήρθε στη Μυτιλήνη. Τον συνόδευσε ένας μοναχός από το μοναστήρι του άγιου Μακαρίου, πού παρέμεινε στη Μυτιλήνη μέχρι πού μαρτύρησε ο άγιος. Αυτός ο μορφωμένος κληρικός περιέγραψε και το μαρτύριο του.

Παρουσιάστηκε, λοιπόν, ο άγιος Θεόδωρος στις τουρκικές αρχές και εδήλωσε πώς είχε μια πίστη πού ήτανε χρυσός και του την πήρανε οι Τούρκοι και του έδωκαν μια πίστη πού ήτανε μπακίρι (χαλκός). Και τώρα τους την δίνει πίσω, για να πάρει την πρώτη πίστη του. «Είμαι χριστιανός, είπε, και θα αποθάνω χριστιανός».

Στην αρχή τον νόμισαν τρελλόν. Σύντομα όμως κατάλαβαν ότι μιλούσε σοβαρά, αποφασισμένος να αντιμετωπίσει και το θάνατο, για να κρατήσει την πίστη του. Προσπάθησαν με υποσχέσεις, και με απειλές να τον μεταπείσουν. Τον φυλάκισαν. Επέτρεψαν σε άγριους Τούρκους να έρχονται νύχτα μέρα στη φυλακή και να τον βασανίζουν, όπως μπορούσαν φρικτότερα. Κι εκείνος έμεινε ακλόνητος. Προσευχόταν και επέμενε στην πίστη του. Και ο Θεός του έδινε θάρρος και δύναμη.

Όταν είδαν ότι δεν πρόκειται να αλλάξει γνώμη ο άγιος, αποφάσισαν να τον θανατώσουν με απαγχονισμό. Τον κρέμασαν έξω από το φρούριο, κάπου εκεί όπου είναι σήμερα το Ε' Δημοτικό Σχολείο, ίσως και λίγο παραπάνω. Στις 17 Φεβρουαρίου του έτους 1795 παρέδωκε την ψυχή του στο Θεό, στον όποιο προσέφερε και τη ζωή του, με θάνατο φρικτό, μαρτυρικό.

Το άγιο λείψανο του έμεινε κατά διαταγή των Τούρκων τρεις ήμερες κρεμασμένο στην αγχόνη. Κατόπιν με άδεια των τουρκικών αρχών το παρέλαβαν πενήντα πρόκριτοι Μυτιληναίοι και το έθαψαν στο προαύλιο της Παναγίας Χρυσομαλλούσης. Έπειτα από τρία χρόνια, όταν θέλησαν να κάμουν την ανακομιδή των λειψάνων του, είδαν με έκπληξη και θαυμασμό ότι το σώμα είχε διατηρηθεί ακέραιο. Το παρέλαβαν τότε με πολλή ευλάβεια και το έκρυψαν στην κρύπτη του Μητροπολιτικού ναού, όπου βρισκότανε μέχρι το 1832. Τότε έγινε το θαύμα της διασώσεως της πόλεως από τη θανατηφόρο πανώλη. Από τότε, όπως γράφομε στη συνέχεια, το άγιο λείψανο βρίσκεται στη θέση, πού είναι σήμερα στο Μητροπολιτικό ναό της Μυτιλήνης, σαν θησαυρός πολύτιμος, σαν φρουρός του νησιού μας.

Το έτος 1832 μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης. Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι. Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας. Και οι αρχές της πόλεως αφήκαν τα γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά. Όλα τα μέτρα όμως πού έπαιρναν, ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και το θάνατο. Ή κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, πού πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Άλλα ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το έκαμε η χάρη του Θεού με τις προσευχές του άγιου Θεοδώρου.

Σ' αυτές τις κρίσιμες μέρες και μάλιστα τη νύχτα της Παρασκευής της α' εβδομάδας των Νηστειών, φανερώθηκε ο άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελλο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγελε να ειπεί στο Μητροπολίτη να μαζέψει τους χριστιανούς από τις έξοχες, οπού είχαν καταφύγει, να κάνουν αγρυπνία στο Μητροπολιτικό ναό και να βγάλουν και το λείψανο του από την κρύπτη του ναού. Ό Πρωτοσύγκελλος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, άλλα μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερον τον άγιο. Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στο Μητροπολίτη την εντολή του αγίου. Ό Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την αδεία να επιτρέψει να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους χριστιανούς, να έλθουν στο ναό και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν άπ' την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, πού ήρθαν άπ' την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν. Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση από φόβο να μη μεταδοθεί ή αρρώστια περισσότερο. Όμως ο Διοικητής βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε, παρ' όλα τα μέτρα πού είχαν πάρει οι γιατροί, έστω και αν είχαν απομακρυνθεί από τα σπίτια τους οι κάτοικοι, έδωκε την άδεια για συγκέντρωση και αγρυπνία.

Όλοι οι χριστιανοί με πίστη και ελπίδα έτρεξαν στο ναό, πού γέμισε μέσα, έξω και τους γύρω δρόμους. Έκλαψαν, παρακάλεσαν το Θεό, και ζήτησαν και τη βοήθεια του αγίου, πού έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελλο. Ξημέρωσε και προσευχότανε. Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελλος κατέβηκαν στην κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το λείψανο του άγιου Θεοδώρου και έκαμαν μια σύντομη λιτανεία γύρω στο ναό.

Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Ή πόλη ονόμασε τον άγιο Θεόδωρο «Πολιούχο», δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού μας. Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και τον προστάτη άγιο.

Από τότε (1832) το σεπτό λείψανο του άγιου δεν το ξανάβαλαν στην κρύπτη του ναού, αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού ναού, πού βρίσκεται σήμερα και αποτελεί, όπως λέγει και το απολυτίκιο του άγιου, «θησαυρόν τιμαλφή» για τον τόπο μας.

Σαν πολιούχος ο άγιος Θεόδωρος προστάτεψε το νησί μας και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940, πού ενώ οι "Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους, όπως τον ασύρματο της πόλεως, πού ήταν στη Νεάπολη, τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας, στο λιμάνι το πλοίο «Άρντένα», καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές άπ' αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν.

Σε ανάμνηση του θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη, από το έτος 1936, με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου, καθιερώθηκε νέα γιορτή στη Μυτιλήνη την Δ' Κυριακή από το Πάσχα, κατά την οποία γίνεται με μεγάλη λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων λάου η λιτάνευση των σεπτών λειψάνων του αγίου.

ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΊΚΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

Το πάντιμον λείψανον του Θεοδώρου, πιστοί,

ενδόξως τιμήσωμεν ως θησαυρόν τιμαλφή,

και πάντες βοήσωμεν:

Σώσον εκ των κινδύνων τους πιστώς σε υμνούντας,

ως πότε συ ερρύσω εκ πανώλους την πόλιν

και πάντας περιφρούρησαν ταις ικεσίαις σου.

***

Τω Θεώ ώσπερ δώρον φερωνύμως, Θεόδωρε,

δι' αθλήσεως πόνων προσηνέχθης πολύτιμον,

και άμωμον θύμα και δεκτή, παμμάκαρ, εγένου προσφορά,

Όθεν ποθώ συνελθόντες, τους σους αγώνας εν ύμνοις γεραίρομεν

και δόξαν προσάγομεν Θεώ τω θαυμαστώς σε ενισχύσαντι

κατ' εχθρών δρωμένων και αοράτων, πολύαθλε.

Από το βιβλίο «Οι άγιοι της Λέσβου» του κ. Γ. Π. Σωτηρίου

Πηγή: www.zoiforos.gr

2012-02-16T19:43:00.000+02:00

της Βιργινίας Κρητικού - Ζούρου

Το φονικό ψύχος που εκδηλώνεται αυτές τις μέρες στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια θερίζει ανθρώπινες ζωές… Ωστόσο, από προχθές η Ελλάδα είναι το κέντρο των ειδήσεων, μετά τον πόλεμο της Συρίας. Φωτιές, καταστροφές και ταραχές μετατρέπουν το κέντρο της Αθήνας σε κόλαση. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Προκειμένου να πάρουμε το δεύτερο πακέτο ενίσχυσης από τους εταίρους, οικονομικής σωτηρίας για την πατρίδα μας, βαθαίνουμε τις ήδη υπάρχουσες ρωγμές στον πυρήνα της εθνικής μας ομόνοιας. Φόβοι για κοινωνική έκρηξη. «Οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλη τιμωρία», αναμεταδίδουν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Η Βουλή με πολύωρες συνεδριάσεις βρίσκεται στο δίλημμα «σωτηρία ή χρεωκοπία». Η συνταγή και στις δύο περιπτώσεις είναι μία. Συνταγή φτώχειας. Η αγωνία, ο φόβος και η αστάθεια που ζούμε δεν έχουν τέλος…

Τούτες τις κρύες μέρες ξεκίνησα μια νέα σχέση. Κάθε πρωί ξυπνάω με χαρά. Ανοίγω το παράθυρο και ρίχνω στο περβάζι τριμμένο ψωμάκι. Ψίχουλα για τα πουλιά. Μαζεύονται εδώ και έχουν πανηγύρι. Στη μια πλευρά αυτά και στην άλλη εγώ. Ένα τζάμι μάς χωρίζει και μέρα με τη μέρα η εξοικείωση και για τις δυο πλευρές μεγαλώνει. Η σχέση σταθεροποιείται και η χαρά μοιράζεται…

Απλές συνήθειες βάζω στη ζωή μου. Όσο ακούω τα μαντάτα, περί της απομάκρυνσής μας ή όχι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο ζω κάθε μέρα και πιο έντονα τον ψυχολογικό πόλεμο και την οικονομική κρίση, τόσο ψάχνω να αφουγκραστώ τις αντιστάσεις μου. Πόσο μπορώ να σώσω την ψυχική μου υγεία, με τι ασκητική μπορώ να πορευτώ μέσα στη φτώχεια που μας επιβάλλουν οι πλούσιοι και δυνατοί. Ποιοι είναι οι πλούσιοι και δυνατοί; Ποιοι είμαστε οι φτωχοί; Ποια είναι η αναλογία, ο συσχετισμός; Ψάχνω να δω τα πρόσωπά τους και απ’ ό,τι μου επιτρέπουν οι φωτογραφίες και οι εικόνες τους, μου φαίνονται φτωχοί και άχαροι μέσα στα γκρίζα κοστούμια.

Με τα πρόσωπα χλομά και σκυθρωπά, τη φωνή σιδερένια. Θέλουν να επιτιμήσουν και να τιμωρήσουν όλους εμάς που φταίξαμε, όσο καιρό εκείνοι ήσαν οι αρχηγοί μιας ευρωπαϊκής κουλτούρας, ξένης κατά πολύ της ελληνικής πραγματικότητας.

Η δύναμη της ζωής μάς οδηγεί σε νέες συνήθειες. Μια από αυτές είναι ότι τα τζάκια μας έπαψαν να ποζάρουν άψυχα ως διακοσμητικά χώρου, έτσι όπως τα είχαμε τα τελευταία χρόνια. Ανάβουν, πήραν ζωή, «πήραν φωτιά» και σκορπούν ζεστασιά. Μ’ αυτό τον τρόπο αντιστεκόμαστε στην ακρίβεια του πετρελαίου, βάζοντας μέσα στα σπίτια μας το ευλογημένο ξύλο της ελιάς. Σηκώνουμε αγκαλιές καυσόξυλα, παίρνουμε στα χέρια μας δαδιά και με το φύσημα της αναπνοής μας ανάβουμε φωτιά. Στρωνόμαστε γύρω από το τζάκι και μ’ αυτό το σκηνικό ηρεμούμε, λέμε και καμμιά κουβέντα μεταξύ μας. Ξαναβρισκόμαστε όλοι μαζί με διάθεση να ακούσουμε ο ένας τον άλλον. Ξεφεύγουμε για λίγο από την ύπνωση των κυμάτων Α της τηλεόρασης…

«Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός. Εάν ουν ο οφθαλμός απλούς η, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται…

Εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού, ότι ου σπείρουσιν ουδέ θερίζουσιν ουδέ συνάγουσιν εις αποθήκας και πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά, ουχ υμείς μάλλον διαφέρετε αυτών…

Ζητείτε δε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνη αυτού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν.» (Ματθαίου στ. 22-33)

Ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή έρθει το πλήρωμα του χρόνου και βιώσουμε βαθιά μέσα μας από πού πράγματι έρχεται η ουσιαστική βοήθεια…

Αγ. Ἰωάννης Χρυσόστομος: "Δῶστε, δῶστε στοὺς φτωχούς"!

2012-02-15T21:26:00.000+02:00

Ἀπὸ Αὐτοβιογραφικὲς σελίδες καὶ ἀπάνθισμα κειμένων του

Εἰσαγωγὴ καὶ ἀπόδοση στὴ νεοελληνικὴ Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Π. Ἀβαγιανός, ἔκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1998.

Ξέρω ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους πάλι θὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅταν μιλοῦμε γι᾿ αὐτά, καὶ θὰ ποῦν «Μή, σὲ παρακαλῶ, μὴ γίνεσαι φορτικὸς καὶ βαρετὸς στοὺς ἀκροατές· ἄφησέ το στὴ συνείδηση τοῦ καθενός, ἄφησέ το στὴν κρίση τῶν ἀκροατῶν· ἔτσι τώρα μᾶς ντροπιάζεις, μᾶς κάνεις νὰ κοκκινίζουμε!...»...Ἀλλ᾿ ὄχι! Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν τὰ ἀνέχομαι! Γιατί οὔτε ὁ Παῦλος ντρεπόταν νὰ ἐνοχλῇ συνέχεια γιὰ τέτοια πράγματα καὶ νὰ ζητᾶ σὰν ζητιάνος. Ἐὰν ἔλεγα τοῦτο, δηλαδὴ δός μου, φέρε γιὰ τὸ σπίτι μου, ἴσως νά ῾ταν ντροπή. Ἂν καὶ οὔτε τότε θά ῾ταν ντροπή. «Οἱ γὰρ τῷ θυσιαστηρίῳ», λέγει, «προσεδρεύοντες, τῷ θυσιαστηρίῳ συμμερίζονται» (Α´ Κορ. 9,13). Πλὴν ὅμως πιθανὸν νὰ μὲ κατηγοροῦσε κάποιος, ὅτι μιλῶ γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου· τώρα ὅμως παρακαλῶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, μᾶλλον ὄχι γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, ἀλλὰ γιὰ σᾶς ποὺ δίνετε· γι᾿ αὐτὸ καὶ μιλῶ χωρὶς νὰ ντρέπομαι.

Γιατί ποῦ εἶναι ἡ ντροπὴ σὰν πῶ, δῶσε στὸν Κύριο ποῦ πεινᾷ, ντῦσε τον ποὺ γυρίζει γυμνός, φιλοξένησέ τον ποὺ εἶναι ξένος; Ὁ Δεσπότης σου δὲν ντρέπεται μπροστὰ σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη νὰ λέγῃ «ἐπείνασα καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» (Ματθ. 25, 42), ὁ ἀνενδεής, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε· καὶ ἐγὼ θὰ ντραπῶ καὶ θὰ διστάσω; Σὲ παρακαλῶ, μακριὰ τέτοια πράγματα! Τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτὴ ἡ ντροπή!

Δὲν θὰ ντραπῶ, λοιπόν. Ἀντίθετα μάλιστα καὶ μὲ παρρησία θὰ πῶ· δῶστε σ᾿ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, καὶ θὰ φωνάζω πιὸ δυνατὰ ἀπ᾿ αὐτούς. Γιατί ἐὰν κάποιος ἔχῃ στοιχεῖα καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς κατηγορήσῃ, ὅτι αὐτὰ τὰ λέμε γιὰ νὰ σᾶς παρασύρουμε πρὸς ὄφελός μας, καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῶν φτωχῶν κερδίζουμε ἐμεῖς, τότε πράγματι αὐτὰ δὲν εἶναι μονάχα ἄξια ντροπῆς, ἀλλὰ καὶ μυρίων κεραυνῶν, καὶ οὔτε ἀξίζει νὰ ζοῦν ὅσοι κάνουν παρόμοια.

Ἀλλὰ ἐάν, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καθόλου δὲν σᾶς ἐνοχλοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ κηρύττουμε ἀδάπανο τὸ εὐαγγέλιο, χωρὶς βέβαια νὰ κοπιάζουμε ὅπως ὁ Παῦλος, ἀρκούμενοι πάντως στὰ δικά μας, μὲ ὅλο τὸ θάρρος θὰ σᾶς λέγω, δῶστε στοὺς φτωχούς· καὶ δὲν θὰ σταματήσω νὰ τὸ λέγω, καὶ ὅταν δὲν δίνετε θὰ σᾶς εἶμαι σκληρὸς κατήγορος!(38).

--------------------------------------------------------------------------------

Σημειώσεις

38. Ἀπὸ τὴν ΜΓ´ ὁμιλία του στὴν Α´ πρὸς Κορινθίους, Ε.Π.Ε. 18Α, 720 ἑξ.

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/chrysostom_doste.htm#38_top
http://www.nektarios.gr/

Ο αληθινός, ο Ορθόδοξος, Άγιος Βαλεντίνος

2012-02-15T20:44:00.001+02:00

(Έχει γραφτεί από ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ http://www.xristianiki.gr/)
Τα αρχαία μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το μαρτύριο του αγίου στη Ρώμη...

Ο άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος βοηθούσε τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές• έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου… «Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;» ρώτησε ο αυτοκράτορας, τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!» Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!» Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί» Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το άγιο βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269).

Τα λείψανα του αγίου στην Αθήνα

Μετά το μαρτύριο κάποιοι χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του μαρτυρίου του αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Πάπα άγιο Γελάσιο.

Έτσι περνούν 15 αιώνες και φθάνουμε στα 1815 οπότε η θεία βούληση έμελλε να «ταράξει» την αιώνια ανάπαυση του αγίου. Τότε τα λείψανα δωρήθηκαν από τον Πάπα σε κάποιον ευγενή Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάνονται» πάλι μέχρι το 1907 οπότε τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη! στο ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του κληρικού αυτού κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα δυτικό-ευρωπαίων ρωμαιοκαθολικών Χριστιανών. Εκεί λοιπόν παραμένουν μέχρι και το 1990 οπότε και μεταφέρονται στην Αθήνα στο ναό των αγίων Φραγκίσκου και Κλάρας της Ιταλικής παροικίας, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Άγιος Βαλεντίνος ο Έλληνας

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες (αποχρώσες) ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες αγίους και γενικά τους εξ’ Ανατολής. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Πάπας Ιωάννης ο Ζ’ (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο τελευταίος Έλληνας Πάπας Ρώμης Ζαχαρίας (741-752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα. Το θέμα όμως εδώ χωρά ακόμη πολύ έρευνα.

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των ερωτευμένων

Εκτός από τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο Βαλεντίνο, η ζωή του συνοδεύεται από διάφορους θρύλους, όπως αυτή που τον θέλει προστάτη των ερωτευμένων… Ο άγιος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους. Άλλη παράδοση αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

Περά από όλα αυτά πιθανότατα η επιλογή του ως «αγίου των ερωτευμένων» να σχετίζεται και με την ειδωλολατρική γιορτή των Λουπερκαλίων, γιορτή της γονιμότητας, που εορτάζονταν από τους Ρωμαίους στις 15 Φεβρουαρίου• άλλοι συνδέουν τη γιορτή με την εποχή του ζευγαρώματος των πουλιών κατά την περίοδο αυτή. Σίγουρο πάντως είναι πως ο άγιος δεν έχει καμία σχέση με το εμπόριο (marketing) των λουλουδιών, των δώρων και των κοσμικών κέντρων που ευτελίζουν τον Έρωτα, το μεγάλο αυτό δώρο του Θεού.

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: ο άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης (†1922) ενώ στην Ελλάδα είναι γνωστός, στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστος, αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν είναι άγιος.

Ο άγιος Βαλεντίνος είναι άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση… Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Πηγές:
1. Εγκυκλοπαίδεια New Advent (www.newadvent.org)
2. Patron Saints Index (www.catholic-forum.com/saints/indexsnt.htm)
3. Oxford Dictionary of Saints
4. Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη
5. Ο άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

http://intprodromoy.blogspot.com/

Γέροντας Παΐσιος: Ἡ Ἑλλάδα γιά νά σωθεῖ πρέπει ὅλοι οἱ ἡγέτες της νά πᾶνε ἐξορία!

2012-02-14T20:23:00.000+02:00

Εἶναι κρίμα, γιατί σήμερα κατόρθωσε ὁ διάβολος κι αἰχμαλώτισε τίς ἡγεσίες. Κλαίω τήν Ἑλλάδα. Δέν ἔχει μείνει τίποτα ὄρθιο σήμερα. Ἡ Ἑλλάδα γιά νά σωθεῖ, πρέπει ὅλοι οἱ ἡγέτες τῆς ὅπου καί ἄν βρίσκονται, νά πᾶνε ἐξορία. Νά φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν .

Ἀργότερα, ἐπισκέφθηκα τόν Γέροντα μαζί μέ ἕναν φίλο μου σμήναρχο, γύρω στά τέλη Ὀκτωβρίου 1993 καί τοῦ ἐξέφρασα τήν ἀνησυχία μου γι’ αὐτά πού συμβαίνουν ἀπό τούς κυβερνῶντες στήν πατρίδα μας. Ὁ Γέροντας ἀπάντησε:...

-Μή φοβᾶσαι. Ὁ Θεός δέν θά ἐπιτρέψει νά γίνει κακό , ἀλλά θά γίνουν ὅμως πράματα καί θάματα πού δέν θά ἐξηγοῦνται μέ τή λογική. Ὁ κόσμος θά τούς σιχαθεῖ καί θά τούς κυνηγήσει. Ὅπως ἕνα μπαλόνι φουσκώνει καί ξαφνικά σκάει, ἔτσι θά σκάσουν κι αὐτοί! Δέν μπορῶ νά σού πῶ πιό πολλά.

Εἴδατε τί ἔπαθε ὁ Τσαουσέσκου στήν Ρουμανία; Τούς μωραίνει ὁ Θεός κι' ἀφοῦ γίνουν ρεζίλι, μετά παίρνουν τόν δρόμο τους. Τό ἴδιο συνέβη καί μέ τήν Ἀλβανία , τό ἴδιο καί μέ τούς δικούς μας ἐδῶ. Τούς ἀφήνει πρῶτα νά ρεζιλευτοῦν.

(Λόγοι χάριτος καί σοφίας, π. Μάξιμος Ἁγιορείτης, 2001, Ἅγιον Ὅρος)

(Μαρτυρίες προσκυνητῶν , Ζουρνατζόγλου, 2006, σέλ. 425-426)

( Σκεῦος ἐκλογῆς, Ἱερομόναχου Χριστοδούλου Ἁγιορείτου, 1998, Ἅγιον Ὅρος)

Πηγή: www.orthodoxia-ellhnismos.gr

Άγιος Βαλεντίνος

2012-02-13T18:49:00.000+02:00

1. Ἐπειδὴ ἀναιδέστατα γύναια, δημοσιογραφίσκοι, ἀλλὰ καὶ ἀνεγκέφαλοι διαφημιστές-ἔμποροι, ἔχοντες στὸ χέρι τους ἕνα μικρόφωνο ἢ ἕνα κονδυλοφόρο, ἀφηνιάζουν, βλασφημοῦντες ἐναντίον τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων, προτρέποντες τοὺς «ρηχούς» στὴν πίστι καὶ τὴν ἠθικὴ νὰ ὀργιάζουν, ἀναγκαζόμεθα νὰ παρακαλέσωμε καὶ πάλι ὅλες τὶς σοβαρὲς ἱστοσελίδες καὶ τοὺς διαθέτοντες e-mail, νὰ ἀναρτήσουν καὶ διαδόσουν, ὅτι ὁ Ἕλλην Βαλεντῖνος ἦταν Ἱερομάρτυς καὶ ἐμαρτύρησε πραγματικὰ τὸ 268-269 στὴν Ρώμη.

2. Ἡ ἱστορία ἔχει ὡς ἑξῆς:...Ὅταν ἔξω ἀπὸ τὸν κῆπο του περνοῦσε ἕνα ἀνδρόγυνο καὶ ἀλληλοϋβρίζετο καὶ ἐβιοπραγοῦσαν ἡ γυναίκα καὶ ὁ ἄνδρας, τότε ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεντῖνος ἔκοψε δύο τριαντάφυλλα καὶ τοὺς τὰ προσέφερε, διὰ νὰ εὕρῃ τὴν εὐκαιρία νὰ τοὺς νουθετήσῃ νὰ μονιάσουν καὶ νὰ εἶναι ἀγαπημένοι καὶ ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένοι καὶ νὰ ἐνδιαφέρωνται γιὰ τὴν οἰκογένειά τους.

3. Ἔτσι ἐπιβάλλεται νὰ συμπεριφέρεται ὄχι μόνον ὁ κάθε κληρικός, ἀλλὰ καὶ ὁ κάθε ἐνσυνείδητος Χριστιανός. Ἄς διαφωτίσωμε λοιπὸν τοὺς πάντας, νὰ μὴ διαστρεβλώνεται τόσο πολὺ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἱστορία.

4. Τὸ ἴδιο συμπεριφέροντο καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα καὶ ὁ ἀπελθῶν ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χριστόδουλος ἔκανε σταυροφορία νὰ ἀντικατασταθῇ ὁ βλασφημούμενος καὶ διασυρόμενος Βαλεντῖνος μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀκύλα καὶ Πρίσκιλλα.

Ὅμως κατὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸ Χρυσόστομον : «ἑορτὴ Ἁγίου εἶναι μίμησις Ἁγίου».

Ἄς μιμηθοῦμε καὶ ἐμεῖς τοὺς Ἁγίους Ἀκύλα καὶ Πρίσκιλλα, τὸν Ἱερομάρτυρα Βαλεντῖνο καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους νὰ πρεσβεύουν, γιὰ νὰ ἔχῃ ἐπιτυχία καὶ νὰ καρποφορήσῃ ἀγώνας μας, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ εἶναι θεάρεστος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ
Ἐπιτρέψατέ μας νὰ συμπνευματισθῶμε μαζί σας. Λαμβάνοντες ἐρέθισμα ἀπὸ μία ἐπίκαιρη βλάσφημη καὶ ἀντίχριστη διάδοσι, ὅτι δῆθεν ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Βαλεντῖνος ἦταν ὁ προστάτης τῶν ἐρωτευμένων..., νὰ σᾶς κάνωμε κατωτέρω κοινωνοὺς τῶν σκέψεών μας περιληπτικῶς.

1. Οἱ καταχθόνιες σκοτεινὲς δυνάμεις, οἱ ὁποῖες πασχίζουν παντοιοτρόπως νὰ ἀφελληνίσουν καὶ νὰ ἀποχριστιανοποιήσουν τοὺς Ἕλληνες, διὰ νὰ δύνανται νὰ ἐπικρατήσουν καὶ στὴν Ἑλλάδα, ἐπεστράτευσαν ὅλους τοὺς δαίμονες καὶ παντοιοτρόπως κάνουν τὸ πᾶν νὰ δολοφονοῦν βαναύσως τὴν ἀλήθεια, ἐπιβοηθούμενες ἀπὸ τοὺς ἰδιοτελεῖς καὶ διεστραμμένους ψευδοδιανοούμενους διὰ τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐνημερώσεως, ποὺ ἔχουν καταντήσει «Μέσα Μαζικῆς Παραπληροφορήσεως», διαστροφεῖς τῆς ἀληθοῦς ἱστορίας, αἰτία ἀποχαυνώσεως καὶ ἐκφυλισμοῦ, ὄχι δὲ μόνον τῆς νεολαίας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῶν γερόντων.

2. Ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ παραδείγματα εἶναι ὅτι ἀπεκάλεσαν μέχρι καὶ τὸν ἔντιμο Γέρο τοῦ Μοριᾶ ὁμοφυλόφιλο, καὶ νὰ διασύρουν καὶ τὴν ἀρίστη ὑστεροφημία τῆς ἡρωίδος Μπουμπουλίνας, διαδίδοντες ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἐρωτοτροποῦσε μὲ διαφόρους καὶ ἐδολοφονήθη σὲ κάποιο διαπληκτισμὸ ἀπὸ τὸν δεύτερο σύζυγό της, σὲ πρόγραμμα, τοῦ ὁποίου μάλιστα χορηγὸς εἶναι ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα μὲ ἕνα ἐκατομμύριο (1.000.000) εὐρώ !!

3. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἔχει θεσπίσει τὸ ἄνοιγμα τοῦ Τριωδίου ὡς περίοδο αὐτοπερισυλλογῆς καὶ ἀνανήψεως. Γιὰ τοῦτο καλεῖ τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς προτρέπει νὰ προσέλθουν στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν νὰ γυμνασθοῦν καὶ νὰ ἀθλήσουν γιὰ τὴν πνευματική τους ἀναγέννησι. Ὁ ἀντικείμενος ἡμῶν Σατανᾶς, ἀντιθέτως, προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα τῶν ἀρετῶν καὶ νὰ ρίξῃ στοὺς ὠκεανοὺς τῆς σήψεως καὶ τῆς διαφθορᾶς, ὄχι μόνο τὸ ρεῦμα τῶν ἀποπροσανατολισθέντων, ἀλλά, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐλαχίστους ἐκλεκτούς. Οἱ νοητὲς «σουπιὲς» θολώνουν τὰ ὕδατα καὶ οἱ ἄνθρωποι χάνουν τὸν προσανατολισμό τους καὶ γινόμεθα φαρισαῖοι-ὑποκριταί, «ἄσωτοι, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι …ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β’ Τιμόθεος 3,5)…

4. Ὅπως καὶ ἄλλοτε ἐπανειλημμένως ἔχουμε ἀναπτύξει, οἱ ἄνθρωποι-οἱ λαϊκὲς μάζες καὶ ὁ ὄχλος ἔχουν μία ροπὴ νὰ ἀσχολοῦνται μὲ κάτι, καλὸ ἤ κακό, ἀναλόγως πρὸς τὴν ἀνατροφὴ καὶ τὴν καθοδήγησι, ποὺ ἔχουν.

5. Ἀνὰ τὶς χιλιετίες οἱ ἰθύνοντες προσπαθοῦν νὰ ἀποπροσανατολίζουν τὸν ὄχλο, νὰ μὴ ἀσχολῆται ἐν γένει μὲ τὴν ἀρετή, (ὁπότε προβληματιζόμενος θὰ ἀπαιτοῦσε τὸ γκρέμισμα τοῦ κακοῦ σὲ ὅλες του τὶς μορφές), ἀλλὰ στὴν πρᾶξι τὸν καθοδηγοῦν νὰ ἀσχολῆται μὲ τὴν φιλαυτία καὶ ἐν γένει τὴν ὕλη, καὶ νὰ ἀποτρέπεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα, ἐπιζητῶν «ἄρτο καὶ θεάματα».

6. Ἰδιαιτέρως ἐφέτος, μὲ τὴν τεράστια κρίσι, ποὺ διαβιοῦμε, λίαν ἔντονη καὶ στὴν Ἀχαϊκὴ πρωτεύουσα, τὴν Πάτρα, ἡ ὁποία μαστίζεται ἐντόνως καὶ ἀπὸ τοὺς εἰσβολεῖς ἀλλοφύλους, ὡς λιμήν-κόμβος πρὸς τὴν Δύσι, ἐλπίζουμε, ὅτι θὰ δείξουν οἱ ἁρμόδιοι τὴν δέουσα εὐαισθησία καὶ θὰ εἰποῦν ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟ.

Τὸ ἴδιο θὰ ἀποδείξῃ κυρίως ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἀνεξαρτήτως θρησκευτικῶν και πολιτιστικῶν πεποιθήσεων, κάμνων «οἰκονομία» στὴν σπατάλη χρόνου, χρήματος καὶ διαθέσεως καὶ δεικνύων κοινωνικὴ εὐαισθησία καὶ συμπαράστασι γιὰ τοὺς ἑκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας, πτωχούς ἤ ἀστέγους, ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ κάθε ἄποψι.

Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ βροντοφωνήσωμε ὅλοι μαζὶ πρὸς τοὺς «ἀρχιμασκαράδες» καὶ τυφλὰ ὄργανα τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων «πολιτικάντηδες», ὄχι πλέον περαιτέρω ἠθικὴ σῆψι. Ἀρκετὰ μᾶς ἐκμαυλίσατε μὲ τὰ ἀφθονώτατα θεάματα, προσφέροντές μας μέχρι πρό τινος ὀλίγο ἄρτο γιὰ τὴν ἐπιβίωσι καὶ τώρα σχεδὸν καθόλου.

Ἡ περαιτέρω ἐμμονὴ στὸν μέχρι τώρα τρυφηλό, σπάταλο καὶ ἄσωτο βίο μας ἀποτελεῖ πλέον μία μεγίστη πρόκλησι γιὰ τοὺς βαρύτατα φορολογουμένους καὶ πανταχόθεν καταδιωκομένους Ἕλληνες. Μὴ τοὺς ὠθοῦμε σὲ καθολικὴ ἐξέγερσι.

7. Πέραν τῶν καρναβαλικῶν ἐκμαυλιστικῶν ἐκδηλώσεων, τῆς ποδοσφαίρας (ποδοσφαίρου), ὅπου ὁ ὄχλος ὑφίσταται ὁμαδικὸ παραλήρημα καὶ ἀλληλοσπαράσσονται οἱ διάφορες ὁμάδες, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις (μέσα συγχρόνου διαφθορᾶς), ποὺ ἀποβλακώνουν, ἐκμαυλίζουν καὶ διαφθείρουν τοὺς πάντες, τὰ τελευταῖα ἔτη ἔχουμε καὶ τρομερὲς διαστρεβλώσεις τῆς ἀληθείας, ὡς τὸ κατωτέρω παράδειγμα :

8. Παρουσιάζουν καὶ τὸν Ἕλληνα Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Βαλεντῖνο, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστι τὴν Ἁγία τὴν 14η Φεβρουαρίου 268 ἤ τὸ 269 μ.Χ. στὴ Ρώμη, ὡς δῆθεν «Ἅγιο τῶν ἐρωτευμένων»!

9. Ἡ συνήθεια αὐτή, ἡ ὁποία ἐγένετο ἔθιμο καὶ συρμός (κοινῶς μόδα) καὶ ἐξηπλώθη ἀπὸ τοὺς ἀπλήστους ἐμπόρους, προέρχεται ἀπὸ τὴν παπική-ρωμαιοκαθολικὴ «Ἐκκλησία».

10. Ὡς γνωστὸν μέχρι νὰ ἐπέλθουν τὰ διάφορα σατανικὰ σχίσματα τοῦ 867 καὶ 1054 μὲ τὶς κακοδοξίες καὶ τὶς ἐγκληματικὲς δραστηριότητες τῶν διαφόρων παπῶν, ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως ἀνῆκαν στὴ Μία, Ἀγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Οἱ μετέπειτα πάπες, ὅμως, παρέμειναν ἀμετανόητοι, ὁπότε κατέστησαν μετὰ τὰ σχίσματα αἱρετικοί. Μία, Ἀγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ δυτικὴ ἀλλὰ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία. Ἡ ἄλλη «Ἐκκλησία», ἡ ἐπονομαζομένη ρωμαιοκαθολικὴ εἶναι παπική- καὶ ὄχι «καθολική». Κάκιστα ἔχει παραπληροφορηθῆ ὁ λαὸς νὰ τὴν ὀνομάζῃ «καθολική». . .

11. Σὲ ἄρθρο παλαιότερου τεύχους τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς» (τεῦχος 7, Ἀπρίλιος - Ἰούνιος 2001, σελ. 47) ἔχουμε ἀναγράψει τὶς βασικὲς διαφορὲς τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς ἄλλες αἱρετικὲς ὁμολογίες, τὶς ὁποῖες ἀναδημοσιεύομεν.

11. Ὁ Ἐθνομάρτυς καὶ Ἱερομάρτυς Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς μᾶς τονίζει, ὅτι ὁ ἐγωισμὸς τοῦ πάπα εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ καὶ ὅτι γιὰ τὸν πολλαπλασιασμὸ τοῦ κακοῦ πρέπει νὰ καταρώμεθα τὸν πάπα, πλὴν ὅμως, δυστυχῶς αὐτὲς οἱ ἀλήθειες παρασιωποῦνται...

Καὶ ὁ ἀκραιφνὴς Ὀρθόδοξος, ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς μᾶς ἔχει διαφωτίσει: «Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεσις»…

12. Πολλὲς δεκαετίες διαλόγων ἕως σήμερον, ὄχι μόνο δὲν ἔπεισαν οὔτε ἕνα αἱρετικὸ νὰ συνειδητοποιήσῃ καὶ νὰ ἀποκηρύξῃ τὶς ἀντιχριστιανικὲς ἀπόψεις του, ἀλλά, ἀπεναντίας, ἔπεισαν τοὺς ἰδικούς μας ἐκπροσώπους νὰ συμπροσεύχωνται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ νὰ ἀποκαλοῦν αὐτοὺς καὶ τὶς Ἐκκλησίας τους «ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφές ἐκκλησίες» καὶ νὰ συλλειτουργοῦν μετὰ τῶν αἱρετικῶν. . .

13. Ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλεται νὰ ἀποκτήσωμε ὅλοι μας, εἶναι ἡ ταπείνωσις καὶ ἡ ἀγάπη, γιὰ νὰ οἰκοδομοῦμε καὶ νὰ σώζουμε τὶς ψυχές μας καὶ τίς ψυχὲς τῶν συνανθρώπων μας καὶ ὄχι νὰ σκανδαλίζωμε τοὺς εὐλαβεῖς Ὀρθοδόξους …

14. Οἱ ταπεινές μας αὐτὲς σκέψεις εὐελπιστοῦμε νὰ ἔχουν προκαλέσει ἀρκετὰ ἐρεθίσματα, νὰ ἀνανήψωμε καὶ νὰ μὴ δεχώμεθα τὶς «νοητὲς σουπιές, νὰ μᾶς θολώνουν τὰ νερά» καὶ νὰ χάνωμε τὸν προσανατολισμό μας μὲ τὴν διαστροφὴ τῆς ἀληθείας π.χ. ὅτι ὁ Ἱερομάρτυς Ἅγιος Βαλεντῖνος ἦταν δῆθεν «ἅγιος τοῦ ἔρωτα» καὶ τοῦ πανσεξουαλισμοῦ, προτρέποντες τοὺς συνανθρώπους μας νὰ ἔχουν ὡς κεντρομόλο δύναμι τὸ ὑπογάστριο καὶ ὡς αὐτοσκοπὸ τῆς ζωῆς τους τὸν πανσεξουαλισμό !!!

15. Αὐτοὶ οἱ αἰσχρότατοι καὶ ἀναίσχυντοι συκοφάντες τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου πρέπει νὰ μᾶς φέρνουν στὴν μνήμη τὸ ρητὸ τῶν ἀρχαίων προγόνων μας: «ἑνὸς κακοῦ δοθέντος μύρια κακὰ ἕπονται». Π.χ. ἐννέα μῆνες μετὰ τὸ «καρναβάλι» ἢ παρόμοιες φαῦλας ἐκδηλώσεις, ὡς ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Βαλεντίνου, ὡς προστάτου τῶν ἐρωτευμένων, γεννῶνται πολλαπλάσια νόθα παιδιά, ἀπ᾿ ὅσα ὅλο τὸ ἄλλο ἔτος παραλείποντες τὶς ἑκατοντάδες χιλιάδων ἐκτρώσεων ...

16. Δέον νὰ σημειωθῇ, ὅτι λίγες εἶναι οἱ παρασυρθεῖσες γυναῖκες, οἱ ὁποῖες ἔχουν τὸν ἡρωισμὸ νὰ ἀντισταθοῦν στὴν δολοφονία τῶν ἐμβρύων τους καὶ νὰ φέρουν τὸν παράνομο καρπό τους στὴ ζωή.

Μᾶς ἔλεγαν εὐλαβεῖς μαῖες ὅτι ἀκόμη καὶ ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων καταφεύγουν ἀναιδέστατα γύναια στὰ Μαιευτήρια καὶ ἀπαιτοῦν νὰ τοὺς κάνουν ἀμβλώσεις!!!

17. Οἱ ἐκτρώσεις στὴν Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἔχουν ἀγγίξει τὸν ἀριθμὸ τοῦ 1.000.000 ἐτησίως, δηλαδὴ κάθε ἔτος ἐξαφανίζεται στὴν Πατρίδα μας μία μεγάλη πόλις. Τοῦτο δὲ δημοσίᾳ δαπάνῃ καὶ μὲ δαπάνες τῶν ἀσφαλιστικῶν φορέων.

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ «βουλιάζουν» τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα, ὅταν ὁ ἱδρώτας τῶν σκληρότατα ἐργαζομένων καὶ τὰ θαλασσοδάνεια διασπαθίζονται καὶ ἐξανεμίζονται καὶ πρὸς αὐτὸ τὸν σκοπό ; ; ;

18. Τοιουτοτρόπως περικόπτουν τώρα τὴν ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψι τῶν ἀσφαλισμένων καὶ ἀναγκάζουν τοὺς Ἕλληνες νὰ πληρώνουν συμμετοχὲς γιὰ τὶς ἐγχειρήσεις, ἐξετάσεις καὶ τὰ φάρμακά τους, ἐνῷ τοὺς Ἀλβανοὺς καὶ λοιποὺς ἐπιδρομεῖς ἀλλοφύλων τοὺς ἐπιτρέπουν νὰ ἐξετάζωνται καὶ νὰ θεραπεύωνται δωρεάν.

Παρακαλοῦνται ὅλες οἱ σοβαρές, εὐπρεπεῖς καὶ ἔντιμες ἱστοσελίδες, ποὺ ἐμφοροῦνται ἀπὸ ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς ἀξίες νὰ δημοσιεύσουν τὸ ἀνωτέρω κείμενο, γιὰ νὰ διαφωτίζωνται οἱ ἀγαθοπροαίρετοι ἄνθρωποι καὶ νὰ ἀντιδροῦν στὴν σατανικὴ ἐκστρατεία τῶν ἀμοραλιστῶν βλασφημούντων καὶ συκοφαντούντων τὸν Ἱερομάρτυρα Βαλεντῖνο ὡς «πορνοβοσκό». Σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμότατα ἐκ τῶν προτέρων γιὰ συμπαράστασι.

Περιοδικό «Φωτεινή Γραμμή» (www.fotgrammi.gr)

Προφητείες Γερόντων

2012-02-13T12:43:00.000+02:00

pantaalithia

Εάν επιστρέφαμε στον Θεό Πατέρα, δεν θα είχαμε κρίσεις και αδιέξοδα…

2012-02-12T23:09:00.000+02:00

Κυριακή του Ασώτου σήμερα και διδασκόμαστε ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην πατρική αγκάλη του Θεού, διότι μακριά από Εκείνον κινδυνεύουμε να αφανισθούμε, ειδικότερα στις δύσκολες περιόδους, μέσα στις οποίες ταλανίζεται το Γένος μας και η ανθρωπότητα γενικότερα. Την ώρα που οι πολιτικοί «ψάχνονται» ακόμα για το τι μέλει γενέσθαι, είναι επιτακτική ανάγκη να αναλογισθεί ο καθένας καί να συνειδητοποιήσει ότι οι πτώσεις και τα αμαρτήματά μας που επέφεραν την κρίση και τις προβληματικές καταστάσεις στη χώρα μας και που κυρίως θα επιφορτισθούν οι γενεές που έπονται, οφείλονται στην απομάκρυνσή μας από τον Θεό και την αλόγιστη προσκόλλησή μας στα αμαρτωλά πάθη που κυρίευσαν τη ζωή μας. Ο άσωτος βίος μας και οι χείριστες επιθυμίες μας, είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για το ότι συνέβη στην κοινωνία μας, γιατί θελήσαμε να ζήσουμε δοκιμάζοντας κάθε είδους ανομίας, υποκύπτοντας στους πειρασμούς χάριν του εγωϊσμού και της φιλαυτίας, της φιλαργυρίας και της με κάθε τρόπο επίτευξης των ακόρεστων συμφερόντων μας. Νομίσαμε ότι ζώντας μέσα στον βόρβορο της αμαρτίας, αλυσοδεμένοι από τα πάθη μας, θα γεμίζαμε τα απύθμενα κενά μας και θα αντισταθμίζαμε τα προσωπικά προβλήματά μας. Δαπανήσαμε τον βίο μας ασώτως, αναζητώντας χίμαιρες. Επιζητώντας πλούτη με λεφτά που δεν μας ανήκαν, σαρκικές ανέσεις και στιγμιαίες απολαύσεις που δεν ωφελούν, ξεχνώντας την ψυχή μας. Ξεπουλώντας ότι πολυτιμότερο έχουμε, την αθάνατη ψυχή μας αντί εφήμερων, μάταιων, ψευδών καί πρόσκαιρων καλοπεράσεων.

Αν ζούσαμε χριστιανικά θα διαπιστώναμε ότι αυτός είναι ο μόνος σίγουρος και αληθής δρόμος για να σωθούμε και να ζήσουμε ως πραγματικοί άνθρωποι.

σ.α.

Ήμαρτον Πάτερ...

2012-02-11T11:42:00.000+02:00

Μέρος Λόγου του Δαμασκηνού Στουδίτου εις την Παραβολή της Κυριακής του Ασώτου

«Πάτερ, εάν με συγχωράς να σε καλώ Πατέρα, εάν δεν πταίω καί σ’ αυτό τίποτε με το να τολμώ να σε ονομάζω Πατέρα, εάν δεν ατιμάζω με το αμαρτωλό μου στόμα το γλυκύτατο καί τίμιο όνομά σου, Πάτερ κατά χάριν, καί δημιουργέ κατά φύσιν, έσφαλα. Τί άλλο έχω να είπω; Ομολογώ εκείνο, το οποίο γνωρίζεις, καταγγέλλοντας εκείνο που δεν σε λανθάνει. Αμαρτωλός είμαι καί το γνωρίζεις. Έφταιξα εις τον ουρανόν καί έμπροσθέν σου, δεν τολμώ να σε ατενίσω, διότι είμαι τετυφλωμένος από τις αμαρτίες...

Ήμαρτον, Πάτερ, εις τον ουρανόν, ότι είναι θρόνος σου. Έσφαλα έμπροσθέν σου, διότι γνωρίζεις τις ανομίες μου. Δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου. Μόνος μου γίνομαι απόκληρος. Τον εαυτό μου καταδικάζω, τον εαυτό μου κατακρίνω, μόνος μου αποφασίζομαι, δεν χρειάζομαι κατήγορο, δεν χρειάζομαι μάρτυρες. Έσωθέν μου με ελέγχουν οι μάρτυρες. Η συνείδησή μου με κατηγορεί, οι αμαρτίες μου με καταδικάζουν, οι πορνείες, οι μοιχείες, οι φόνοι, οι αδικίες, οι πλεονεξίες, οι παρανομίες, οι αμαρτίες, τις οποίες έκαμα εν νυκτί καί εν ημέρα με καταισχύνουν.

Καί λοιπόν δεν είμαι άξιος, Κύριε, να ονομασθώ υιός σου, διότι πώς να δυνηθώ να δω την Εκκλησία, την οποία επί τόσον καιρό εγκατέλειψα; Με ποιους οφθαλμούς να δώ την φοβερά καί Αγία σου Τράπεζα, όπου αποξενώθηκα απ’ αυτήν; Πώς να ακούσω τα λόγια της Γραφής σου, όπου τα αυτιά μου είναι ερρυπωμένα από αισχρούς καί κακούς λόγους; Πώς να ενατενίσω στα Άγια βιβλία σου, όπου τα κατεπάτησα με τα έργα μου; Πώς να λάβω τα Άχραντά σου Μυστήρια, όπου οι χείρες μου είναι μεμολυσμένες από αμαρτίες; Πώς να εισέλθει ο Χριστός στο στόμα μου, το οποίο ήταν έτοιμο σε ύβρεις, σε κατηγορίες, σε ονειδισμούς, σε καταδόσεις, σε βλασφημίες, σε μωρολογίες, σε αργολογίες, σε ψευδολογίες, σε επιορκίες, σε ασχημολογίες; Δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου. Όποιος είναι υιός πονηρός, είναι ανάξιος Πατρός Αγαθού. Όποιος αγαπά τις ηδονές του κόσμου, στερείται της Αγάπης του Θεού. Όποιος αγαπά τα θελήματα του σώματός του, μισεί το καλό της ψυχής του. Όποιος ορέγεται τις αμαρτίες, αποστρέφεται τις αρετές. Εγώ είμαι ο πταίστης σε όλα. Εγώ είμαι εκείνος που κατεφρόνησα τα αγαθά και ζήτησα τα κακά, που μίσησα τις αρετές και αγάπησα τις αμαρτίες. Και λοιπόν δέξου με ως φύσει Εύσπλαχνος και μακρόθυμος που Είσαι»…

Να μην αναβάλουμε τη μετάνοιά μας

2012-02-10T20:16:00.000+02:00

Κάποτε ένας Γέροντας από Θεία οικονομία, παρακολούθησε μια σύναξη δαιμόνων.

Σ' αυτή ήταν μαζεμένοι όλοι οι δαίμονες καί έκαναν σκέψεις πώς να ρίξουν τους ανθρώπους στην αμαρτία.

Ο ένας έλεγε: «Να πούμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει Θεός». Ο άλλος είπε: «Να λέμε στον κόσμο ότι δεν υπάρχει Κόλαση καί Παράδεισος». Ο τρίτος: «Ότι δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή». Ο τέταρτος: «Να τους κάνουμε να βλασφημούν». Ο πέμπτος: «Να τους ρίχνουμε στην πορνεία, τη μοιχεία καί σ' όλα τα σαρκικά αμαρτήματα».

Όλοι οι δαίμονες είπαν τη δική τους γνώμη.

Στο τέλος ρώτησαν κι’ ένα δαίμονα πού δεν είχε μιλήσει καθόλου.— «Εσύ δεν μας λες τη γνώμη σου»; Τότε αυτός είπε:...

— «Εγώ λέω να πούμε στον κόσμο, ότι υπάρχει Θεός, υπάρχει μετά θάνατο ζωή, υπάρχει Κόλαση καί Παράδεισος. Μόνο να πούμε στους ανθρώπους, ότι έχουν ακόμα καιρό για να μετανοήσουν».

Όλοι τότε συμφώνησαν με τη γνώμη αυτή καί πήραν απόφαση να συμβουλεύσουν τον κόσμο, ότι θα ζήσουν πολλά χρόνια καί έχουν πολύ καιρό ακόμα μπροστά τους για να μετανοήσουν.

Ο αγαθός Γέροντας, έφριξε για το τέχνασμα αυτό των δαιμόνων καί παρακαλούσε το Θεό να φωτίζει τους ανθρώπους να μη πέφτουν στην παγίδα αυτή των δαιμόνων.

(Απ’ τον «Ευεργετινό»)

Ο Άγιος Χαράλαμπος

2012-02-10T12:40:00.000+02:00

(Ἀπὸ τὸν «Νέο Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»,

Ἐκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τ. Ϛ´ [Φεβρουάριος] σελ. 111-114)

Ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος μάρτυς Χαραλάμπης ζοῦσε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Σεπτίμου Σεβήρου (194-211) στὴν Μαγνησία ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Μεάνδρου, κοντὰ στὴν Ἔφεσο, ὅταν διοικητὴς τῆς πόλεως ἦταν ὁ Λουκιανός. Ἦταν ἡλικίας ἑκατὸν ἑπτὰ ἐτῶν καὶ ἀσκοῦσε ἀπὸ πολὺ καιρὸ τὸ ἱερατικὸ λειτούργημα γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς πόλεως, διδάσκοντάς τους μὲ ζῆλο πῶς νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας καὶ κηρύττοντας σὲ ὅλους τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, δίχως νὰ φοβᾶται τὶς ἀπειλὲς τῶν εἰδωλολατρῶν...

Καταγγέλθηκε ὡς ἐπικίνδυνος ταραχοποιὸς καὶ ὁδηγήθηκε στὸ δικαστήριο τοῦ Λουκιανοῦ, ὅπου στὶς ἀπειλὲς τοῦ διοικητῆ ἀπάντησε μὲ τὰ λόγια: «Δὲν μπορεῖς νὰ ξέρεις τί εἶναι ἐπωφελὲς καὶ σωτήριο γιὰ μένα. Τίποτε δὲν μοῦ εἶναι πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια γιὰ τὸν Χριστό. Ἐμπρός, βασάνισε τὸ γρηγορότερο τὸ γηραλέο σῶμα μου μὲ ὅ,τι πιὸ ἀνυπόφορο κρίνεις ἐσὺ μέσο, γιὰ νὰ μάθεις ποιὰ εἶναι ἡ ἀπροσμάχητη δύναμη τοῦ Χριστοῦ μου». Οἱ δήμιοι τότε τοῦ ἔβγαλαν τὴν ἱερατικὴ στολὴ καὶ μὲ σιδερένια νύχια τοῦ ξέσχισαν τὶς σάρκες, δίχως νὰ μπορέσουν νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν παραμικρὴ κραυγὴ πόνου. Ἀντίθετα, τοὺς ἔλεγε: «Σᾶς εὐχαριστῶ, ἀδελφοί μου, γιατί γδέρνοντας τὸ γερασμένο τοῦτο σῶμα, ἀνανεώνετε τὴν ψυχή μου καὶ τὴν προετοιμάζετε γιὰ τὴν αἰώνια μακαριότητα!».

. Βλέποντας μὲ πόση γενναιότητα ὁ γέροντας αὐτὸς ὑπέμενε τὸ μαρτύριο, ὁ διοικητὴς Λουκιανός, ἀντὶ νὰ μετανοήσει καὶ νὰ δοξάσει τὸν Θεό, κυριεύτηκε ἀπὸ ἄγρια μανία· ὅρμησε πάνω στὸν ἅγιο καὶ βάλθηκε νὰ τοῦ ἀποσπάσει τὸ δέρμα μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια. Αἴφνης, ὅμως, μὲ θεϊκὴ παρέμβαση, τὰ χέρια του ἀποκόπηκαν καὶ ἔμειναν γαντζωμένα, ἀκίνητα, πάνω στὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος. Ἀκούγοντας τὶς κραυγὲς καὶ τὶς ἱκεσίες τοῦ τυράννου, ὁ ἅγιος Χαράλαμπος τὸν σπλαχνίσθηκε καὶ μὲ τὴν προσευχή του τὸν θεράπευσε. Μπροστά σὲ τέτοιο θυμὸ καὶ στὴν ζωντανὴ αὐτὴ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τῶν χριστιανῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς τους, οἱ δήμιοι Πορφύριος καὶ Βάπτος ἀρνήθηκαν τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων καὶ πίστεψαν στὸν Χριστό. Τρεις γυναῖκες ποὺ παρευρίσκονταν ἐκεῖ ἔσπευσαν ἐπίσης νὰ διακηρύξουν ἄφοβα τὴν πίστη τους.

. Μόλις θεραπεύθηκε, ὁ εὐγνώμων διοικητὴς βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο καὶ μεγάλος ἀριθμὸς κατοίκων τῆς ἐπαρχίας τῆς Ἀσίας προσχώρησαν στὸν Χριστό. Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Σεβῆρος ἔμαθε ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Μαγνησίας καὶ τῆς περιοχῆς ἐγκατέλειπαν τὰ εἴδωλα καὶ ἐλάμβαναν τὸ ἅγιο Βάπτισμα τοῦ γέροντα αὐτοῦ ἱερέα, τὸν ὁποῖο εἶχε καταδικάσει σὲ θάνατο, καὶ ὅτι μὲ τὴν προσευχή του οἱ τυφλοὶ ἀνέβλεπαν καὶ οἱ ἀνάπηροι περπατοῦσαν, ταράχτηκε πολὺ καὶ ἔστειλε ἀμέσως τριακόσιους στρατιῶτες μὲ ἐντολὴ νὰ τρυπήσουν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου μὲ καρφιὰ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἁλυσοδεμένο ἀπὸ τὴν Μαγνησία στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, ὅπου διέμενε.

. Στὸν δρόμο οἱ στρατιῶτες κακομεταχειρίζονταν ἀνελέητα τὸν ἅγιο. Τότε, τὸ ἄλογο, πάνω στὸ ὁποῖο τὸν εἶχαν βάλει, πῆρε ξαφνικὰ ἀνθρώπινη φωνὴ καὶ καταδίκασε τὸν αὐτοκράτορα ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, τοὺς δὲ στρατιῶτες του ὡς δούλους τοῦ διαβόλου. Τρομοκρατημένοι οἱ ἔνοπλοι ἄνδρες συνέχισαν τὸν δρόμο τοὺς δίχως νὰ κάνουν τὸ παραμικρὸ κακὸ στὸν ἅγιο.

. Μόλις τοῦ παρουσίασαν τὸν σεβάσμιο γέροντα, ὁ αὐτοκράτορας διέταξε νὰ τοῦ τρυπήσουν τὸ στῆθος μὲ μακριὰ σούβλα καὶ νὰ τὸν ρίξουν πάνω στὴν κάμινο ποὺ εἶχε ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἀλλὰ ὁ Χαράλαμπος ἔμεινε ἀπαθὴς στὸν πόνο καὶ ἡ φωτιὰ ἔσβησε μόλις τὴν ἄγγιξε. Ἔκπληκτος, ὁ ἡγεμόνας τὸν ρώτησε τί ἦταν αὐτὸ ποὺ τὸν ἔκανε ἄτρωτο. Ἐκεῖνος ἀπήντησε: «Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ!». Ὁ Σεβῆρος θέλησε τότε νὰ τὸν δοκιμάσει καὶ τοῦ ἔφερε ἕναν ἄνθρωπο δαιμονιζόμενο ἐπὶ τριάντα πέντε χρόνια. Μὲ ἕνα του λόγο ὁ ἅγιος ἐξέβαλε τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα. Ἐν συνεχείᾳ τοῦ παρουσίασε ἕναν νεκρὸ νέο ποὺ ἑτοιμάζονταν νὰ τὸν θάψουν. Ἀφοῦ ἀνέπεμψε θερμὴ προσευχὴ στὸν Θεό, ὁ ἅγιος Χαράλαμπος τὸν ἀνασήκωσε ἀπὸ τὸ φέρετρο τείνοντάς του τὸ χέρι, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον ποὺ κοιμόταν, πρὸς μεγάλο θαυμασμὸ τοῦ αὐτοκράτορα.

. Ὁ ἔπαρχος Κρίσπος φώναξε τότε: «Βασιλιά, θανάτωσε χωρὶς ἄλλη χρονοτριβὴ τοῦτο τὸν ἄνθρωπο, γιατί μὲ τὴν μαγεία κατορθώνει αὐτὰ τὰ θαύματα». Ὀργίλη μανία κυρίευσε ξανὰ τὸν αὐτοκράτορα καὶ κάλεσε τὸν ἅγιο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, καὶ ὅταν ἐκεῖνος ἀρνήθηκε, διέταξε νὰ τοῦ συντρίψουν τὶς σιαγόνες μὲ πέτρες καὶ νὰ τοῦ κάψουν τὰ γένια. Μὲ μία νέα θεία ἐπέμβαση, ὅμως, ἡ φλόγα τῶν δαυλῶν στράφηκε αἴφνης πρὸς τοὺς δήμιους καὶ ὁ τόπος συγκλονίστηκε ἀπὸ σεισμό.

. Ὁ αὐτοκράτορας ἀνηρπάγη ἀπὸ τὸν θρόνο του, ἔμεινε αἰωρούμενος στὸν ἀέρα καὶ ἐπὶ πολλὴ ὥρα μαστιγωνόταν ἀπὸ ἀόρατους ἀγγέλους. Ὅταν ἡ θυγατέρα τοῦ Σεβήρου, ὀνόματι Γαλήνη, ἔμαθε τί συνέβη, ἦλθε καὶ θερμοπαρακάλεσε τὸν ἅγιο μάρτυρα μὲ δάκρυα στὰ μάτια, νὰ ἐλευθερώσει τὸν πατέρα της, ὁμολογώντας ταυτόχρονα τὸν Παντοδύναμο Χριστό. Ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὴν παιδωμή, ὁ αὐτοκράτορας θαύμασε γιὰ λίγο τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ ὑπέκυψε πάλι στὴν τρέλα τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ὑπέβαλε σὲ σκληρὰ βασανιστήρια τὸν ἅγιο, τὸν ὁποῖο εἶχε κρατήσει φυλακισμένο, παρὰ τὶς ἐπιτιμήσεις τῆς θυγατέρας του, ἡ ὁποία ματαίως τοῦ ὑπενθύμιζε τὶς εὐεργεσίες ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ὀργὴ τοῦ τυράννου στράφηκε τότε κατὰ τῆς ἴδιας του τῆς κόρης καὶ τὴν ἀπείλησε μὲ θάνατο, ἂν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Ἡ Γαλήνη, κάνοντας πὼς ὑποκύπτει, μπῆκε στὸν ναό, ὅπου κατακρήμνισε καὶ συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Ὁ Σεβῆρος ἔβαλε νὰ φτιάξουν καινούργια, ἀλλὰ ἡ κόρη του τὰ συνέτριψε ἐκ νέου, γελοιοποιώντας τὸν τύραννο στὰ μάτια τοῦ λαοῦ.

. Ὁ Σεβῆρος προσπάθησε τότε γιὰ μία τελευταία φορὰ νὰ ὑποβάλει σὲ βασανιστήρια τὸν ὑπαίτιο τῆς τόσο ἐντυπωσιακῆς αὐτῆς μεταστροφῆς, τὸν Χαράλαμπο. Ὅμως ὁ ἅγιος, ἀκλόνητος σὰν βράχος, ἀντιστάθηκε σὲ ὅλα τὰ ἐγχειρήματα τῶν δημίων καὶ ἔλαμψε στὰ μάτια ὅλων μὲ τὸ ἀπαστράπτον φῶς τῆς θείας χάριτος. Δέχθηκε μὲ χαρὰ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καὶ φθάνοντας στὸν τόπο τῆς θανατώσεως, ὕψωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὶς χεῖρες στὸν οὐρανό, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἔφερε στὸ τέρμα τοῦ ἀγῶνος του καὶ Τοῦ ζήτησε γιὰ ὅσους Τὸν παρακαλέσουν στὸ ὄνομά του, ἑορτάσουν τὴν μνήμη του ἢ τιμήσουν τὰ λείψανά του, τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς, τὴν ὑγεία τοῦ σώματος καὶ τὴν ἀφθονία τῶν ἀγαθῶν στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ τὴν ἄλλη. Ἀκούστηκε τότε φωνὴ ἐξ οὐρανοῦ: «Ἔλα, Χαράλαμπε, γενναῖε ἀγωνιστή, νὰ λάβεις μέρος στὴν χαρὰ καὶ τὴν δόξα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων!». Ἡ κεφαλή του ἀποκόπηκε ἀπὸ φονικὸ ξίφος στὶς 10 Φεβρουαρίου. Ἡ μακαρία Γαλήνη ἐνταφίασε τὸ τίμιο σκήνωμα τοῦ ἁγίου.

. Ἡ κάρα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους διατηρεῖται στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τῶν Μετεώρων. Τμήματα τῶν ἁγίων λειψάνων του, διασκορπισμένα σὲ πολλὰ μέρη ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλοῦ, ἐπιτελοῦν καθημερινὰ πλῆθος θαυμάτων καὶ ἔχουν καταστήσει τὸν ἅγιο Χαράλαμπο, τὸν γηραιότερο τῶν ἁγίων, ἰδιαιτέρως ἀγαπητὸ στὸν ἑλληνικὸ λαό.

ΠHΓΗ ἠλ. κειμένου: mkka.blogspot.com

Ποιά χάρη ζήτησε ο Άγιος Χαράλαμπος από τον Χριστό για όσους τιμούν τη μνήμη του

2012-02-09T20:30:00.000+02:00

Μετά την διαταγή του βασιλέως να αποκεφαλισθεί, ο υπέργηρος Άγιος Χαράλαμπος πορευόμενος προς τον μαρτυρικό θάνατο για την πίστη και την αγάπη του Χριστού, ύψωσε τα χέρια και τους οφθαλμούς προς τον ουρανό ευχαριστώντας τον Θεό. Καθώς προσευχόταν εμφανίσθηκε έμπροσθέν του ο Χριστός μαζί με πλήθος Αγγέλων και ζήτησε από τον Άγιο να του πει ποια χάρη θέλει να του δώσει για όσα κακοπάθησε από τους ειδωλολάτρες.

Τότε ο Άγιος Χαράλαμπος απεκρίθη:...

«Και το ότι αξιώθηκα να ιδώ την φοβερά δόξα της παρουσίας Σου και τούτο μεγάλο χάρισμα είναι σε μένα τον ελάχιστο, αλλά επειδή η αγαθότητά Σου με προστάζει να Σου ζητήσω χάρη, παρακαλώ την Βασιλεία Σου να μου κάμει αυτήν την χάρη. Σε όποιον τόπο βρεθεί τεμάχιο από το λείψανό μου και σε όποια χώρα θέλουν να εορτάζουν την μνήμη του Μαρτυρίου μου, να μη γίνει ποτέ πείνα σ’ αυτόν, ούτε πανώλη να θανατώνει τους ανθρώπους άωρα, ούτε πονηρός άνθρωπος να βλάπτει τους καρπούς, αλλά να είναι σ’ αυτόν ειρήνη σταθερά, ψυχών σωτηρία και σωμάτων ίαση, πλησμονή σίτου, οίνου και ελαίου και αφθονία τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων. Όποιος έχει και αναγιγνώσκει το Μαρτύριό μου και επικαλείται το όνομά μου, να μη λάβει η ψυχή του κακό ουδέποτε, επειδή πάσα σάρξ και αίμα ποίημα είναι των αχράντων χειρών Σου, και συγχώρησε τις αμαρτίες αυτών, ως αγαθός και φιλάνθρωπος. Φύλαττε υγιείς τους βόας και όλα τα τετράποδα ζώα αυτών για να γεωργούν την γη και να απολαμβάνουν αφθόνους τους καρπούς και να δοξάζουν το όνομά Σου».

Ευθύς ο Χριστός εδέχθη να γίνει το θέλημά του και απήλθε στους ουρανούς. Ο δε Άγιος Χαράλαμπος εκοιμήθη εν ειρήνη πριν προλάβουν οι δήμιοι να αποκόψουν την κεφαλή του.

Περί της χαράς της ψυχής που αρχίζει να ζει για τον Θεό

2012-02-08T21:48:00.000+02:00

του Οσίου Αμμωνά

Αγαπητοί αδελφοί, ας κλάψουμε θερμά ενώπιον του Θεού, μήπως η αγάπη Του μας χαρίσει την θεία δύναμη, η οποία θα μας περιφρουρεί, έως ότου νικήσουμε τους πονηρούς δαίμονες πού συναντούμε ενώπιόν μας και με τους οποίους συνεργασθήκαμε στο παρελθόν.

Ας αγαπήσουμε την ειρήνη με όλους, μικρούς και μεγάλους. Αυτή η ειρήνη θα μας προφυλάξει από το μίσος, μόλις τούτο μας επιτεθεί.

Όποιος ασθένησε, αυτός γνώρισε την αξία της υγείας.

Όποιος στεφανώνεται, δοξάζεται γιατί νίκησε τους εχθρούς του βασιλέως του.

Υπάρχουν πάθη, υπάρχουν και αρετές. Εάν αμελούμε, θα φανούμε σαν προδότες.

Μετά την θεία χάρη η ανδρεία βοηθεί την ψυχή στον αγώνα της, ενώ η ακηδία συμμαχεί με την αμαρτία...

Όσοι θέλουν ν' αποκτήσουν τις αρετές, δεν ολιγοψυχούν στις πτώσεις, αλλά συνεχίζουν τον αγώνα με ζήλο.

Οι αρετές αποκτώνται με σωματικούς κόπους, πού γίνονται με σύνεση.

Τα πάθη γεννούν τις αμαρτίες με την αμέλεια.

Όσοι αγωνίζονται συνετά, περιτειχίζονται με την αποφυγή της κατακρίσεις του πλησίον. Όσοι όμως κατακρίνουν, καταστρέφουν ασυλλόγιστα το τείχος αυτό.

Ο έλεγχος στην γλώσσα φανερώνει τον αγωνιστή, ενώ η φλυαρία φανερώνει έλλειψη αρετής.

Η συνετή ελεημοσύνη γεννά το προορατικό χάρισμα και οδηγεί στην αγάπη, ενώ η ανελεημοσύνη φανερώνει έλλειψη αρετής.

Η αγαθοσύνη γεννά την αγνεία, ενώ οι περισπασμοί γεννούν τα πάθη.

Η σκληροκαρδία γεννά την οργή.

Η ψυχή ασκείται με την αποφυγή των περισπασμών, ενώ το σώμα ασκείται με την στέρηση.

Καταστροφή της ψυχής είναι η αγάπη των περισπασμών, ενώ διόρθωσίς της η συνετή ησυχία.

Ο πολύς ύπνος εξάπτει τα σωματικά πάθη, ενώ η μετρημένη αγρυπνία σώζει την ψυχή.

Ο πολύς ύπνος παχύνει την καρδιά, ενώ η συνετή αγρυπνία την λεπτύνει.

Ο πολύς ύπνος σκοτίζει την ψυχή, ενώ η μετρημένη αγρυπνία την φωτίζει.

Είναι καλύτερο να κοιμάσαι με σιωπή καί τάξη, παρά να αγρυπνείς με φλυαρίες.

Το πένθος απομακρύνει ήρεμα όλα τα πάθη.

Η προσοχή στο να μη πληγώσεις την συνείδηση του πλησίον, γεννά την ταπεινοφροσύνη.

Η δόξα των ανθρώπων γεννά σιγά - σιγά την υπερηφάνεια και η επιθυμία των συναναστροφών εμποδίζει την αυτογνωσία.

Η εγκράτεια στην τροφή ταπεινώνει τα πάθη, ενώ η επιθυμία των φαγητών εύκολα τα διεγείρει.

Ο στολισμός του σώματος είναι καταστροφή της ψυχής, ενώ η επιμέλεια του με φόβο Θεού είναι ωφέλιμη.

Η προσοχή στα λόγια του Θεού γεννά στην ψυχή τον θείο φόβο, ενώ η περιφρόνησις της φωνής της συνειδήσεως διώχνει μακρυά από την καρδιά τις αρετές.

Η αγάπη προς τον Θεό ελευθερώνει την ψυχή, ενώ η έλλειψις θείου φόβου την υποδουλώνει.

Η προσοχή στα λόγια και η συνετή σιωπή υψώνει τον νου προς τον Θεό, ενώ η πολυλογία γεννά την ακηδία και την μανία.

Η θυσία του θελήματός σου χάριν του πλησίον σημαίνει ότι ο νους σου γνωρίζει τις αρετές, ενώ η επιμονή σ’ αυτό κατά του πλησίον σημαίνει ότι τις αγνοεί.

Η μελέτη που γίνεται με φόβο Θεού προφυλάσσει την ψυχή από τα πάθη, ενώ τα κοσμικά λόγια την σκοτίζουν από το φως των αρετών.

Η προσκόλλησις στα υλικά ταράσσει τον νου και την καρδιά, ενώ η περιφρόνησίς τους ανακαινίζει καί τον νου και την καρδιά.

Η απόκρυψις των κακών λογισμών φανερώνει ότι επιδιώκεις την τιμή του κόσμου και την μάταιη δόξα του, ενώ η πρόθυμη εξομολόγησίς των στους πνευματικούς πατέρες τους απομακρύνει.

Σέ σπίτι χωρίς πόρτα και παράθυρο, μπαίνει όποιο ερπετό θέλει. Έτσι μοιάζει εκείνος πού κοπιάζει, αλλά δεν ασφαλίζει τους κόπους του.

Όπως η σκουριά κατατρώγει το σίδερο, έτσι καί η τιμή των ανθρώπων φθείρει την ψυχή πού θα την αποδεχθεί.

Πρώτη από όλες τις αρετές είναι η ταπεινοφροσύνη, ενώ πρώτη από όλες τις κακίες είναι η γαστριμαργία.

Αποκορύφωμα των αρετών είναι η αγάπη, ενώ αποκορύφωμα των κακιών είναι η αυτοδικαίωσις.

Όπως το σκουλήκι κατατρώγει και αφανίζει το ξύλο, έτσι και η κακία σκοτίζει την ψυχή από το φως των αρετών.

Η τελεία παράδοσις της ψυχής στα χέρια του Θεού προξενεί την ατάραχη υπομονή των ύβρεων και προφυλάσσει τα δάκρυα από την φθορά των ανθρωπίνων τιμών.

Η έλλειψις της αυτομεμψίας μας κάνει να μην έχουμε υπομονή την ώρα της οργής.

Η απασχόλησις του νου με κοσμικούς λογισμούς ταράζει την καρδιά και προξενεί ντροπή την ώρα της προσευχής, γιατί λείπει η παρρησία.

Η αγάπη των κοσμικών υποθέσεων σκοτίζει την ψυχή, ενώ η τελεία περιφρόνησίς των την φωτίζει.

Η αγάπη των κόπων φανερώνει μίσος προς τα πάθη, ενώ η οκνηρία εύκολα τα προκαλεί.

Μη προσκολληθείς σε κανένα τρόπο ζωής ή συνήθεια και ο λογισμός σου θα ηρεμήσει.

Μη στηρίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις και θα έχεις σύμμαχο την θεία χάρη.

Μην εχθρεύεσαι κανένα, για να είναι η προσευχή σου ευπρόσδεκτη.

Να είσαι ειρηνικός με όλους, για να έχεις παρρησία στην προσευχή.

Φύλαγε τα μάτια σου και η καρδιά σον δεν θα στραφεί στα πονηρά.

Όποιος παρατηρεί οτιδήποτε ηδονικά, μοιχεύει.

Μη θελήσεις ν' ακούσεις κακό γι' αυτόν πού σε λύπησε, για να μη τον εκδικηθείς μέσα στην καρδιά σου.

Φύλαγε την ακοή σου, για να μη γεμίσεις με ταραχή την καρδιά σου.

Να εργάζεσαι το εργόχειρό σου, για να μπορείς να ελεείς τους φτωχούς.

Η αργία είναι καταστροφή και θάνατος της ψυχής.

Η αδιάλειπτη προσευχή ελευθερώνει, ενώ η αμέλεια που παρατείνεται, προξενεί την λήθη.

Όποιος περιμένει σύντομο θάνατο, δεν θα πέσει σε πολλές αμαρτίες, ενώ όποιος περιμένει μακροζωία, θα πέσει.

Ο Θεός φροντίζει να εξαγνίσει από κάθε αμαρτία αυτόν πού προετοιμάζεται ν' απολογηθεί για όλα τα έργα του, ενώ εκείνος πού αδιαφορεί καί λέει ότι θα προφθάσει να ετοιμασθεί, ζει με τις αμαρτίες του.

Πριν από κάθε έργο σου να σκέπτεσαι καθημερινά που βρίσκεσαι και πού πρόκειται να πάς μετά τον θάνατο. Έτσι δεν θα αμελήσεις για την ψυχή σου καμιά ημέρα.

Να σκέπτεσαι την δόξα πού απέκτησαν όλοι οι άγιοι, καί ο ζήλος τους σιγά - σιγά θα σε ελκύσει.

Να σκέπτεσαι επίσης την καταισχύνη πού δοκίμασαν οι αμαρτωλοί και θα προφυλαχθείς από τα πονηρά τους έργα.

Να συμβουλεύεσαι πάντοτε τους πνευματικούς σου πατέρες και θα έχεις ανάπαυση σε όλη σου την ζωή.

"Εάν καταλάβεις ότι ο αδελφός είναι λυπημένος μαζί σου, πρόσεξε να μη τον περιφρονήσεις, αλλά βάλε του μετάνοια με ικετευτική φωνή, μέχρις ότου τον καθησυχάσεις .

Πρόσεχε να μην είσαι σκληρόκαρδος στις σχέσεις με τον αδελφό σου, διότι όλους μας πολεμά η έχθρα.

Εάν συγκατοικείς με αδελφούς, μη τους διατάζεις τίποτε, αλλά κακοπάθησε μαζί τους, για να μη χάσεις τον μισθό σου.

Εάν οι δαίμονες σε κάνουν ν' ανησυχείς για τροφές και σκεπάσματα, και σου προβάλλουν την ντροπή πού έχει η μεγάλη φτώχεια, μη τους δώσεις καμμιά απάντηση, αλλά παραδόσου ολόψυχα στον Θεό και θα έχεις ανάπαυση.

Πρόσεχε μην αμελής τις ακολουθίες, γιατί αυτές φωτίζουν την ψυχή.

Εάν έκανες καλές πράξεις, μη καυχιέσαι γι' αυτές. Εάν πάλι έκανες πολλές αμαρτίες, μη λυπηθείς υπερβολικά, άλλα φύλαγε την ψυχή σου για να μη ξαναπέσεις. Εάν συμπεριφέρεσαι μ' αυτόν τον συνετό τρόπο, θα σωθείς από την υπερηφάνεια.

Εάν η πορνεία σε ενοχλεί, να ταλαιπωρείς πάντοτε το σώμα σου με ταπείνωση ενώπιον του Θεού και να μην αφήνεις την καρδιά σου να πιστέψει ότι συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες σου. Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν η γαστριμαργία σε πολεμά με την επιθυμία φαγητών, σκέψου την δυσωδία, στην οποία καταλήγουν. "Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν η καταλαλιά εναντίον του αδελφού σου σε πολεμά, σκέψου ότι θα λυπηθεί εάν το μάθει, και θα ντρέπεσαι να τον συναντήσεις. Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν η υπερηφάνεια σε κυριεύει, σκέψου ότι σου σκορπίζει όλους τους κόπους σου και ότι δεν υπάρχει μετάνοια, για όσους υπακούουν σ' αυτή. Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν η περιφρόνησις του πλησίον πολεμά την καρδιά σου, σκέψου ότι γι' αυτήν ο Θεός θα σε παραδώσει στους εχθρούς σου. Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν το κάλλος του σώματος ελκύει την καρδιά σου, σκέψου την δυσωδία του όταν νεκρωθεί. Έτσι θα ησυχάσεις.

Εάν η ηδονή των γυναικών, σαν πολύ ευχάριστη, σε πολεμά, σκέψου που βρίσκονται όσες πέθαναν. Έτσι θα ησυχάσεις.

Ο διακριτικός άνθρωπος, αφού συγκεντρώσει και εκτιμήσει όλα αυτά, προσπαθεί να κατορθώσει τα ωφέλιμα και να αποφύγει τα βλαβερά. Είναι όμως αδύνατον ν' αποκτήσει κανείς την διάκριση, εάν δεν ακολουθήσει την σωστή μέθοδο. Πρώτα να καλλιεργήσει την ησυχία. Η ησυχία γεννά την άσκηση και τον κλαυθμό. Ο κλαυθμός γεννά τον φόβο. Ο φόβος γεννά την ταπείνωση και την προόραση. Η προόραση γεννά την αγάπη. Η αγάπη χαρίζει στην ψυχή ανοσία και απάθεια.

Όποιος λοιπόν θέλει να τιμηθεί με τις αρετές αυτές, πρέπει να παύση να ασχολείται καί να κατακρίνει οποιονδήποτε άνθρωπο, και να ετοιμάσει τον εαυτό του για θάνατο. Και όσες φορές προσεύχεται, ας εξετάζει τί τον χωρίζει από τον Θεό και ας το απομακρύνει. Ας μισήσει τον κόσμο αυτό και η αγαθότης του Θεού σύντομα θα του χαρίσει τις αρετές. Μάθε και τούτο: Κάθε άνθρωπος πού τρώγει και πίνει χωρίς μέτρο ή πού αγαπά κάτι το κοσμικό, δεν πρόκειται ούτε να φθάσει ούτε καν να πλησίαση τις αρετές. Ζει απατώντας τον εαυτό του.

Παρακαλώ καθένα πού θέλει να μετανοήσει ενώπιον του Θεού, να προφυλαχθεί από την μέθη. Αυτή ξυπνά όλα τα πάθη και διώχνει από την ψυχή τον φόβο του Θεού. Εσύ όμως με όλη σου την δύναμη παρακάλεσε τον Θεό να σου χαρίσει τον φόβο Του, οπότε η σφοδρή επιθυμία σου προς Αυτόν θα αφανίσει όλα τα πάθη πού πολεμούν την ταλαίπωρη ψυχή σου και θέλουν να την απομακρύνουν απ’ Αυτόν, για να την καταλάβουν. Ίσως γι' αυτό οι εχθροί πολεμούν με όλη τους την δύναμη, όταν κάνουν επίθεση στον άνθρωπο.

Μην αποβλέπεις, αδελφέ, σε αναπαύσεις, ενόσω βρίσκεσαι σωματικά σ' αυτόν τον κόσμο. Ούτε ποτέ να εμπιστευθείς τον εαυτό σου, όταν τον βλέπεις να ησυχάζει από τον πόλεμο των παθών, διότι οι δόλιοι εχθροί κρύβονται προσωρινά με πανουργία, μέχρις ότου ο άνθρωπος νομίζοντας ότι σταμάτησε ο πόλεμος, χαλαρώσει την εσωτερική επαγρύπνηση. Τότε ορμούν ξαφνικά στην ταλαίπωρη ψυχή, την αρπάζουν «ως στρουθίον» και αφού την κυριεύσουν, την εξευτελίζουν χωρίς έλεος με κάθε αμαρτία. Την εξευτελίζουν με αμαρτίες χειρότερες απ’ όσες έκανε προηγουμένως και παρακαλούσε να συγχωρηθεί.

Ας σταθούμε λοιπόν με φόβο Θεού και ας αγωνισθούμε ν' αποκτήσουμε όλες τις αρετές, πού εμποδίζουν την κακία των εχθρών. Οι κόποι και οι μόχθοι της πρόσκαιρης αυτής ζωής όχι μόνο μας σώζουν από την αμαρτία, αλλά και ετοιμάζουν στεφάνια για την ψυχή, πριν εγκαταλείψει το σώμα.

Ας αποφύγομε, αδελφοί, τον κόσμο και τα κοσμικά αγαθά, για να κληρονομήσουμε τα επουράνια. Τα αγαθά του κόσμου αυτού είναι ο χρυσός, ο άργυρος, τα σπίτια, τα ενδύματα, πράγματα πού όχι μόνο μας οδηγούν σε αμαρτίες, αλλά και πού πεθαίνοντας τα εγκαταλείπουμε. Ενώ τα αγαθά του Θεού είναι αμέτρητα. Είναι όσα «οφθαλμός ουκ είδε, και ους ουκ ήκουσε, και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» (πρβλ. Ή σ. ξδ' 3 και Α' Κορ. β' 9). Αυτά χαρίζει ο Θεός σε όσους Τον υπακούουν στην πρόσκαιρη αύτη ζωή. Και δεν τα χαρίζει δωρεάν, αλλά σαν αμοιβή για τον άρτο και το νερό και το ένδυμα πού προσέφεραν στους φτωχούς, για την φιλανθρωπία και την αγνότητα του σώματος, για την αποφυγή της βλάβης του πλησίον, την ακακία της καρδιάς και την τήρηση των υπολοίπων εντολών.

Όσοι φυλάγουν αυτά, θα βρουν ανάπαυση. Στον κόσμο αυτό θα τους σεβαστούν οι άνθρωποι, και στην άλλη ζωή θ’ απολαύσουν αιώνια χαρά. Ενώ όσοι ζουν με τα αμαρτωλά τους θελήματα και δεν θέλουν να μετανοήσουν, αλλά μέσα στην ταραχή των ηδονών και στην αυταπάτη αμαρτάνουν, λένε λόγια ευτράπελα, λογομαχούν, δεν φοβούνται την κρίση του Θεού, δεν ελεούν τους φτωχούς και κάνουν και τα υπόλοιπα αμαρτήματα, θα είναι γεμάτοι με ντροπή και θα τους περιφρονούν οι άνθρωποι στον κόσμο αυτό, και στην άλλη ζωή το όνειδος και η αισχύνη θα τους οδηγήσουν στην γέεννα του πυρός.

Ο Θεός έχει την δύναμη να μας ενισχύσει και να μας αξιώσει να προκόψουμε στις εντολές Του, να προφυλαχθούμε από κάθε αμαρτία, για να μπορέσουμε να σωθούμε την ώρα του πειρασμού, πού πρόκειται να έλθει σε όλο τον κόσμο. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν θα αργήσει, αλλά θα έλθει για να αμείψει τον καθένα. Τους ασεβείς θα τους στείλει στο αιώνιο πυρ, ενώ στους δικούς Του θα δώσει τον δίκαιο μισθό, θα εισέλθουν μαζί Του και θ' αναπαυθούν αιώνια στην βασιλεία Του. Αμήν.

Μη κουρασθείς, αδελφέ, να διαβάζεις καθημερινά αυτά. Ίσως έτσι να ελεηθούμε κι εμείς μαζί μ' εκείνους πού έκρινε άξιους ο Χριστός. Φρόντισε, αγαπητέ, να τηρήσεις τις εντολές πού αναφέραμε, για να μπορέσεις να σωθείς μαζί με τους αγίους πού φύλαξαν τις εντολές του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Όποιος διαβάζει αυτά και δεν τα εφαρμόζει, μοιάζει μ' εκείνον πού κοίταξε το πρόσωπό του στον καθρέπτη και αμέσως ξέχασε πώς ήταν (πρβλ. Ιακ. α'23 - 24), Όποιος όμως διαβάζει αυτά και τα εφαρμόζει, μοιάζει με σπόρο που έπεσε σε εύφορη γη και καρποφόρησε (πρβλ. Ματθ. ιγ' 8).

Ο Θεός έχει την δύναμη να μας συναριθμήσει μ' εκείνους πού ακούουν και εφαρμόζουν τις εντολές Του, για να δεχθεί και από μας ακέραιο τον καρπό με την βοήθεια της χάριτός Του, διότι σ' Αυτόν ανήκει πάντοτε η δύναμις και η δόξα και η εξουσία. Αμήν.

Από το βιβλίο: «Αββάς Αμμωνάς» - Εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου

Οι πλανεμένοι Μορμόνοι αυτοαποκαλούνται ως "Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των τελευταίων ημερών ή άγιοι της Ύστερης Ημέρας"

2012-02-07T14:14:00.000+02:00

Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Η παραχριστιανική ομάδα των Μορμόνων (αυτοαποκαλούμενοι με τους παραπάνω τίτλους) έχει χαρακτηρισθεί ως «μεταλλείο πλανών». Από την παρακάτω μελέτη- έκθεση των διδασκαλιών τους δικαιολογείται αυτός ο χαρακτηρισμός. Η αλήθεια είναι πως κάποιος ευλαβής μπορεί να σοκαριστεί από το μέγεθος και την αηδία των βλασφημιών. Όμως τα δημοσιεύουμε διότι οι Μορμόνοι δραστηριοποιούνται και στην χώρα μας και μπορεί ο καθένας να βρεθεί ενώπιον του προσηλυτισμού τους. Επίσης είναι τραγικό το ότι πολλές από τις βλασφημίες που υποστηρίζουν «άθεοι κύκλοι» έχουν παλαιότερα εφευρεθεί από αυτοαποκαλούμενους «χριστιανούς»...

***

Η αίρεση των Μορμόνων η «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των τελευταίων ημερών», επιβίωσε στην περίοδο του μεγάλου θρησκευτικού αναβρασμού του δεκάτου ενάτου αιώνα στην Αμερική. Το όνομα της αιρέσεως οφείλεται σε κάποιο «προφήτη», ανύπαρκτο ιστορικά πρόσωπο, τον Μόρμον, ο οποίος υποτίθεται ότι έζησε τον τέταρτο αιώνα στην Αμερική.

Το δόγμα του Μορμονισμού στηρίζεται στη μυθώδη διδασκαλία του Ιωσήφ Σμιθ (Joseph Smith), που, κατά τους Μορμόνους, θεωρείται προφήτης. Ο Σμιθ, τρίτος γιος μιας γεωργικής οικογένειας, γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1805 στη Sharon της πολιτείας Βερμόντ των Η.Π.Α. Έπειτα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, στην πόλη Μάντσεστερ. Σύμφωνα με μαρτυρίες του Σμιθ, στην περιοχή του γύρω στα 1820 ανταγωνίζονταν μεταξύ τους ποικίλες προτεσταντικές ομάδες. Ο ίδιος άνηκε στους πρεσβυτεριανούς κι αργότερα εντάχτηκε στους μεθοδιστές. Η οικογένεια του Σμιθ είχε διχασθεί σε Καλβινιστές και Μεθοδιστές, ενώ ο ίδιος, σύμφωνα με ομολογία του, δυσκολευόταν να αποφασίσει ποια ομάδα είχε δίκαιο. Ο Σμιθ, πολύ φιλόδοξο άτομο, ζητάει από τον Θεό να τον φωτίσει για να γνωρίσει την αλήθεια. Αποσύρθηκε στο δάσος και με όραμα που του αποκάλυψε ο Θεός (Πατήρ και ο Υιός) πληροφορήθηκε από τον ίδιο το Θεό ότι όλες οι υπάρχουσες «εκκλησίες» είχαν διαστρέψει τη διδασκαλία της αρχικής Εκκλησίας. Μέχρι το σημείο αυτό και ο Σμιθ ακολουθεί προτεσταντικές απόψεις για αμαρτία των εκκλησιών.

Για το Σμιθ αρχίζει μια μεγάλη αποστολή για την οποία έπρεπε να είναι έτοιμος. Μετά τρία χρόνια, στις 21 Σεπτεμβρίου 1823, του παρουσιάστηκε ένας άγγελος, ο Μορόνι, που του μίλησε για ένα θαμμένο σ' ένα λόφο Cumorah, κοντά στο σπίτι του, στο Μάντσεστερ, στην πολιτεία της Ν. Υόρκης, αρχαίο βιβλίο, γραμμένο σε χρυσές πλάκες. Το βιβλίο αυτό είχε γραφεί από τους αρχαίους κατοίκους της Αμερικής, τους πρόγονους των Ινδιάνων, και ήταν περίληψη της ιστορίας τους, της καταγωγής τους και του πολιτισμού τους. Το βιβλίο συμπεριελάμβανε την καταγραφή των θείων νόμων και διαθηκών με το λαό. Ο άγγελος είπε επίσης ότι θαμμένο μαζί με το βιβλίο ήταν ένα ειδικό όργανο από δύο διαφανείς λίθους δεμένους σ' ένα ασημένιο σκελετό, το λεγόμενο Ούριμ και Θουμμίμ με το οποίο ο Σμιθ θα μπορούσε να μεταφράσει το βιβλίο στα αγγλικά. Ο μύθος λέγει ακόμα ότι χρειάστηκαν να περάσουν ακόμα τέσσερα χρόνια, όταν ο Μορόνι το 1827 έδειξε στο Σμιθ που είχαν θαφτεί οι κρυμμένες πλάκες. Η μετάφραση έγινε από το 1827 ως το 1830. Μετά τη μετάφραση εμφανίστηκε και πάλι ο άγγελος Μορόνι που πήρε πίσω τις χρυσές πλάκες, τις οποίες δεν είδε ξανά κανένας.

Η τελική μετάφραση τυπώθηκε το 1830 στην Palmyra της Νέας Υόρκης και όλο το έργο είναι γνωστό ως το Βιβλίο του Μόρμον. Από το βιβλίο αυτοί οι οπαδοί του Σμιθ ονομάστηκαν Μορμόνοι. Έτσι ο Σμιθ ίδρυσε επίσημα την «εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων της Ύστερης Ημέρας» στις 6 Απριλίου 1830.

Γρήγορα ο Σμιθ απόκτησε οπαδούς, αλλά πολύ γρήγορα περιφρονήθηκαν εξαιτίας των κλειστών κοινοτήτων, της μη αποδοχής παραδοσιακών αρχών του Χριστιανισμού και αργότερα της πολυγαμίας. Οι Μορμόνοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Νέα Υόρκη και κατέφυγαν στην πολιτεία Οχάιο. Έπειτα στη Missouri και τελικά εγκαταστάθηκαν ομαδικά στην πολιτεία Illinois, όπου έκτισαν τη δική τους πόλη, τη Ναβού (Nauvoo). Διωγμούς υπέστησαν και πάλι λόγω της πολυγαμίας το 1843. Ο Σμιθ και ο αδελφός του σκοτώθηκαν από ένα εξαγριωμένο όχλο.

Τον Ιωσήφ Σμιθ τον διαδέχτηκε ο Μπρίγκχαμ Γιούγκ (Brigham Yougn 1805-1977). Με τη νέα ηγεσία οι Μορμόνοι έφυγαν από την πολιτεία Illinois και έφθασαν εκεί που έγινε η καινούργια πολιτεία Ουτάχη (Utah). Από το 1847 εγκαταστάθηκαν εκεί μόνιμα, και μέχρι σήμερα το Σώλτ Λαίηκ Σίτυ (Salt Lake City), είναι το κέντρο των Μορμόνων, που είναι πολυάριθμοι.

Το Βιβλίο του Μόρμον

Πηγή της διδασκαλίας των Μορμόνων είναι όχι η Αγία Γραφή ή τουλάχιστον όχι η Αγία Γραφή μόνο όσο κυρίως και κατ' εξοχήν το Βιβλίο του Μόρμον. Πιστεύουν ότι το βιβλίο του Μόρμον αποτελεί συμπληρωματική αποκάλυψη της Αγίας Γραφής, ενώ στην πράξη αντικαθιστά την Αγία Γραφή. Αυτό αποτελεί τη βάση των κακοδοξιών τους και όλων των τελετών τους. Είναι ένα ογκώδες έργο με 239 κεφάλαια. 54 για πολέμους, 21 για ιστορίες, 55 για προφητείες, 71 για δόγματα, 17 για ιεραποστόλους και 21 για την αποστολή του Μεσσία.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι αυτό το «άγιο» κείμενο είναι γραμμένο από τους προφήτες του Θεού, που ζούσαν στην αρχαία Παλαιστίνη και έπειτα στην αρχαία Αμερική. Το βιβλίο είναι μυθιστορηματικό χωρίς ίχνος πραγματικών γεγονότων. Σ' αυτό αναφέρεται η υποτιθέμενη μετανάστευση τον πρώτο αιώνα στην Αμερική των δέκα φυλών του Ισραήλ, που διακρίθηκαν σε δύο ομάδες τους Νεφίτες και τους Λαμίτες. Περιέχει την ιστορία του λαού που ζούσε στην Αμερική αιώνες πριν από την άφιξη εκεί του Χριστόφορου Κολόμβου. Η ιστορία αυτή ασχολείται με την καταγωγή των εντοπίων Αμερικανών και αφηγείται τρεις μεταναστεύσεις από την Παλαιστίνη στο «νέο κόσμο» της Αμερικής.

Η πρώτη μετανάστευση έγινε λίγο μετά τη σύγχυση των γλωσσών στον Πύργο της Βαβέλ. Η δεύτερη έγινε το 600 π.Χ. επί βασιλέα Σεδεκία, και τελικά έγινε μια τρίτη μετανάστευση με ηγέτη τον Μούλεκ. Οι δύο λαοί, του Λέχι και του Μούλεκ, ενώθηκαν σε ένα κράτος. Στο βιβλίο του Μόρμον οι άνθρωποι του λαού αυτού λέγονται Νεφίτες, κατάγονται από το Ισραήλ και είναι εκλεκτοί του Θεού. Το βιβλίο του Μόρμον περιγράφει την ιστορία των πολέμων, των βασιλιάδων, των διαφόρων κινήσεων, και της θρησκείας τους, που ήταν θρησκεία του Ισραήλ, ο Νόμος του Μωυσέως. Έχουμε μια συνέχεια σχέσεων νόμων και διαθηκών που δεν περιλαμβάνονται στον κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η διήγηση της παρακμής του πολιτισμού των Νεφιτών. Ένα φαύλο φυλετικό παρακλάδι, των Λαμανιτών από το οποίο κατάγονται οι Ερυθρόδερμοι, οι σημερινοί Ινδιάνοι της αμερικανικής ηπείρου, πολεμάει εναντίον των Νεφιτών και τους καθυποτάσσει. Στη διάρκεια του πολέμου, ο τελευταίος προφήτης των Νεφιτών, ο Μόρμον, μάζεψε τα τεκμήρια του πολιτισμού και έγραψε την ιστορία τους στις χρυσές πλάκες που αναφέραμε. Έτσι έγινε το βιβλίο του Μόρμον. Τελικά όλοι οι Νεφίτες σκοτώθηκαν από τους Λαμανίτες (Ινδιάνους) εκτός από γιό του Μόρμον, τον Μορμόνι, ο οποίος αργότερα θα παρουσιαζόταν στον Ιωσήφ Σμιθ ως άγγελος της αποκαλύψεως. Ήταν ο Μορμόνι που έθαψε τη χρυσή ιστορία στο λόφο της Νέας Υόρκης το 421 μ.Χ.

Ο Σμιθ ονόμασε το 1827 την κίνησή του «Latter day Saints». Απόκτησε πολλούς οπαδούς αλλά και πολλούς εχθρούς.

Διάδοχος του Σμιθ υπήρξε ο φίλος του Μπρίγκαμ Γιάγκ (1801-1877). Αυτός οδήγησε τους οπαδούς του σε περιπέτειες στη Δύση, στα βραχώδη όρη, μπροστά στη Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη. Εκεί ίδρυσε την πόλη Γιούτα και τη χαρακτήρισε ως «Γη της Επαγγελίας» και «Νέα Ιερουσαλήμ». Το καθεστώς που ιδρύθηκε ήταν ιδιότυπο θεοκρατικό. Ο πολλαπλασιασμός των Μορμόνων ήταν ταχύς. Το 1898 ήταν 254 χιλιάδες. Σήμερα στην πρωτεύουσα Σωλτ Λέικ Σίτυ είναι το κέντρο της Μορμονικής αιρέσεως. Εκεί έχει κτισθεί τεράστιος «Ναός» μεταξύ των ετών 1853-1893. Η αίρεση διασπάστηκε σε μια μετριοπαθή ομάδα, την «Αναδιοργανούμενη Εκκλησία των Αγίων των τελευταίων Ημερών». Αυτή οργανώθηκε επίσημα το 1860 στο Αμπού (Ιλλινόις).

Η προπαγάνδα των Μορμόνων σ' όλο τον κόσμο είναι τεράστια. Φανατικοί Ιεραπόστολοι στο Σωλτ Λέικ Σίτυ μαθαίνουν ξένες γλώσσες και αποστέλλονται να διαδώσουν τις κακοδοξίες τους.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι το Βιβλίο του Μόρμον είναι θεόπνευστο και ότι περιέχει τη συνέχεια της διδασκαλίας, προφητείας και αποκαλύψεως του Θεού, που λείπει από την Αγία Γραφή. Πρόκειται όμως για ένα κράμα διαφόρων δοξασιών που προέρχονται από ιουδαϊκές, χριστιανικές, αρχαίες αιγυπτιακές και ανατολικές διδασκαλίες και από διάφορους μύθους. Σήμερα θεωρείται ότι το βιβλίο του Μόρμον γράφτηκε από ένα Πρεσβυτεριανό, τον Σολομώντα Σπώλντιγκ (Solomon Spaulding). Κατά τη θεωρία του οι ιθαγενείς Αμερικανοί κατάγονται από τους Εβραίους. Το αρχικό χειρόγραφο του Σπώλντιγκ δε δημοσιεύτηκε ποτέ, αλλά περιήλθε στα χέρια του Βαπτιστή Σύνδεϋ Ρίγντον (Sydney Rigdon), ο οποίος προσκολλήθηκε στον Σμιθ και του το έδωσε. Έπειτα στα χειρόγραφα δόθηκε βιβλικό περιεχόμενο και δημοσιεύθηκε το 1830 με τον τίτλο «Το Βιβλίο του Μόρμον».

Έκτος από το βιβλίο του Μόρμον, οι Μορμόνοι έχουν και άλλες θρησκευτικές γραφές, όπως «Δόγματα και Διαθήκες», και το «Μαργαριτάρι της Μεγάλης Τιμής». Πρόκειται για συλλογές αποφθεγμάτων, διδασκαλιών και αποκαλύψεων του Ιωσήφ Σμιθ.

Δογματική Διδασκαλία

Οι Μορμόνοι έχουν διαμορφώσει ένα περίπλοκο σύστημα διδασκαλιών που μόνο καταχρηστικά μπορεί να ονομασθεί «χριστιανικό». Οι ίδιοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως «αποκαταστημένους χριστιανούς» και ότι δεν ανήκουν στις προτεσταντικές παραφυάδες.

Ο Σμιθ υπήρξε ιδρυτής- οι αναπτύξαντες όμως περαιτέρω την αίρεση είναι οι «διάσημοι θεολόγοι» τους Όρεσον Πλαττ και Πάρλεϋ Παττ. Ο τελευταίος έγραψε πλήθος συγγραμμάτων, από τα οποία φαίνεται ο συγκρητισμός και ο έντονα πολυθεϊστικός χαρακτήρας της αιρέσεως.

Οι Μορμόνοι θεωρούν τον Ιησού Χριστό ως μέλος της Αγίας Τριάδος, αλλά βέβαια η περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία τους διαφέρει ριζικά από τη χριστιανική. «Ο Πατήρ έχει σώμα από σάρκα και οστά αισθητά, όπως είναι αυτό του ανθρώπου-επίσης ο Υιός το ίδιο· αλλά το Άγιο Πνεύμα δεν έχει σώμα από σάρκα και οστά. Αν δεν είναι έτσι, το Άγιο Πνεύμα δε θα μπορούσε να κατοικεί μέσα μας» (Δόγματα και Διαθήκες 130,22).

Ο Θεός, κατά τη μορμονική διδασκαλία, είναι Θεός μόνο του γνωστού αυτού κόσμου που αντιλαμβανόμαστε και εμείς. Ο Μορμόνος πιστεύει πως μπορεί να γίνει και ο ίδιος θεός. Μετά την επίγεια ζωή θα του δοθεί ο δικός του κόσμος να κατοικήσει, όπως αυτός ο κόσμος ανήκει στο δικό μας Θεό. Τέτοιος είναι ο παράδεισος για τον Μορμόνο. Ο καθένας θα έχει την ευκαιρία να γίνει θεός του δικού του κόσμου, του δικού του πλανήτη. Εκεί θα συνεχίζονται οι γήινες απολαύσεις, δηλ. η εργασία, τα πλούτη, το σεξ και όλες οι ανθρώπινες δυνατότητες. Εκεί περιμένει να δει στον παράδεισο την οικογένεια του και τους φίλους του.

Τον Ιησού Χριστό τον δέχονται ως μονογενή Υιό του Θεού Πατρός, και σωτήρα του κόσμου. Ο θάνατός του και η ανάσταση έχουν δευτερεύοντα ρόλο. Το Ευαγγέλιο του Χριστού είναι ένα σύστημα ηθικής διδασκαλίας. Ακόμα πιστεύουν πως μετά τη σταυρική θυσία και το θάνατό του, το πνεύμα του έφυγε από το σώμα για τρεις μέρες και κήρυξε στα φυλακισμένα πνεύματα στον Άδη, για να μετανοήσουν.

Ο Ιωσήφ Σμιθ διδάσκει ακόμα ότι ο Χριστός εμφανίστηκε ξανά κατά διαφόρους καιρούς και σε διάφορα μέρη της βορείου και νοτίου Αμερικής. Εκεί κήρυττε, θεράπευε, έκανε θαύματα και επιπλέον δίδασκε νέες και παραγωγικότερες μεθόδους της γεωπονίας και των μηχανικών επιδεξιοτήτων. Ίδρυσε κυβέρνηση της ισότητας και της ειρήνης στην αμερικανική ήπειρο. Τελειώνοντας την αποστολή του στην Αμερική έφυγε με την υπόσχεση ότι θα ξανάρθει. Οι Μορμόνοι μιλούν για την εμφάνιση του Μεγάλου Λευκού Θεού, του Θεού του Φωτός και άλλων θεών και περιμένουν την επιστροφή του στη γη, για να στηρίξουν τις δοξασίες τους. Ακόμα ταυτίζουν τις φυλές των Ίνκας, Μάγια και Ατζέκων της κεντρικής και νοτίου Αμερικής με τους Νεφίτες του Βιβλίου του Μόρμον. Θεωρούν ότι η ανάπτυξη των μεγάλων πολιτισμών οφείλεται στην εμφάνιση του Χριστού εκεί και στην εφαρμογή του Ευαγγελίου.

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ότι ο Χριστός θα επιστρέψει στη γη θα εγκατασταθεί στις ΗΠΑ και θα βασιλεύσει για χίλια χρόνια, έχοντας πρωτεύουσα στο Independence, Missouri, ΗΠΑ.
Μιλούν για προΰπαρξη όλων των ανθρωπίνων ψυχών. Επίσης πιστεύουν στη μελλοντική σωτηρία όλων και στην αποκατάσταση των πάντων. Προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος είναι:

1. Πίστη στον Ιησού Χριστό και στο ευαγγέλιο του.

2. Μετάνοια για τις προσωπικές αμαρτίες.

3. Βάπτιση διά καταδύσεως για άφεση αμαρτιών.

4. Χειροθεσία για να λάβουν το δώρο του Αγίου Πνεύματος.

Οι Μορμόνοι δε θεωρούν τον άνθρωπο υπεύθυνο για το προπατορικό αμάρτημα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος μόνο για τις προσωπικές του αμαρτίες.

Οι Μορμόνοι καλλιέργησαν την αρχή της πολυγαμίας ή της πολυγονίας, για την κατάκτηση της γης. Σήμερα, η πολυγαμία των μελών της μορμονικής εκκλησίας, όταν σπάνια ασκείται, γίνεται κρυφά, παράνομα και χωρίς τη συγκατάθεση της εκκλησίας.

Οι Μορμόνοι όταν μιλούν για ιερωσύνη μιλούν για ιερωσύνη ανδρών ακόμα και μικρών παιδιών που μπορούν να κηρύττουν από τον άμβωνα. Η ιερωσύνη διαιρείται σε δύο μέρη· σ' αυτήν του Μελχισεδέκ και στην ιερωσύνη του Ααρών. Η ανώτερη ιερωσύνη του Μελχισεδέκ περιλαμβάνει τον προεστώτα, που παίρνει αποκαλύψεις απευθείας από το Θεό. Κάθε δήλωση του έχει ίση ισχύ με το λόγο του Θεού, τους δώδεκα αποστόλους, τους αρχιερείς, τους εβδομήκοντα μαθητές, τους πρεσβύτερους και τους πατριάρχες. Αυτοί διευθύνουν τα πνευματικά, υλικά (οικονομικά) και οργανωσιακά έργα της εκκλησίας. Η κατώτερη ιερωσύνη, του Ααρών, περιλαμβάνει τους επισκόπους, τους ιερείς, τους διδασκάλους και τους διακόνους, και ασχολείται μόνο με τις κοσμικές-κοινωνιολογικές υποθέσεις της εκκλησίας. Ο Σμιθ δήλωσε ότι οι νέγροι ήταν καταραμένοι από το Θεό και γι' αυτό δεν μπορούν να συμμετέχουν πλήρως στη θρησκεία τους. Νέα όμως αποκάλυψη του Θεού στις 9 Ιουνίου 1978 στον πρώην πρόεδρο Σπένσερ Κίμπαλ (Spencer Kimball), λέγει ότι ο νέγρος μπορεί να γίνει μέλος της εκκλησίας με όλα τα δικαιώματα, ακόμα και της ιερωσύνης. Για τις γυναίκες δεν έχουν αποκαλύψεις αν πρέπει να μπουν στην ιερωσύνη, ωστόσο όμως μπορούν να μπουν στον παράδεισο. Όσο για τα μυστήρια, χρίσμα και θ. Ευχαριστία, τα τελούν όχι σαν μυστήρια, αλλά σαν σύμβολα αναμνήσεως. Εξομολόγηση δεν υπάρχει.

Η «Μορμονική Εκκλησία» εμφανίζεται ως μια εκκλησία των συνεχών αποκαλύψεων. Αποκαλύψεις και δόγματα αλλάζουν συνεχώς, ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντα. Ο Ιωσήφ Σμιθ είχε συνολικά 112 αποκαλύψεις, από τις όποιες 88 ήταν σχετικές με οικονομικά θέματα. Τους διακρίνει η επιθυμία για φθαρτά πλούτη του κόσμου αυτού. Τονίζουν ότι η βασιλεία του Χριστού αποτελείται από ακίνητες περιουσίες, αγέλες, κοπάδια, άργυρο, χρυσό κλπ. Με πέντε εκατομμύρια πιστούς είναι μια από τις πιο πλούσιες εκκλησίες. Έχουν δικό τους πανεπιστήμιο, εταιρείες ασφαλείας, μεγάλα καταστήματα, τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ουρανοξύστες με γραφεία που ενοικιάζονται, ξενοδοχεία, εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα εκλεκτών αγροκτημάτων και πολλά άλλα κοσμικά περιουσιακά στοιχεία.

Οι Μορμόνοι αναπτύσσουν τεράστιο ιεραποστολικό έργο και καθημερινά αυξάνουν. Ο βίος τους εμφανίζεται καθαρός και υποδειγματικός. Έτσι έχουν μορμονικά παρακλάδια σ’ όλη την Αμερική, και σ' άλλες χώρες. Στην Ελλάδα έχουν μικρή μόνο διάδοση.

Οι Μορμόνοι θεωρούν εαυτούς ως μόνους γνησίους χριστιανούς και την «εκκλησία» τους ως την πιο γνήσια. Τους μη ανήκοντες σ' αυτούς, θεωρούν απίστους.

Χριστιανικά στοιχεία είναι: Η αναγνώριση της Βίβλου, η πίστη στον Πατέρα, τον Υιό και το Πνεύμα. Ωστόσο δεν πρόκειται για τη χριστιανική διδασκαλία περί ενός Θεού και τρεις υποστάσεις ή πρόσωπα, αλλά για τρεις διαφορετικούς θεούς. Πιστεύουν στον εξιλαστήριο θάνατο του Χριστού και την επάνοδό του (εσχατολογική προσδοκία). Μέσα για την απόκτηση της θείας χάριτος είναι η πίστη, η μετάνοια, η βάπτιση, ο Μυστικός Δείπνος, η επίθεση των χειρών, με τη οποία, πιστεύουν οι Μορμόνοι, ότι μεταδίδονται τα χαρίσματα και τα δώρα του Αγίου Πνεύματος.

Ο πρωταρχικός Θεός δημιούργησε μέγα πλήθος ετερόφυλων πνευμάτων, επειδή σύμφωνα με την αιώνια τάξη του κόσμου ο σεξουαλισμός είναι η προϋπόθεση κάθε υπάρξεως και κάθε ηθικής ζωής. Από την ένωση αυτών των πανάρχαιων θεοτήτων γεννήθηκαν πολυάριθμα πνεύματα που κατοικούν σήμερα το Σύμπαν και συνεχώς αυξάνονται.

Δημιουργοί της γης είναι πολλοί θεοί, οι όποιοι παρέδωσαν αυτή στη δικαιοσύνη του Θεού της Βίβλου. Ο Θεός αυτός είναι ένα ον με πνεύμα και σώμα, έχει δηλ. ανθρώπινη μορφή, με χέρια και πόδια. Ο Θεός αυτός τρώγει και πίνει. Αγαπάει και μισεί και μιλάει στους ανθρώπους. Έχει πολλές γυναίκες, το Χριστό όμως τον γέννησε με τη Μαρία. Ο Χριστός λοιπόν είναι καρπός φυσιολογικής σεξουαλικής ενώσεως του Θεού με τη Μαρία. Ο ίδιος ο Χριστός ήταν έγγαμος και μάλιστα πολύγαμος. Σύζυγοι του ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μάρθα.

Ο Χριστός θα επανέλθει και πάλι στη γη και συγκεκριμένα στο μεγάλο ναό των Μορμόνων στη Γιούτα. Με την επάνοδό του θα κρίνει τους εθνικούς και τους άπιστους ενώ τους Μορμόνους θα τους επιβραβεύσει. Ο Χριστός θα ιδρύσει τη χιλιετή βασιλεία του στην Αμερική καθιστώντας άρχοντες τους Μορμόνους. Η Νέα Ιερουσαλήμ θα οικοδομηθεί στο Τζάνσον (Μισσόρι).

Οι άνθρωποι είναι καρποί θείων ερώτων. Οι Μορμόνοι διδάσκουν ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν από κάποιον θεϊκό έρωτα. Παραμένουν ως κατώτερα πνεύματα για χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια. Όταν γίνονται άνθρωποι εισέρχονται στο ναό του σαρκικού σώματος. Όσοι δεχθούν τη διδασκαλία των Μορμόνων και γεννούν πολλά παιδιά θα γίνουν θεοί. Ως θεοί μιας συγκεκριμένης περιοχής θα λατρεύονται από τους κατοίκους ως μοναδικοί κοσμικοί άρχοντες. Η αίρεση καθιέρωσε την πολυγαμία.

Όσοι πεθαίνουν χωρίς πίστη στη διδασκαλία των Μορμόνων τα πνεύματα τους εισέρχονται στο σώμα ερυθρόδερμων, μαύρων ή ζώων για να εξαγνισθούν. Στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας θα γίνει ανάσταση των νεκρών, οι οποίοι θα κατοικούν αιώνια στη γη ως αθάνατοι.
Η «εκκλησιαστική οργάνωση» των Μορμόνων είναι ιερατική και ταυτίζεται με την πολιτική εξουσία (θεοκρατία). Ο αρχηγός της αιρέσεως είναι κυβερνήτης της κοινότητας. Ο κλήρος αποτελείται από εκλελεγμένους προεστούς, οι οποίοι φέρουν βιβλικά ονόματα (Απόστολοι, προφήτες, επίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι).

Ιδιαίτερη αξία έχει το Βάπτισμα που γίνεται με καταδύσεις, η τελετή του Μυστικού Δείπνου και η χειροτονία ή χειροθεσία κληρικών.

Ιερά Βιβλία των Μορμόνων είναι: Η Π. Διαθήκη, η Κ. Διαθήκη, το Βιβλίο του Μόρμον, το Βιβλίο των Διδασκαλιών και Επιταγών, και το Ακριβό Μαργαριτάρι.

Ο Βίος των Μορμόνων είναι λιτός. Απέχουν κρεοφαγίας και ποτών. Οι ίδιοι χαρακτηρίζονται από άκρατο φανατισμό.

Η θεοκρατική πολιτεία των Μορμόνων εμφανίστηκε στις ΗΠΑ, το 1860 με το όνομα Ουτάχη. Η ομοσπονδιακή τους πολιτεία δε διαθέτει σήμερα τον καθαρό μορμονικό της χαρακτήρα. Σε πολλές εξωφρενικές συνήθειες των Μορμόνων υπερίσχυσαν οι ομοσπονδιακοί νόμοι (πολυγαμία), ενώ οι αλλεπάλληλες μεταναστεύσεις έφεραν στην Ουτάχη πολυάριθμους οπαδούς άλλων δογμάτων η θρησκειών.

Παρατηρήσεις

Η αντιτριαδική και πολυθεϊστική αυτή οργάνωση των Μορμόνων χαρακτηρίστηκε ως πρωτότυπη αίρεση της Βορείου Αμερικής, ή ιδιάζουσα «κομμουνιστική» θεοκρατική αίρεση. Το ερώτημα είναι εάν πρόκειται για αίρεση ή για μια τα νέα θρησκεία, ή ένα «θρησκευτικό» φουνταμενταλιστικό κίνημα με κάποια κατ' όνομα χριστιανική διδασκαλία.

Στή Μορμονική αίρεση ή στη μορμονική λατρευτική και «θρησκευτική» ομάδα ο μελετητής αυτής βρίσκει πολλά στοιχεία ινδουιστικά, βουδιστικά, ιουδαϊκά, και πλατωνικά κ.ά. Σαφώς πρόκειται για μια μορφή Νεοσυγκρητισμού. Τα υπάρχοντα πολυθεϊστικά στοιχεία, όπως και τα πανθεϊστικά και θεοσοφιστικά, δεν μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε τον Μορμονισμό ως χριστιανική αίρεση. Οι Μορμόνοι είναι εξίσου επικίνδυνοι ή και περισσότερο από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Δυστυχώς και το φονταμενταλιστικό αυτό «θρησκευτικό» μόρφωμα των Μορμόνων βρήκε είσοδο στην Ελλάδα, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα στεγάζονται σε πολυτελές «ευκτήριο» οικοδόμημα στα Ιλίσια. Οι οπαδοί τους, αλλοδαποί αμερικάνοι «ιεραπόστολοι», περιφέρονται στους δρόμους της πρωτευούσης προπαγανδίζοντες.

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ» ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ

Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω: Πεντηκοστιανοί στην πόρτα σας: Προσοχή!

Κάποιος σου χτυπάει την πόρτα, να σου μιλήσει, "για το λόγο του Θεού". Βρίσκεις στο γραμματοκιβώτιο ένα έντυπο... (28/1/2010)

Σέκτες ή Καταστροφικές Λατρείες.

Τι είναι οι Σέκτες ή Καταστροφικές Λατρείες;... (2/3/2011)

Πηγή: www.impantokratoros.gr

"Ήταν γραφτό του"

2012-02-07T12:11:00.000+02:00

Στο χριστιανικό λαό μας επικρατεί ακόμη, δυστυχώς, άγνοια των αληθειών της πίστεώς μας. Καί τούτο γιατί ο ανάδοχός μας δεν φρόντισε να μας διδάξει την πίστη, οι γονείς μας δεν ήξεραν πιο πολλά καί εμείς δεν κάναμε καμιά προσπάθεια με τη μελέτη, τα κηρύγματα καί μία αγία ζωή, να μάθουμε αυτές τις αλήθειες. Έτσι μείναμε στην άγνοια καί την πλάνη...

Μία τέτοια πλάνη είναι η πεποίθηση πολλών, όταν βλέπουν ένα δυστύχημα, ένα θλιβερό γεγονός στη ζωή κάποιου συνανθρώπου μας, να λένε: «Γραφτό του ήταν». Ή να θυμούνται το παλιό ρητό: «Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον». Μία τέτοια αντίληψη είναι άκρως αντίθετη προς τη διδασκαλία του Ευαγγελίου.

Αλίμονο αν ο Θεός έχει προορίσει τον ένα να ζήσει πάμπολλα χρόνια καί τον άλλον να πεθάνει νέος. Τον ένα να πεθάνει με εγγόνια καί δισέγγονα καί τον άλλον μόλις πανδρευθεί. Τον ένα να πεθάνει από φυσικό θάνατο καί τον άλλο να τον πατήσει αυτοκίνητο. Τόν ένα νά πάει στόν Παράδεισο καί τόν άλλο στην Κόλαση. Τότε θά ήταν άδικος ο Θεός. Θα ήταν αιτία του κακού, Μή γένοιτο!

Για μας ο Θεός είναι στοργικός πατέρας. Όλους τους ανθρώπους αγαπά, θέλει όλοι νά σωθούν, όλοι νά γνωρίσουν την αλήθεια (Α' Τιμ. β' 4), όλοι νά κερδίσουν τη Βασιλεία Του. Όμως τον άνθρωπο τον προίκισε καί με την ελευθερία, νά διαλέγει μόνος του πώς νά ζήσει, ώστε νά φέρει καί την ευθύνη.

Από μας λοιπόν εξαρτάται πλέον η σωτηρία μας. Με την χριστιανική μας πίστη καί την αγία μας ζωή, μπορούμε πολλά κακά ν' αποφύγουμε καί την αιώνια ζωή νά κερδίσουμε.

Πηγή: «Πλάνες και η Αλήθεια» του σεβ. Μητροπολίτου Ηλείας κ.κ. Γερμανού Παρασκευόπουλου

Η Προσευχή

2012-02-06T15:00:00.000+02:00

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

«Η προσευχή είναι φωτισμός της ψυχής, αληθινή επίγνωση του Θεού, μεσίτης μεταξύ Θεού καί ανθρώπων, ιατρός των παθών, αντίδοτο εναντίον των νόσων, γαλήνη της ψυχής, οδηγός πού φέρει στον ουρανό, πού δεν περιστρέφεται γύρω από τη γη, άλλά πού πορεύεται προς αυτή την αψίδα των ουρανών. Υπερπηδά τα κύματα, διασχίζει νοερά τον αέρα, πορεύεται πάνω από τον αέρα, διασχίζει το σύνολο των αστέρων, ανοίγει τις πύλες των ουρανών, ξεπερνά τους αγγέλους, υπερβαίνει τους Θρόνους καί τις Κυριότητες, διαβαίνει τα Χερουβίμ καί αφού έλθει υπεράνω όλης της κτιστής φύσεως, έρχεται πλησίον αυτής της απροσίτου Τριάδος. Εκεί προσκυνεί την Τριαδική Θεότητα, εκεί αξιώνεται να γίνει συνομιλητής με τον ουράνιο Βασιλέα...

Με αυτήν η ψυχή η οποία υψώθηκε μετέωρος στους ουρανούς, εναγκαλίζεται τον Κύριο κατά τρόπο ανέκφραστο, όπως ακριβώς το νήπιο εναγκαλίζεται τη μητέρα του, καί με δάκρυα φωνάζει δυνατά, επειδή επιθυμεί να απολαύσει το θείο γάλα, ζητεί δε αυτά πού πρέπει καί λαμβάνει δωρεές ανώτερες από όλη την ορατή φύση. Η προσευχή είναι σεβαστός αντιπρόσωπος μας. Χαροποιεί την καρδιά, αναπαύει την ψυχή, δημιουργεί μέσα μας το φόβο της τιμωρίας, την επιθυμία της βασιλείας των ουρανών, διδάσκει την ταπεινοφροσύνη, παρέχει επίγνωση της αμαρτίας, γενικά στολίζει τον άνθρωπο με τα αγαθά, σαν κάποιο πέπλο στολισμένο με όλες τις αρετές, πού περιτυλίγει την ψυχή».

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου

2012-02-05T12:19:00.000+02:00

Αίρεση παλαιά και επίσημη μεταξύ των Ιουδαίων ήταν οι Φαρισαίοι, οι οποίοι πονηροί όντες και υποκριτές, τις μεν κακίες τους έκρυβαν, και την κάθε υποκριτική τους αρετή δημοσίευαν, κάνοντας «πάντα τα έργα αυτών προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις» (Ματθ. κγ΄ 5). Γι’ αυτό και νομίζονταν από όλους ενάρετοι και κατά την φαινομένη της ζωής αγιότητα, κεχωρισμένοι από τους υπολοίπους, όπως δηλώνει το όνομα Φαρισαίος. Αντιθέτως οι Τελώνες, δηλαδή οι αγοράζοντες το βασιλικό δόσιμο, επειδή, συλλέγοντας αυτά, έπρατταν πολλές αδικίες και αρπαγές για αισχροκέρδεια, γι’ αυτό όλοι εστοχάζονταν τους εαυτούς τους αμαρτωλούς και αδίκους. Κατά την τότε κοινή γνώμη, λαβών ο Ιησούς ένα Φαρισαίο, που σήμαινε τον ενάρετο, και ένα Τελώνη, δηλούντα τον αμαρτωλό, εδίδαξε παραβολικώς της υπερηφάνειας την βλάβη και της ταπεινοφροσύνης την ωφέλεια...

Επειδή, μετά από τρεις Εβδομάδες, μπαίνομε στο στάδιο της αγίας Τεσσαρακοστής, και στους πνευματικούς της αρετής αγώνες, και επειδή πρώτο όπλο προς την αρετή είναι η ταπείνωση, και εναντίον της η υπερηφάνεια μέγιστο εμπόδιο σ’ αυτήν, γι’ αυτό οι θείοι Πατέρες, τις μεν εβδομάδες αυτές επινόησαν, ως προετοιμασία μας στους ειρημένους αγώνες. Γι’ αυτήν την αιτία και την παρούσα εβδομάδα εκάλεσαν Προσφωνήσιμο, όπως πρόλεγαν τρόπον τινά και κήρυτταν, διότι πλησίασε της νηστείας ο καιρός.

Την δε ανάγνωση της του Τελώνου και Φαρισαίου παραβολή έταξαν σήμερα, διδάσκοντες σ’ εμάς με αυτήν, να μην επαιρόμαστε, όταν πράττουμε το καλό, μηδέ να καυχόμαστε γι’ αυτό, όπως ο μεγάλαυχος Φαρισαίος. Αλλά, μαθαίνοντας από του παραδείγματος εκείνου, ότι ο καπνός της οιήσεως, και της καυχήσεως η δυσωδία, διώχνει την χάρη του Πνεύματος, και απογυμνώνει την αρετή από πάσης αρετής, τον κρημνίζει στου άδου τα βάραθρα, δεόμαστε με συντετριμμένη καρδία στον Θεό, μιμούμενοι του Τελώνου την ταπείνωση, ο οποίος αν και αμαρτωλός άνθρωπος που ήταν, και σε έσχατα είχε περιπέσει κακά, δικαιώνει τον εαυτό του και σε ύψος τον αναβιβάζει μέγα.

Πηγή: «Ωρολόγιον το Μέγα» - Εκδ. ΑΣΤΕΡΟΣ Αθήναι

Δεν θέλω να πεθάνει το Έθνος μου...

2012-02-04T14:02:00.000+02:00

του Ίωνα Δραγούμη

«Δεν θέλω να πεθάνει το Έθνος μου, το Έθνος αυτό, που τόσα έκαμε στην ζωή του, το έξυπνο, το τόσο ανθρώπινο. Για να το φυλάξω από τον θάνατο πρέπει τώρα να το κάμω πεισματάρικο στην ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ, στον ΕΘΝΙΣΜΟ, ας είναι και υπερβολικό το αίσθημα που θέλω να δώσω στους Έλληνες. Μόνον έτσι θα ζήσει το ΕΘΝΟΣ. Σε όποιους με κατηγορούν ή με περιγελούν, γιατί τους κεντρώ το Εθνικό τους αίσθημα και τους μιλώ αποκλειστικά, θα λέγω: Λοιπόν θέλετε να πεθάνει το Έθνος σας; Αν το θέλετε, πέστε το καθαρά, μην κρυβόσαστε.»

Το κάλλος της ψυχής

2012-02-03T22:10:00.000+02:00

Ποιο είναι το κάλλος της ψυχής; Η σωφροσύνη, η επιείκεια, η ελεημοσύνη, η αγάπη, η φιλαδελφία, η φιλοστοργία, η υπακοή στο Θεό, η εφαρμογή του νόμου, η δικαιοσύνη, η συντριβή του νου. Αυτά είναι τα κάλλη της ψυχής. Αυτά δεν είναι αποτελέσματα της φύσεως αλλά της προαίρεσης. Και αυτός που δεν τα έχει μπορεί να τα αποκτήσει εκείνος δε που τα έχει είναι δυνατό να τα χάσει εάν πέσει σε ραθυμία.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, (ΕΠΕ τ. 33.σελ. 162)

Ευωδιά από αποξηραμένα γιασεμιά

2012-02-03T21:56:00.000+02:00

της Βιργινίας Κρητικού - Ζούρου

Κουτσό τον είπαν το Φλεβάρη, αλλά, κουτσός - στραβός, εκείνος είναι που καθορίζει ολόκληρο το χρόνο. Παίζει με τις μέρες. Μια μέρα παραπάνω, μια μέρα παρακάτω και ονοματίζεται το έτος αναλόγως. Φέτος η χρονιά είναι δίσεκτη. Να φταίει ο Φλεβάρης; Αστεία πράματα. Δυσοίωνα από μόνα τους. Όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, τότε όλα μεταφράζονται ανάδρομα…

Ο χειμώνας, βαρύς. Αυτό που πονά πιο πολύ όμως κι από το τσουχτερό το κρύο, είναι η μαύρη σκιά που πλανιέται πάνω από τη χώρα μας. Ακούγονται λόγια πολλά. Μεταφράζουν ξένες γλώσσες που απευθύνονται σε μας, χωρίς εμάς. Ανθρώπινες φιγούρες μπαίνουν επιτακτικά στη ζωή μας από ρωγμές, αλλά και από πόρτες διάπλατα ανοιχτές. Αρχικά λέξεων που δεν πολυκαταλαβαίνουμε καθορίζουν το μέλλον της πατρίδας μας. Καλούμαστε να μάθουμε υψηλούς οικονομικούς όρους και συστήματα πολιτικοοικονομικά για να κατανοήσουμε πως η Ελλάδα «ξοφλάει» μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια για τα ανεξόφλητά της.

Μέσα στην αγορά, η εικόνα αλλάζει. Το ένα μαγαζί μετά το άλλο κλείνει. Μικρές τρυπούλες σκοτεινές, κενά που μας συνδέουν με μια άλλη πραγματικότητα. Οι ανήμποροι να θρέψουν τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους πληθαίνουν. Καταγράφονται από την Εκκλησία, από φορείς και εθελοντές που θέλουν να βοηθήσουν. Όλοι μαζί πορευόμαστε στο άγνωστο, δυστυχώς, χωρίς πυξίδα. Αλλοιωμένοι δυσάρεστα, με το βλέμμα μας να φτάνει μέχρι το ράφι του καταναλωτικού προϊόντος. Τώρα που θα αδειάσουν τα ράφια, πού θα στρέψουμε άραγε το βλέμμα; Θα έχουμε τη γενναιότητα να έρθουμε «εις εαυτόν»;

Τον εικοστό αιώνα τον ονόμασαν αιώνα του άγχους. Δημιουργήθηκαν οι συνθήκες μιας ανταγωνιστικής κοινωνίας με ανάγκες φτιαχτές. Το «εμείς» έγινε «εγώ». Το πρόσωπο, άτομο. Η άμιλλα, ανταγωνισμός. Οι φίλοι, εχθροί. Από το ξέφρενο τρέξιμο μιας κοινωνικής κούρσας που βασιζόταν στην ευμάρεια, φτάνουμε στον εικοστό πρώτο αιώνα της κατάθλιψης!

Κι εγώ, τις κρύες τούτες μέρες που βλέπω το φόβο να περιφέρεται στους δρόμους, ακούω τη χροιά της φωνής των αδελφών μου να σβήνει, αισθάνομαι του δήμιου το δρεπάνι πάνω από τη χώρα μου, παγώνω. Ανοιγοκλείνω τα βιβλία και τα κιτάπια μου. Ψάχνω να βρω μια άκρη. Πώς φτάσαμε, πού φτάσαμε, από παλιά, ως τα τώρα; Να ξεδιαλύνω τι να κρατήσω, και τι να πετάξω. Στο επερχόμενο, πώς να αντιδράσω, πώς ν’ αντισταθώ. Και αντί για διαμάντια και χρυσά, βρίσκω μες στα παλιά βιβλία μου αποξηραμένα ευωδιαστά γιασεμιά. Τσακισμένες σελίδες με νόημα. Ξερά φύλλα βασιλικών, χωμένα προσεκτικά στα φύλλα του βιβλίου, ποτισμένα με νερό αιώνιο. «Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή…» διαβάζω, «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιόντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς». Ξαποσταίνω, ανακουφίζομαι, ως κοπιώσα και πεφορτισμένη. Παίρνω δύναμη και νόημα ζωής. Οι θησαυροί υπάρχουν μες στα σπίτια μας, αρκεί να ανάψει πάλι το καντήλι στο εικονοστάσι…

Πως ο Άγιος Συμεών βρήκε στα σπλάχνα του ψαριού το δαχτυλίδι του και πίστεψε ότι ο Θεός θα ενσαρκωθεί από την Παρθένο!

2012-02-02T20:47:00.000+02:00

Όταν βασίλευαν στην Αίγυπτο οι τελευταίοι των Πτολεμαίων, ένας εκ των οποίων κατά τον παλαιό καιρό, όταν αυτοί εξουσίαζαν την Παλαιστίνη, είχε συγκεντρώσει τους διδασκάλους των Ιουδαίων και τους είχε υποχρεώσει να κάμουν την μετάφραση της Αγίας Γραφής την καλουμένη των Εβδομήκοντα, στην δε Ιουδαία βασίλευαν οι τελευταίοι των Μακαβαίων και δη ο μισητός στους Ιουδαίους βασιλιάς αυτών Αλέξανδρος ο και Ιανναίος (104-78 π.Χ.), ήταν στα Ιεροσόλυμα ένας ευσεβής και Δίκαιος διδάσκαλος των Εβραίων ονόματι Συμεών, ο οποίος και δέχτηκε κατόπιν τον Χριστό στις αγκάλες του...

Τούτος κατ’ εκείνο τον καιρό, ογδόντα περίπου έτη προ της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, επιστρέφοντας με άλλους διδασκάλους των Εβραίων στα Ιεροσόλυμα από κάποια υπηρεσία, στην οποία είχαν αποσταλεί, συνομιλούσε με αυτούς περί διαφόρων ρητών περιεχομένων στις βίβλους των Προφητών. Μεταξύ άλλων λέγει ο Συμεών σε αυτούς: «Εγώ ερμηνεύοντας τον Προφήτη Ησαΐα, είδα να λέγει: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί λήψεται και τέξεται Υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ» (Ησ. ζ΄14). Αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, σημαίνει ότι μια Παρθένος μέλλει να συλλάβει στην κοιλία αυτής και να γεννήσει υιό και θα καλέσουν το όνομα αυτού Εμμανουήλ. Σε τούτο θαυμάζω υπερβολικά, διότι πως είναι δυνατόν παρθένος να γεννήσει; ή πως είναι δυνατόν Θεός να γεννηθεί; Δεν πιστεύω να γίνει αυτό ποτέ». Τότε πάραυτα είδε αοράτως κάτι σαν χέρι, που του έδωσε ηχηρότατο ράπισμα και φωνή ακούσθηκε λέγουσα προς αυτόν: «Και θα τον ιδείς τον Χριστόν και θα τον πιάσεις με τα χέρια σου».

Προχωρούντες οι διδάσκαλοι έφθασαν αργά σ’ έναν ποταμό, εκεί δε βγάζει ο Συμεών το δαχτυλίδι του και το ρίπτει στον ποταμό λέγοντας: «Εάν είναι αληθές τούτο το ρητό, τότε και εγώ να βρω πάλι το δαχτυλίδι μου». Προχωρήσαντες πάλι περαιτέρω έφθασαν στην πλησίον του ποταμού πόλη και αγόρασαν ψάρια για να μαγειρέψουν και να φάγουν κατά την εσπέρα εκείνη. Επειδή είχαν αλιεύσει τα ψάρια από τον ποταμό εκείνο, στον οποίο είχε ρίξει το δαχτυλίδι ο Συμεών, Θεού ευδοκία, στο ψάρι το οποίο έλαβε ο Συμεών να κόψει, βλέπει το δαχτυλίδι του να είναι στα σπλάχνα του ψαριού. Και τότε πλέον πίστεψε στην αλήθεια αυτή. Γι’ αυτό ανέμενε μετέπειτα πότε να δει τον Χριστό ως βρέφος και να τον δεχθεί στις αγκάλες του. Όταν δε γέρασε και δεν μπορούσε πλέον να περιπατεί, τόσο ώστε έφθασε σε εκατό δέκα έτη και περισσότερο, τότε καταξιώθηκε και είδε Εκείνον τον οποίον επιθυμούσε και ζητούσε η ψυχή του.

Δαμασκηνού Υποδιακόνου του Στουδίτου

Μεγαλυνάρια Υπαπαντής

2012-02-01T22:47:00.000+02:00

Ψάλλουν οι Μοναχές της Ι.Μ. Ορμύλιας Χαλκιδικής
Επιμέλεια: Erythraios

Βρέφος Τεσσαρακονθήμερο

2012-02-01T22:40:00.000+02:00

Δαμασκηνού Στουδίτου του Υποδιακόνου

«…Τούτο το μικρό Βρέφος στερέωσε τον Ουρανό και την γη. Τούτο το μικρό Βρέφος είναι ο Ποιητής του Κόσμου όλου. Βλέπετε το μικρό Βρέφος αυτό; Αυτό έκαμε τους Αγγέλους, αυτό έκαμε τον αέρα, για να αναπνέουμε, αυτό έκαμε τον αιθέρα, για να θερμαινόμαστε, αυτό προσέταξε και έγινε το ύδωρ, αυτό προσέταξε και έγιναν τα δένδρα, ξύλα καρποφόρα και άκαρπα. Ζώα, κήτη στην θάλασσα, τετράποδα και ερπετά στην γη, πετεινά στον αέρα και εν συντομία αυτό είναι ο Ποιητής του κόσμου όλου, αυτό έπλασε και τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, αυτό το Βρέφος έδωσε σ’ αυτόν πνοή και ψυχή ζώσα…

»Το Βρέφος αυτό διά την σωτηρία μας κατήλθε εκ των ουρανών και ενεδύθη σάρκα εκ της Αγίας αυτής Παρθένου, αυτό το Βρέφος, το οποίο φέρει ο Συμεών στις αγκάλες του, αυτό, ο ουρανός όλος και η γη όλη δεν δύναται να χωρέσει, αλλ’ αυτό εχωρήθη στην κοιλία αυτής της Παρθένου Μητρός Του για τις δικές μας αμαρτίες. Αυτό το Βρέφος υμνούν οι Άγγελοι, αυτό δοξάζουν οι Αρχάγγελοι, αυτό το Βρέφος λατρεύουν τα Χερουβίμ, τα Σεραφείμ, οι Θρόνοι, οι Κυριότητες, οι Εξουσίες, οι Αρχές, οι Δυνάμεις, αυτό και εμείς ας προσκυνήσουμε, αυτό και εμείς ας δοξάσουμε ως Θεό Αληθινό…»

«Στην Ελλάδα οφείλετε το ότι από απολίτιστοι Γότθοι μετατραπήκατε σε έθνος»

2012-02-01T10:54:00.000+02:00

του Γιάννη Δημαρά

Καυστική επιστολή απέστειλε στον επικεφαλής της ΚΟ του CDU, Ζίγκφριντ Κάουντερ, ο πρόεδρος του Άρματος Πολιτών, Γιάννης Δημαράς. Σας την παραθέτουμε αυτούσια και ασχολίαστη.

«Κύριε Κάουντερ, Άκουσα έκπληκτος και γεμάτος οργή τη δήλωσή σας περί «ανάγκης τοποθέτησης Επιτρόπου» στη Χώρα μου.

Το χρέος μου, ως Έλληνα Βουλευτή και Πολίτη, Εκπροσώπου του Λαού στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, με οδηγεί και με υποχρεώνει να εκφράσω τον αποτροπιασμό μου για την αποικιοκρατικού χαρακτήρα απαράδεκτη δήλωσή σας, η οποία απάδει από κάθε έννοια Δημοκρατικής Νοοτροπίας, Σεβασμού της Εθνικής Ανεξαρτησίας, Ευρωπαϊκού κεκτημένου και Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης...

Αν είχατε διαβάσει λίγο Ιστορία, θα γνωρίζατε ότι ο Τόπος, που για δεύτερη φορά στη σύγχρονη ιστορία της Ανθρωπότητας επιδιώκετε να κατακτήσετε -τούτη τη φορά δια της φτωχοποίησης της Κοινωνίας και της οικονομικής ασφυξίας- είναι ο Τόπος, στον οποίο εσείς οι Γερμανοί, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι οφείλετε τη συνέχειά σας, στη διάρκεια των αιώνων.

Αν είχατε μελετήσει Γκαίτε, για παράδειγμα, θα το ξέρατε. Στη Χώρα μου, οφείλετε το γεγονός ότι από άγριοι και απολίτιστοι Γότθοι μετατραπήκατε σε συντεταγμένο έθνος, μόνο που όπως φαίνεται η πρώτη σας ιδιότητα είναι γονιδιακή και δεν σας εγκαταλείπει.

Αυτή η Χώρα, δεν Πωλείται, δεν Αγοράζεται, δεν Κατακτιέται. Και αυτό, επίσης, θα το γνωρίζατε, αν είχατε διαβάσει ιστορία. Εμείς, προτάσσουμε τον Πλάτωνα απέναντι στο δικό σας Χιτλερισμό και τον Οικουμενικό Χαρακτήρα του Πολιτισμού μας και την Προκοπή απέναντι στη διαχρονικά αποικιοκρατική νοοτροπία και διάθεσή σας.

Η οικονομική κρίση που βιώνουμε έχει προκληθεί, κατά βάση, από την νοσηρή κατάσταση πάνω στην οποία χτίζετε τον δικό σας εθνικοσοσιαλιστικό καπιταλισμό.

Μην πλανάστε: Όπως ιστορικά συμβαίνει, πάντοτε, η προσπάθεια εξαθλίωσης της Ελλάδας και της Ελληνικής Κοινωνίας θα γίνει για εσάς και τους ομοϊδεάτες σας μπούμερανγκ, όπως και έγινε και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τον οποίο, εσείς προκαλέσατε και αιματοκυλήσατε ολόκληρη την Ευρώπη.

Τότε, ψάχνατε Gastarbeitern να χτίσουν επάνω στα ερείπια που άφησε η Χιτλερική θηριωδία, τώρα ψάχνετε καταναλωτές να αγοράζουν τα αποθηκευμένα προϊόντα βαριάς βιομηχανίας.

Αφού, φτωχοποιήσατε την Ελλάδα (σας θυμίζουν κάτι, οι υποθέσεις SIEMENS και THYSSEN;) και με κατακτητική διάθεση απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη, αρνείστε να αντιληφθείτε ότι η φτωχή Ελλάδα, σημαίνει και φτωχή Γερμανία. Αρνείστε την πραγματικότητα και οδηγείτε το Λαό σας στην Ιστορική ανυποληψία, από όλα τα άλλα Ευρωπαϊκά Έθνη.

Επειδή, η Ιστορία δεν ξαναγράφεται, δεν παραγράφεται και δεν διαγράφεται, οφείλετε σεβασμό στη Χώρα που σας έμαθε ποια είναι τα Ανθρώπινα Ιδεώδη και πόσο Πολύτιμος είναι ο Οικουμενικός Χαρακτήρας τους. Εδώ, ηττήθηκε με πάταγο ο Αδόλφος Χίτλερ. Εδώ, θα ηττηθούν και οι Πολιτικοί και οι γονιδιακοί του Επίγονοι. Επειδή, η τακτική σας είναι δυνατό να οδηγήσει στα άκρα, σε κατάσταση την οποία δεν θα μπορείτε να διαχειριστείτε, προσεγγίστε έστω και την ύστατη στιγμή το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, το Διεθνές Δίκαιο και την Ιστορική Πραγματικότητα.

Η Ελλάδα, το Ιστορικό Έθνος της Ευρώπης, είναι η Γη της Ανεξάρτητης Σκέψης, της Ελεύθερης Βούλησης και της Γέννησης της Δημοκρατίας: Δεν Υποτάσσεται, δεν Κατακτιέται, δεν Κυβερνάται».

Πηγή: http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=33089&Itemid=131 και www.zoiforos.gr

"Πάει η Ελλαδίτσα μας..."

2012-01-31T19:59:00.000+02:00

του Στρατή Ανδριώτη

Πριν από μερικά χρόνια, όταν ακόμα δεν υπήρχε καν η υπόνοια της επικείμενης οικονομικής κρίσεως, τότε που ζούσαμε νομίζοντας ότι ιδανική ζωή είναι το να καλοπερνάς με δανεικά και με αρπαχτές εις βάρος των συνανθρώπων σου και του ευρύτερου συνόλου, τότε που φαινόταν απίθανο να φθάσει η χώρα στη σημερινή κατάσταση, ακουγόταν παράξενα κάτι "φωνές" διαφορετικές από αυτές που μας ζαλίζουν καθημερινά, παραπλανώντας τους ανθρώπους και παραβιάζοντας τις συνειδήσεις μας. Ήταν κάτι αλλιώτικες φωνές που προειδοποιούσαν για τα επερχόμενα. Άνθρωποι διορατικοί, προορατικοί, πνευματικοί με ζωή αγιασμένη, βασισμένη στου Χριστού το Ευαγγέλιο, μιλούσαν άλλες φορές συνεσκιασμένα, ή και προφητικά και αναφέρονταν συγκεκριμένα και λεπτομερώς για την κρίση που θα μάστιζε την Ελλάδα. Μιλούσαν με ακρίβεια για τα όσα ζούμε σήμερα. Ακόμα δε, και για τα ακόμα χειρότερα που αν επιτρέψει ο Θεός θα έρθουν...

Ήταν ένα βράδυ όπως όλα τα άλλα, της ξελογιάστρας εκείνης εποχής. Στη ραδιοφωνική εκπομπή ακουγόταν η φωνή ενός Γέροντος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που ομιλούσε σ' ένα από τα πολλά ψυχοφελή κηρύγματά του. Τότε που κανείς δεν καταλάβαινε και δεν φανταζόταν τους κινδύνους και τις παγίδες που ελλόχευαν για την Ελλάδα μας. Κι όμως, με την πνευματική καθαρότητά του έβλεπε μακρυά και φώναζε γοερά προειδοποιώντας: "Πάει η Ελλαδίτσα μας...". Η γεμάτη συγκίνηση και αγάπη για την πατρίδα φωνή του έσπαζε, η καρδιά του έκλαιγε επαναλαμβάνοντας κάθε τόσο: "Πάει η Ελλαδίτσα μας...".

Από τότε η λυπηρή αυτή φωνή αντηχεί μέσα στη συνείδηση του καθενός πατριώτη που αγαπά αυτή τη χώρα. Και όταν άρχισαν να διαφαίνονται τα πρώτα πυκνά σύννεφα της καταδυνάστευσης, τα λόγια αυτά έμοιαζαν ολοένα και πιο αληθινά. Γινόταν πραγματικότητα: "Πάει η Ελλαδίτσα μας...". Και ο πόνος μεγάλωνε. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει ότι η φωνή πραγματώνεται με τον πιο εφιαλτικό τρόπο. Και η φωνή ερχόταν απειλητική ξανά και ξανά από το παρελθόν: "Πάει η Ελλαδίτσα μας...". Η φωνή που εκλιπαρούσε, μιλώντας με πόνο σα να έκλαιγε και ακουγόταν σαν μοιρολόγι για τη χώρα που χάνεται. Κανείς δεν ήθελε να ακούσει τη φωνή, παρά μόνο να ζει τον οίστρο μιας απατηλής ζωής, που οδηγούσε στο πουθενά. Και η φωνή επέμενε: "Πάει η Ελλαδίτσα μας...", σαν να ήξερε αυτό που δεν γνώριζαν οι άλλοι, μαγεμένοι από μια ψεύτικη ουτοπία. Παθιασμένοι και τυφλωμένοι μέσα στην αμαρτία του εγωϊσμού, της πλεονεξίας, της κενοδοξίας, της φιλαυτίας, της οίησης.

Και η φωνή γινόταν απεγνωσμένα πιο γοερή, για να ακουσθεί καλύτερα. Όμως, εις μάτην. Ήταν φωνή βοώντος εν τη ερήμω: "Πάει η Ελλαδίτσα μας..."

Η λατρεία του Θεού

2012-01-31T11:04:00.001+02:00

Αγίου Ησαΐα του Αναχωρητού

Αν ο άνθρωπος δεν μισήσει τα έργα αυτού του κόσμου, δεν μπορεί να λατρεύσει το Θεό. Και ποια είναι η λατρεία του Θεού; Το να μην έχει κανείς τίποτε ξένο στο νου του, όταν προσεύχεται σ' Αυτόν να μη νιώθει άλλη ηδονή, όταν Τον δοξολογεί• να μη διατηρεί καμιά κακία, όταν ψάλλει σ' Αυτόν να μην έχει μίσος εναντίον κανενός, όταν προτιμά Αυτόν ούτε να υπάρχει καμιά ζηλοφθονία πονηρή πού να μας εμποδίζει όταν απευθυνόμαστε σ’ Αυτόν συνεχώς και Τον θυμόμαστε πάντοτε...

Γιατί τα παραπάνω σκοτεινά εμπόδια είναι τείχος πού περικυκλώνει τη δυστυχισμένη ψυχή και δεν μπορεί να λατρεύσει καθαρά το Θεό, εφόσον τα έχει αυτά. Γιατί της γίνονται εμπόδια στο δρόμο της προς το Θεό καί δεν την αφήνουν να Τον συναντήσει και να Τον δοξολογήσει μέσα της καί να προσευχηθεί σ’ Αυτόν με γλυκύτητα στην καρδιά για να φωτιστεί από Αυτόν. Γι' αυτό ο νους σκοτίζεται πάντοτε και δεν μπορεί να προκόψει κατά Θεόν, γιατί δεν φροντίζει να τα κόψει όλα αυτά με πνευματική γνώση.

Πηγή: «Φιλοκαλία»

Οι Τρεις Ιεράρχες

2012-01-30T10:39:00.000+02:00

Περί τα τέλη του 11ου μ.Χ. αιώνος, υπήρξε φιλονικία ανάμεσα στους ελλόγιμους και ενάρετους άνδρες για το ποιος είναι ανώτερος μεταξύ των Αγίων Βασιλείου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Άλλοι εξυμνούσαν τον Μέγα Βασίλειο επικαλούμενοι τους λόγους, τις αρετές και το ήθος του. Κάποιοι άλλοι θεωρούσαν αγιότερο τον Χρυσόστομο εξαιτίας των απλών διδασκαλιών και των πολλών συγγραμμάτων του. Έταιροι δε, ήταν λάτρες των συγγραμμάτων του Γρηγορίου του Θεολόγου, υποστηρίζοντας ότι τούτος ο Άγιος υπερέβαινε ακόμα και όλους τους Έλληνες φιλοσόφους, καθώς και τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς...

Από αυτές τις φιλονικίες οι Χριστιανοί διαιρέθηκαν σε τρεις ομάδες. Στους Ιωαννίτες, στους Βασιλίτες και στους Γρηγορίτες.

Τότε ήταν που παρουσιάσθηκαν οι Τρεις Ιεράρχες σε όραμα, αλλά και οφθαλμοφανώς, στον λογιότατο και ενάρετο Ιωάννη, Επίσκοπο Ευχαΐτων της Μικράς Ασίας, και του απεκάλυψαν ότι είναι και οι Τρεις πλησίον του Θεού, χωρίς να έχουν καμία μεταξύ τους διαφορά. Ούτε υπάρχει πρώτος μεταξύ τους, ούτε δεύτερος. Και του ζήτησαν να προστάξει αυτούς που φιλονικούν να μην διαιρούνται, διότι μέλημά τους ήταν πάντα η ενότητα και η ομόνοια των ανθρώπων. Γι’ αυτό τον λόγο του συνέστησαν να ενώσει σε μία κοινή ημέρα την εορτή τους, συνθέτοντας και τα τροπάρια.

Πράγματι ο Επίσκοπος έκανε όπως τον πρόσταξαν οι Άγιοι Ιεράρχες ειρηνεύοντας τα πλήθη. Με σοφία διέκρινε ότι κατά τον μήνα Ιανουάριο εορτάζουν και οι Τρεις Άγιοι. Ο Μέγας Βασίλειος την 1η του μηνός, ο Θεολόγος Γρηγόριος την 25η, και ο Θείος Χρυσόστομος την 27η. Ένωσε λοιπόν τις εορτές τους ώστε να τιμάται από κοινού η μνήμη τους την 30η του μηνός Ιανουαρίου, συνθέτοντας με φωτισμό μια εκπληκτική ακολουθία καθώς και εγκωμιαστικό λόγο εις δόξαν του Τριαδικού Θεού.

Οκτάηχος Πολυέλεος Πέτρου Εφέσιου

2012-01-28T22:26:00.001+02:00

fujsiensvideos

Κενοδοξία, υπερηφάνεια και ταπεινοφροσύνη

2012-01-28T22:10:00.000+02:00

του Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου

«Στον κατάλογο των αμαρτωλών παθών τοποθετούν, και πολύ σωστά, την κενοδοξία πλάι στην υπερηφάνεια… Γιατί η κενοδοξία είναι η αρχή και η υπερηφάνεια η κατάληξη…

»… Ο κενόδοξος είναι ένας χριστιανός ειδωλολάτρης. Εξωτερικά δείχνει πως λατρεύει το Θεό, στην πραγματικότητα όμως επιδιώκει ν’ αρέσει στους ανθρώπους και όχι στο Θεό. Κενόδοξος είναι καθένας που θέλει να δείχνεται. Του κενόδοξου και η νηστεία και η προσευχή μένουν χωρίς μισθό. Γιατί και τα δυό τα κάνει για να κερδίσει τον έπαινο των ανθρώπων…

»… Είναι μεγάλο κατόρθωμα ν’ αποτινάξεις από την ψυχή σου τον έπαινο των ανθρώπων. Μεγαλύτερο όμως είναι ν’ αποκρούσεις τον έπαινο των δαιμόνων που σε σπρώχνει να καυχιέσαι και να υπερηφανεύεσαι εσωτερικά…

»… Όποιος υπερηφανεύεται για τα φυσικά του χαρίσματα, δηλαδή για την εξυπνάδα, την αντίληψη, την καλή ανάγνωση και προφορά και για όλα όσα έχει ο άνθρωπος χωρίς να κοπιάσει, αυτός ποτέ δεν θα κερδίσει τα υπερφυσικά χαρίσματα…

»… Υπάρχει η δόξα που χαρίζει ο Θεός, όπως ο ίδιος βεβαιώνει: ‘‘Αυτούς που με δοξάζουν θα τους δοξάσω κι εγώ’’ (Α΄Βασ. 2,30). Υπάρχει και η δόξα που προέρχεται από το διάβολο, με τους επαίνους των ανθρώπων. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος: ‘‘Αλίμονο όταν όλοι οι άνθρωποι σας επαινούν’’ (Λουκ. 6,26). Θ’ αντιληφθείς και θα γνωρίσεις καλά τη δόξα που χαρίζει ο Θεός, όταν λογαριάζεις σαν ζημιά σου τη δόξα των ανθρώπων και την αποφεύγεις με κάθε τρόπο, και όταν, όπου κι αν βρίσκεσαι, κρύβεις τον τρόπο της ζωής σου. Θα γνωρίσεις όμως καλά και τη δόξα των ανθρώπων όταν και το παραμικρό έργο σου το κάνεις ‘‘προς το θεαθήναι τους ανθρώπους’’…

»… Όταν αρχίσουν να μας επαινούν ή μάλλον να μας εξαπατούν, ας θυμηθούμε γρήγορα το πλήθος των αμαρτιών μας, και τότε οπωσδήποτε θα συναισθανθούμε ότι είμαστε ανάξιοι γι’ αυτό που λένε για μας… Όπου συνέβη πτώση σε κάποια αμαρτία, εκεί προηγήθηκε η υπερηφάνεια. Γιατί η υπερηφάνεια είναι το προμήνυμα κάθε πτώσεως…

»… Ο υπερήφανος άνθρωπος μοιάζει με το ρόδι, που ενώ από μέσα είναι σάπιο, εξωτερικά είναι γυαλιστερό. Στον υπερήφανο δεν χρειάζεται διάβολος, για να τον πολεμάει. Γιατί ο ίδιος έχει γίνει διάβολος και εχθρός του εαυτού του. Όποιος ενώθηκε αδιάσπαστα με την ταπείνωση, γίνεται περισσότερο απ’ όλους ήπιος, προσηνής, ευσπλαχνικός, και ευκατάνυκτος. Γίνεται ειρηνικός, χαρούμενος, ευάγωγος, άγρυπνος και ακούραστος…

»… Έχω τη γνώμη ότι μόνο οι άγγελοι στον ουρανό μπορούν να μην αμαρτάνουν τελείως. Γιατί άκουσα τον επίγειο άγγελο, τον απόστολο Παύλο, να λέει: ‘‘Είναι αλήθεια πως η συνείδησή μου δεν με ελέγχει για τίποτε, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει πως είμαι πραγματικά αθώος. Αυτός που μπορεί να με κρίνει είναι μόνο ο Κύριος’’ (Α΄Κορ. 4,4)…

»… Γνωρίζοντας ο Κύριός μας ότι η εσωτερική αρετή συνδυάζεται και με την εξωτερική εμφάνιση, φόρεσε την ποδιά του υπηρέτη και έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, δείχνοντας σ’ εμάς τη μέθοδο που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε, για να προχωρήσουμε στο δρόμο της ταπεινοφροσύνης. Γιατί η ψυχή μας επηρεάζεται από τις εξωτερικές μας ασχολίες, τυπώνει μέσα της όσα κάνουμε και συμμορφώνεται μ’ αυτά. Αν η υπερηφάνεια έκανε δαίμονες κάποιους αγγέλους, οπωσδήποτε η ταπεινοφροσύνη μπορεί να κάνει αγγέλους τους δαίμονες. Γι’ αυτό ας έχουν θάρρος όσοι έπεσαν.

Ας αγωνιστούμε μ’ όλες μας τις δυνάμεις για ν’ ανεβούμε στην κεφαλή της ταπεινοφροσύνης. Αν δεν μπορούμε αυτό, ας ανεβούμε τουλάχιστο στους ώμους της. Αν κι αυτό μας είναι δύσκολο, ας μη χάσουμε τουλάχιστο την αγκαλιά της. Γιατί όποιος τη χάσει κι αυτή, φοβάμαι πως δεν θα μπορέσει να κερδίσει τίποτα στην αιωνιότητα».

Η διδαχή μιας κοινής γυναίκας

2012-01-27T21:51:00.000+02:00

Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, ο περίφημος διδάσκαλος του ασκητισμού, αποφάσισε κάποτε ν' αφήσει για λίγο την πολυπόθητη ησυχία του στην έρημο και να κατέβει στην πόλη. Είχε επιθυμία να προσκυνήσει τα άγια λείψανα, πού βρίσκονταν τότε στην Έδεσσα της Συρίας, αλλά και να συναντηθεί με εκκλησιαστικούς άνδρες, για να συζητήσει μαζί τους δογματικές αλήθειες. Ζούσε σε μια εποχή, που η ορθή πίστη χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές από φοβερές αιρέσεις...

- Κύριε, προσευχήθηκε προτού ξεκινήσει, στείλε μου μπροστά μου, καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο πού να με διδάξει.

Μα τη στιγμή που έμπαινε στην πολυάνθρωπη Έδεσσα, ο πρώτος άνθρωπος πού βρέθηκε στο δρόμο του, ήταν μια κοινή γυναίκα, που στάθηκε και τον κοίταζε αδιάντροπα. Ο Όσιος παραπονέθηκε στον Κύριο, που παραχώρησε να βρει το αντίθετο απ’ ότι είχε ζητήσει. Ύστερα γύρισε αυστηρό το βλέμμα του στη γυναίκα και της είπε απότομα, για να της προκαλέσει κάποια συστολή:

- Απορώ πώς δεν κοκκινίζεις από ντροπή πού τολμάς να με κοιτάζεις με τόση επιμονή.

- Εγώ του αποκρίθηκε εκείνη μ' ετοιμότητα, κάνω αυτό που μου ταιριάζει. Από την πλευρά σου πλάστηκα, εσένα πρέπει να κοιτάζω. Του λόγου σου όμως, που πλάστηκες από το χώμα, καλά θα κάνεις να έχεις διαρκώς το βλέμμα σου ριγμένο σ' αυτό.

Παίρνοντας τόσο σωστή απάντηση ο μέγας Όσιος, ευχαρίστησε μ' ευγνωμοσύνη τον Θεό. Πιο ωφέλιμη διδασκαλία απ’ αυτή δεν του χρειαζόταν πλέον.

Για ποια αιτία και πως έγινε η ανακομιδή του αγίου λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

2012-01-26T17:57:00.000+02:00

Εκ του εγκωμίου προς τον Ιερό Χρυσόστομο

Κοσμά του Βεστίτωρος

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επειδή έλεγχε την κάθε αδικία, ήλεγξε και την βασίλισσα Ευδοξία γιά τις παρανομίες καί τις αδικίες που έκανε, κυρίως επειδή με τυραννικό τρόπο αφαίρεσε τον αγρό μιας χήρας, ονομαζόμενης Καλλιτρόπης. Γι’ αυτό το λόγο εξορίστηκε ο Άγιος πολλές φορές πέραν της Καππαδοκίας, σε τόπους έρημους και στερημένους ακόμα και των αναγκαίων. Εκεί ευρισκόμενος εξόριστος ο Άγιος, εκλήθη στούς ουρανούς υπό του Δεσπότου Χριστού, διά μέσου Πέτρου και Ιωάννου των ιερών Αποστόλων και έτσι μετέβη από της γης στις ουράνιες σκηνές. Το δε άγιο λείψανό του αποθησαυρίσθηκε στά Κόμανα της Καππαδοκίας...

Αφού οι μαθητές του Αγίου, που τον συνόδευσαν στην εξορία, τον ενταφίασαν, πήγαν στην Ρώμη, όπου Πάπας ήταν ο Άγιος Ιννοκέντιος καί βασιλεύς ο αδελφός του Αρκαδίου Ονώριος καί διηγήθηκαν σ’ αυτούς εξ αρχής όλες τις τιμωρίες, τις οποίες έκαναν στον θείο Χρυσόστομο, δηλαδή ότι πλήρωσαν ανθρώπους για νά τόν φονεύσουν, όταν τον πήγαιναν στήν εξορία καί ότι πολλές του έκαμαν τυραννίες, γιά νά πράξουν τήν εντολή των εχθρών του, όταν ως Άγγελο τον υποδέχονταν η Ανατολή, αλλά ο Θεός δεν θέλησε νά γίνει τέτοιος φόνος καί τόν φύλαξε. Επίσης διηγήθηκαν σ’ αυτούς πώς εφάνησαν σ’ αυτόν οι ένδοξοι Απόστολοι, ομοίως δέ καί τόν μέγα σεισμό τον οποίο έκαμε ο Θεός μετά τήν εξορία του δικαίου, ο οποίος χάλασε τά βασίλεια καί σχεδόν άπασα τήν πόλη, τήν φοβερά χάλαζα, που προξένησε τόση ζημιά, ώστε καί αυτήν τήν στήλη της μυσαρής Ευδοξίας συνέτριψε' τό θείο πυρ τό οποίο εξήλθε εκ του θρόνου του Αγίου, τό οποίο έβλαψε πολύ τόν Ναό εκ του οποίου θαυμασίως διαδόθηκε πρός τό ανάκτορο, διότι εντός τριών ωρών το κατέκαυσε τελείως. Τότε ο Πάπας και ο βασιλεύς, από θείο ζήλο έγραψαν αμφότεροι επιστολές προς τόν Αρκάδιο ελέγχοντας τήν παρανομία καί την αδικία του.

Ο Πάπας έπεμψε στόν βασιλέα αφορισμό, έχοντα ως έξης: «Φωνή αίματος του δικαίου Ιωάννου βοά πρός τόν Θεό κατά σου, βασιλεύ Αρκάδιε! διότι τόν καιρόν της ειρήνης εποίησες καιρό διωγμού στήν Εκκλησία εξορίζοντας τόν αληθή ποιμένα της, μαζί του καί αυτόν τόν Χριστό, φευ εξόρισες και παρέδωσες τό ποίμνιό του σε μισθωτούς καί όχι αληθείς ποιμένες. Εγώ δέν λυπούμαι γιά τόν Χρυσόστομο, διότι είναι μακάριος εκείνος γιά τά μεγάλα του κατορθώματα καί τρισμακάριος γιά τις αναρίθμητους κολάσεις, τις οποίες υπέμεινε, καί έλαβε τόν κλήρο στήν Βασιλεία του Θεού μετά των Αποστόλων καί Μαρτύρων, λυπούμαι όμως γιά τήν ιδική σου απώλεια, διότι, για να ποίησης τό θέλημα μιας γυναικός άφρονος, στέρησες όλο τόν κόσμο της μελιρρύτου διδαχής του. Γιά τούτο καί εγώ ο ελάχιστος, ο οποίος επιστεύθη του Κορυφαίου τόν θρόνο, σας κανονίζω καί αυτήν, χωρίζοντάς σας της αγίας κοινωνίας των θείων του Χριστού Μυστηρίων, καί αν κάποιος τολμήσει νά σας κοινωνήσει, νά είναι καθηρημένος καί αφορισμένος. Εάν δέ καί εσείς βιάστε κάποιον, μή γένοιτο, νά σας κοινωνήσει, καταφρονώντας την Αποστολική αυτή διάταξη, νά είσθε ως οι τελώνες καί εθνικοί παρά τω Ορθοδόξω συστήματι καί νά μένει η αμαρτία ενώπιόν σας, όπως την ημέρα της κρίσεως λάβετε τήν πρέπουσα παίδευση' τόν δέ Αρσάκιον, που τον βάλατε στο θρόνο του Χρυσοστόμου, τον καθαιρούμε καί μετά θάνατον, ως καί όλους τούς μετά τούτου συγκοινωνήσαντες, διότι μοιχώ τω τρόπω έλαβε τήν αξία ο ανάξιος, τόν δέ Θεόφιλο, όχι μόνον καθαιρούμε, αλλά και αφορίζομε, για να είναι και του Χριστού αλλότριος. Αυτά, που εμείς δένομε στη γη, έτσι δένονται καί στον ουρανό καθώς ακούς στό ιερό Ευαγγέλιο».

Ο δέ Ονώριος έστειλε και αυτός άλλη επιστολή: «Αδελφέ Αρκάδιε, δεν γνωρίζω ποια επαναστατική ενέργεια σέ παρακίνησε νά ακούσεις μία γυναίκα και νά ποιήσεις αυτά, τά οποία άλλος βασιλεύς Χριστιανός δέν εποίησε, και δικαίως σέ κατακρίνουν όλοι οι εδώ Επίσκοποι, ότι εξόρισες άνευ κρίσεως τόν μέγα Αρχιερέα του Θεού, τόν οποίο φόνευσαν διά τιμωριών και βασάνων οι στρατιώτες σου. Πάλι δέ καί ότι τούς Αρχιερείς τοποτηρητές, τούς οποίους έστειλε απ’ εδώ η Εκκλησία των Ρωμαίων, πρός τιμήν μας καί πρός βεβαίωση της αληθείας, όχι μόνον φυλάκισες, αλλά καί τά χρήματα που είχαν για έξοδα των αφήρεσες, γι’ αυτό και κινδύνευσαν υπό της πείνας σε θάνατο. Έτσι ποιήσας δέν κατεφρόνησες τά Αποστολικά παραγγέλματα; Σπεύσε, αδελφέ, ώστε δι' έργων να ευαρεστήσεις Θεό και ανθρώπους, διόρθωσε τά σφάλματά σου, γνωρίζοντας ότι οι προσευχές των Ιερέων στερεώνουν τήν βασιλεία μας».

Δεξάμενος τις επιστολές ο Αρκάδιος λυπήθηκε υπερβολικά και πρώτα τιμώρησε τούς κακοποιήσαντες τούς Ρωμαίους Αρχιερείς, εκ των οποίων άλλους μέν μαστίγωσε, ετέρους δέ θανάτωσε, κρεμάζοντας αυτούς στά ξύλα. Όλους δέ τούς συγγενείς της Ευδοξίας, οι οποίοι συνήργησαν στήν του Αγίου καθαίρεση, καθήρεσε και δήμευσε τήν περιουσία των. Ούτε της ίδιας της γυναικός του εφείσθη τελείως, αλλ' έδειρε και την τιμώρησε τόσο, ώστε από της στενοχώριας της ασθένησε. Κατόπιν έδεσε τόν Μηνά, τόν Θεότεκνο καί τόν Ισχυρίωνα τούς ανεψιούς Θεοφίλου, τόν Γαβάλων Σεβηριανόν και τόν Βεροίας Ακάκιο, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί και έστειλε αυτούς λίαν περιφρονημένους πρός τόν Πάπα Ιννοκέντιο, γράφοντας και επιστολή σ’ αυτόν μέ πολλή ταπείνωση πρός απάντηση, λέγοντας: «Εγώ δέν γνώριζα ουδέν εξ όσων επράχθησαν κατά των απεσταλμένων σας, όταν δε τα έμαθα, θανάτωσα τούς αυτούς αδικήσαντες. Ούτε επίσης σε καθαίρεση του Ιωάννου ήμουν αίτιος, αλλά κάποιοι Επίσκοποι άθλιοι, οι οποίοι μου έδειξαν εκκλησιαστικούς Κανόνες και δέχθηκαν τό αμάρτημα, τούς οποίους πιστεύοντας έδωκα τήν άδικο ψήφο. Στέλλω γι’ αυτό τη Οσιότητί σου τόν Ακάκιο, τόν Σεβηριανό και τούς συγγενείς του πονηρού Θεοφίλου, στόν οποίο θέλω γράψει νά έλθει εκεί βιαίως καί τιμώρησε αυτούς ως βούλεσαι. Ημάς δέ συγχώρησε τη πατρική φιλανθρωπία σου και μή ημάς στερήσεις της των Αχράντων Μυστηρίων ιεράς μεταλήψεως, διότι και τό τέκνο σου Ευδοξία επαίδευσα καί βαρέως μαστίγωσα. Γι’ αυτό καί ασθενήσασα βαρέως κατάκειται κλινήρης. Λοιπόν μή ημάς παιδεύσεις περισσότερο, Πάτερ τιμιότατε, καθ' όσον μάλιστα μετανοούμε εξ όλης καρδίας καί πρέπει κατά τήν άπειρο ευσπλαχνία του Πανάγαθου Θεού, νά συγχωρήσει ημάς η υμετέρα Οσιότης». Έγραψε δέ καί στόν Ονώριο, να μεσιτεύσει πρός τόν Πάπα νά του στείλει συγχώρηση.

Δεξάμενος ο Πάπας τις επιστολές του Αρκαδίου χάρηκε πολύ γιά τήν ταπείνωσή του, γι’ αυτό έγραψε στόν μαθητή του Χρυσοστόμου Πρόκλο, ο οποίος ήταν τότε Επίσκοπος Κυζίκου, νά πάγει στήν Κωνσταντινούπολη, νά λύσει τούς βασιλείς εκ του αφορισμού, νά κοινωνήσει αυτούς των θείων Μυστηρίων καί νά καθίσει Πατριάρχης επιτροπικός, έως νά εξετάσουν τόν Αττικό επιμελώς. Έγραψε δέ ιδιαιτέρως καί πρός τόν Αρκάδιο, ότι δέχθηκε τήν μετάνοιά του καί τόν συγχωρεί, αλλά νά διατάξει νά γράψουν τό όνομα του Χρυσοστόμου στά ιερά δίπτυχα καί νά στείλει τόν Θεόφιλο στήν Θεσσαλονίκη, στήν οποία θά πάγει καί ο ίδιος για αναγκαία υπόθεση. Αυτές τις εντολές ο βασιλεύς ασμένως δεξάμενος καί έχοντας απόφαση νά τις εκτελέσει, έγραψε πρός τόν Θεόφιλο: «Τάραξες όλη τήν οικουμένη καί έλαβες τήν τοποκρατορία σατανικώς αφ' εαυτού σου, χωρίς νά σεβασθείς νόμους εκκλησιαστικούς, ούτε βασιλική εξουσία' γι’ αυτό αναχώρησε ευθύς άνευ ουδεμιάς προφάσεως καί ύπαγε στήν Θεσσαλονίκη νά κριθείς υπό του Ρώμης Αρχιεπισκόπου». Λαβών τήν επιστολή αυτή ο Θεόφιλος εταράχθη βλέποντας τις απειλές του αυτοκράτορα. Όμως δέν πρόφθασε νά υπάγει στην Θεσσαλονίκη, διότι ο Θεός του έστειλε ανίατη ασθένεια καί οδυνώμενος υπό λιθιάσεως ομολόγει παρρησία τις κακουργίες, τις οποίες έπραξε στόν Χρυσόστομο καί γιά τις οποίες δικαίως παιδευόταν, έως που κακώς ξεψύχησε.

Όχι δέ μόνο ο Θεόφιλος, άλλά καί όλοι όσοι συνεκοινώνησαν στήν εξορία του Χρυσοστόμου τιμωρήθηκαν υπό θεηλάτου πληγής, κακώς οι κακοί απολεσθέντες. Εξόχως δέ η Ευδοξία έπεσε σε αιμόρροια καί σάπισε όλο τό σώμα της, ώστε εξ αυτού σκώληκες εξερχόταν καί δυσωδία ανυπόφορος, από τις οποίες γνώρισε ότι γιά τόν Άγιο τιμωρείται. Γι’ αυτό τον παρεκάλει μέ γοερές φωνές, απέδωκε τόν αμπελώνα στήν χήρα όπως καί τις άλλες αδικίες, τις οποίες εποίησε καί μέ πολλές οδύνες ξεψύχησε. Καί πάλιν ουδέ μετά θάνατον έμεινε ατιμώρητος, διότι έτρεμε ο τάφος της, εις έκπληξη των ορώντων ανείκαστο, ο οποίος κλόνος κράτησε τριάντα τρία έτη, μέχρι που έφεραν από της εξορίας τό άγιο λείψανο. Αφήκε δέ η Ευδοξία θυγατέρες τεσσάρες: Πουλχερία, Φουλία, Αρκαδία καί Μαρία καί ένα υιό ονόματι Θεοδόσιο. Βασίλευσε δέ ο Αρκάδιος έτη δέκα τέσσαρα καί τελεύτησε, οκταετούς όντος του νέου Θεοδοσίου, οι δέ αδελφές του Θεοδοσίου δέν νυμφεύθηκαν. Κυβέρνα δέ τό βασίλειο η Πουλχερία, ούσα τότε ετών δέκα εννέα, έως πού ήλθε ο Θεοδόσιος σε ηλικία νόμιμη.

Βασιλεύοντος δέ του Θεοδοσίου του Μικρού ήδη έτη τριάκοντα, ο Άγιος Πρόκλος, μαθητής καί Διάκονος χρηματίσας του θείου Χρυσοστόμου, κοινή ψήφο έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Κατά δέ τόν τέταρτο χρόνο της πατριαρχίας του Πρόκλου (435), έπεισε τόν βασιλέα και έπεμψε γιά νά φέρουν στην Κωνσταντινούπολη τό λείψανο του θείου πατρός. Φθάνοντας οι απεσταλμένοι στά Κόμανα, ρώτησαν τούς εγχώριους νά δείξουν σ’ αυτούς τόν τάφο, για πάρουν τό λείψανο. Οι δέ πικράθηκαν υπέρμετρα, διότι θα στερούνταν τέτοιου θησαυρού ατίμητου, όμως δέν τόλμησαν νά εναντιωθούν στό βασιλικό πρόσταγμα, αλλ’ έφεραν αυτούς στόν τάφο του μάκαρος καί καθώς σήκωσαν τόν λίθο νά εκβάλουν έξω τό λείψανο, έμεινε ακίνητο, ω του θαύματος! καί δέν μπορούσαν τόσοι άνδρες νά το σαλεύσουν όλοτελώς. Γι’ αυτό επέστρεψαν οι αποσταλέντες στά βασίλεια άπρακτοι, κηρύττοντες σ’ όλη τήν πόλη τό θαυμάσιο τούτο, ότι δηλαδή ο Άγιος δέν έδωκε τόν εαυτό του, αλλ' έμεινε ακίνητος (τούτο δέ τό έκαμε, διότι μέ αυθεντία καί υπερηφάνεια ήθελε νά πάρει τό λείψανό του ο βασιλεύς, τόν οποίο θέλησε νά διδάξει ο Άγιος ταπεινοφροσύνη καί μετριότητα). Τούτου χάριν παρεκάλεσε τόν Άγιο ο βασιλεύς αποστέλλοντας σ’ αυτόν επιστολή που περιείχε αυτά:

«Στόν Οικουμενικό Πατριάρχη, Διδάσκαλο και πνευματικό Πατέρα Ιωάννη τόν Χρυσόστομο, τήν προσκύνηση προσφέρω, εγώ ο βασιλεύς Θεοδόσιος. Ημείς, Πάτερ τίμιε, νομίζοντας ότι τό σώμα σου τυγχάνει νεκρό, ως καί τά λοιπά σώματα των αποθανόντων, θελήσαμε νά μεταφέρομε αυτό απλώς σε εμάς, διά τούτο καί του ποθούμενου δικαίως στερηθήκαμε, άλλά συ, Πάτερ τιμιώτατε, συγχώρησε εμάς μετανοούντας, διότι σύ εδίδαξες εις πάντας τήν μετάνοια καί δός τόν εαυτόν σου, ως Πατήρ φιλόπαις, εις ημάς τούς φιλοπάτορας υιούς σου και τούς σέ ποθούντας εύφρανε διά της παρουσίας σου».

Λαβόντες λοιπόν οι απεσταλμένοι τήν επιστολή αυτή καί φθάνοντας στόν τόπο, τέλεσαν καθώς ο βασιλεύς τους πρόσταξε και βλέπουν πάλι άλλο θαυμάσιο, δηλαδή φως άρρητο μέ πολλή λαμπηδόνα από του τάφου αναπήδησαν, ευωδία ανείκαστη εξήλθε του τάφου καί δέν φαινόταν ως νεκρός ο Άγιος, αλλά φαιδρός στήν όψη γεμάτος αμβροσίας καί νέκταρος. Όταν λοιπόν επέμφθη η επιστολή αυτή καί ετέθη επί του στήθους του Αγίου, έδωκε τόν εαυτό του ο θείος Πατήρ, διότι η θήκη που περιείχε τό άγιο λείψανο ευκόλως καί χωρίς κόπο φερόταν ανεμποδίστως. Τότε έγιναν καί πολλά θαυμάσια σε όσους μετά πίστεως τόν ασπάσθηκαν. Εξόχως δέ ήταν ένας χωλός στο μέσον του πλήθους καί μέ πολύ κόπο έκαμε τρόπο καί άγγιξε στους πόδας του το του Αγίου ιμάτιο καί ευθύς ιάθη. Θέτοντες λοιπόν τό ιερό λείψανο σε χρυσοκόλλητη λάρνακα καί βαστάζοντας αυτήν, εκίνησαν τήν οδοιπορία πρόθυμοι μέ ψαλμωδία πολλή, μέ λαμπάδες καί θυμιάματα καί σε όσες πόλεις καί χώρες υποδέχονταν τόν Άγιο, αγιαζόντουσαν. Όταν δέ πλησίασαν στήν Χαλκηδόνα καί τό άκουσαν στήν βασιλεύουσα, έδραμαν όλοι νέοι καί γέροντες μέ πόθο πολύ νά τό προϋπαντήσουν, ως έπρεπε, καί γέμισε πλοία όλη η θάλασσα, η οποία φαινόταν σαν γη στερεά.

Όταν έφθασε τό άγιο λείψανο αντίπερα της Κωνσταντινουπόλεως, εξήλθε ο Πατριάρχης μετά του βασιλέως καί όλη η Σύγκλητος γιά νά προϋπαντήσουν τόν Άγιο. Τήν θήκη δέ τήν έχουσα τό άγιο λείψανο έβαλαν σε πλοίο βασιλικό. Γενομένης δέ τρικυμίας, τά μέν άλλα πλοία διεσκορπίσθησαν σε ένα καί άλλο μέρος, τό δέ πλοίο τό περιέχον τό άγιο λείψανο εξήλθε στόν αγρό της Καλλιτρόπης χήρας, τήν οποία η Ευδοξία αδίκησε, όπως προείπαμε, καί τότε πάλιν έγινε στήν θάλασσα γαλήνη. Όταν δέ έφθασαν στόν ορισμένο τόπο εκείνοι, που βάσταζαν τό τίμιο λείψανο, είδαν ότι έκλινε πάλι θαυμασίως πρός τό εν μέρος αφ' εαυτού του, εκείνο τό ηυτρεπισμένο καί ετοιμασμένο γιά τόν Άγιο κουβούκλιο καί προσκαλούσε μέ σχήμα τό λείψανο. Μέγας ει, Κύριε, καί θαυμαστά τά έργα σου! Όταν έβαλαν στό πλοίο εκείνο τό τίμιο λείψανο, ο μέν βασιλεύς είχε πόθο νά υπάγει στά βασίλεια, αλλ’ ως φαίνεται δέν ήθελε ο Άγιος Χρυσόστομος, γι’ αυτό κατέβηκε τό ρεύμα της θαλάσσης του Ελλησπόντου δυνατό. Πρώτα λοιπόν εφέρθη τό άγιο λείψανο στόν Ναό του Αποστόλου Θωμά, τόν ονομαζόμενο του Αμαντίου, όπου ο βασιλεύς ήταν παρών καί σκέπαζε με την βασιλική του χλαμύδα την θεία σορό του λειψάνου και μαζί παρεκάλει τόν Άγιο νά παύσει τόν κλονισμό του τάφου της μητρός του, ο οποίος έτρεμε ήδη τριάντα τρία έτη' καί δή επέτυχε της αιτήσεως διότι στάθηκε, παραδόξως, ο κινούμενος τάφος εκείνης.

Μετά από αυτά εκομίσθη τό άγιο λείψανο στο Ναό της Αγίας Είρήνης. Εκεί, έβαλαν τό άγιο λείψανο επάνω στό ιερό Σύνθρονο καί εβόησαν άπαντες: «Απόλαβε τόν θρόνο σου, Άγιε». Ύστερα απέθεσαν τήν θήκη του λειψάνου επί τής βασιλικής αμάξης καί έφεραν αυτό στόν Ναό των Αγίων Αποστόλων. Εκεί έβαλαν τό άγιο λείψανο επάνω στήν ιερά καθέδρα καί, ω του θαύματος! επεφώνησε στό λαό το «Ειρήνη πάσι καί τη Ευδοξία συγχώρησις». Καί ύστερα ετέθη υποκάτω στήν γη όπου καί τώρα ευρίσκεται. Οταν δε η ιερά λειτουργία ετελείτο, θαύματα μεγάλα γινόντουσαν, δοξάζοντας ο Θεός με αυτόν τον τρόπο τους δοξάζοντες Αυτόν.

Η «μοίρα» και το «πεπρωμένο»

2012-01-25T13:49:00.000+02:00

του Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου

α) Οι έννοιες της «Μοίρας» καί του «Πεπρωμένου»: Για τους αρχαίους Έλληνες η Μοίρα (= αυτή πού μοιράζει) ήταν θεότητα πού αποφάσιζε για την τύχη του κάθε ανθρώπου από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι το θάνατό του. Η μοίρα ταυτίζεται με τη θεά Τύχη πού είναι τυφλή. Γι' αυτό καί σε όποιον πέσει επάνω του τον κάνει ευτυχισμένο (πλούσιο) ή δυστυχή!...

Η διδαχή για το «Πεπρωμένο» προέρχεται από τη μουσουλμανική θρησκεία. Οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν στο «Κισμέτ», στην ιδέα δηλαδή ότι ο Θεός ρυθμίζει απόλυτα τη ζωή του ανθρώπου (=απόλυτος προορισμός), χωρίς ν' αφήνει στον ανθρώπινο παράγοντα κανένα περιθώριο συμμετοχής. Έτσι, όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή (επιτυχίες, αποτυχίες, ατυχήματα, αρρώστιες κ.λπ.) αποδίδονται στόν Θεό. Όλα είναι προκαθορισμένα, γραμμένα στο βιβλίο του Θεού (πρβλ. την έκφραση: «ήταν γραφτό του»!), Συνέπεια της αντίληψης αυτής είναι η μοιρολατρική στάση έναντι της ζωής. Εφ' όσον όλα προέρχονται από τον Θεό καί τίποτε από τον άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος όλα πρέπει να τα περιμένει από τον Θεό. Για τον άνθρωπο επομένως δεν υπάρχει κανένα περιθώριο προσωπικής καί υπεύθυνης δράσης. Γι' αυτό καί οι οπαδοί του «πεπρωμένου» χαρακτηρίζονται για την παθητικότητα καί απραξία τους!

Η απαισιόδοξη καί παθητική (μοιρολατρική) αυτή αντίληψη του «πεπρωμένου», όπως ήταν φυσικό, επηρέασε κι εμάς τους χριστιανούς Έλληνες πού ζήσαμε μαζί με τους Μουσουλμάνους για 400 ολόκληρα χρόνια!

β) Η χριστιανική άποψη: Ο Χριστιανισμός καί ειδικότερα η Ορθοδοξία δέχεται το «σχετικό προορισμό», τα βασικά χαρακτηριστικά του οποίου είναι τα εξής:

Πρώτον, ότι ο άνθρωπος διατηρεί καί έχει σχετική ελευθερία. Ο άνθρωπος, μετά την Πτώση δεν έχασε όλα καί σε απόλυτο βαθμό τα χαρίσματα του «κατ' εικόνα» (Όπως δέχονται οι Διαμαρτυρόμενοι). Χάρη στην επέμβαση του αγαθού Θεού, η απογύμνωση του μεταπτωτικού ανθρώπου από τα θεϊκά χαρίσματα δεν ήταν ολοκληρωτική. Έτσι, η θέληση του ανθρώπου, χάρη στην αγάπη του Θεού διατήρησε καί έχει μια σχετική ελευθερία, η οποία είναι το ουσιαστικό καί απαραίτητο στοιχείο για την αποκατάστασή του στην αρχέγονη θεϊκή κοινωνία.

Δεύτερον, Ότι η επίγεια καί αιώνια ζωή του ανθρώπου εξαρτάται από τη συνεργασία Θεού καί ανθρώπου. Η ζωή του ανθρώπου δεν εξαρτάται μόνο από τον Θεό. Ο άνθρωπος καί στην μεταπτωτική του κατάσταση έχει τις σχετικές ικανότητες καί δυνατότητες (ελευθερία, θέληση, νόηση) για να οργανώσει καί τελειοποιήσει τη ζωή του. Το ίδιο ισχύει καί για την αιώνια ζωή του ανθρώπου. Ο Θεός θέλει ν' αποκατασταθούν κοντά του όλοι οι άνθρωποι (Α' Τιμ. β' 4). Καί για το σκοπό αυτό δεν έπαυσε να εργάζεται καί να φροντίζει Από την αυγή της ιστορίας της ανθρωπότητας. Ωστόσο, η αποκατάσταση αυτή δεν μπορεί να γίνει μονομερώς, δηλαδή μόνο από τον Θεό, χωρίς την ελεύθερη (σχετικώς) θέληση των ανθρώπων. Στήν αιώνια ζωή καί βασιλεία του Θεού θ' αποκατασταθούν μόνο όσοι το θελήσουν καί συνεργασθούν υπεύθυνα με τη δεδομένη θέληση καί αγάπη του Θεού για το μεγάλο αυτό σκοπό! Γενική είναι η πεποίθηση των αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας ότι ο Θεός ενώ θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, ωστόσο δεν θα χρησιμοποιήσει ποτέ τη βία για να το επιτύχει. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν μπορεί ν' αποφασίσει αυθαίρετα για τη ζωή καί το μέλλον ενός ανθρώπου, χωρίς την ελεύθερη συγκατάθεση καί συνεργασία του, όπως είπαμε. Τρίτον, ο Θεός γνωρίζει, αλλά δεν προκαθορίζει αυθαίρετα τη ζωή καί τον προορισμό του κάθε ανθρώπου (σχετικός προορισμός). Ο Θεός ως παντογνώστης προγνωρίζει ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου, το παρελθόν, το παρόν καί το μέλλον. Η πρόγνωση όμως αυτή του Θεού δεν επηρεάζει την ελευθερία του ανθρώπου ούτε πολύ περισσότερο την καταργεί. Ο Θεός προγνωρίζει τη ζωή του ανθρώπου, όπως αυτή θα διαμορφωθεί καί εξελιχθεί από την καλή ή κακή χρήση της ελευθερίας καί των χαρισμάτων πού θα κάνει ο κάθε άνθρωπος.

Ένα παράδειγμα: Δύο τραίνα κινούνται στην ίδια γραμμή αλλά με αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιος ορειβάτης πού βρίσκεται σε μια ψηλή κορυφή βλέπει τα δύο τραίνα να κινούνται αντίθετα καί συμπεραίνει (προβλέπει) ότι σ' ένα ορισμένο σημείο της γραμμής θα συγκρουσθούν. Καί πραγματικά, ύστερα από λίγο τα δυο τραίνα συγκρούονται... Το ερώτημα λοιπόν είναι: Ποιος είναι υπεύθυνος για τη σύγκρουση; Μήπως ο ορειβάτης πού προείδε (λόγω πλεονεκτικής θέσεως) το δυστύχημα; Όχι, βέβαια! Η σύγκρουση δεν οφείλεται στην πρόγνωση του ορειβάτη, αλλά στην αμέλεια των οδηγών ή άλλων αρμοδίων για την ασφαλή κίνηση των αμαξοστοιχιών.

Συμπέρασμα

Πεπρωμένο ή μοίρα δεν υπάρχει. Τη ζωή, την εξέλιξη καί το μέλλον του κάθε ανθρώπου δεν προκαθορίζει αυθαίρετα ο Θεός. Ο Θεός ως παντογνώστης απλώς προγνωρίζει την καλή ή κακή χρήση της ελευθερίας που θα κάνει ο άνθρωπος στη ζωής του!

(Από το βιβλίο: «Αθώος» του Επισκόπου Αχελώου Ευθυμίου – Εκδ. Αποστολικής Διακονίας)

Άγιος Γρηγόριος ο Θεόλογος - Λόγος εις τα Θεοφάνεια

2012-01-24T22:09:00.000+02:00

Ἀπόσπασμα (§. Α-Δ) σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση ἐκ τῆς ἐκδόσεως: Γρ. Θεολόγου Ἔργα, Λόγος ΛΗ´. Πατερικὲς ἐκδόσεις Γρηγ. ὁ Παλαμᾶς

Α´. Χριστὸς γεννᾶται, ἂς τὸν δοξάσετε· ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἂς τὸν προϋπαντήσετε· ὁ Χριστὸς εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς γής, ἂς ὑψωθῆτε. «Δοξολογήσατε τὸν Κύριον, ὅλη ἡ γῆ», καὶ διὰ νὰ τὰ εἴπω καὶ τὰ δύο μὲ μία λέξιν, ἂς εὐφρανθοῦν οἱ οὐρανοὶ καὶ ἂς νιώση ἀγαλλίασιν ἡ γῆ διὰ τὸν οὐράνιον ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἐπίγειος. Ὁ Χριστὸς ἐσαρκώθη, νιώσατε ἀγαλλίασιν ἀπὸ χαρὰ καὶ τρόμον. Ἀπὸ τρόμον ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας· ἀπὸ χαρὰν ἐξ αἰτίας τῆς ἐλπίδος. Ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Παρθένον. Γυναῖκες, παραμένετε παρθένοι γιὰ νὰ γίνετε μητέρες τοῦ Χριστοῦ. Ποιὸς δὲν ἀποδίδει λατρείαν εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος προϋπῆρχεν ἀπ᾿ ἀρχῆς; Ποιὸς δὲν δοξολογεῖ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἐνεφανίσθη τώρα τελευταία;...

Β´. Πάλιν διαλύεται τὸ σκοτάδι, πάλιν ἐμφανίζεται τὸ φῶς. Πάλιν ἡ Αἴγυπτος τιμωρεῖται μὲ σκότος, πάλιν ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς φωτίζεται μὲ στήλην πυρός. Ὁ λαὸς ὁ ὁποῖος κάθεται εἰς τὸ σκότος ἂς ἴδῃ τὸ λαμπρὸν φῶς τῆς κατανοήσεως τῶν θείων μυστηρίων. «Τὰ παλιὰ ἔχουν περάσει· ἰδοὺ τὰ πάντα ἔχουν γίνει νέα». Τὸ γράμμα ὑποχωρεῖ καὶ τὸ πνεῦμα ἀναδεικνύεται. Αἱ σκιαὶ ἀπομακρύνονται καὶ ἔρχεται εἰς τὴν θέσιν των ἡ ἀλήθεια. Ὁ τύπος τοῦ Μελχισεδὲκ ἐκπληρώνεται. Ὁ ἀμήτωρ γίνεται ἀπάτωρ. Ἦτο ἀμήτωρ προηγουμένως καὶ τώρα γίνεται ἀπάτωρ. Οἱ φυσικοὶ νόμοι καταλύονται. Ὁ οὐράνιος κόσμος πρέπει νὰ συμπληρωθεῖ. Ὁ Χριστὸς προστάζει ἂς μὴν ἀντιστεκόμαστε. «Ὅλοι οἱ λαοὶ ἂς χειροκροτήσετε» ἐπειδὴ ἐγεννήθη εἰς ἡμᾶς παιδίον, μᾶς ἐδόθη υἱός, εἰς τοὺς ὤμους τοῦ ὁποίου ἐβρίσκεται ἡ ἐξουσία (διότι ἐξυψώνεται μαζὶ μὲ τὸν σταυρὸν) καὶ ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ἀγγελιοφόρος μεγάλης θελήσεως (τῆς θελήσεως τοῦ Πατρός). Ὁ Ἰωάννης ἂς βροντοφωνήσει: «ἑτοιμάσατε τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου»! Καὶ ἐγὼ θὰ διαλαλήσω τὴν σημασίαν τῆς ἡμέρας: Ὁ ἄσαρκος παίρνει σάρκα. Ὁ Λόγος ἑνώνεται μὲ τὴν ὕλην. Ὁ ἀόρατος γίνεται ὁρατός. Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο δὲν ἠμποροῦσε νὰ ἐγγίσῃ κανείς, ἠμπορεῖ νὰ ψηλαφηθῆ. Ὁ ἄχρονος ἀποκτᾷ ἀρχήν. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γίνεται Υἱὸς ἀνθρώπου, «ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἦτο χθές, εἶναι σήμερον καὶ θὰ παραμείνει ὁ ἴδιος εἰς τοὺς αἰῶνας». Οἱ Ἰουδαῖοι ἂς σκανδαλίζονται. Οἱ Ἕλληνες ἂς εἰρωνεύονται καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἂς κουράζονται μὲ τὰς φλυαρίας των. Θὰ τὸν πιστεύσουν, ὅταν θὰ τὸν ἰδοῦν νὰ ἀνέρχεται εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ἂν ὄχι τότε, ὁπωσδήποτε ὅταν θὰ τὸν ἰδοῦν νὰ ἔρχεται ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ κάθεται ὡς κριτής.

Γ´. Αὐτὰ ὅμως ἀργότερα. Σήμερα ἡ πανήγυρις εἶναι τὰ Θεοφάνεια, δηλαδὴ ἡ Γέννησις. Διότι λέγονται καὶ τὰ δύο, ἐπειδὴ δι᾿ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα ὑπάρχουν δύο ὀνόματα. Διότι ὁ Θεὸς ἐφανερώθη εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς γεννήσεως. Καὶ ὑπῆρχε μὲν πρίν, καὶ ὑπῆρχε πάντοτε, προερχόμενος ἀπὸ τὸν πάντοτε ὑπάρχοντα, πάνω ἀπὸ κάθε αἰτίαν καὶ λογικὴν (ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε λόγος ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Λόγον), ἀλλὰ μετὰ ἔλαβε σῶμα πρὸς χάριν μας, διὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν εὐτυχῆ ὕπαρξιν, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε τὴν ὕπαρξιν ἢ καλύτερα, διὰ νὰ μᾶς ἐπαναφέρει μὲ τὴν σάρκωσίν του εἰς τὴν εὐτυχῆ ὕπαρξιν ἀπὸ τὴν ὁποία εἴχαμε ἀπομακρυνθεῖ ἐξ αἰτίας τῆς κακίας μας. Καὶ εἰς μὲν τὴν ἐμφάνισιν δίδεται τὸ ὄνομα Θεοφάνεια, εἰς δὲ τὴν γέννησιν, Γενέθλια.

Δ´. Αὐτὸ εἶναι δι᾿ ἡμᾶς τὸ νόημα τῆς πανηγύρεως καὶ αὐτὸ ἑορτάζομεν σήμερα: Τὸν ἐρχομὸ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθώπους, διὰ νὰ ἔλθωμεν νὰ κατοικήσωμεν κοντὰ εἰς τὸν Θεόν, ἢ διὰ νὰ ἐπανέλθωμεν (διότι ἔτσι νομίζω ὅτι εἶναι σωστότερον νὰ εἰπωθῇ), διὰ νὰ ἐνδυθῶμεν τὸν νέον ἄνθρωπον, ἀφοῦ ἐγκαταλείψωμεν τὸν παλαιόν. Καὶ ὅπως ἔχομεν ἀποθάνει μαζὶ μὲ τὸν Ἀδάμ, ἔτσι ἂς ζήσωμεν μαζὶ μὲ τὸν Χριστόν, ἂς γεννηθῶμεν μαζί του, ἂς συσταυρωθῶμεν καὶ ἂς ταφῶμεν μαζί του, διὰ ν᾿ ἀναστηθῶμεν μὲ τὴν ἀνάστασίν του. Διότι πρέπει νὰ ὑπομείνω τὴν ἀντίστροφον πορείαν, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τὸ ἀγαθόν. Καὶ ὅπως ἀπὸ τὰ πιὸ εὐχάριστα ἦλθαν τὰ δυσάρεστα, ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ δυσάρεστα νὰ ἐπανέλθουν τὰ πιὸ εὐχάριστα. «Διότι ἐκεῖ ποὺ ηὐξήθη σημαντικὰ ἡ ἁμαρτία, ἐκεῖ ἐδόθη πλουσιοπάροχα καὶ ἡ χάρις». Καὶ ἂν ἡ γεῦσις ἐπέφερε τὴν καταδίκην, δὲν ἐδικαίωσε, πολὺ περισσότερο τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ; Ἂς ἑορτάζομεν ἑπομένως ὄχι μὲ δημοσίας πανηγύρεις, ἀλλὰ κατὰ τρόπον θεϊκόν. Ὄχι κατὰ τρόπον κοσμικόν, ἀλλὰ κατὰ τρόπον ὑπερκόσμιον. Ὄχι τὰ ἰδικά μας ἀλλὰ πολὺ περισσότερον τὰ τοῦ Κυρίου. Ὄχι τὰ σχετικὰ μὲ τὴν ἀσθένειαν, ἀλλὰ τὰ σχετικὰ μὰ τὴν θεραπείαν. Ὄχι τῆς δημιουργίας ἀλλὰ τὰ τῆς ἀναδημιουργίας.

Πηγή: www.nektarios.gr

Η μετά θάνατον ζωή

2012-01-23T22:06:00.002+02:00

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

- Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τί κατάσταση βρίσκεται;

- Ναι, συνέρχεται καί λέει «τί έκανα;», αλλά «φαϊντά γιόκ», δηλαδή δεν ωφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τί έκανε, καί, όταν ξεμεθύσει, κλαίει καί οδύρεται καί λέει «τί έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δέν καταλαβαίνουν τί κάνουν, δέν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μιά ασύλληπτη ταχύτητα...

Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

- Γέροντα, πώς είναι οι κολασμένοι;

- Είναι υπόδικοι, φυλακισμένοι, που βασανίζονται ανάλογα με τις αμαρτίες που έκαναν και περιμένουν να γίνει η τελική δίκη, η μέλλουσα Κρίση. Υπάρχουν βαρυποινίτες, υπάρχουν καί υπόδικοι με ελαφρότερες ποινές.

- Και οι Άγιοι και ο ληστής;

- Οι Άγιοι και ο ληστής είναι στον Παράδεισο, αλλά δεν έχουν λάβει την τέλεια δόξα, όπως καί οι υπόδικοι είναι στην κόλαση, άλλα δεν έχουν λάβει την τέλεια καταδίκη. Ο Θεός, ενώ έχει πει εδώ και τόσους αιώνες το «μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», παρατείνει-παρατείνει τον χρόνο, επειδή περιμένει εμάς να διορθωθούμε. Αλλά εμείς παραμένοντας στις κακομοιριές μας αδικούμε τους Αγίους, γιατί δέν μπορούν νά λάβουν την τέλεια δόξα, την οποία θα λάβουν μετά την μέλλουσα Κρίση.

Η προσευχή, καί τα μνημόσυνα για τους κεκοιμημένους

- Γέροντα, οι υπόδικοι νεκροί μπορούν να προσεύχονται;

- Έρχονται σε συναίσθηση και ζητούν βοήθεια, αλλά δεν μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Όσοι βρίσκονται στόν Άδη μόνον ένα πράγμα θα ήθελαν από τον Χριστό: νά ζήσουν πέντε λεπτά, γιά νά μετανοήσουν. Εμείς που ζούμε, έχουμε περιθώρια μετανοίας, ενώ οι καημένοι οι κεκοιμημένοι δέν μπορούν πια μόνοι τους νά καλυτερεύσουν την θέση τους, αλλά περιμένουν από μας βοήθεια. Γι' αυτό έχουμε χρέος νά τους βοηθούμε μέ την προσευχή μας.

Μου λέει ο λογισμός ότι μόνον τό δέκα τοις εκατό από τους υπόδικους νεκρούς βρίσκονται σέ δαιμονική κατάσταση καί, εκεί που είναι, βρίζουν τον Θεό, όπως οι δαίμονες. Δέν ζητούν βοήθεια, αλλά καί δεν δέχονται βοήθεια. Γιατί, τί νά τους κάνει ο Θεός; Σαν ένα παιδί που απομακρύνεται από τον πατέρα του, σπαταλάει όλη την περιουσία του καί από πάνω βρίζει τον πατέρα του. Έ, τί νά τό κάνει αυτό ο πατέρας του; Οι άλλοι όμως υπόδικοι, που έχουν λίγο φιλότιμο, αισθάνονται την ενοχή τους, μετανοούν και υποφέρουν γιά τις αμαρτίες τους. Ζητούν νά βοηθηθούν καί βοηθιούνται θετικά μέ τις προσευχές των πιστών. Τους δίνει δηλαδή ο Θεός μιά ευκαιρία, τώρα που είναι υπόδικοι, νά βοηθηθούν μέχρι νά γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Καί όπως σ' αυτήν την ζωή, αν κάποιος είναι φίλος μέ τον βασιλιά, μπορεί νά μεσολαβήσει και νά βοηθήσει έναν υπόδικο, έτσι και αν είναι κανείς «φίλος» μέ τον Θεό, μπορεί νά μεσολαβήσει στόν Θεό μέ την προσευχή του και νά μεταφέρει τους υπόδικους νεκρούς από τήν μια «φυλακή» σέ άλλη καλύτερη, από το ένα «κρατητήριο» σέ ένα άλλο καλύτερο. Ή ακόμη μπορεί νά τους μεταφέρει και σέ «δωμάτιο» ή σέ «διαμέρισμα».

Όπως ανακουφίζουμε τους φυλακισμένους με αναψυκτικά κ.λπ. που τούς πηγαίνουμε, έτσι καί τούς νεκρούς τούς ανακουφίζουμε μέ τις προσευχές και τις ελεημοσύνες πού κάνουμε για την ψυχή τους. Οι προσευχές των ζώντων γιά τούς κεκοιμημένους και τά μνημόσυνα είναι η τελευταία ευκαιρία που δίνει ο Θεός στους κεκοιμημένους νά βοηθηθούν, μέχρι νά γίνει η τελική Κρίση. Μετά τήν δίκη δέν θά υπάρχει πλέον δυνατότητα νά βοηθηθούν.

Ο Θεός θέλει νά βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει γιά την σωτηρία τους, αλλά δέν τό κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δέν θέλει νά δώσει δικαίωμα στον διάβολο νά πει: «Πώς τον σώζεις αυτόν, ενώ δέν κοπίασε;». Όταν όμως εμείς προσευχόμαστε γιά τους κεκοιμημένους, Του δίνουμε τό δικαίωμα νά επεμβαίνει. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός, όταν κάνουμε προσευχή γιά τους κεκοιμημένους παρά γιά τούς ζώντες.

Γι' αυτό καί η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος γιά τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση νά βγάλουν την ψυχή. Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία νά διαβάζετε κόλλυβο γιά τούς κεκοιμημένους. Έχει νόημα το σιτάρι. «Σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία», λέει η Γραφή. Στον κόσμο μερικοί βαριούνται νά βράσουν λίγο σιτάρι καί πηγαίνουν στην εκκλησία σταφίδες, κουραμπιέδες, κουλουράκια, γιά νά τά διαβάσουν οι ιερείς. Και βλέπεις, εκεί στο Άγιον Όρος κάτι γεροντάκια τά καημένα σέ κάθε Θεία Λειτουργία κάνουν κόλλυβο και γιά τούς κεκοιμημένους καί γιά τον Άγιο που γιορτάζει, γιά νά έχουν την ευλογία του.

- Γέροντα, αυτοί που έχουν πεθάνει πρόσφατα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από προσευχή;

- Εμ, όταν μπαίνει κάποιος στήν φυλακή, στήν αρχή δέν δυσκολεύεται πιο πολύ; Νά κάνουμε προσευχή γιά τούς κεκοιμημένους πού δέν ευαρέστησαν στον Θεό, γιά νά κάνει κάτι και γι' αυτούς ο Θεός. Ιδίως, όταν ξέρουμε ότι κάποιος ήταν σκληρός -θέλω να πω, ότι φαινόταν σκληρός, γιατί μπορεί νά νομίζουμε ότι ήταν σκληρός, αλλά στην πραγματικότητα να μην ήταν- και είχε καί αμαρτωλή ζωή, τότε νά κάνουμε πολλή προσευχή, Θείες Λειτουργίες, Σαρανταλείτουργα γιά την ψυχή του καί νά δίνουμε ελεημοσύνη σέ φτωχούς γιά την σωτηρία της ψυχής του, γιά να ευχηθούν οι φτωχοί «ν' αγιάσουν τά κόκκαλά του», ώστε νά καμφθεί ο Θεός καί νά τον ελεήσει. Έτσι, ό,τι δέν έκανε εκείνος, το κάνουμε εμείς γι' αυτόν. Ενώ ένας άνθρωπος πού είχε καλοσύνη, ακόμη και αν η ζωή του δέν ήταν καλή, επειδή είχε καλή διάθεση, μέ λίγη προσευχή πολύ βοηθιέται.

Έχω υπ' όψιν μου γεγονότα που μαρτυρούν πόσο οι κεκοιμημένοι βοηθιούνται μέ τήν προσευχή πνευματικών ανθρώπων. Κάποιος ήρθε στο Καλύβι και μου είπε μέ κλάματα: «Γέροντα, δέν έκανα προσευχή γιά κάποιον γνωστό μου κεκοιμημένο και μου παρουσιάσθηκε στόν ύπνο μου. «Είκοσι μέρες, μου είπε, έχεις νά μέ βοηθήσεις μέ ξέχασες και υποφέρω». Πράγματι, μου λέει, εδώ και είκοσι μέρες είχα ξεχασθεί μέ διάφορες μέριμνες και ούτε γιά τον εαυτό μου δέν προσευχόμουν».

- Όταν, Γέροντα, πεθάνει κάποιος και μας ζητήσουν νά προσευχηθούμε γι' αυτόν, είναι καλό νά κάνουμε κάθε μέρα ένα κομποσχοίνι μέχρι τά σαράντα;

- Άμα κάνεις κομποσχοίνι γι' αύτόν, βάλε καί άλλους κεκοιμημένους. Γιατί νά πάει μιά αμαξοστοιχία στόν προορισμό της μέ έναν μόνον επιβάτη, ενώ χωράει και άλλους; Πόσοι κεκοιμημένοι έχουν ανάγκη οι καημένοι και ζητούν βοήθεια καί δέν έχουν κανέναν νά προσευχηθεί γι' αύτούς!

Μερικοί κάθε τόσο κάνουν μνημόσυνο μόνο γιά κάποιον δικό τους. Μέ αυτόν τον τρόπο δέν βοηθιέται ούτε ο δικός τους, γιατί η προσευχή τους δέν είναι τόσο ευάρεστη στόν Θεό. Αφού τόσα μνημόσυνα έκαναν γι' αύτόν, ας κάνουν συγχρόνως και γιά τους ξένους.

- Γέροντα, μέ απασχολεί μερικές φορές η σωτηρία του πατέρα μου, γιατί δέν είχε καμμιά σχέση μέ την Εκκλησία.

- Δέν ξέρεις την κρίση του Θεού την τελευταία στιγμή. Πότε σέ απασχολεί; Κάθε Σάββατο;

- Δέν έχω παρακολουθήσει, αλλά γιατί τό Σάββατο;

- Γιατί αυτήν την ημέρα την δικαιούνται οι κεκοιμημένοι.

- Γέροντα, οι νεκροί που δέν έχουν ανθρώπους νά προσεύχονται γι' αυτούς βοηθιούνται από τις προσευχές εκείνων που προσεύχονται γενικά γιά τους κεκοιμημένους;

- Καί βέβαια βοηθιούνται. Εγώ, όταν προσεύχομαι γιά όλους τους κεκοιμημένους, βλέπω στόν ύπνο μου τους γονείς μου, γιατί αναπαύονται από την προσευχή που κάνω. Κάθε φορά που έχω Θεία Λειτουργία, κάνω καί γενικό μνημόσυνο γιά όλους τους κεκοιμημένους και εύχομαι γιά τους βασιλείς, γιά τούς αρχιερείς κ.λπ. καί στο τέλος λέω «καί υπέρ ών τά ονόματα ουκ εμνημονεύθησαν». Αν καμμιά φορά δέν κάνω ευχή γιά τους κεκοιμημένους, παρουσιάζοντα οι γνωστοί κεκοιμημένοι μπροστά μου. Έναν συγγενή μου, που είχε σκοτωθεί στον πόλεμο, τον είδα ολόκληρο μπροστά μου μετά την Θεία Λειτουργία, την ώρα του μνημόσυνου, γιατί αυτόν δέν τον είχα ολόκληρο γραμμένο μέ τα ονόματα των κεκοιμημένων, επειδή μνημονευόταν στην Προσκομιδή μέ τούς ηρωικώς πεσόντες. Κι εσείς στήν Αγία Πρόθεση νά μη δίνετε νά μνημονευθούν μόνον ονόματα ασθενών, αλλά καί ονόματα κεκοιμημένων, γιατί μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι κεκοιμημένοι.

Το καλύτερο μνημόσυνο για τούς κεκοιμημένους

Τό καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε νά κάνουμε γιά τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, γιά νά κόψουμε τα ελαττώματα μας και νά λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τά υλικά πράγματα καί από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ώς αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονος τους είναι κοντά στον Θεό. Αν εμείς δέν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο πάππους μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τί απογόνους κάναμε!», λένε καί στενοχωριούνται. Αν όμως είμαστε σέ καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται, γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί νά γεννηθούμε καί ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται νά τους βοηθήσει. Αυτό δηλαδή που θά δώσει χαρά στους κεκοιμημένους είναι νά αγωνισθούμε νά ευαρεστήσουμε στον Θεό μέ την ζωή μας, ώστε νά τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και νά ζήσουμε όλοι μαζί στήν αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο νά χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, γιά νά γίνει καινός καί νά μη βλάπτει πιά ούτε τον εαυτό του ούτε άλλους ανθρώπους, αλλά νά βοηθάει και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.

Η παρρησία των δικαίων προς τον Θεό

- Γέροντα, στην προς Αρχαρίους Επιστολή σας γράφετε: «Παρόλο που καταλαβαίνουν οι αληθινοί μοναχοί ότι αυτό πού απολαμβάνουν σ' αυτήν την ζωή είναι μέρος της χαράς του Παραδείσου και ότι στον Παράδεισο θά είναι περισσότερη, εν τούτοις από πολλή αγάπη προς τον πλησίον τους θέλουν νά ζήσουν επί της γης, γιά νά βοηθούν τούς ανθρώπους μέ την προσευχή, νά επεμβαίνει ο Θεός και νά βοηθιέται ο κόσμος».

- Γράψε: «Θέλουν νά ζήσουν επί της γης, γιά νά συμπάσχουν μέ τούς ανθρώπους και νά τους βοηθούν μέ τήν προσευχή».

- Στήν άλλη ζωή, Γέροντα, ένας σωστός μοναχός πάλι δέν θά βοηθάει μέ τήν προσευχή του τούς ανθρώπους;

- Και στήν άλλη ζωή θά βοηθάει μέ τήν προσευχή του, αλλά δέν θά υποφέρει, ενώ τώρα συμπάσχει δέν περνάει χαρούμενα εδώ, «μέ χαρούμενη τήν όψη καί μέ βλέμμα λαμπερό»! Όσο όμως υποφέρει γιά τον πλησίον του, τόσο ανταμείβεται μέ θεία παρηγοριά, καί αυτό είναι κατά κάποιον τρόπο και η πληροφορία ότι βοηθιέται ο άλλος. Αυτή η παραδεισένια χαρά είναι η θεία ανταμοιβή γιά τον πόνο που νιώθει γιά τον αδελφό του.

- Δηλαδή, Γέροντα, οι Άγιοι πού επικαλούμαστε νά μας βοηθήσουν δέν συμπάσχουν μαζί μας;

- Εκεί δέν έχει πόνο, βρέ παιδάκι μου! Στον Παράδεισο υποφέρουν; «Ένθα ουκ έστι πόνος ου λύπη ου στεναγμός» δέν λέει;

Ύστερα οι Άγιοι έχουν υπ’ όψιν τους την θεία ανταμοιβή που θά λάβουν όσοι άνθρωποι βασανίζονται σ' αυτήν τήν ζωή και αυτό τούς κάνει νά χαίρονται. Μά καί ο Ίδιος ο Θεός πού έχει τόση αγάπη, τόση ευσπλαχνία, πώς αντέχει αυτόν τον μεγάλο πόνο των ανθρώπων; Αντέχει, γιατί έχει υπ' όψιν Του την θεία ανταμοιβή που τους περιμένει. Όσο δηλαδή βασανίζονται εδώ οι άνθρωποι, τόσο τους αποταμιεύει εκεί ουράνιο μισθό. Ενώ εμείς αυτά δέν τα βλέπουμε και συμπάσχουμε με όσους υποφέρουν. Γι' αυτό, όταν κάποιος τά βλέπει λίγο αυτά καί έχει υπ' όψιν του την ανταμοιβή που θά λάβουν, δέν υποφέρει τόσο πολύ.

- Όταν, Γέροντα, παρακαλούμε τον Θεό νά βοηθήσει κάποιον κεκοιμημένο που δέν έχει ανάγκη, πάει χαμένη αυτή η προσευχή;

- Πώς νά πάει χαμένη; Όταν λέμε «ανάπαυσαν τον τάδε» και αυτός είναι σέ καλή θέση στήν άλλη ζωή, δέν παρεξηγείται ίσα-ίσα συγκινείται. «Γιά δές, λέει, εγώ είμαι σέ καλή θέση και εκείνοι αγωνιούν», οπότε φιλοτιμιέται καί μας βοηθάει πιο πολύ, πρεσβεύοντας στόν Θεό γιά μας. Αλλά πού νά ξέρεις σέ τί κατάσταση βρίσκεται ο άλλος; Φυσιολογικά κάνεις ευχή πρώτα γι' αυτούς που γνωρίζεις ότι μέ τήν ζωή τους λύπησαν τον Θεό καί εύχεσαι και γιά άλλες ανάλογες περιπτώσεις καί ύστερα εύχεσαι και γιά όλους τούς κεκοιμημένους.

Η μέλλουσα Κρίση

- Γέροντα, πώς εξαγνίζεται η ψυχή;

- Όταν ο άνθρωπος εργασθεί τις εντολές του Θεού. κάνει δουλειά στόν εαυτό του και καθαρισθεί από τά πάθη, τότε ο νους φωτίζεται, φθάνει σέ ύψος θεωρίας, καί η ψυχή λαμπρύνεται καί γίνεται όπως ήταν πριν από την πτώση των Πρωτοπλάστων. Σέ τέτοια κατάσταση θά βρίσκεται μετά την ανάσταση των νεκρών. Μπορεί όμως ο άνθρωπος νά δει την ανάσταση της ψυχής του πριν από την κοινή ανάσταση, αν καθαρισθεί τελείως από τα πάθη. Τό σώμα του τότε θα είναι αγγελικό, άϋλο, και δέν θά νοιάζεται γιά τροφή υλική.

- Γέροντα, πώς θά γίνει η μέλλουσα Κρίση;

- Στήν μέλλουσα Κρίση θά αποκαλυφθεί σέ μιά στιγμή η κατάσταση του κάθε άνθρωπου καί μόνος του καθένας θά τραβήξει γιά 'κει που είναι. Καθένας θά βλέπει σάν σέ τηλεόραση τά δικά του χάλια και την πνευματική κατάσταση του άλλου. Θα καθρεφτίζει τον εαυτό του στόν άλλον και θά σκύβει τό κεφάλι και θά πηγαίνει στήν θέση του. Δέν θά μπορεί λ.χ. νά πει μιά νύφη πού καθόταν μπροστά στήν πεθερά της σταυροπόδι και η πεθερά της μέ σπασμένο πόδι φρόντιζε τό εγγονάκι: «γιατί, Χριστέ μου, βάζεις την πεθερά μου στόν Παράδεισο κι εμένα δέν μέ βάζεις;», επειδή θά έρχεται μπροστά της εκείνη η σκηνή. Θά θυμάται την πεθερά της πού στεκόταν όρθια μέ σπασμένο πόδι και φρόντιζε τό εγγονάκι της και δέν θά έχει μούτρα νά πάει στόν Παράδεισο, άλλά ούτε και θά χωράει στόν Παράδεισο. Ή οι μοναχοί θά βλέπουν τί δυσκολίες, τί δοκιμασίες είχαν οι κοσμικοί και πώς τις αντιμετώπισαν καί, αν δέν έχουν ζήσει σωστά, θά σκύψουν τό κεφάλι καί θά τραβήξουν μόνοι τους γιά εκεί πού θά είναι.

Θά δουν εκεί οι μοναχές, πού δέν ευαρέστησαν στον Θεό, ηρωίδες μάνες, που ούτε υποσχέσεις έδωσαν, ούτε τις ευλογίες καί τις ευκαιρίες τις δικές τους είχαν, πώς αγωνίσθηκαν καί σέ τί κατάσταση πνευματική έφθασαν, καί εκείνες, καλόγριες, μέ τί μικροπρέπειες ασχολούνταν και βασανίζονταν, καί θά ντρέπονται! Έτσι μου λέει ο λογισμός ότι θά γίνει η Κρίση. Δέν θά πει δηλαδή ο Χριστός: «έλα εδώ εσύ, τί έκανες;» ή «εσύ θά πάς στήν κόλαση, εσύ στον Παράδεισο», αλλά ο καθένας θά συγκρίνει τον εαυτό του μέ τον άλλον καί θά τραβήξει γιά εκεί που θα είναι.

Η μέλλουσα ζωή

- Γέροντα, έφερα γλυκά νά κεράσετε.

- Δες πώς χαίρονται! Στήν άλλη ζωή θά λέμε: «Μέ τί χαζά χαιρόμασταν! Τί μας συγκινούσαν τότε!». Ενώ τώρα σκιρτάει η καρδιά γι' αύτά.

- Γέροντα, πώς θά τό καταλάβουμε αυτό από τώρα;

- Άμα τό καταλάβετε αυτό από τώρα, δέν θά το πείτε μεθαύριο στήν άλλη ζωή. Πάντως, όσοι βρίσκονται εκεί επάνω, καλά περνούν. Ξέρεις τί εργόχειρο κάνουν εκεί στον Ουρανό; Συνέχεια δοξολογούν τον Θεό.

- Γέροντα, γιατί το σώμα του νεκρού λέγεται «λείψανο»;

- Γιατί είναι ό,τι μένει εδώ στην γη από τον άνθρωπο μετά τον θάνατο. Ο κυρίως άνθρωπος, που είναι η ψυχή, φεύγει στον Ουρανό. Στήν μέλλουσα Κρίση θά αναστήσει ο Θεός και το σώμα, γιά νά κριθεί με αυτό ο άνθρωπος, γιατί μέ αυτό έζησε και αμάρτησε. Στήν άλλη ζωή όλοι θά έχουν το ίδιο σώμα - πνευματικό σώμα-, το ίδιο ανάστημα, και οι κοντοί καί οι ψηλοί, την ίδια ηλικία, καί οι νέοι καί οι γέροι καί τα μωρά, αφού η ψυχή είναι ίδια. Θά υπάρχει δηλαδή μιά αγγελική ηλικία.

- Γέροντα, στήν άλλη ζωή όσοι θά είναι στην Κόλαση θά βλέπουν αυτούς που θά είναι στον Παράδεισο;

- Κοίταξε, όπως αυτοί πού είναι τήν νύχτα έξω στο σκοτάδι βλέπουν όσους είναι μέσα σέ ένα δωμάτιο φωτισμένο, έτσι καί όσοι θά βρίσκονται στήν κόλαση θά βλέπουν όσους θά είναι στον Παράδεισο. Καί αυτό θά είναι μεγαλύτερη κόλαση. Όπως πάλι όσοι τήν νύχτα είναι στό φως, δέν βλέπουν αυτούς πού είναι έξω στο σκοτάδι, έτσι καί αυτοί που θά βρίσκονται στον Παράδεισο δέν θά βλέπουν αυτούς που θά είναι στην κόλαση. Γιατί, αν έβλεπαν τούς κολασμένους, θά πονούσαν, θά θλίβονταν γιά τήν ταλαιπωρία τους, καί δέν θά απολάμβαναν τον Παράδεισο, αλλά εκεί «ουκ έστι πόνος...». Καί όχι μόνο δέν θά τούς βλέπουν, αλλά ούτε θά θυμούνται αν είχαν αδελφό ή πατέρα ή μητέρα, αν δέν είναι καί εκείνοι στον Παράδεισο. «Εν εκείνη τη ημέρα απολούνται πάντες οι διαλογισμοί αυτού» λέει ο Ψαλμωδός. Γιατί, άμα τούς θυμούνται, πώς θά είναι Παράδεισος; Αυτοί μάλιστα πού θά είναι στον Παράδεισο, θά νομίζουν ότι δέν θά υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, ούτε θά θυμούνται τις αμαρτίες που είχαν κάνει. Γιατί, αν θυμούνται τις αμαρτίες τους, δέν θά αντέχουν από φιλότιμο στην σκέψη ότι λύπησαν τον Θεό.

Η ποσότητα πάλι της χαράς του καθενός στον Παράδεισο θά είναι διαφορετική. Άλλος θά έχει μιά δαχτυλήθρα χαρά, άλλος ένα ποτήρι, άλλος μιά ολόκληρη δεξαμενή. Όλοι όμως θά αισθάνονται πλήρεις καί κανένας δέν θά ξέρει το μέγεθος της χαράς, της αγαλλιάσεως, τού άλλου. Τά κανόνισε έτσι ο Καλός Θεός, γιατί, αν γνώριζε ο ένας ότι ο άλλος έχει περισσότερη χαρά, δέν θά ήταν τότε Παράδεισος, επειδή θά υπήρχε το «γιατί εκείνος νά έχει περισσότερη χαρά και εγώ λιγότερη;». Δηλαδή καθένας θά βλέπει στον Παράδεισο την δόξα του Θεού ανάλογα μέ την καθαρότητα των οφθαλμών της ψυχής του. Η ορατότητα όμως δέν θά καθορισθεί από τον Θεό, αλλά θά εξαρτηθεί από την δική του καθαρότητα.

- Γέροντα, μερικοί δέν πιστεύουν ότι υπάρχει κόλαση καί Παράδεισος.

- Δέν πιστεύουν ότι υπάρχει κόλαση καί Παράδεισος; Πώς είναι δυνατόν οι νεκροί νά μείνουν στην ανυπαρξία, αφού είναι ψυχές; Ο Θεός είναι αθάνατος καί ο άνθρωπος είναι κατά χάριν αθάνατος. Επομένως αθάνατος θά είναι καί στην κόλαση. Ύστερα τον Παράδεισο καί την κόλαση τα ζει η ψυχή μας σέ έναν βαθμό καί από αυτήν την ζωή, ανάλογα μέ την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Όταν κάποιος έχει τύψεις συνειδήσεως καί νιώθει φόβο, ταραχή, άγχος, απελπισία, ή είναι κυριευμένος από μίσος, από φθόνο κ.λπ., τότε ζει την κόλαση. Ενώ, όταν μέσα του υπάρχει αγάπη, χαρά, ειρήνη, πραότητα, καλοσύνη κ.λπ., τότε ζει τον Παράδεισο. Όλη η βάση είναι η ψυχή, γιατί αυτή είναι που αισθάνεται καί την χαρά καί τον πόνο. Νά, πήγαινε σε έναν πεθαμένο καί πες του τα πιο ευχάριστα πράγματα, λ.χ. «ήρθε ο αδελφός σου από τήν Αμερική» κ.λπ., δέν θά καταλάβει τίποτε. Αν του σπάσεις τα χέρια, τα πόδια, πάλι δέν θά καταλάβει. Επομένως η ψυχή είναι πού αισθάνεται. Αυτά όλα δέν τούς προβληματίζουν; Ή, ας υποθέσουμε, βλέπεις ένα ωραίο, ένα ευχάριστο όνειρο, χαίρεσαι, χτυπάει γλυκά η καρδιά σου καί δέν θέλεις νά τελειώσει. Ξυπνάς καί στενοχωριέσαι, γιατί ξύπνησες. Ή βλέπεις ένα άσχημο όνειρο, ότι έπεσες λ.χ. καί έσπασες τά πόδια σου, καί υποφέρεις, κλαις. Από την αγωνία σου ξυπνάς μέ δάκρυα στά μάτια, βλέπεις ότι δέν έπαθες τίποτε καί λες: «Ευτυχώς όνειρο ήταν!». Δηλαδή συμμετέχει η ψυχή. Από ένα άσχημο όνειρο υποφέρει κανείς περισσότερο από ό,τι στήν πραγματικότητα, όπως καί ο άρρωστος υποφέρει πιο πολύ την νύχτα απ’ ό,τι την ημέρα. Έτσι καί όταν πεθάνει ο άνθρωπος, αν πάει στην κόλαση, θά είναι πιο οδυνηρό. Σκεφθείτε νά ζει κανείς ένα αιώνιο εφιαλτικό όνειρο καί νά βασανίζεται αιώνια! Εδώ δέν μπορείς νά αντέξεις γιά λίγα λεπτά ένα άσχημο όνειρο, άντε τώρα αιώνια -Θεός φυλάξοι- νά είσαι μέσα στην θλίψη. Γι' αυτό καλύτερα νά μήν πάμε στήν κόλαση. Εσείς τί λέτε;

- Τόσον καιρό, Γέροντα, κάνουμε αγώνα νά μήν πάμε στήν κόλαση λέτε, εκεί νά καταλήξουμε;

- Αν δέν έχουμε μυαλό, εκεί θά πάμε. Εγώ εύχομαι ή όλοι στόν Παράδεισο ή κανένας στήν κόλαση... Καλά δέν λέω; Είναι πολύ βαρύ, μετά από όσα έκανε ο Θεός γιά μας τους ανθρώπους, νά πάμε στήν κόλαση και νά Τον λυπήσουμε. Ο Θεός νά φυλάξει, όχι μόνον άνθρωπος, αλλά ούτε πουλί νά μήν πάει στήν κόλαση.

Ο Καλός Θεός ας μάς δώσει καλή μετάνοια, γιά νά μάς βρει ο θάνατος σέ καλή πνευματική κατάσταση και νά αποκατασταθούμε στην Ουράνια Βασιλεία Του. Αμήν.

Το παρόν έντυπο διανέμεται δωρεάν από την Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Σοχού Θεσσαλονίκης (τηλ.: 2395022562 από 9π.μ. – 12π.μ.) Τ.Κ. 57002

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ: Εσύ που διαβάζεις τό βιβλιαράκι αυτό παρακαλείσαι νά φροντίσεις νά τό διαβάσουν καί άλλοι, διότι όλοι πρέπει νά μάθουμε ότι ζούμε γιά νά ετοιμαστούμε γιά τόν παράδεισο. Διέδωσε το όσο μπορείς περισσότερο. Αν θέλεις μπορείς νά τό επανεκδόσεις. Είναι η καλύτερη ελεημοσύνη που μπορείς νά κάνεις, νά είσαι δέ βέβαιος ότι πολλοί θά ωφεληθούν καί θά σε ευγνωμονούν. Σύ δέ, θά έχεις πολύ μισθό από τόν Θεό.

http://stratisandriotis.blogspot.com/ (ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ)

Αυτό το καράβι πρέπει να σωθεί!

2012-01-21T20:59:00.000+02:00

της Βιργινίας Κρητικού - Ζούρου

Υπουργείο Αιγαίου το ονόμασαν, υπουργείο της θάλασσας το είπαμε, αγαπητικά, μεταξύ μας, οι εργαζόμενοι. Ιδρύθηκε με το νόμο 1558/1985 με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, ύστερα από πρόταση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Έδρα του, η Μυτιλήνη. Με αξιοκρατικά κριτήρια μπαρκάραμε τη νιότη μας, τις γνώσεις, την όρεξη για δουλειά και τη ζωή μας. Ιστορική η πορεία του. Ένα καλοτάξιδο καράβι που τη δεκαετία του ‘80 άνοιξε πανιά μεσ’ στου Αιγαίου τα νερά…

Οι λόγοι που επέβαλαν την ίδρυση ξεχωριστού υπουργείου για τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους είναι εθνικοί και αναπτυξιακοί. Οι αρμοδιότητές του στηρίζουν τη νησιωτική πολιτική και αποκεντρώνουν την υδροκέφαλη Αθήνα. Οι Αιγαιοπελαγίτες αποκτούν τη δική τους φωνή. Η δράση των υπηρεσιών του Υπουργείου Αιγαίου στοχεύει στους εξής τομείς: οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη νησιών, ακτοπλοϊκή ανάπτυξη, ενδονησιωτική σύνδεση, κοινωνική πρόνοια, δημιουργία τεχνολογικής και τεχνικής υποδομής, αξιοποίηση του νησιωτικού φυσικού πλούτου, προστασία κατοίκων σε έκτακτες περιστάσεις, ανάδειξη της ευρωπαϊκής διάστασης του αιγαιακού χώρου, επίλυση τοπικών ζητημάτων, υδροδότηση άνυδρων νησιών...

Μετάφραση αυτών των δραστηριοτήτων είναι η απλή ζωή με αξιοπρέπεια. Οι πολίτες να ζούνε ποιοτικά σε μια ευαίσθητη ελλαδική περιοχή που, εκτός της εξαίρετης αιγαιακής αύρας, έχει ανάγκη μιας έμπρακτης παρουσίας του κρατικού μηχανισμού. Τα ανεμοδαρμένα κομμάτια γης, φάροι ενός πανάρχαιου ελληνικού πολιτισμού για τον κόσμο όλο, αξίζουν και δικαιούνται προστασία και ανάπτυξη. Γιατί, αν υποθέσουμε πως η Ελλάδα είναι ένα σώμα, το Αιγαίο είναι η καρδιά και η συλλογική συνείδηση όλων των εμπειριών του Ρωμιού πολίτη.

Τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Αιγαίου παίζεται στα ζάρια. Τεμαχίζεται, χάνει την αρχική του ονομασία. Γίνεται «Γραμματεία», με την εκάστοτε συνέχεια στον τίτλο, αναλόγως των καιρών και των κομματικών συμφερόντων. Οι πινακίδες στην πρόσοψη του παραδοσιακού κτηρίου εναλλάσσονται ως υποκάμισα. Πότε έτσι, και πότε αλλιώς, μέχρι του σημείου, σήμερα, να επιχειρείται ακόμα και η εξαφάνισή της! Όμως, όταν κάτι χάνεται από το χάρτη της ζωής, διαταράσσει συστημικές ισορροπίες παντός είδους και επιφέρει υποχρεωτικά ανεπιθύμητες απώλειες. Δεν είναι μόνο το ανθρώπινο δυναμικό που κινδυνεύει να χάσει την εργασία του. Είναι όλο το πακέτο της παρουσίας του κράτους που κλυδωνίζεται. Το Αιγαίο είναι ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος χώρος και η ανάγκη της στήριξής του από την κρατική μηχανή είναι απόλυτη!

Η Γενική Γραμματεία Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής όχι μόνο δεν πρέπει να καταργηθεί, αλλά, αντίθετα, να αναβαθμιστεί και να ξαναγίνει Υπουργείο Αιγαίου. Καμμιά Τρόικα και κανένας λόγος με οικονομικό κριτήριο δεν πρέπει να καταργήσει αυτή την κρατική παρουσία στο Αιγαίο. Η παραμεθόριος θαλάσσια περιοχή, εκτός των άλλων, είναι ανεκτίμητη σε γεωφυσικό πλούτο. Η νησιωτική δυναμική είναι κίνητρο ανάπτυξης. Κάθε αποδόμηση και τροποποίηση της κρατικής εξουσίας εμπεριέχει κινδύνους υπαρκτούς. Οι μέρες που διάγουμε είναι πονηρές και οι συγχωνεύσεις μόνο διαταραχές μπορούν να προξενήσουν. Όταν ταλαντευόμαστε από οικονομικά χρέη, ένα είναι το χρέος μας πάνω από όλα: να διαφυλάξουμε την εθνική μας ακεραιότητα. Το Υπουργείο Αιγαίου, εκτός των άλλων, είναι σαφές ότι ιδρύθηκε για εθνικούς λόγους και γι’ αυτό πρέπει να παραμείνει στις επάλξεις. Αυτό το καράβι πρέπει να σωθεί!

Τα πάθη

2012-01-20T20:26:00.000+02:00

Ο Θεός δεν εξολοθρεύει όλα τα πάθη από εμάς, αλλά αφήνει καί μερικά να μας πολεμούν έως τον θάνατο, όχι από αδυναμία ή αιτία δική Του, αλλά από αιτία δική μας, καθώς ερμηνεύει ο Θεοδώρητος, α') για να μη πέφτουμε σε αμέλεια, αλλά να είμαστε άγρυπνοι, επιμελείς καί προσεκτικοί, β') για να μη λησμονήσομε τον πόλεμο καί αιφνιδίως μας πλακώσουν καί μας νικήσουν τα πάθη καί οι εχθροί γ') για να προστρέχομε πάντοτε στον Θεό, καί να ζητούμε θερμότερα την βοήθειά Του, δ') για να μην υπερηφανευόμαστε, αλλά να είμαστε ταπεινοί στο φρόνημα, ε') για να μισήσομε από καρδίας τα πάθη καί τους εχθρούς, όπου τόσο ακούραστα μας πολεμούν, στ') για να δοκιμασθούμε, αν μέχρι τέλους φυλάττουμε την του Θεού τιμή καί αγάπη καί πίστη, ζ') για να παρακινούμαστε στενότερα στο να φυλάττουμε όλες τις εντολές, καί να μη παραβαίνομε ουδέ την παραμικρή, η') για να μάθομε με την δοκιμή πόσο αξίζει ή αρετή, καί ακολούθως να μη την αφήνομε καί πέφτουμε στην αμαρτία, θ') για να γίνεται ο παντοτινός πόλεμος υπόθεση στεφάνων μεγαλυτέρων σε εμάς, ι') για να δοξάσομε τον Θεό, καί να καταισχύνομε περισσότερο τον διάβολο, καί την αμαρτία, με την μέχρι τέλους υπομονή μας, καί ια') γενόμενοι γυμνασμένοι καθ' εξιν στον πόλεμο, να μη φοβηθούμε εν τη ώρα του θανάτου, όταν έχει να μας γίνει ο πλέον δυνατότερος πόλεμος.

Μέγας Ευθύμιος

2012-01-20T15:15:00.000+02:00

Ο Μέγας Ευθύμιος αφιερώθηκε στον Θεό από μικρός, σπουδάζοντας τα ιερά γράμματα και δαπανώντας όλο τον χρόνο της νεότητός του στην μελέτη των Θείων Γραφών και στις διηγήσεις των αρετών των Αγίων. Ζούσε απλοϊκά, τηρώντας τους κανόνες της Εκκλησίας, ασκούμενος στην αγάπη, την πραότητα και την ταπεινοφροσύνη. Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, όμως προτίμησε την ησυχία σ’ ένα ερημικό κελί πλησίον της Λαύρας Φαράν, έξω από την Ιερουσαλήμ και αργότερα σ’ ένα μεγάλο σπήλαιο. Γύρω του συγκεντρώθηκαν πολλοί Μοναχοί που με την καθοδήγησή του ζούσαν ασκητικά, χτίζοντας Μοναστήρια...

Με την διδασκαλία του ο Μέγας Ευθύμιος επανέφερε τους πλανεμένους στην Ορθοδοξία, κατανικώντας και αποστομώνοντας τους αιρετικούς. Όταν τελούσε την Θεία Λειτουργία, τον περιέβαλε Θεϊκό φως. Έβλεπε να συλλειτουργούν Άγγελοι και όταν κοινωνούσε τους αδελφούς, άλλους τους έβλεπε φωτεινούς και ωραίους και άλλους μαύρους και άσχημους, ανάξιους της Θείας Κοινωνίας. Δια των πρεσβειών του ο Θεός τέλεσε πολλά Θαύματα: Δαιμονιζόμενος, πορευόμενος προς τον Άγιο, ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο που φοβήθηκε την δύναμή του. Φανερώθηκε στον ύπνο αγνώστου ασθενούς σε μακρινή χώρα που τον καλούσε να έρθει σ’ εκείνον για να τον θεραπεύσει ο Θεός και πράγματι θεραπεύτηκε! Με την προσευχή του, οι άδειες αποθήκες γέμιζαν τρόφιμα. Σταυρώνοντας στείρες γυναίκες, έλυε την ατεκνία. Σε καιρούς ανομβρίας, μόλις γονάτιζε για να προσευχηθεί και έσταζαν τα πρώτα του δάκρυα στη γη, ευθύς έπεφτε πλήθος βροχή. Με την προσευχή του έβγαζε νερό από την γη και ξεδιψούσε τους διψώντες. Γνώριζε από την όψη του κάθε ανθρώπου τους λογισμούς που είχε, τα πάθη και τον πόλεμο που του έκαναν οι δαίμονες. Νουθετούσε όσους είχαν άγριο πόλεμο στη σάρκα και έκλιναν στους αισχρούς και ρυπαρούς λογισμούς πέφτοντας στην αμαρτία, συμβουλεύοντάς τους να αντικρούουν τους κακούς λογισμούς και να τους διώχνουν από την διάνοιά τους εξ’ αρχής για να μην πορνεύουν με την ψυχή. Προγνώριζε ακόμα και τον επερχόμενο θάνατο της βασίλισσας Ευδοκίας, καθώς και την δική του τελευτή: «Όλη αυτή την εβδομάδα θα παραμείνω μαζί σας και το μεσονύκτιο του Σαββάτου χωρίζομαι από λόγου σας… Κύριος με καλεί από την παρούσα ζωή προς την μέλλουσα…». Μετά την κοίμησή του, διέσωσε ναυαγό που επικαλέσθηκε την βοήθειά του και κατέφθασε ευθύς περιπατώντας πάνω στα κύματα! Βαριά ασθενείς προσέτρεχαν με πίστη στο Μοναστήρι και στον τάφο του και λάμβαναν θαυματουργικά την ίαση.

Η Αγία ζωή του τον είχε καταστήσει κοινωνό της δόξης του Θεού.

σ.α.

Τιμούμε τους Αγίους όταν τους μιμούμαστε

2012-01-17T17:40:00.000+02:00

«Τιμήσωμεν ουν και ημείς, αδελφοί, τους αγίους του Θεού. Τιμήσωμεν δε πως; Εάν κατά μίμησιν εκείνων καθάρωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος, και αποστώμεν των κακών τέως διά της αποχής τούτων προς αγιωσύνην φερόμενοι, εάν παύσωμεν την γλώσσαν ημών από όρκου και επιορκίας, ληρωδίας τε και λοιδορίας, και τα χείλη ημών από ψεύδους και συκοφαντίας, και ούτω την ευφημίαν αυτοίς προσάγωμεν».

Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά

Η Διαθήκη του Αγίου Αντωνίου

2012-01-17T13:55:00.001+02:00

Κατά την συνήθεια του ο Μέγας Αντώνιος επισκεπτόταν τους μοναχούς πού έμεναν στο εξωτερικόν όρος, και αφού προειδοποιήθηκε από τη θεία Πρόνοια εκτός των άλλων και για την τελευτή του, μιλούσε προς τους αδελφούς και έλεγε:

— Αυτή μου η επίσκεψις σε σας είναι η τελευταία πού κάνω και αμφιβάλλω εάν πάλιν θα ιδωθούμε στη ζωή αυτή. Καιρός είναι πια να αναλύσω και εγώ, διότι είμαι σιμά στα 105 χρόνια της ζωής μου.

Οι μεν μοναχοί μόλις το άκουσαν έκλαψαν και τον αγκάλιαζαν και καταφιλούσαν τον γέροντα, αυτός δε, ωσάν να φεύγει από ξένη προς την ιδικήν του πόλη συνομιλούσε με χαρά…

Ύστερα χαιρέτισε βιαστικά τους μοναχούς του έξω όρους καί μπήκε στο εσωτερικό όρος, οπού καί συνήθιζε να μένει καί να ασκητεύει καί μετά κάμποσους μήνες αρρώστησε. Αφού κάλεσε αυτούς που έμειναν μαζί του (ήσαν δύο μοναχοί πού έμειναν στα ενδότερα μαζί του δεκαπέντε χρόνια στην ασκητική ζωή και τον υπηρετούσαν στα γεράματα του), τους έλεγε:

— Εγώ μεν, όπως είναι γραμμένο, πορεύομαι τον δρόμο των Πατέρων, γιατί βλέπω ότι προσκαλούμαι από τον Κύριο, σεις δε να έχετε επαγρύπνηση στον εαυτό σας για να μην πάει χαμένη η πολυχρόνια ασκητική ζωή σας καί σαν να κάνετε σήμερα αρχήν, προσπαθήστε να διαφυλάξετε την προθυμία σας.

• Γνωρίζετε τους επίβουλους δαίμονας, γνωρίζετε πόσον είναι μεν άγριοι, αλλ’ ασθενείς στη δύναμη. Μην τους φοβηθείτε λοιπόν, άλλα να αναπνέετε όλο καί περισσότερο τον Χριστόν καί σ' Αυτόν να πιστεύετε.

• Να ζήσετε σαν να περιμένετε κάθε μέρα πώς θ’ αποθάνετε, να προσέχετε πάντοτε τους εαυτούς σας καί να ενθυμείσθε όσες παραινέσεις ακούσατε από μένα.

• Καμμιά επικοινωνία να μην έχετε με τους σχισματικούς, μήτε προς τους αιρετικούς Αρειανούς ουδεμίαν απολύτως. Διότι γνωρίζετε πόσον τους αποστρεφόμουν κι’ εγώ για την Χριστομάχο καί ετερόδοξη αίρεσή τους.

• Προσπαθήστε δε περισσότερο καί σεις να συνδέεσθε πάντοτε, κατά πρώτον με τον Κύριον, Έπειτα δε με τους Αγίους, για να σας υποδεχθούν μετά θάνατον καί αυτοί εκεί εις τις αιωνίους σκηνάς σαν φίλους και γνωστούς.

• Αυτά να σκέπτεσθε καί αυτά να φρονείτε, και εάν ενδιαφέρεσθε για μένα και με ενθυμείσθε σαν πατέρα, να μην αφήσετε το σώμα μου να το πάρουν στην Αίγυπτο, μήπως το τοποθετήσουν στα σπίτια. Διότι χάριν αυτού του ζητήματος εισήλθα εις το όρος και ήλθα εδώ. Γνωρίζετε δε και πόσον πάντοτε απέτρεπα αυτούς πού το κάνουν αυτό και παρήγγελλα να πάψουν τη συνήθεια αυτή.

• Θάψτε, λοιπόν, το σώμα μου σεις και κρύψτε το υπό την γήν, καί να φυλάξετε μυστική την επιθυμία μου αυτήν, ώστε σεις και μόνον καί κανείς άλλος να μη γνωρίζει τον τόπον, εκτός από σας μόνους. Διότι εγώ κατά την ανάστασιν των νεκρών θα το πάρω πάλι από το Σωτήρα άφθαρτο.

• Να μοιράσετε τα ενδύματα μου και εις μεν τον επίσκοπον Αθανάσιον να δώσετε την μίαν μηλωτήν (γούνα από πρόβεια δέρμα) και το επανωφόρι που έστρωνα από κάτω και περιτυλιγόμουν, το οποίον αυτός μεν μου το είχε δώσει καινούργιο καί σε μένα πάλιωσε.

• Εις δε τον επίσκοπο Σεραπίωνα δώστε την άλλη μηλωτή.

• Καί σεις να έχετε το τρίχινο ένδυμα.

• Λοιπόν, σώζεσθε, παιδιά μου, διότι ο Αντώνιος φεύγει καί δεν θα ’ναι πια μαζί σας.

Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Έλεγαν, ότι κάποιος από τους γέροντες παρεκάλεσε τον Θεό να ιδεί όλους τους κοιμηθέντας Οσίους Πατέρας και τους είδε όλους, εκτός του αββά Αντωνίου.

Όταν ρώτησε τον Άγγελο πού έδειχνε τους Όσιους που είναι ο Αββάς Αντώνιος, ο Άγγελος του είπε ότι ο Αντώνιος βρίσκεται στον τόπον εκείνον, οπού είναι ο Θεός. Τότε ο γέρων του λέγει:

— Γιατί ο Αντώνιος αξιώθηκε τόσο μεγάλη δόξα παραπάνω από τους άλλους Πατέρας; Του απήντησε:

— Επειδή αγάπησε τον Θεόν υπεράνω όλων.

Η Θαυματουργή Τιμία Άλυσις του Αποστόλου Πέτρου

2012-01-16T13:03:00.000+02:00

Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος έγινε αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και σταμάτησε τους διωγμούς κατά των Χριστιανών, οι πιστοί στην Ρώμη έβγαλαν από τον τάφο το λείψανο του Αποστόλου Πέτρου, οικοδόμησαν Ναό προς τιμήν του και φύλασσαν σ’ αυτόν την Τιμία Αλυσίδα του Αγίου, που από βασανιστικό όργανο εναντίον του, έκανε πολλά θαύματα, όπως η σκιά του που ανάστηνε νεκρούς. Μέσα στο Ναό έφτιαξαν έναν απόκρυφο τόπο τοποθετώντας πάνω σε θρόνο καθιστό το Άγιο Λείψανό του...

Ο τόπος αυτός ήταν άβατος, κλεισμένος με διπλές και ασφαλώς κλειδωμένες θύρες, για να προφυλαχθούν από τους κλέφτες και τους ιερόσυλους τα πολύτιμα στολίδια, όπως των χρυσών υποδημάτων και του χρυσοΰφαντου φορέματος που του είχαν φορέσει. Επιτρεπόταν μόνο τρεις φορές τον χρόνο να μπαίνουν οι Χριστιανοί για να προσκυνήσουν τον Άγιο.

Μία ημέρα πήγε στον Ορθόδοξο τότε Πάπα Ρώμης, κάποιος Χριστιανός και του εξομολογήθηκε πολύ βαριά αμαρτήματα ζητώντας συγχώρεση. Ο Πάπας του έβαλε επιτίμιο, αλλά για να λυθούν τα αμαρτήματά του, τον άφησε στην εξουσία του Αποστόλου Πέτρου, βάζοντάς τον να δεθεί με την Αλυσίδα του Αγίου και αφού συρθεί 7 φορές σε όλο τον Ναό, να πάει στο άβατο μέρος του Ναού που ήταν το Άγιο Λείψανο και να χτυπά με το κεφάλι του τις θύρες. Αν άνοιγαν μόνες τους, αυτό θα ήταν η θαυμαστή επιβεβαίωση ότι συγχωρήθηκαν οι αμαρτίες του. Τότε ο Χριστιανός έκανε καθώς του είπε ο Πάπας και ω του θαύματος κόπηκαν οι σφραγίδες, ξεκλείδωσαν οι κλειδαριές και άνοιξαν οι θύρες! Από τότε αυτός ο τρόπος, έγινε νόμος και κανονισμός από τον Πάπα για τους εξομολογούμενους που έφεραν βαριές αμαρτίες.

Το θαύμα διαδόθηκε παντού και τότε ένας άλλος Χριστιανός που έκανε εμπόριο με τα πλοία καί έπεσε σε τρικυμία πτωχεύοντας καί χάνοντας τα υπάρχοντά του, μη μπορώντας να εξοικονομήσει τα προς το ζειν, παρακάλεσε ολοψύχως τον Απόστολο Πέτρο να του επιτρέψει να πάρει δανεικό το χρυσό υπόδημα από το ένα πόδι του, και όταν τακτοποιηθεί οικονομικά και επιστρέψει από το ταξίδι θα του φέρει υπόδημα ακόμα πιο τιμιότερο. Ζήτησε τότε από τον Άγιο, να του επιτρέψει να προσποιηθεί τον αμαρτωλό και να εξομολογηθεί ψευδώς στον Πάπα και αφού τον επιτιμήσει, να δεθεί με την Αλυσίδα, να χτυπήσει με τον κεφάλι του τις θύρες, εκείνος να του ανοίξει και να καταδεχθεί την κλοπή. Κατόπιν ο έμπορας αποκοιμήθηκε και είδε στον ύπνο του τον Άγιο να του λέγει να πράξει αυτά που του ζήτησε. Πήγε τότε στον Πάπα και εξομολογήθηκε ψεύτικα κάποια αμαρτία. Του επιβλήθηκε έτσι το γνωστό πλέον επιτίμιο και αφού σύρθηκε 7 φορές δεμένος με τις αλυσίδες σ’ όλο το Ναό και χτύπησε με το κεφάλι του τις θύρες, αυτές άνοιξαν και μάλιστα ο Απόστολος άπλωσε λίγο το πόδι του, δίνοντας το υπόδημά του στον έμπορα! Αυτός τότε το πήρε και έφυγε γεμάτος χαρά.

Οι θύρες έκλεισαν και το θαύμα αυτό παρέμεινε άγνωστο σε όλους, ακόμα και στον Πάπα, μέχρι που έφθασε η ημέρα που θα ερχόταν ο κόσμος για να προσκυνήσει το Λείψανο. Τότε όταν εισήλθε ο Πάπας και είδε ότι έλειπε το υπόδημα του Αγίου λυπήθηκε για την απώλεια, αλλά θεώρησε ότι ήταν θέλημα Θεού που επέτρεψε και ο Άγιος να συμβεί. Διέταξε τότε και έφτιαξαν παρόμοιο υπόδημα και το φόρεσαν στο πόδι του Αγίου. Ο δε έμπορας αφού απέκτησε πολλά χρήματα και έγινε πάμπλουτος, καθώς και φιλάργυρος, πληροφορήθηκε ότι ο Πάπας έφτιαξε άλλο υπόδημα για τον Άγιο και θεώρησε περιττό να ανταποδώσει την χάρη του Αγίου. Μία νύχτα όμως, φανερώθηκε στον ύπνο του ο Απόστολος Πέτρος και θυμίζοντάς του το χρέος, ζήτησε την ανταπόδοση. Αμέσως τότε ο έμπορας φτιάχνει ένα πολύτιμο υπόδημα και πηγαίνει στη Ρώμη, εξομολογείται στον Πάπα, δένεται με την Αλυσίδα, χτυπά τις πόρτες, ανοίγουν αυτές, εισέρχεται εντός του άβατου αυτού μέρους, βγάζει από το πόδι του Αγίου το υπόδημα που του έφτιαξε ο Πάπας, και βάζει αυτό που έφερε εκείνος. Και το υπόδημα του Πάπα το έβαλε ανάμεσα στα δύο πόδια του Αποστόλου, που σαν να ήταν ζωντανός άνοιξε λίγο τα πόδια του για να χωρέσει το τρίτο υπόδημα, πραγματοποιώντας έτσι ο έμπορας την υπόσχεσή του!

σ.α.

Να γιατί οι πρόγονοί μας προτίμησαν να σκλαβωθούν στους Τούρκους, παρά να δεχθούν τη βοήθεια των Δυτικών

2012-01-15T21:05:00.000+02:00

του Στρατή Ανδριώτη

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που η χώρα μας εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η πλειοψηφία των πολιτικών μας έχαιραν υπερήφανα, για την συνεργασία με τους Ευρωπαίους «εταίρους», που στο παρελθόν μας ξεπούλησαν και μας πρόδωσαν -κοινώς μας την έφεραν- πάμπολλες φορές. Η αλήθεια είναι ότι πολύς κόσμος πίστεψε ότι θα άλλαζαν τα πράγματα προς το καλύτερο, προσδοκώντας ένα ευοίωνο μέλλον. Κυρίως ότι θα γινόταν αξιοπρεπέστερη η ζωή μας και θα προστατευόντουσαν τα πολύπαθα σύνορά μας από τις απειλές «φίλων» και δεδηλωμένων εχθρών. Όμως, ούτε η χώρα μας αναπτύχθηκε, αντιθέτως δε, έφθασε στα πρόθυρα της πτώχευσης και της διάλυσης, ούτε τα ευρωπαϊκά πλέον σύνορά μας διαφυλάχθηκαν και υπερασπίσθηκαν. Απεναντίας, εκτός της άοπλης εισβολής λαθρομεταναστών, εντάθηκαν οι απειλές και οι μαγκιές, κυρίως των Τούρκων που εξακολουθούν να αδιαφορούν προκλητικά για το διεθνές δίκαιο, αλλά και των Σκοπιανών, οι οποίοι υποστηρίζονται και παρακινούνται από τους «εταίρους» σε μια παράλογη διεκδίκηση...

Η σημερινή κατάσταση στην οποία επήλθε η Ελλάδα με την επιφερόμενη κρίση, μετά την συμμετοχή της σ’ αυτή την καλοστημένη όπως αποδεικνύεται παγίδα της Ε.Ε., δικαιώνει όσους είχαν ενδοιασμούς και επιεικώς θεωρούσαν αναγκαίο κακό την είσοδό μας σ’ αυτή την «Ένωση», ώστε να αποφευχθούν πόλεμοι κ.α. δεινά με τα οποία εξουθένωσαν και άλλους λαούς. Αποτέλεσμα της εισόδου της Ελλάδας στην Ε.Ε. είναι ότι η χώρα δεν αποκόμισε την ευημερία, την ανάπτυξη και την ειρήνη που υπόσχοντο οι πολιτικοί και την οποία ανάμεναν οι πολίτες της. Απόρροια της ένωσής μας με τους Δυτικούς είναι η προ των πυλών χρεοκοπία της Ελλάδας, η μεθόδευση αρπαγής κυριαρχικών δικαιωμάτων-συμφερόντων και κατ’ επέκταση του ορυκτού πλούτου της χώρας, η καταδυνάστευση των πολιτών, η άγρια φορολόγηση, ως αποτέλεσμα μιας άδικης, ύπουλης και φασιστικής πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα, καθώς και της επιβολής απαράδεκτων νόμων που καταστρέφουν την ελληνική κοινωνία και τις μακραίωνες αξίες της, πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η δομή της.

Στην παρούσα φάση ο νους όλων μας, δεν μπορεί να μην ψαχτεί στο ιστορικό παρελθόν, όπου επανειλημμένα διαφαίνεται ότι οι σχέσεις μας με τους Δυτικούς ήταν πάντοτε περίεργες, και αυτό συνέβαινε διότι από την πλευρά των νυν Εταίρων μας υπήρχε ανέκαθεν μια καιροφυλαχτούσα, μισητή εναντίωση και ζηλόφθονη αντιμετώπιση που οφείλετε σ’ ένα ανεξήγητο κόμπλεξ απέναντι στο λαό μας. Από τον 8ο αιώνα είναι γνωστές οι μεθοδεύσεις του Καρλομάγνου και γενικότερα όλων των Φραγκογερμανών, με αποκορύφωμα τις Σταυροφορίες, για να καθυποτάξουν την Ανατολή και δη τον Ορθόδοξο Ελληνισμό, που συνέχιζε την ένδοξη ιστορική και πολιτιστική του πορεία μέσα στη ελληνοχριστιανική Βυζαντινή αυτοκρατορία, της οποίας τα δυτικά εδάφη είχαν αποσπάσει βίαια οι τοιούτοι αλλοιώνοντας τον λαμπρό ελληνορθόδοξο πολιτισμό, που ναι μεν υιοθέτησαν αλλά με οικτρό τρόπο τον παραποίησαν. Έκτοτε δεν ησύχασαν να λιγουρεύονται με κάθε τρόπο την υποταγή της καθ’ ημάς Ανατολής. Κρυφά ή φανερά δολιοφθορούσαν κατά του Ελληνισμού με μοναδικό στόχο να τον καθυποτάξουν.

Ώσπου, έφτασε η περίοδος λίγο πριν από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως για να αποφασίσουν οι Έλληνες του Βυζαντίου, αν θα έπρεπε να δεχτούν τη βοήθεια της Δύσης ή να σκλαβωθούν από τους Τούρκους. Περιέργως τότε, ήταν πολλοί εκείνοι που θεώρησαν προτιμότερη την δεύτερη εκδοχή, διότι διέβλεπαν ότι ο Ελληνισμός θα διεσώζετο! Συγκλονιστική ήταν η αποδοκιμασία κατά την επιστροφή του αυτοκράτορα και του Πατριάρχη από τη «σύνοδο» Φεράρας-Φλωρεντίας, όπου είχαν συνάψει την ψευδοένωση με τους Δυτικούς παπικούς. Ο απλός κόσμος δεν ήθελε από τότε τις συνεργασίες με τους Δυτικούς, διότι γνώριζαν ότι είχαν πονηρούς σκοπούς και πίσω τους βρίσκονταν αυτοί που «δούλευαν» βάσει του Ταλμούδ!!!

Πράγματι, μετά από μια δοκιμασία 400 και πλέον ετών σκλαβιάς στους Τούρκους, οι Έλληνες παρέμειναν Έλληνες, κυρίως δε Χριστιανοί, διατηρώντας τις αξίες τους και γι’ αυτό βρήκαν την δύναμη και απελευθερώθηκαν από τον τουρκικό ζυγό. Και αν δεν μεσολαβούσαν δολίως για μια ακόμα φορά οι Δυτικοί, τότε η Ελλάδα θα απολάμβανε σήμερα τις πραγματικές διαστάσεις της χώρας πέραν του Πόντου και της Μικράς Ασίας που είχαν απολέσει παλαιότερα, εκεί όπου ήταν τα φυσικά όρια του Ελληνισμού. Μέρη όπου θεωρούνται το λίκνο του περίλαμπρου πολιτισμούς τους.

Είναι αξιοθαύμαστο, το πως οι πρόγονοί μας είχαν διαβλέψει τότε τους κινδύνους που εγκυμονούσε η υποσχόμενη βοήθεια των Δυτικών, προτιμώντας το γιαταγάνι των φανατικών μωαμεθανών, από την πολιτιστική, κοινωνική και θρησκευτική αλλοτρίωση που θα επέφερε η ένωση με τη Δύση. Γνώριζαν ότι μια τέτοια βοήθεια θα συνέβαλλε στον εξανδραποδισμό του Γένους μας. Γιατί οι Έλληνες είχαν τότε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και πολιτισμό, τον ελληνορθόδοξο, που ανεδείκνυε Αγίους και Ήρωες και που πολλοί γραικύλοι σήμερα δεν μπορούν να κατανοήσουν, παρασυρμένοι από διάφορα ρεύματα πολιτικών θεωριών, μόδας και πρόσκαιρων συνηθειών. Κυρίως, δεν μπορούν να καταλάβουν το πόσο σημαντικός είναι αυτός ο πολιτισμός, που όμοιός του δεν υπάρχει παγκοσμίως. Οι Έλληνες των παλαιοτέρων εποχών είχαν επίγνωση της ιστορικής και πολιτισμικής τους κληρονομιάς και την υπεράσπιζαν πάνω απ’ όλα «εν Θεώ», ξέροντας ότι η ύπαρξη του Γένους μας εξαρτάται από την υπεράσπιση και διατήρηση των αξιών, των παραδόσεων, των ηθών και πρωτίστως της Ορθοδόξου χριστιανικής πίστεώς μας.

Σήμερα είναι εμφανές, ότι μέσα σε 30 περίπου χρόνια συμμετοχής μας στην λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, εφόσον απεμπολήσαμε τα ιδανικά που μας χαρακτήριζαν ως λαό και μας διατήρησαν επί σειρά χιλιετηρίδων, χάσαμε τελικά όλα όσα δεν τόλμησαν να πειράξουν ακόμα και οι αλλόθρησκοι Τούρκοι, οι οποίοι ήταν αποτέλεσμα μιας άλλης γενεαλογικής ζύμωσης, μιας βίαιης αλλοτρίωσης, κατά την οποία πολλοί Έλληνες Χριστιανοί, μη αντέχοντας την καταδυνάστευση του Οθωμανισμού, αλλαξοπίστησαν και έγιναν αναγκαστικά μουσουλμάνοι, δηλαδή Τούρκοι, που όμως παρά την σκληρότητα και τις γενοκτονίες, δεν εξαφάνισαν το ελληνικό Γένος.

Στην παρούσα φάση το μέλλον του λαού μας προδιαγράφεται αμφίβολο, μετά από τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων ετών. Είναι ανάγκη να κατανοήσουμε τι θέλουμε και τι επιζητούμε. Επιβάλλεται δε, να δούμε επιτέλους και να ακούσουμε εκείνους που χρόνια τώρα μας καλούν να καταλάβουμε ότι κάποιοι προσπαθούν με ύπουλους τρόπους να μας καταστρέψουν και θέλουν να μην υπάρχουμε ως Έθνος, παρά μόνο ως νούμερα που θα καταναλώνουμε τα προϊόντα των πολυεθνικών τους εταιριών. Όσοι βέβαια γλιτώσουν από τις αρρώστιες και τα προβλήματα που ενσπείρουν σε όλη την ανθρωπότητα με κρυφά εγκληματικούς τρόπους, μη υπολογίζοντας τη ζωή των ανθρώπων.

Διευκρινιστικά ας επισημανθεί ότι με τα ως άνω, δεν προτείνεται η υποδούλωσή μας στον Τούρκο, αλλά εφιστάται η προσοχή μας για τους παριστάμενους εταίρους και συμμάχους, που πάνω απ’ όλα προσβλέπουν στην εξυπηρέτηση των προσωπικών συμφερόντων τους, χωρίς να υπολογίζουν κανένα λαό.

Από ξένο τόπο...

2012-01-15T21:00:00.000+02:00

m
lampiliopo

Ο Άγιος Αντώνιος συναντά τον Όσιο Παύλο

2012-01-14T13:08:00.000+02:00

Ο Μέγας Αντώνιος, πολλές φορές σκεπτόταν αν υπήρχε άλλος μοναχός στο βάθος της ερήμου της Θηβαΐδος στην Αίγυπτο. Τότε Άγγελος Κυρίου του απεκάλυψε ότι στα βάθη της ερήμου ασκήτευε επί 91 έτη ο Αββάς Παύλος και παρά το γήρας του (ήταν 90 ετών) και τον καύσωνα του ήλιου, τόλμησε να προχωρήσει στα ενδότερα της ερήμου αναζητώντας τον Άγιο εκείνο Ασκητή. Περιπατώντας τρεις ημέρες και αντιμετωπίζοντας τους πειρασμούς των δαιμόνων, είδε ένα λιοντάρι που εκλαμβάνοντάς το ως σημείο του Θεού, το ακολούθησε και είδε ότι εισήλθε σ’ ένα σπήλαιο, όπου πράγματι διέμενε ο ηλικίας 114 ετών Όσιος Παύλος, που όταν αντιλήφθηκε τον ερχομό του Αγίου, έκλεισε την πόρτα για να τον δοκιμάσει. Ο Μέγας Αντώνιος περίμενε έξι ώρες δεόμενος να του ανοίξει για δει την σεβάσμια μορφή του και να απολαύσει τους γλυκύτατους λόγους του...

Ανοίγοντας την πόρτα και υποδεχόμενος τον Άγιο, συνομίλησαν πνευματικούς λόγους, ώσπου ήρθε κόρακας και απέθεσε ανάμεσά τους έναν άρτο. Ο Όσιος Παύλος είπε τότε στον Άγιο Αντώνιο, ότι ο κόρακας αυτός επί εξήντα χρόνια του φέρνει καθημερινά μισό άρτο, αλλά εκείνη την ημέρα για την δική του παρουσία, διπλασίασε ο Θεός την τροφή! Αφού έφαγαν ευχαριστώντας τον Κύριο, ο Όσιος διηγήθηκε τον βίο του και εποίησαν ολονύκτια αγρυπνία δοξολογώντας τον Θεό. Το πρωί απεκάλυψε στον Μέγα Αντώνιο ότι πριν από πολλές ημέρες του φανέρωσε ο Κύριος ότι κατοικεί και εκείνος σ’ αυτή την έρημο και ήξερε ότι θα τον απέστελνε για να ενταφιάσει το σώμα του! Για να μην βρεθεί όμως εκεί κατά την ώρα του θανάτου του, παρεκάλεσε τον Μέγα Αντώνιο να φέρει τον μανδύα που του είχε δώσει ο Μέγας Αθανάσιος, και να τον ντύσει με εκείνον για να τον ενταφιάσει! Θαυμάζοντας τότε ο Άγιος το προορατικό χάρισμα του Οσίου Παύλου, επέστρεψε στο κελί του και είπε στους μαθητές του ότι ψευδώς φορεί το σχήμα του Μοναχού, συνεπαρμένος από την αγιότητα του Οσίου, καθότι τον θεωρούσε ως άλλον Ηλία, Ιωάννη Πρόδρομο και Απόστολο Παύλο που ζούσε στην έρημο σαν να ήταν στον Παράδεισο. Κατόπιν πήρε τον μανδύα και έτρεξε παρά το γήρας του να εκπληρώσει την επιθυμία του Οσίου.

Αφού είχε περπατήσει δύο ημέρες, είδε τάγματα Αγγέλων, Προφητών, Αποστόλων, Μαρτύρων και Οσίων να οδηγούν την ψυχή του Οσίου Παύλου στα ουράνια. Τότε ο Μέγας Αντώνιος έκλαψε πολλή ώρα, και όταν έφθασε στο σπήλαιο, βρήκε τον Όσιο γονατιστό με τα χέρια και το πρόσωπο υψωμένα στον ουρανό. Νομίζοντας ότι προσευχόταν, περίμενε αρκετή ώρα και αφού είδε ότι δεν κινήθηκε κατάλαβε ότι εκοιμήθη προσευχόμενος. Αγκάλιασε τότε ευλαβικά το Άγιο Λείψανο καταφιλώντας το, και το τύλιξε με τον μανδύα του Αγίου Αθανασίου. Όμως, δεν ήξερε πώς να σκάψει την γη και καθώς συλλογιζόταν λυπημένος, βλέπει να έρχονται δύο φοβερά λιοντάρια που έπεσαν στα πόδια του Οσίου σαν να ήταν ζωντανός και αφού γνώρισαν ότι ήταν κεκοιμημένος, βρυχήθηκαν και ύστερα έσκαψαν με τα νύχια τους την γη, ανοίγοντας λάκκο όσο ήταν το Λείψανό του, και αφού τον ασπάσθηκαν αναχώρησαν για να τον ενταφιάσει ο Μέγας Αντώνιος. Επιστρέφοντας εκείνος στο Μοναστήρι του, διηγήθηκε στους μοναχούς όσα θαυμάσια αξιώθηκε να ιδεί.

σ.α.

Πάθη και λογισμοί

2012-01-13T20:14:00.000+02:00

Ότι τα πάθη και οι λογισμοί ευρίσκονται κρυμμένα στην καρδία καί από εκεί βγαίνουν καί μας πολεμούν, το μαρτυρεί ο Κύριος λέγων' «εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι. Ταύτα εστί τα κινούντα τον άνθρωπον» (Ματθ. ιε' 19-20). Ότι δε καί οι εχθροί δαίμονες τριγύρω εις την καρδίαν κρύπτονται καί ευρίσκονται (κατ' ενέργειαν όμως καί ουχί κατ' ούσίαν, όπως λέγει ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος - Κυριακή Δ' Νηστειών)...

Και τούτο ομοίως μαρτυρεί ο Άγιος Διάδοχος λέγων' ότι προ μεν του αγίου Βαπτίσματος η θεία χάρις παρακινεί τον άνθρωπο εις τα καλά από έξωθεν, ο δε σατανάς εμφωλεύει εις τα βάθη της ψυχής καί καρδίας' αφ' ου δε βαπτισθεί ο άνθρωπος, ο μεν δαίμων έξω της καρδίας γίνεται ή δε χάρις έσω (κεφ. οστ' σελ. 224). Πλην καί μετά το Βάπτισμα (λέγει ο αυτός Άγιος κεφ. πβ'), παραχωρούνται να ευρίσκονται εις τα βάθη του σώματος (καί ωσάν να ειπεί κάποιος εις την επιφάνεια της καρδίας), προς δοκιμήν του αυτεξουσίου' καί από εκεί καπνίζουν τον νου με την υγρότητα των σαρκικών ηδονών. Δια τούτο λέγουν οι Πατέρες ότι οι δαίμονες δεν αγαπούν να ηξεύρουν οι άνθρωποι ότι αυτοί ευρίσκονται μέσα των' ίνα μη τούτο γινώσκοντες, διώκουν αυτούς από εκεί καί πολεμούν αυτούς με το όνομα του Ιησού Χριστού, το εν τη καρδία λεγόμενον ως προείπωμεν. Ότι δε οι δαίμονες ευρίσκονται μέσα μας συμμαρτυρεί καί ο Θεολόγος Γρηγόριος, λέγων ότι εκείνο όπου είπε ο Κύριος πως το ακάθαρτο πνεύμα αφ’ ου εξέλθει από τον άνθρωπο, πάλιν παίρνει επτά άλλα πνεύματα καί εισέρχονται καί κατοικούν εις τον αυτόν άνθρωπο (Ματθ. ιβ' 43)' τούτο λέγω μαρτυρεί ο Άγιος, ότι γίνεται μετά το Βάπτισμα παραχωρούντος του Θεού να εμβαίνουν οι δαίμονες εις τον βαπτισθέντα δια τους πονηρούς λογισμούς καί λόγους καί έργα κακά όπου ήθελε κάμει μετά το Βάπτισμα.

(Από το βιβλίο: «Αόρατος πόλεμος» του Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου – Εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος)

Παιδαγωγικά Θέματα

2012-01-12T19:46:00.000+02:00

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Δὲν εἶναι ἀξιοπερίεργο τὸ ὅτι στέλνουμε τὰ παιδιά μας στὸ σχολεῖο νὰ μάθουν γράμματα καὶ τέχνες καὶ ἐξαντλοῦμε ὅλες μας τὶς δυνατότητες γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ καὶ δὲν ἐνδιαφερόμαστε νὰ τὰ ἀναθρέψουμε συγχρόνως καὶ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;...

Ἒ λοιπὸν νὰ ξέρετε ὅτι, ὅταν ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας, ἔτσι ὥστε νὰ γίνουν, ἀνεδῆ, ἀκόλαστα, ἀπειθάρχητα, βάναυσα, τότε, ἐμεῖς πρῶτοι θὰ γευθοῦμε τοὺς καρποὺς τῆς κακίας τους.

Ἂς προσέξουμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ θέμα κι ἂς ὑπακούσουμε σ᾿ αὐτὸ ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ μακάριος Ἁπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει νὰ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ παιδαγωγοῦμε, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Νὰ τοὺς δίνουμε πάντα ἐμεῖς πρῶτοι τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ νὰ τὰ συνηθίσουμε ἀπὸ μικρὰ στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν.

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 61,150, κ.εξ.

--------------------------------------------------------------------------------

Μέχρι πότε θὰ εἴμαστε κάτω ἀπὸ τὸ σαρκικὸ φρόνημα; Μέχρι πότε θὰ σκύβουμε καὶ θὰ ἐπικεντρώνουμε ὅλο τὸ ἐνδιαφέρον μας πάνω στὰ γήινα πράγματα;

Ὅταν πρόκειται, γιὰ τὴν φροντίδα τῆς ἀνατροφῆς καὶ τὴν παιδαγωγία τῶν παιδιῶν μας, ἂς παίρνουν ὅλα τὰ ἄλλα δεύτερη θέση καὶ σημασία.

Ἂν τὸ παιδὶ διδαχτεῖ ἀπὸ μικρὸ νὰ σκέπτεται μὲ σωστὸ τρόπο, τότε ἔχει ἤδη ἀποκτήσει μεγάλο πλοῦτο καὶ δόξα.

Δὲν θὰ ἔχεις κατορθώσει τίποτα τὸ σπουδαῖο, ἂν ἔχεις μάθει τὸ παιδί σου κάποια τέχνη ἢ τὴν ἀρχαία φιλοσοφία, μὲ τὴν ὁποῖα θὰ κερδίσει ἐνδεχομένως χρήματα. Τὸ σπουδαῖο θὰ εἶναι ἂν τὸ ἔχεις διδάξει τὴν τέχνη νὰ περιφρονεῖ τὰ χρήματα. Ἂν θέλεις νὰ τὸ κάνεις πλούσιο, ἔτσι νὰ τὸ κάνεις. Γιατὶ πλούσιος δὲν εἶναι ὅποιος ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πολλὰ χρήματα ἢ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὅλα τὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτα. Αὐτὸ νὰ διδάξεις τὸ παιδί σου. Αὐτὸ νὰ τοῦ μάθεις. Αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος πλοῦτος.

Μὴν κοιτάζεις, πῶς θὰ τὸ κάνεις νὰ προκόψει -μὲ τὴν ἔννοια βέβαια, ποὺ τὸ κοσμικὸ φρόνημα θεωρεῖ τὴν προκοπὴ- γιατὶ ἔτσι θὰ τὸ καταντήσεις φιλόδοξο. Φρόντισε καλύτερα νὰ τοῦ μάθεις πῶς νὰ περιφρονεῖ, σὲ τούτη ἐδῶ τὴ ζωή, τὴν ἀνθρώπινη δόξα. Ἔτσι μπορεῖ νὰ γίνει καὶ πιὸ ἔνδοξος καὶ πιὸ σπουδαῖος.

Αὐτὰ εἶναι πράγματα, ποὺ εἶναι εὔκολα καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουν ἐξ ἴσου, καὶ ἀπὸ τὸν πλούσιο καὶ ἀπὸ τὸ φτωχό. Αὐτὰ δὲν τὰ διδάσκεται κανεὶς ἀπὸ δάσκαλο, οὔτε τοῦ τὰ μαθαίνει καμμιὰ τέχνη. Αὐτὰ εἶναι πράγματα ποὺ τὰ μαθαίνει κανεὶς ζώντας σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ.

Μὴν φροντίζεις μόνο, νὰ ζήσει τὸ παιδί σου πολλὰ χρόνια ἐδῶ στὴ γῆ. Φρόντισε νὰ ἀξιωθεῖ νὰ ζήσει τὴν ἀτέλειωτη καὶ αἰώνια ζωή.

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 61,150, κ.εξ.

--------------------------------------------------------------------------------

Θέλεις νὰ ἀφήσεις ἄνθρωπέ μου, πλοῦτο στὸ παιδί σου; Δίδαξέ το νὰ εἶναι τίμιο. Γιατὶ ἔτσι θὰ μπορέσει νὰ διαφυλάξει τὸν πλοῦτο του. Ἔτσι, ἀκόμα κι ἂν δὲν ἀποκτήσει ἄλλα κτήματα, τουλάχιστον δὲν θὰ σκορπίσει ὅσα ἔχει.

Ἂν ὅμως τὸ παιδί σου εἶναι πονηρό, τότε δὲν θὰ τὸ ἀφήσεις φύλακα τοῦ πλούτου σου, ἀλλὰ θὰ τὸ κάνεις χειρότερο κι ἀπὸ τὸν τελευταῖο φτωχὸ τῆς γῆς.

Γιὰ ὅσους δὲν ἔχουν ἀναθρέψει σωστὰ τὰ παιδιά τους, εἶναι γι᾿ αὐτὰ προτιμότερη, ἀπὸ τὸν πλοῦτο, ἡ τέλεια φτώχεια. Γιατὶ ἡ φτώχεια θὰ τὰ διατηρήσει στὴν ἀρετή, ἀκόμα καὶ παρὰ τὴ θέλησή τους, ἐνῶ ὁ πλοῦτος δὲν θὰ τὰ ἀφήσει στὸν ἴσιο δρόμο, ἀκόμα κι ἂν τὰ ἴδια τὸ θέλουν. Ἡ πλούσια ζωὴ θὰ τὰ παρασύρει στὸ κακό, θὰ τὰ καταστρέψει καὶ θὰ τὰ ὁδηγήσει σὲ ἀμέτρητα δεινά.

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 61, 546 κ.ἑξ.

--------------------------------------------------------------------------------

Πές μου ἄνθρωπὲ μου, ἂν ἔβλεπες τὸ παιδί σου νὰ λειώνει ἀπὸ τὴν πεῖνα, θὰ τὸ ἄντεχε ἡ ψυχή σου καὶ θὰ ἀγνοοῦσες τὴν κατάστασή του; Δὲν θὰ ἔτρεχες νὰ κάνεις ὅ,τι περνάει ἀπὸ τὸ χέρι σου, γιὰ νὰ τὸ χορτάσεις καὶ νὰ τὸ ἀναπαύσεις;

Ἒ λοιπόν, ἂν ἔλειωνε τὸ παιδί σου ἀπὸ τὴν πεῖνα καὶ τὴν ἔλλειψη τῆς ὑλικῆς τροφῆς, δὲν θὰ τὸ παράβλεπες. Τώρα, ποὺ καταστρέφεται ἀπὸ τὴν ἔλλειψη τῆς διδασκαλίας τῶν θείων Γραφῶν, τὸ σηκώνει ἡ ψυχή σου καὶ τὸ προσπερνᾶς ἀπαρατήρητο;

Πές μου, ἀξίζει τέτοιος ποὺ εἶσαι, νὰ ὀνομάζεσαι πατέρας;

Αὐτὴ ἡ πεῖνα εἶναι φοβερώτερη ἀπὸ τὴν ἔλλειψη τῆς τροφῆς, ἐφόσον καταλήγει στὸν μεγαλύτερο, τὸν πνευματικὸ θάνατο. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ ἐνδιαφερόμαστε, περισσότερο γι᾿ αὐτὴν καὶ νὰ τὴν ἀντιμετωπίζουμε πιὸ ἄμεσα. Ὁ ἀπ. Παῦλος λέει: Νὰ μεγαλώνετε τὰ παιδιά σας, νουθετώντας καὶ παιδαγωγώντας τα, μὲ τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ (Ἐφ. στ´, 4). Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ καλὴ πατρικὴ φροντίδα. Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ γνήσια πατρικὴ κηδεμονία.

Ἔτσι ἐγὼ κατανοῶ τὴν πατρικὴ σχέση μὲ τὸ παιδί, ὅταν δηλαδὴ ὁ πατέρας φροντίζει περισσότερο ἀπὸ τὴν ὑλική, τὴν πνευματικὴ τροφὴ τοῦ παιδιοῦ του.

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 51, 100 - 101

--------------------------------------------------------------------------------

Ἂν πρόκειται νὰ μᾶς ζητηθοῦν εὐθῦνες γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους -ἐφόσον μᾶς ἔχει πεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος : κανένας νὰ μὴν ζητάει τὸ δικό του, ἀλλὰ καθένας νὰ φροντίζει γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ ἄλλου. (Α Κορ. 10, 24)- πόσο περισσότερο θὰ εἴμαστε ὑπόλογοι γιὰ τὴν ἔλλειψη τῆς φροντίδα μας πρὸς τὰ παιδιά μας;

Θὰ μᾶς πεῖ ὁ Θεὸς: Δὲν τό ῾χες το παιδὶ κοντά σου ἀπὸ βρέφος; Δὲν σὲ ἔχω ὁρίσει δάσκαλό του, προστάτη, κηδεμόνα καὶ ὁδηγό του; Δὲν τὸ εἶχα ἀφήσει ὁλοκληρωτικὰ στὰ χέρια σου;

Σοῦ ἔχω δώσει ἐντολή, νὰ τὸ διαπλάσεις ἀπὸ πολὺ μικρὸ καὶ νὰ τὸ παιδαγωγήσεις σωστά. Νομίζεις ὅτι θὰ βρεῖς ἔλεος, ἂν ἀδιαφορήσεις καὶ τὸ ἀφήσεις νὰ χαθεῖ;

Τί ἔχεις νὰ ἀπαντήσεις πάνω σ᾿ αὐτὸ ἄνθρωπέ μου;

Μήπως θὰ μοῦ πεῖς, ὅτι τώρα ποὺ μεγάλωσε τὸ παιδί, εἶναι γιὰ μένα δύσκολο αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ σκληρό; Αὐτὸ ἄνθρωπέ μου ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχες ὑπολογίσει ἀπὸ τότε, ποὺ τὸ παιδὶ ἦταν μικρὸ καὶ εὔπλαστο καὶ μποροῦσε εὔκολα νὰ ὑπακούει. Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσεις προσεκτικὰ καὶ νὰ τὸ συνηθίσεις νὰ κινεῖται καὶ νὰ σκέπτεται σωστά. Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διορθώνεις καὶ νὰ κόβεις τὶς ἀδυναμίες του. Τότε ποὺ ἡ ἡλικία ἦταν ἀκόμα τρυφερὴ καὶ ὅλα ἦταν πιὸ εὔκολα. Τότε ἔπρεπε νὰ εἶχες ξερριζώσει τὰ ἀγκάθια.

Ἂν δὲν τὰ παραμελοῦσες τότε ποὺ ἀναπτύσσονταν τὰ πάθη, δὲν θὰ εἶχαν τώρα ριζώσει καὶ δὲν θὰ ἦσαν σήμερα δυσκολοθεράπευτα. Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς παραγγέλει ἡ Ἁγ. Γραφὴ καὶ μᾶς λέει: Κάνε τὸ παιδί σου, νὰ σκύψει τὸ κεφάλι, ἀπὸ τὴ μικρή του κιόλας ἡλικία, τότε ποὺ εἶναι πιὸ εὔκολη ἡ διαπαιδαγώγησή του (Σοφ. Σειρ. 7, 23).

Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 51, 327 κ.ἑξ.

Πηγή: www.nektarios.gr